Είναι η Ελλάδα υπό «κατοχή»;

[Παρακάτω αναδημοσιεύω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο από τον σημερινό "Ριζοσπάστη" ως απάντηση στο ιδεολόγημα περί -δήθεν- κατοχής τής χώρας από την τρόικα, το οποίο χρησιμοποιείται εντατικά για τον αποπροσανατολισμό τής λαϊκής αντίδρασης. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.]


Το ιδεολόγημα της «υποτέλειας» και της «κατοχής» αναπαράγεται σκόπιμα κύρια από τις αυτοαποκαλούμενες «αντιμνημονιακές» δυνάμεις και τα αστικά κόμματα, σε μια προσπάθεια να συσκοτίσουν τις αιτίες της κρίσης, αλλά και τη διέξοδο που συμφέρει το λαό. Λένε πως η Γερμανία και ένας μικρός πυρήνας ισχυρών οικονομικά χωρών, είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο στην ΕΕ και επιβάλλουν αντιλαϊκά μέτρα στις πιο αδύναμες χώρες, για να ωφεληθούν οι δικές τους οικονομίες. Κατά συνέπεια, λένε, αν φύγει η τρόικα από την Ελλάδα και αναδειχτεί μια κυβέρνηση που θα διαπραγματεύεται με βάση το «εθνικό συμφέρον», τότε τα μέτρα που απαιτούνται για παραμονή στην Ευρωζώνη μπορεί να γίνουν πιο ήπια και η ΕΕ καλύτερη.

Τι δε λένε; Ότι η τρόικα δεν ήρθε απρόσκλητη στην Ελλάδα, αλλά την έφερε η κυβέρνηση σε συνεννόηση με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλωστε, τα δυο από τα τρία μέρη της τρόικας, είναι η Κομισιόν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (το άλλο είναι το ΔΝΤ). Οργανισμοί δηλαδή της ΕΕ, στην οποία με τη θέλησή της συμμετέχει η ελληνική αστική τάξη. Εδώ βρίσκεται το κλειδί για να κατανοήσει κανείς τις εσωτερικές σχέσεις και αντιθέσεις που διαμορφώνονται στο εσωτερικό μιας ιμπεριαλιστικής διακρατικής ένωσης, όπως είναι η ΕΕ. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ και το ευρώ, ήταν στρατηγική επιλογή της ντόπιας αστικής τάξης (άρα και των κομμάτων της), για να ισχυροποιήσει τη θέση της στον παγκόσμιο καπιταλιστικό ανταγωνισμό, αλλά και απέναντι στο εργατικό λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα.

Η ένταξη όμως σε μια διακρατική ένωση καπιταλιστικών κρατών, σημαίνει αυτονόητα δεσμεύσεις και εθελοντική παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων από την αστική τάξη. Για παράδειγμα, ένα κράτος - μέλος δεν μπορεί μόνο του να χαράζει πολιτική στην οικονομία, ποιους κλάδους θα αναπτύξει ή τι προϊόντα θα παράξει, αλλά ακολουθεί τους κανόνες που αποφασίζονται στα υπερεθνικά όργανα. Ταυτόχρονα, η δεδομένη στον καπιταλισμό ανισομετρία (το επίπεδο και οι ρυθμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα) κάνει τα λιγότερο ισχυρά κράτη να μοιάζουν εξαρτημένα από τα ισχυρότερα, χωρίς στην πραγματικότητα να είναι. Για παράδειγμα, η Ελλάδα παρουσιάζεται σαν εξαρτημένη από τη Γερμανία. Το ίδιο όμως θα μπορούσε να ισχυριστεί και η Βουλγαρία για την Ελλάδα, αφού η ελληνική αστική τάξη εξάγει κεφάλαια στη γείτονα χώρα και έχει εξαγοράσει επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας.

Διαστρεβλώνοντας σκόπιμα τα παραπάνω, δυνάμεις που φωνάζουν για δήθεν «κατοχή» της Ελλάδας από τη Γερμανία ή το ΔΝΤ, συγκαλύπτουν την ταξική φύση του ζητήματος και καλούν το λαό να κυνηγήσει χίμαιρες, κρύβοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ντόπιας αστικής τάξης και των κομμάτων της στο τσάκισμα του λαού. Ο Έλληνας καπιταλιστής θα ωφεληθεί εξίσου με τον Γερμανό, τον Ολλανδό ή τον Γάλλο από τη μείωση των μισθών και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων που προωθείται με όχημα τις δανειακές συμφωνίες με την τρόικα. Οσο για τις κατά καιρούς δηλώσεις τεχνοκρατών της ΕΕ, όπως αυτή του Σόιμπλε, ότι ανησυχεί για χάος στην Ελλάδα, επειδή τα αστικά κόμματα δεν μπορούν να κυβερνήσουν, και ο λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί, κάθε άλλο παρά παραβίαση της «εθνικής ανεξαρτησίας» είναι, όπως προσπαθούν να την παρουσιάσουν, για να αποπροσανατολίσουν το λαό.

Αντίθετα, πρόκειται για ωμή παρέμβαση υπέρ της αστικής τάξης, των αστικών κομμάτων και τρομοκράτησης του λαού να τα στηρίξει, με εκβιασμούς και απειλές για χάος. Κομμάτι του πολιτικού προσωπικού του κεφαλαίου είναι ο Σόιμπλε, όπως και τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα και είναι αυτονόητο ότι μπροστά στην κλιμάκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας για τη βάρβαρη πολιτική τους, δε θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο για να θωρακίσουν την αστική εξουσία από τον εχθρό λαό.

Ή Ευρώπη ή χάος! (;)

Η μαϊμού-πρωθυπουργάρα μας δεν είπε μόνο στην "Il Sole 24 ore" βαρυσήμαντα πράγματα. Είπε και στην βουλή των ελλήνων. Και τί μας είπε, δηλαδή; Ότι θα ακολουθήσει μια περίοδος περαιτέρω συρρίκνωσης των μισθών και αύξησης της φτώχειας, πριν αρχίσει η ανάπτυξη. Βλέπεις, αν δεν βάζεις υποψηφιότητα στις εκλογές, λες ό,τι θέλεις και δεν πληρώνεις πρόστιμο.

Μεταξύ μας, σιγά το βαρυσήμαντο που μας είπε η πρωθυπουργάρα. Όσοι παρακολουθήσαμε την "Ανατομία τού φιλελευθερισμού" ξέρουμε ότι ο Παπαδήμος δεν έκανε τίποτε περισσότερο παρά να παπαγαλίσει ένα από τα τσιτάτα τού Φρήντμαν: πρώτα πρέπει να ισοπεδωθούν τα πάντα και μετά θα ανεγερθεί το μεγαλοπρεπέστατο καπιταλιστικό οικοδόμημα. Μόνο που ο Παπαδήμος έχει την πολυτέλεια να ντύνει αυτή την παπαριά με ένα σύγχρονο ρουχαλάκι: όλα αυτά γίνονται για να συνεχίσουμε να "απολαμβάνουμε τα οφέλη" τού ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθ' όσον "ή Ευρώπη ή χάος".

Αυτός ο τελευταίος αφορισμός είναι τόσο πολύ της μόδας, ώστε τον έχουν υιοθετήσει άπαντα τα πολιτικά κόμματα, από την άκρα δεξιά ως την αριστερά, άνευ εξαιρέσεως (οι κουκουέδες, είπαμε, δεν είναι αριστεροί αλλά κομμουνιστές). Και, προφανώς, όλα αυτά τα κόμματα έχουν δίκιο καθ' όσον η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωζώνη συνεπάγεται μια σειρά πλεονεκτημάτων, τα οποία θα χάσουμε αν φύγουμε ή αν μας διώξουν. Για παράδειγμα:

- Όσο παραμένουμε "ευρωπαίοι", έχουμε την δυνατότητα να απολαμβάνουμε έστω μισθούς Βουλγαρίας, Κροατίας, Εσθονίας κλπ. Αναλογιστείτε, λοιπόν, τι θα πάθουμε αν φύγουμε και επανέλθουμε στο παλιό καθεστώς και στους μισθούς πείνας εκείνης της εποχής. Ή, μήπως, ξεχάσατε ότι πριν δέκα-δώδεκα χρόνια δουλεύαμε για διακόσια ψωροχιλιάρικα (παναπεί για εξακόσια ευρώ);

- Σήμερα, όπως συμβαίνει και στην Γερμανία, όποιος δουλεύει με 400 ευρώ μισθό επί 40 χρόνια, έχει σίγουρη (σχεδόν) μια συνταξάρα 139,5 ευρώ. Για σκεφτείτε τι θα πάθει αυτός ο άνθρωπος εκτός ευρωζώνης...

- Υπό την δεδηλωμένη ευρωπαϊκή προστασία, η ανεργία στον τόπο μας δεν ξεπερνάει το 21% επίσημα ή το 25% ανεπίσημα. Αν χαθεί αυτή η προστασία, καταστραφήκαμε. Θα γυρίσουμε στα ποσοστά τού 1990 και του 2000. Ψάξτε να βρείτε πόση ήταν τότε η ανεργία και θα φρίξετε.

- Με τους ευρωνταβατζήδες να μας δείχνουν τον σωστό δρόμο, δεν πρόκειται να επαναδιαπραγματευτούμε τις υποχρεώσεις μας. Έτσι, αποφεύγουμε οποιαδήποτε λάθη θα μπορούσαμε να κάνουμε αν κουμαντάραμε μόνοι μας τις υποθέσεις μας.

- Ακολουθώντας τις οδηγίες των ευρωπαντογνωστών, υλοποιούμε έργα υποδομών εκεί όπου απαιτεί η ανάπτυξη: δρόμοι, λιμάνια κλπ. Να μπορούν και οι βιομήχανοι να μεταφέρουν τα προϊόντα τους, βρε αδερφέ! Αν χάσουμε τον ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό, υπάρχει κίνδυνος να σπαταλήσουμε το δημόσιο χρήμα σε μη παραγωγικές δραστηριότητες, όπως π.χ. βρεφονηπιακούς σταθμούς, νοσοκομεία, σχολεία, αντιπλημμυρικά έργα, εργατικές κατοικίες κλπ.

- Αν φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχει ορατός κίνδυνος να διογκωθεί το αδηφάγο κράτος. και να ξαναφορολογήσει τα μεγάλα εισοδήματα εις βάρος τής ανάπτυξης. Συνεπώς, όλα τα επιτυχημένα βήματα προόδου, τα οποία προήλθαν από την φορολογική ελάφρυνση των τραπεζών, των μονοπωλίων και όλων όσων αποκτούν εισοδήματα πάνω από 100.000 ετησίως, θα πάνε χαμένα.


Μετά από όλα αυτά που αναφέραμε, δεν μπορώ παρά να δώσω δίκιο στον χερ Σόιμπλε, ο οποίος αγωνιά για το μέλλον μας και εύχεται να προκύψει μια σταθερή φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση από τις επόμενες εκλογές. Μακάρι, χερ Σόιμπλε. Μακάρι διότι σκέψου τι έχουμε να τραβήξουμε έτσι και οι κάλπες δείξουν ενίσχυση της αντιευρωπαϊκής στάσης, την οποία προπαγανδίζει το ΚΚΕ....  Μπρρρρ!

"Δυο φορές ξένος"

Σήμερα θα αναφερθούμε σε ένα εξαιρετικά σημαντικό βιβλίο, στο οποίο δυσκολεύομαι να βάλω ετικέττα. Δυσκολεύομαι, γιατί θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως ιστορικό βιβλίο, ως μελέτη ή και ως ρεπορτάζ. Πρόκειται για το θαυμάσιο δημιούργημα του δημοσιογράφου Μπρους Κλαρκ με τίτλο "Δυο φορές ξένος".

Το θέμα τού βιβλίου είναι η συνθήκη τής Λωζάννης και τα όσα προηγήθηκαν ή ακολούθησαν την υπογραφή της. Πρόκειται για μια απο τις σημαντικότερες συνθήκες που υπέγραψε ποτέ η Ελλάδα, αφού αυτή η συνθήκη όρισε τα σύνορα του σημερινού ελληνικού κράτους (με εξαίρεση τα Δωδεκάνησα, τα οποία προσαρτήθηκαν πολύ αργότερα). Η συνθήκη υπεγράφη το 1923 και έγραψε τον επίλογο της ήττας τού ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία, εκχωρώντας στη Τουρκία τα μικρασιατικά παράλια και την πέραν του Έβρου Θράκη.

Για να είμαστε ακριβέστεροι, το "Δυο φορές ξένος" ασχολείται κυρίως με την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών την οποία προέβλεπε η συνθήκη τής Λωζάννης. Ως γνωστόν, η συνθήκη προέβλεπε ότι όλοι οι μουσουλμάνοι που ζούσαν στην ελληνική επικράτεια (πλην εκείνων της δυτικής Θράκης) έπρεπε να μετεγκατασταθούν στην Τουρκία και, αντίστοιχα, όλοι οι χριστιανοί που ζούσαν στα εδάφη τού νεοσύστατου τουρκικού κράτους έπρεπε να φύγουν για την Ελλάδα.

Έτσι, χάρη σ' αυτή την συνθήκη, έλληνες μουσουλμάνοι, οι οποίοι ζούσαν πάππου προς πάππου στην Ελλάδα και δεν μιλούσαν παρά μόνο ελληνικά, ξερριζώθηκαν με το ζόρι και υποχρεώθηκαν να μετεγκατασταθούν σε μια χώρα τής οποίας αγνοούσαν την γλώσσα, τις παραδόσεις και τα ήθη. Κατά τον ίδιο τρόπο, χριστιανοί με αιωνόβιες ρίζες στην Ιωνία, την Καππαδοκία και τον Πόντο αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες για να εγκατασταθούν σε μια χώρα εν πολλοίς άγνωστη γι' αυτούς.

Ο Μπρους Κλαρκ αναζητά τα ίχνη αυτών των προσφύγων, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία. "Αυτή η μετακίνηση", παρατηρεί, "άλλαξε την εικόνα σε δεκάδες χωριά τής Μακεδονίας, στα καφενεία των οποίων άρχισε πλέον να ακούγεται η τουρκική γλώσσα και να χάνεται η ελληνική". Το ίδιο φαινόμενο από την ανάποδη παρατηρήθηκε και στα μέρη τής Ιωνίας ή του Πόντου, όπου εγκαταστάθηκαν οι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα δε, όπως σημειώνει ο Κλαρκ, η κατάσταση των ελληνόφωνων μουσουλμάνων ήταν δυσκολώτερη, αφού το κεμαλικό κράτος δεν επέτρεπε την χρήση οποιασδήποτε γλώσσας εκτός της τουρκικής.

"Είτε το θέλουμε είτε όχι", τονίζει ο Κλαρκ, "όσοι ζούμε στην Ευρώπη ή σε μέρη επηρεασμένα  από ευρωπαϊκές αξίες, παραμένουμε παιδιά της Λωζάννης, της συνθήκης δηλαδή που υπογράφηκε στην όχθη μιας ελβετικής λίμνης μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου, όπου αποφασίστηκε μια μαζική, αναγκαστική μετανάστευση κατοίκων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Ως μάχιμος δημοσιογράφος με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη νοτιοανατολική Ευρώπη, βρίσκω συνεχώς μπροστά μου αναμνηστικά της κληρονομιάς που άφησε αυτή η μοιραία συνθήκη".

Ομολογώ ότι η μελέτη αυτού του βιβλίου με συνεπήρε και μου πρόσφερε μια πραγματική αναγνωστική απόλαυση, όσο κι αν κάποια ιδιαίτερα "πυκνά" σημεία του απαιτούσαν δεύτερη ανάγνωση. Αν και αρχικά ο όγκος των 311 -μεγάλου σχήματος και πυνκογραμμένων- σελίδων δημιουργεί κάποιες αναστολές, ο ρέων λόγος τού συγγραφέα μαγνητίζει τον αναγνώστη. Γενικά, μπορεί το "Δυο φορές ξένος" να ενθουσιάσει τους εραστές τής Ιστορίας αλλά το σημντικώτερο χαρακτηριστικό του είναι ότι διαβάζεται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση και από όλους τους άλλους αναγνώστες. Φυσικά, σ' αυτό συντελεί και η θαυμάσια μετάφραση της Βίκης Ποταμιάνου.

Για να κλείσουμε τούτη την παρουσίαση, ας ξεκαθαρίσουμε ότι το "Δυο φορές ξένος" δεν είναι εύκολο βιβλίο. Δεν διαβάζεται με την ταχύτητα ενός αστυνομικού μυθιστορήματος. Απαιτεί την προσοχή τού αναγνώστη αλλά τον αποζημιώνει με το παραπάνω, καθώς σίγουρα τον κάνει να αισθάνεται σοφώτερος όταν το ολοκληρώσει. Δεν ξέρω αν οι εκδόσεις "Ποταμός" θα μπορούσαν να το τιμολογήσουν χαμηλότερα από τα 24 ευρώ (21,6 στα καλά βιβλιοπωλεία) αλλά για βιβλία τέτοιας σπουδαιότητας η τιμή -πιστέψτε με- δεν παίζει (και δεν πρέπει να παίζει) πρωτεύοντα ρόλο.

ΥΓ: Μετά την ανάγνωση, αναζητείστε την διαρκείας περίπου 50 λεπτών ταινία-ντοκυμανταίρ των Ανδρέα Αποστολίδη & Γιούρι Αφέρωφ με τίτλο "Δυο φορές ξένος", η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο που μόλις παρουσιάσαμε. Μεταξύ άλλων, μιλάει και ο ίδιος ο Μπρους Κλαρκ.

Πρωθυπουργάρα, λέμε!

Από συνέντευξη  του έλληνα (;) πρωθυπουργού-μαϊμού στην ιταλικη εφημερίδα "Il Sole 24 Ore":

Sta criticando la Troika in particolare?
No, non sto criticando nessuno in particolare.
Dalle prospettive attuali, crede che un terzo programma di aggiustamente sarà necessario?
La Grecia farà tutto il possibile perché non sia necessario un terzo programma di aggiustamento. Ciò dipenderà dal ritmo e dall’efficacia dell’attuazione del programma attuale. Detto ciò, la Grecia potrebbe non avere accesso ai mercati anche se tutte le misure saranno completamente adottate. E’ difficile prevedere le condizioni e le aspettative di mercato nel 2015. Non si può escludere che qualche forma di assistenza finanziaria possa essere necessaria, ma dobbiamo lavorare intensamente per evitare questo evento.

Απόδοση στα ελληνικά

Ασκείτε συγκεκριμένη κριτική στην τρόικα;
Όχι, δεν ασκώ συγκεκριμένη κριτική σε κανέναν.
Υπό την τρέχουσα προοπτική, σκέφτεστε ότι μπορεί να απαιτηθεί ένα τρίτο ρυθμιστικό πρόγραμμα;
Η Ελλάδα θα κάνει ο,τιδήποτε είναι δυνατόν για να καταστήσει ένα τρίτο ρυθμιστικό πρόγραμμα περιττό. Αυτό θα εξαρτηθεί από τον ρυθμό και την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής τού τρέχοντος προγράμματος. Με αυτό ως δεδομένο, οι αγορές μπορεί να μην είναι προσιτές για την Ελλάδα ακόμα κι αν έχει εφαρμόσει πλήρως όλα τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί. Είναι δύσκολο να προβλεφθούν οι συνθήκες αγορά και οι προσδοκίες τής αγοράς το 2015. Δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι κάποια οικονομική ενίσχυση μπορεί να θεωρηθεί απαραίτητη, αλλά πρέπει να εργασθούμε σκληρά για να αποφύγουμε μια τέτοια έκβαση.



Ρε σεις, θα τρελλαθούμε τελείως! Τί είπε πάλι η πρωθυπουργάρα μας, π' ανάθεμά τονε; Πρώτα-πρώτα, είπε ότι δεν ασκεί κριτική στην τρόικα. Παναπεί; Ό,τι του λένε το αποδέχεται σε στυλ "γιες μαν"; Πετάει ο γάιδαρος;-πετάει; Άρωμα η κλανιά σου, αφέντη μου; Πήδα με κι αν με γκαστρώσεις θα βγάλω το όνομα της μάνας σου;  Δηλαδή, μιλάμε για και γαμώ την εθνική πολιτική, έτσι; Μάλιστα... Κι αυτόν τον καραγκιόζη τον στηρίζουν ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ, έτσι; Και καλούν τον "περήφανο" έλληνα (που δεν γουστάρει να βλέπει λιγδίτη μετανάστη στην γειτονιά του, μη χέσω!) να τους ψηφίσει στις επόμενες εκλογές; Ξανά μάλιστα. Λογικό; Δεν απαντάει, άρα παράλογο...

Το καλύτερο, όμως, η πρωθυπουργάρα μας το είπε παρακάτω. Μπορεί, λέει, να χρειαστούμε και τρίτο πακέτο βοήθειας και πρέπει να παλαίψουμε σκληρά για να το αποφύγουμε. Ρε, δεν πάει καλά ο άνθρωπος! Τι πάει να πει "σκληρά"; Δηλαδή, ως εδώ πάμε με το μαλακό; Μας έχουν πηδήξει ασύστολα και τώρα μας απειλούν ότι θα κόψουν την βαζελίνη; Μα, γαμώ το φελέκι μου, ούτε τώρα βάζουν βαζελίνη! Οπότε, τί σημαίνει "σκληρά"; Θα χρησιμοποιήσουν και γυαλόχαρτο;

Παιδιά, να τελειώνουμε μια και καλή με δαύτους. Δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Προκειμένου να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τού κεφαλαίου, δεν διστάζουν μπροστά σε ο,τιδήποτε. Αν δεν ξεφτιλίσουν τελείως την αξία τής εργατικής δύναμης, δεν πρόκειται να σταματήσουν πουθενά. Συνεπώς, το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι απλό: ξήλωμα, γκρέμισμα και...στα τσακίδια!

Δεμένοι χεροπόδαρα

Από την χτεσινή ειδησεογραφία (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους θα έχει πλέον απόλυτη προτεραιότητα έναντι όλων των υπολοίπων υποχρεώσεων του κράτους, ακόμη και της πληρωμής μισθών και συντάξεων, ώστε να διασφαλίζεται πως, στη μετά το PSI εποχή, η Ελλάδα θα εξοφλεί καταρχήν τους πιστωτές της.

Με τροπολογία που κατέθεσε χθες στη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης προβλέπεται πως βασική αρχή στη διαχείριση των δημοσίων οικονομικών της χώρας θα είναι η κατά προτεραιότητα εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Υπενθυμίζεται πως το συγκεκριμένο θέμα αναμένεται να ενσωματωθεί και στο Σύνταγμα της χώρας, όταν αυτό καταστεί δυνατό.

Παράλληλα, καθίσταται σαφές πως στον ειδικό λογαριασμό που τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδας για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, θα εισρέουν όλα τα δάνεια από τον EFSF καθώς και άλλα έσοδα του Δημοσίου που προορίζονται για την αποπληρωμή χρέους. Σημειώνεται πως σε αυτήν την κατηγορία συγκαταλέγονται τα έσοδα των αποκρατικοποιήσεων αλλά και μέρος των φορολογικών εσόδων, από τη στιγμή που η χώρα θα ξεκινήσει την παραγωγή πρωτογενών πλεονασμάτων.

Η χθεσινή τροπολογία επισφραγίζει νομικά σχετική συμφωνία που είχε προηγηθεί με την Ε.Ε., ως προαπαιτούμενο για το δεύτερο «πακέτο» διάσωσης, κατ' απαίτηση κυρίως της Γερμανίας: Η σύσταση του ειδικού λογαριασμού, στον οποίο θα εισρέουν τα νέα δάνεια και ο οποίος θα δίνει απόλυτη προτεραιότητα στην αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, ακόμη και έναντι της κάλυψης βασικών χρηματοδοτικών αναγκών του Δημοσίου, ήταν προαπαιτούμενο για να «κλειδώσει» η συμφωνία για το νέο «πακέτο». Στόχος της τρόικας ήταν, μετά το PSI, να σταλεί ισχυρό σήμα στις αγορές ότι η Ελλάδα πολύ δύσκολα θα αθετήσει τις πληρωμές της προς τους πιστωτές της, στους οποίους πλέον θα δίνει απόλυτη προτεραιότητα.


Το καταλάβαμε όλοι ή χρειάζεται παραπέρα επεξήγηση; Οι περιλάλητοι σωτήρες τού παπαδήμειου "Μαύρου Μετώπου" μάς τα έχουν κάνει μπαούλο για το πόσο απαραίτητο ήταν το μνημόνιο, επειδή δίχως αυτό δεν θα μπορούσε το κράτος να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Έτσι δεν είναι; Και τώρα τί μας λένε; Ότι, λόγω αυτού του γαμημένου μνημονίου, πρώτα θα ικανοποιούμε τις απαιτήσεις των απανταχού τοκογλύφων και μετά, με όσα περισσέψουν -αν περισσέψουν- βλέπουμε τι θα γίνεται με μισθούς και συντάξεις.

Εκείνη η μαϊμού πολιτικός που παριστάνει τον πρωθυπουργό, τί μας είπε πρόσφατα; Ότι δίχως τα μνημόνια θα είχαμε ελλείψεις σε βασικά αγαθά. Έτσι δεν είναι; Και τώρα τί λέει; Ότι πρώτα θα πάρει ο Σόρος αυτά που απαιτεί και μετά θα δούμε πόσα θα περισσέψουν -αν περισσέψουν- για να καλύψουμε τις βασικές ανάγκες μας.

Και κάτι ακόμη. Όταν αναφερθήκαμε στην Νότιο Αφρική, στα πλαίσια της σειράς "Ανατομία τού νεοφιλελευθερισμού" (32. Το τέχνασμα της Νότιας Αφρικής -  33. Μια σκλαβωμένη "ελεύθερη" χώρα), καταδείξαμε τον τρόπο με τον οποίο το καθεστώς Ντε Κλερκ, πριν αποχωρήσει από την κεντρική σκηνή, έδεσε χεροπόδαρα τους διαδόχους του. Σήμερα, το αστικό (και εν πολλοίς ανθελληνικό) καθεστώς τού τόπου μας μεθοδεύει τις απαραίτητες "συνταγματικές" διαδικασίες ώστε να δέσει χεροπόδαρα τους έλληνες επί πολλές δεκαετίες.

Δεν χρειάζεται να λέμε πολλά. Η ανάγκη πλήρους ανατροπής αυτού του σκηνικού προβάλλει πλέον πιο αναγκαία από ποτέ.


ΥΓ: Προεκλογική περίοδο έχουμε. Δεν θα έρθει κάποιος μπινές να μου πει ότι το PSI ήταν χρήσιμο και αναγκαίο για τον τόπο; Θα έρθει. Πώς τον περιμένω!

Γουστάρω!

"Θα είναι μία όσο το δυνατόν λιτή, αλλά ουσιαστική προεκλογική εκστρατεία, βασισμένη στον πολιτικό μας λόγο, βασισμένη στη σχέση ειλικρίνειας με τους πολίτες. Θα προσπαθήσουμε να μηδενίσουμε τα έξοδα σε σχέση με εκτυπώσεις, δεν θα υπάρχουν αφίσες, δεν θέλουμε να ρυπάνουμε καθόλου τις πόλεις, θέλουμε να σεβαστούμε πλήρως την ησυχία και την αγωνία των Ελλήνων πολιτών. Θα επενδύσουμε, σ' αυτό τον προεκλογικό αγώνα, στον πολιτικό μας λόγο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ θα κινηθεί μόνο μέσα από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες και το διαδίκτυο. 

Θα δώσουμε πάρα πολύ μεγάλο βάρος στην προσωπική επαφή, στην επαφή με τον κάθε πολίτη. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να υποκαταστήσει αυτή την άμεση επικοινωνία των στελεχών μας με κάθε έναν πολίτη χωριστά, την προσωπική επαφή, τη φιλική επαφή, τη συζήτηση. Θέλουμε να ακούσουμε και την οργή, και το θυμό, και την αγανάκτηση, και να είμαστε εκεί για να μπορούμε να απαντήσουμε. Και να απαντήσουμε περισσότερο απ' όλα στην αγωνία για το αύριο, με σχέδιο, με εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης γι' αυτή τη χώρα, γιατί το έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Η πρότασή μας θα είναι μια πρόταση υπευθυνότητας." (Φώφη Γεννηματά, εκπρόσωπος τύπου τού ΠΑΣΟΚ, 27/3/2012)

Πολύ γουστάρω! Επί τέλους! Επί τέλους μια κομματική δήλωση με ζουμί! Μπράβο, ρε Φωφάρα! Μόνο που τα είπες όλα μαζεμένα και δεν θα τα καταλάβει όλα ο κόσμος. Κάτι θα ξεφύγει, κάτι θα χαθεί, κάτι θα περάσει απαρατήρητο. Οπότε, επίτρεψέ μου να υπογραμμίσω όλα τα σημαντικά σημεία αυτής της βαρυσήμαντης δήλωσης:

1) Η προεκλογική εκστρατεία τού ΠΑΣΟΚ θα είναι "βασισμένη στη σχέση ειλικρίνειας με τους πολίτες". Στην γνωστή ειλικρίνεια που ξεκίνησε κάποτε με το "βυθίσατε το Χόρα" και συνεχίστηκε με άλλα ωραία, όπως, "έξω οι βάσεις", "το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία", "περήφανα νιάτα, τιμημένα γηρατειά", "η δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας", "η Ελλάδα στους έλληνες" κλπ, μέχρι το αξέχαστο "λεφτά υπάρχουν". Γουστάρω ειλικρίνεια!

2) "Θέλουμε να σεβαστούμε πλήρως την ησυχία και την αγωνία των Ελλήνων πολιτών". Γουστάρω σεβασμό στην ησυχία! Αλλά, ρε συ Φωφάρα, με το μπαρδόν κιόλας, οι έλληνες πολίτες μάλλον ψιλοχέστηκαν για τις ντουντούκες και τα μεγάφωνα. Το πρόβλημά τους είναι να μην ακούνε παπαριές απ' αυτά τα μεγάφωνα. Στο κάτω-κάτω, αν θέλουμε ησυχία, πάμε για πικ-νικ στο νεκροταφείο όπου έχουμε θάψει την γιαγιά. Οπότε, αν έχετε να μας πείτε κάτι σημαντικό, μη διστάσετε κι ας πάει στον αγύριστο η μεσημεριανή μας σιέστα. Θέλω να πω, δηλαδή, ότι αν είναι να ανακοινώσετε πως δέσατε την πέτρα στον λαιμό και φεύγετε για Φάληρο, φωνάχτε το κι ας είναι περασμένα μεσάνυχτα.

3) "Θα επενδύσουμε, σ' αυτό τον προεκλογικό αγώνα, στον πολιτικό μας λόγο". Γουστάρω τσαμπουκά, αλλά νομίζω ότι είναι καλύτερα να το ξανασκεφτείτε, ρε συ Φώφη. Οι μπαρούφες και οι κλαπαρχιδιές όχι μόνο δεν συνιστούν πολιτικό λόγο αλλά προκαλούν και ζαρζαβατικοειδείς αντιδράσεις... καταλαβαίνεις... λάχανα, ντομάτες κλπ. Άσε δε που με τόσες αρλούμπες που ακούμε όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε ξεχάσει τι παναπεί μεστός πολιτικός λόγος από σας.

4) "...το ΠΑΣΟΚ (δεν) θα κινηθεί μόνο μέσα από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες...". Τί το ήθελες αυτό τώρα, ρε Φώφη; Υποτίθεται ότι το κομματικό σου επιτελείο δεν έχει ιδέα ότι το κόμμα σου αβαντάρεται ασύστολα από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης τύπου Mega με τους Τρεμοπρετεντεροκαψήδες, Σκάι με τους Κοτσωνοπασχομπάμπηδες, λαμπρακέικο κλπ. Πάντως, μπράβο για το θάρρος που είχες να μη μας πεις ότι θα πολεμήσετε για να σπάσετε τον αποκλεισμό που σας έχουν επιβάλει τα μουμουέ!

5) Πολύ ωραία όλα αυτά αλλά εκείνο που "τα σπάει" είναι το δεύτερο μισό τού παραπάνω αποσπάσματος. Γουστάρω συνάντηση και επαφή "με κάθε έναν πολίτη χωριστά"! Γουστάρω να δω υποψήφιο βουλευτή σας να πηγαίνει για "φιλική επαφή" με τους απεργούς τής Χαλυβουργικής, με τους άνεργους της Δραπετσώνας, με τους απολυμένους των συνεταιριστικών τραπεζών, με τους φοιτητές των πανεπιστημίων που δεν συμμορφώνονται με τον νόμο-πλαίσιο της Αννούλας, με τους μαθητές τής φωτοτυπίας, με τους ναυτεργάτες που παρακαλάνε για μεροκάματο, με τους "έφεδρους" της δημόσιας διοίκησης, με τους συνταξιούχους των κουρεμένων γουλί συντάξεων, με τους πεινασμένους που ξεδιαλέγουν τα σκουπίδια στους κάδους των δρόμων, με τους νέους εργαζόμενους που φτύνουν αίμα για ένα πεντακοσάρικο μικτά, με τους τετραωρίτες ή τους τετραημερίτες που πρέπει να συντηρήσουν οικογένεια με τρία κατοστάρικα τον μήνα, με τους μικρομαγαζάτορες που ξεπουλάνε και την ψυχή τους για να μη κλείσουν το μαγαζάκι τους (δίχως να τα καταφέρνουν, τελικά), με τους οικοδόμους που έχουν δυο χρόνια να πιάσουν πηλοφόρι, με τους νεφροπαθείς και τους άλλους χρονίως πάσχοντες που δεν μπορούν να αγοράσουν εκείνα τα φάρμακα που κάποτε δικαιούνταν δωρεάν... Και γουστάρω να δω αυτόν τον υποψήφιο βουλευτή να παρουσιάζει σε όλους αυτούς ένα "εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης γι' αυτή τη χώρα" και "μια πρόταση υπευθυνότητας"...

Ναι, ρε Φώφη, πολύ θα γουστάριζα να έβλεπα όλα αυτά. Αλλά φοβάμαι ότι η "φιλική επαφή" για την οποία μίλησες δεν θα γίνει με όλους αυτούς. Βλέπεις, η ιστορία σας μας υποχρεώνει να περιμένουμε ότι τέτοιου είδους επαφή θα κάνετε με τον Δασκαλόπουλο και τους άλλους αναξιοπαθούντες βιομήχανους, με τον Σάλλα και τους άλλους αναξιοπαθούντες τραπεζίτες, με τον Λάτση και τους άλλους αναξιοπαθούντες εφοπλιστές, με τον Μπόμπολα και τους άλλους αναξιοπαθούντες εκδότες κλπ.

Ξέρεις τι σκέφτομαι, ρε Φώφη; Μπορεί να υπάρχει μετά θάνατον ζωή αλλά μερικές φορές είναι καλύτερα να μην υπάρχει. Φαντάσου, λέει, να μπορούσε να ακούσει ο πατέρας σου όσα είπες...

Μια έκθεση με πολύ νόημα

Ως φυσική συνέχεια όσων είπαμε χτες, ας δούμε σήμερα μια έκθεση του Δ.Ν.Τ. με θέμα την Ελλάδα. Το σημαντικό σ' αυτή την έκθεση είναι ότι συντάχθηκε στις 2 Ιουλίου 2009, δηλαδή κάπου δέκα μήνες πριν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διαπιστώσει ότι η χώρα χρειάζεται την "συμπαράσταση" του Ταμείου. Η έκθεση αποτελείται από 40 σελίδες όλες κι όλες και αξίζει τον κόπο να την διαβάσει κανείς προκειμένου να δει τις εκτιμήσεις τού Δ.Ν.Τ. για την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα.

Επειδή φοβάμαι ότι ελάχιστοι θα βρουν την απαραίτητη ψυχική διάθεση να μπουν στην διαδικασία μιας τέτοιας ανάγνωσης, επιτρέψτε μου να σημειώσω μερικές από τις "συστάσεις" που περιλαμβάνει η έκθεση μαζί με μερικά δικά μου σχόλια:

1) Η Ελλάδα χρειάζεται έναν ισχυρό πολυετή δημοσιονομικό προγραμματισμό, προκειμένου να θέσει το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα σε καθοδική τροχιά.

- Όλοι γνωρίζουμε τα μέτρα που πήραν τόσο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όσο και η τωρινή παπαδήμειος κυβέρνηση. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αντίστοιχα μέτρα είχε προγραμματίσει και η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Άλλωστε, θυμόμαστε όλοι τον Καραμανλή να λέει προεκλογικά ότι δεν υπάρχει φράγκο και γι' αυτό έχασε τις εκλογές από κάποιον που ισχυριζόταν ότι "λεφτά υπάρχουν".

2) Η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Σ' αυτά τα μέτρα θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται η συγκράτηση των αμοιβών τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

- Να θυμηθούμε εδώ τις προεκλογικές φανφάρες και των δυο κομμάτων εξουσίας περί ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας. Μάλιστα, το ΠΑΣΟΚ έδωσε κι ένα "πράσινο" χρώμα σ' αυτή την επιχειρηματικότητα, μιλώντας για "πράσινη ανάπτυξη". Εκείνο που κανένα κόμμα δεν είχε πει προεκλογικά είναι ότι το βασικό του εργαλείο για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας θα ήταν η συντριβή των μισθών.

3) Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας ώστε να μειωθεί το κόστος τής μονάδας εργασίας. Μεταξύ των μέτρων που μπορούν να ληφθούν είναι η ενίσχυση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η κατάργηση των περιορισμών στην διαχείριση του προσωπικού των επιχειρήσεων κλπ.

- Αν τα παραπάνω ακούγονται κάπως δυσνόητα, ας εξηγήσουμε ότι "κόστος τής μονάδας εργασίας" είναι το ωρομίσθιο (άρα προτείνεται ευθέως η μείωση των κατώτερων αμοιβών). Επίσης, η φράση "κατάργηση των περιορισμών στην διαχείριση του προσωπικού των επιχειρήσεων" σημαίνει, πολύ απλά, την άρση κάθε περιορισμού στις απολύσεις. Περιττό να σημειώσουμε ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί ως σήμερα έχουν διευκολύνει πολύ τις απολύσεις αλλά ακόμη δεν έχει καταργηθεί κάθε περιορισμός. Άρα, έπεται συνέχεια αντεργατικών μέτρων.

4) Προτείνεται ο υπολογισμός των συντάξεων με βάση το σύνολο του εργασιακού βίου και όχι τις αποδοχές των τελευταίων χρόνων, σε συνδυασμό με την κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.

- Να' ναι καλά οι νόμοι που πέρασαν ο Λοβέρδος (με την "υψηλή δημοτικότητά" του) και η Κατσέλη (η οποία ξαφνικά "ανένηψε" επειδή διαπίστωσε ότι...τί ακριβώς;), μια χαρά τα πήγαν οι κυβερνώντες σ' αυτόν τον τομέα.

5) Προτείνεται η κατάργηση κάθε μισθού πέραν των 12.

- Ακόμη δεν έχει εφαρμοστεί πλήρως αυτή η συμβουλή αλλά βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Στο μεταξύ, αντί οι κυβερνήσεις μας να κόψουν 13ο και 14ο μισθό, κόβουν λίγο-λίγο όλους τους μισθούς. Πιο καλό αυτό το κόλπο, έτσι; Εσύ εξακολουθείς να παίρνεις 14 μισθούς αλλά στην τσέπη σου μπαίνουν κάτι παραπάνω από 7.

6) Συνιστώνται μεταρρυθμίσεις στην δημόσια διοίκηση με άρση τής μονιμότητας των εργαζομένων, κλείσιμο "ζημιογόνων" φορέων, μείωση του προσωπικού και επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων.

- Άνευ σχολίου. Απλώς, θέλω να υπογραμμίσω τις αυστηρές επιπλήξεις τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και του Μπακογιάννειου μορφώματος προς την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ περί "αδικαιολόγητων καθυστερήσεων" στις αποκρατικοποιήσεις. Πολλή πρεμούρα υπάρχει για το ξεπούλημα...

7) Σημειώνεται η ανάγκη αύξησης των φορολογικών εσόδων και προς αυτή την κατεύθυνση προτείνονται: η διεύρυνση της φορολογικής βάσης, η ορθολογική μείωση των φορολογικών απαλλαγών, η αυστηρότερη φορολόγηση των επαγγελματιών, η σύγκλιση των φόρων κατανάλωσης προς τον μέσο ευρωπαϊκό όρο και η αύξηση του ΦΠΑ.

- Είμαστε κι εδώ σε καλό δρόμο: ρίξαμε το αφορολόγητο στις 5.000 από τις 12.000 που ήταν, επιβάλαμε χαράτσια σε ό,τι πετάει, σε ό,τι κολυμπάει αλλά και σε ό,τι παραμένει ακίνητο, κόψαμε το μεγαλύτερο κομμάτι αφορολόγητων δαπανών (π.χ. ιατρικά και νοσοκομειακά έξοδα, ασφάλιστρα, στεγαστικοί τόκοι κλπ), φτάσαμε την βενζίνη στο 1,80 ανά λίτρο και την πάμε ολοταχώς για τα 2 ευρώ, ανεβάσαμε τον ΦΠΑ στο σουβλάκι σε 23% κλπ. Άντε να καταργήσουμε και τους μειωμένους συντελεστές των νησιών, να τελειώνουμε.

Αυτά, λοιπόοοοον! Και η απορία μένει: γιατί το ΔΝΤ έβγαλε αυτή την έκθεση 3 μήνες πριν από τις εκλογές; Μάλλον για να νουθετήσει την επόμενη κυβέρνηση, δείχνοντάς της τον "σωστό" δρόμο. Και, μεταξύ μας, εκείνη την εποχή ήξεραν και οι πέτρες ποιο κόμμα θα κέρδιζε τις επόμενες εκλογές. Τότε, γαμώ το κέρατό μου μέσα, τί στο διάολο σήμαινε εκείνο το "λεφτά υπάρχουν";