Η νοητική υστέρηση του Πάγκαλου

Στις 12 Ιουνίου 2007 το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης επέβαλε πρόστιμο 200.000 ευρώ στο Alter Channel για υποβάθμιση ποιότητας προγράμματος στην εκπομπή "Je t' Aime", με το σκεπτικό ότι στην εκπομπή γελοιοποιούνται οι ιδιαιτερότητες των καλεσμένων. Ως απάντηση, πανεπιστημιακοί, όπως ο καθηγητής Νομικής Φίλιππος Σπυρόπουλος και η αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχολογίας του Παντείου Αλεξάνδρα Κορωναίου, υπεράσπισαν το δικαίωμα των ατόμων αυτών στην δημόσια προβολή. Η εν λόγω εκπομπή είχε ως παρουσιάστρια την διάσημη κυρία Αννίτα Πάνια, μετέπειτα σύζυγο του -επίσης διάσημου- μουσικοσυνθέτη Νικολάου Καρβέλα.

Προφανώς, οι απόψεις που διατύπωσαν οι ως άνω πανεπιστημιακοί περί του δικαιώματος των ατόμων με ειδικές νοητικές ανάγκες να προβάλλουν εαυτούς δημοσίως, αποτελούν τον κύριο λόγο για τον οποίο δεν επιβάλλονται πρόστιμα σε όσες εκπομπές φιλοξενούν τον γνωστό και μη εξαιρετέο πρώην υπουργό τού ΠαΣοΚ και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης του Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και της μεταβατικής κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου, κύριο Θεόδωρο Πάγκαλο. Καθ' ότι, ο εγγονός και συνονόματος του στρατηγού και πρώην δικτάτορα κατά την περίοδο 1925-1926, γιος του αυστηρού αντιπτεράρχου της Πολεμικής Αεροπορίας Γεωργίου Πάγκαλου, δικηγόρος, οικονομολόγος, καθηγητής στη Σορβόννη, παλιός "Λαμπράκης", υπαρξιστής που έζησε από κοντά τον Μάη του ’68, πρώην κομμουνιστής, πρώην σοσιαλιστής, πρώην πολιτικός και πρώην σκεπτόμενος είναι εμφανέστατο ότι πάσχει από νοητική υστέρηση. Κατά συνέπεια, τόσο οι τηλεοπτικές εκπομπές που του προσφέρουν βήμα έκφρασης όσο και οι εφημερίδες ή τα περιοδικά που φιλοξενούν τις απόψεις του, είναι σαφές ότι εκμεταλλεύονται αυτή την νοητική του υστέρηση ώστε να προσφέρουν γέλιο και χαρά στο κοινό τους.

Η αλήθεια είναι ότι με τον Πάγκαλο γελάγαμε από τα παλιά χρόνια, όταν ακόμη δεν είχε γίνει σαφής τοις πάσιν η νοητική του υστέρηση:

- Γελάγαμε όταν, ως υπουργός εξωτερικών, αποκαλούσε την Γερμανία "γίγαντα με πήλινα πόδια και μυαλό μικρού παιδιού", σε μια εποχή που η χώρα μας είχε την προεδρία της -τότε- ΕΟΚ και, συνεπώς, ο ίδιος ήταν προεδρεύων τού συμβουλίου των υπουργών εξωτερικών τής Κοινότητας.

- Γελάγαμε (και τσαντιζόμασταν) όταν "αποστόμωνε" τους καθηγητές με τον αφορισμό πως κανείς δεν ασχολείται μαζί τους επειδή είναι "αξύριστοι, βαριεστημένοι και άπλυτοι".

- Γελάγαμε (και μουντζώναμε) όταν, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την αναίσχυντη προδοσία που έστησε στον Οτζαλάν, δεν δίστασε να δηλώσει ότι το έκανε επειδή ο κούρδος ηγέτης ήταν "ένας άνθρωπος που δεν τον κάλεσε κανείς". Μάλιστα δε, δικαιολόγησε την θέση του με μια πανηλίθια "κορώνα", λέγοντας πως "ένας Αρης Βελουχιώτης, ένας Τσε Γκεβάρα πεθαίνει στη μάχη, δεν την κοπανάει από ’δώ κι από ’κει ζητώντας άσυλο".

Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ από τα τόσα και τόσα εξυπναδίστικα (και καλά!) του Πάγκαλου με τα οποία έχουμε γελάσει. Το ότι έχει χαρακτηρίσει την ΝουΔου ως "όχι και τόσο δημοκρατική", λες και υπάρχει "δημοκρατία με ολίγη" (πώς λέμε "ολίγον έγγυος" ένα πράμα); Το ότι έχει αποκαλέσει το ΚΚΕ ως κόμμα που "θέλει την βία"; Το ότι έχει προσάψει στον Τσίπρα την ιδιότητα του "τσόγλανου"; Το ότι επιχείρησε να εκλεγεί δήμαρχος αθηναίων, αποκαλώντας τον κύριο αντίπαλό του Δημήτρη Αβραμόπουλο (από τον οποίο, παρεμπιπτόντως ηττήθηκε πανηγυρικά) "κύριο Τίποτα"; Το ότι θεωρεί τους δημοσίους υπαλλήλους "τεμπέληδες"; Ή το περίφημο "όλοι μαζί τα φάγαμε", με το οποίο έγινε ξεφτίλα πανελληνίως;

Δεν χρειάζεται, όμως, να ανατρέχουμε στην Ιστορία για να γελάσουμε με τον Πάγκαλο. Όχι επειδή τα παλιά ανέκδοτα βγάζουν δύσκολα γέλιο μιας και τα ξέρουμε. Δεν χρειάζεται επειδή ο Πάγκαλος είναι ανεξάντλητος και έχει πάντοτε έτοιμη μια μαλακία για να μας κάνει να ξεκαρδιστούμε. Αν δεν πληροφορηθήκατε την τελευταία από τις μαλακίες του, προφανώς δεν διαβάσατε το άρθρο τού χτεσινού Βήματος με τίτλο "Θ. Πάγκαλος: η ΕΡΤ ήταν κομμουνιστικό όργανο". Το αντιγράφω εδώ για να το απολαύσετε:

«Κομμουνιστικό όργανο» χαρακτήρισε την ΕΡΤ ο Θεόδωρος Πάγκαλος, λέγοντας ότι «κομμούνιζε από το πρωί μέχρι το βράδυ». Μιλώντας στον Βήμα 99,5 ο κ. Πάγκαλος είπε: «Δεν βλέπατε ότι η ΕΡΤ που διαλύθηκε, ήταν προπαγανδιστικό όργανο, αυταρχικό και ολοκληρωτικό, ενός κόμματος που είχε το 5-10-20% του ελληνικού λαού; Κομμουνιστικό όργανο ήταν η ΕΡΤ. Κομμούνιζε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μέχρι αηδίας». Και πρόσθεσε: «Εγώ, που είμαι και αριστερής προέλευσης, αφού έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τους αντιφασιστικούς αγώνες των λαών, μετά έβλεπα μια συζήτηση μαρξιστών, ούτε ξέρω για ποιο θέμα και στο τέλος, μου κοπανούσε και ένα σοβιετικό φιλμ. Ούτε ο 902 δεν τα κάνει αυτά».

Ωραίο; Τέτοιες παπαριές μόνο ο Πάγκαλος μπορεί να τις ξεστομίζει δίχως να τον παίρνουν με τις λεμονόκουπες. Όπως θα έκαναν οι πάντες π.χ. με μένα, αν τολμούσα ποτέ να πω ότι η ΕΡΤ "κομμούνιζε μέχρις αηδίας". Αλλά πώς να πάρεις με τις λεμονόκουπες ένα άτομο με νοητική υστέρηση;

Καπιταλιστική γενοκτονία

Επιτρέψτε μου μια μικρή εισαγωγή. Στο 41ο κεφάλαιο της "Ανατομίας του νεοφιλελευθερισμού" ("Τα αποτελέσματα της αντεπανάστασης στην Ρωσσία") γράφαμε, μεταξύ άλλων:

Τα θύματα τής νεοφιλελεύθερης λαίλαπας δεν ήταν μόνο ο "στραγγισμένος" Γέλτσιν ή οι 100.000 νεκροί του πολέμου με την Τσετσενία. Ήσαν και το 80% των αγροτικών επιχειρήσεων που είχαν χρεωκοπήσει. Ήσαν και τα 70.000 κρατικά εργοστάσια που είχαν κλείσει. Ήσαν και 74 εκατομμύρια ρώσσοι (σχεδόν ο μισός πληθυσμός!) που ζούσαν κάτω από το όριο τής φτώχειας, με 4 δολλάρια ημερησίως (σ.σ.: στοιχεία 1995). Ήσαν και 3,5 εκατομμύρια άστεγα παιδιά (σ.σ.: σύμφωνα με στοιχεία 2006 τής Unicef, ενώ ο ρώσσος υπουργός υγείας υπολόγιζε τα άστεγα παιδιά σε 715.000). Ήσαν και οι τριπλάσιοι -απ' ό,τι επί κομμουνισμού- αλκοολικοί. Ήσαν και οι 4 εκατομμύρια ναρκομανείς αλλά και οι πάνω από 1 εκατομμύριο φορείς τού AIDS (σε μια χώρα όπου τα ναρκωτικά και το AIDS ήσαν άγνωστα με τους "κακούς" κομμουνιστές στην εξουσία). Ήταν και ο υπερδιπλασιασμός των αυτοκτονιών αλλά και ο υπερτετραπλασιασμός των βίαιων εγκλημάτων. Και όλα αυτά, σε μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός μειώνεται ετησίως κατά 700.000 άτομα  από τότε που άρχισε η νεοφιλελεύθερη θεραπεία-σοκ μέχρι σήμερα! Μια θεραπεία-σοκ, σωστή γενοκτονία...


Θυμήθηκα το παραπάνω απόσπασμα χτες, καθώς στην κουβέντα τής παρέας έγινε λόγος για τα νέα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό αναζητώντας δουλειά. Έτσι, σκέφτηκα να συμπληρώσω το χτεσινό κείμενο για την Πορτογαλία με μερικά στοιχεία, τα οποία παρέλειψα.

Η "γενοκτονία" στην Ρωσσία, περί της οποίας αναφέρθηκα στην εισαγωγή, έφτασε είκοσι χρόνια μετά και στην Πορτογαλία. Οι στατιστικές μιλούν για 15% μείωση των γεννήσεων το 2012, σε σχέση με το 2008. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι νέοι πορτογάλοι εγκαταλείπουν κατά κύματα την χώρα τους, προκειμένου να βρουν δουλειά. Κύριοι τόποι προορισμού τους είναι η Αγκόλα (πρώην πορτογαλική αποικία) και η Βραζιλία (η μόνη πορτογαλόφωνη χώρα τής νοτίου Αμερικής). Συνέπεια των παραπάνω φαινομένων είναι η μείωση του πληθυσμού της χώρας, η οποία αναμένεται να φτάσει το 10% μέχρι το 2020. Σε μια χώρα με πληθυσμό περίπου όσο και η Ελλάδα, αυτό σημαίνει αιμορραγία ενός εκατομμυρίου κατοίκων. Και, μάλιστα, όχι απ' αυτούς της τρίτης ηλικίας.

Θα περίμενε κανείς ότι η συγκεκριμένη εξέλιξη θα θορυβούσε εκείνους που σχεδιάζουν τις "μεταρρυθμίσεις", τις "ανακάμψεις" και τις "εξόδους από την κρίση". Η απορία "γιατί δεν κάνουν κάτι;" είναι μεν λογική αλλά μόνο για τους αδαείς. Όσοι καταλαβαίνουν από οικονομία και είναι και κάπως "υποψιασμένοι", καταλαβαίνουν ότι η εν λόγω "γενοκτονία" είναι μάλλον βολική για το σύστημα. Ας δούμε το γιατί.

Ας υποθέσουμε ότι παραγωγή μιας χώρας ισούται με 100 και το απαιτούμενο κόστος εργασίας ισούται με 40. Έχουμε, δηλαδή, μοναδιαίο κόστος εργασίας ίσο με 0,4. Η κυβέρνηση, θέλοντας να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της, μειώνει τους μισθούς κατά 15%. Τώρα η παραγωγή βγαίνει με κόστος 34 ή με μοναδιαίο κόστος εργασίας 0,34. Όμως, η καπιταλιστική κρίση με όσα αυτή κουβαλάει μαζί της (π.χ. ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί, αναδιαρθρώσεις κεφαλαών, καταστροφή τμήματος του κεφαλαίου κλπ) βυθίζει την χώρα σε μια ύφεση, η οποία φτάνει 15% σε μια τριετία. Τώρα πλέον η παραγωγή ισούται με 85. Αν το κόστος εργασίας μείνει στο 34, το μοναδιαίο κόστος θα σκαρφαλώσει πάλι στο 0,4 οπότε....αντίο ανταγωνιστικότητα. Προφανώς, οι μισθοί πρέπει να μειωθούν εκ νέου. Για να μη μειωθούν και πάλι οι μισθοί, πρέπει να μειωθούν οι εργαζόμενοι τόσο όσο χρειάζεται για μην αυξηθεί το μοναδιαίο κόστος εργασίας.

Με τους συνεχείς κύκλους των καπιταλιστικών κρίσεων, λοιπόν, είναι αναπόφευκτα δυο πράγματα: η συνεχής μείωση της αμοιβής των εργαζομένων και η διόγκωση της ανεργίας. Προφανώς, δεν μιλάμε για κάτι καινούργιο, αφού όλα αυτά τα έχουν καταδείξει στα έργα τους οι Μαρξ και ¨Ενγκελς από τον 19ο αιώνα. Σε μια υποσημείωση του "Κεφαλαίου", ο Μαρξ γράφει:

Σήμερα προχωρήσαμε πολύ πιο πέρα, χάρη στο συναγωνισμό που γίνεται στην παγκόσμια αγορά. "Αν η Κίνα -λέει ο βουλευτής Στάμπλτον στους εκλογείς του- αν η Κίνα γίνει μεγάλη βιομηχανική χώρα, δε βλέπω πώς ο εργατικός πληθυσμός τής Ευρώπης θ' αντέξει στον αγώνα, χωρίς να κατέβει ίσαμε το επίπεδο των ανταγωνιστών του" ("Times", 3 του Σεπτέμβρη 1873). Όχι πια ηπειρωτικά αλλά κινέζικα μεροκάματα, αυτός είναι τώρα ο σκοπός που επιδιώκει το αγγλικό κεφάλαιο. [Καρλ Μαρξ, "Το Κεφάλαιο", τόμος 1, σελ. 622, σημείωση 53].

Συμπέρασμα: Στην πράξη, το εξουσιαστικό σύστημα (κεφάλαιο, κυβέρνηση, μονοπώλια κλπ) συνδυάζει τα δυο εργαλεία του, την μείωση των αμοιβών και την μείωση των εργαζομένων. Αποτέλεσμα είναι η διόγκωση του αριθμού των ανέργων. Μόνο που η αύξηση αυτού του αριθμού συνιστά και αύξηση της λαϊκής δυσαρέσκειας, η οποία μπορεί να φτάσει σε επίπεδα επικίνδυνα για την εξουσία. Συνεπώς, η οποιαδήποτε μείωση αυτού του αριθμού είναι καλοδεχούμενη, άσχετα με τον τρόπο που αυτή επιτυγχάνεται (μείωση των γεννήσεων ή μετανάστευση).

Δευτερεύον συμπέρασμα: Με δεδομένο ότι τα διάφορα ΜουΜουΕ αποτελούν όργανα της αστικής εξουσίας, τα διάφορα "ρεπορτάζ", τα οποία -υποτίθεται πως- καταγγέλλουν το φαινόμενο της μετανάστευσης των νέων, δεν έχουν σκοπό την άσκηση πίεσης στην εξουσία ώστε "να κάνει κάτι". Ο πρόστυχος απώτερος σκοπός τους είναι να "διαφημίσουν" την ιδέα τής μετανάστευσης και να "εκπαιδεύσουν" τους νέους στο να φύγουν από τον τόπο τους μια ώρα αρχύτερα.

Τα καλά παιδιά

Ένα από τα πράγματα που εμπεδώσαμε άριστα κατά την εποχή των μνημονίων (ας όψεται η πλύση εγκεφάλου στην οποία μας υποβάλλουν οι μουμουέδες) είναι ότι οι έλληνες δυσκολεύονται να βγουν από την κρίση λόγω της απειθαρχίας τους. Ως παράδειγμα "καλών παιδιών" δε, μας έβαζαν απέναντι τους πορτογάλους: και τι ωραία που τα πάνε οι πορτογάλοι...και τι επιτυχίες έχουν οι πορτογάλοι...και ξαναβγήκαν στις αγορές οι πορτογάλοι, έστω πολύ-πολύ δειλά...κι όλα αυτά τα ωραία τα πέτυχαν οι πορτογάλοι επειδή πειθάρχησαν και ακολούθησαν κατά γράμμα τις υποδείξεις τής τρόικας... Μάλιστα.

Παπάρια. Τρίχες κατσαρές, από κείνες που δεν ισιώνουν και δεν κάνουν μιζανπλί. Για να το πω πιο ευγενικά: άνθρακες οι θησαυρός.

Την περασμένη Δευτέρα παραιτήθηκε ο Βίτορ Γκάσπαρ, ο πορτογάλος υπουργός οικονομικών για τον οποίο η τρόικα μόνο καλά λόγια είχε να πει. Η επίσημη δικαιολογία είναι πως ο Γκάσπαρ παραιτήθηκε επειδή είχε χολωθεί λόγω του ότι το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας απέρριψε, ως αντισυνταγματικό, ένα πακέττο μέτρων λιτότητας που είχε ετοιμάσει. Μόνο που αυτή η απόρριψη έγινε πριν κάτι μήνες, όχι προχτές. Προφανώς, ο Γκασπάρ την έκανε επειδή δεν μπορούσε να βρει διέξοδο στα αδιέξοδα της ακολουθούμενης πολιτικής.

Στην θέση τού Γκάσπαρ πήγε η μέχρι τότε γενική γραμματέας του Μαρία Λουίς ντι Αλμπουκέρκι. Άμεση υποχρέωσή της είναι, μέχρι τις 15 Ιουλίου, να παρουσιάσει στην τρόικα μέτρα ύψους 4,7 δισεκατομμυρίων. Πάνω στην πρεμούρα του να προλάβει τις προθεσμίες, ο δεξιός πορτογάλος πρωθυπουργός Πάσος Κοέλιου ανέθεσε το υπουργείο στην κυρα-Μαρία "ξεχνώντας" να ενημερώσει τον κυβερνητικό του εταίρο, τον σοσιαλιστή Πάουλο Πόρτας. Ο Πόρτας τσαντίστηκε, παραιτήθηκε από υπουργός εξωτερικών, η χώρα βρέθηκε ξαφνικά προ του "κινδύνου" πρόωρων εκλογών και τα όργανα άρχισαν.

Πρώτη αντέδρασε η Μέρκελ. Καθ' ότι η μανταμίτσα πάει σε εκλογές και δεν θέλει ανακατωσούρες στην ευρωζώνη, πήρε δυο τηλέφωνα, τράβηξε και δυο αφτιά, είπε και δυο "γαλλικά" σε άπταιστα γερμανικά... ε, τί να κάνουν τα παιδιά; Κοέλιου και Πόρτας πλακώθηκαν στις "συσκέψεις", διαπίστωσαν ότι δεν έχει σημασία ποιο κόμμα κυβερνάει την χώρα εφ' όσον ακολουθούνται κατά γράμμα το μνημόνιο και το πρόγραμμα της τρόικας, συσκέφτηκαν και βρήκαν "μια φόρμουλα για σταθερότητα", όπως δήλωσε περιχαρής ο πρωθυπουργός μόλις ξεπεράστηκε η κυβερνητική κρίση.

Βεβαίως, η "φόρμουλα σταθερότητας" που βρήκαν δεξιοί και σοσιαλιστές, δεν μπορεί να κουκουλώσει τα αδιέξοδα της πορτογαλικής οικονομίας. Για παράδειγμα: όταν, πριν δυο χρόνια, η χώρα υπέγραφε το μνημόνιό της, το πρόγραμμα της τρόικας έκανε λόγο για μείωση της ανεργίας στο 13% μέχρι τέλους του 2013 αλλά σήμερα οι άνεργοι πορτογάλοι αγγίζουν το ένα εκατομμύριο και το ποσοστό τής ανεργίας φλερτάρει με το 18%.

Την περασμένη Δευτέρα, λοιπόν, παραιτήθηκε -όπως είπαμε- ο Γκάσπαρ. Όλως τυχαίως, τρεις μέρες πρωτύτερα (την Παρασκευή) ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του πενταμήνου, υπό τους ήχους τού δημώδους άσματος "μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλλιακούδα...". Παρ' ότι οι συνεχείς διαπραγματεύσεις των πορτογάλων με την τρόικα (κάτι για το οποίο μονίμως ο ΣυΡιζΑ κατηγορεί την κυβέρνηση πως δεν κάνει) έχουν αναθεωρήσει "επί το ρεαλιστικώτερον" τους δημοσιονομικούς στόχους δυο φορές ως τώρα, οι αποκλίσεις είναι αποκαρδιωτικές.

Πρώτα-πρώτα, ο αναθεωρημένος στόχος για το έλλειμμα είχε τεθεί στο 5,5% για το 2013, έναντι 6,4% του 2012. Όμως, στο πεντάμηνο το έλλειμμα διαμορφώθηκε κατά 200 εκατομμύρια πάνω από πέρυσι. Παράλληλα, ενώ κατά το πρώτο τρίμηνο του 2012 το έλλειμμα είχε μετρηθεί στο 7,9% του ΑΕΠ, κατά το πρώτο εφετεινό τρίμηνο εκτινάχτηκε στο 10,6%. Μιλάμε, δηλαδή, για πλήρη εκτροχιασμό παρ' ότι -μη το ξεχνάμε!- η χώρα επαινείται συνεχώς επειδή ακολουθεί κατά γράμμα τις οδηγίες τής τρόικας.

Την ανηφόρα, επίσης, τραβάει και το δημόσιο χρέος τής Πορτογαλίας. Το 2011 είχε φτάσει το 112% του ΑΕΠ. Με την χώρα να εφαρμόζει κατά γράμμα το μνημόνιο, το 2012 έφτασε το...123,6% (σχεδόν διπλάσιο από το 2008!). Τότε το ΔΝΤ ήταν καθησυχαστικό, κάλεσε την χώρα να επιμείνει στο πρόγραμμα και βεβαίωνε ότι εφέτος το έλλειμμα δεν θα ξεπεράσει το 118%. Τώρα, όμως, εκτιμά πως αν η χώρα συνεχίσει την "καλή δουλειά", υπάρχει ελπίδα πως στο τέλος του 2014 το έλλειμμα δεν θα είναι πάνω από 124%!


Μιλώντας λίγο παραπάνω για την κυβερνητική κρίση στην Πορτογαλία, για τις σχέσεις των δεξιών με τους σοσιαλιστές κλπ, ενδεχομένως κάποιοι να διέκριναν κάποιες αναλογίες με τα καθ' ημάς. Λογικό το βρίσκω και, μάλιστα, θέλω να υπογραμμίσω πως κι ο Κοέλιου τα ίδια με τον Σαμαρά λέει στους δικούς του: μπορεί όλα αυτά τα μέτρα να είναι επώδυνα αλλά είναι απαραίτητα για να έρθει η ανάπτυξη στην χώρα.

Μόνο που αυτή η ανάπτυξη είναι το ίδιο πεισματάρα κι εκεί. Παρά τις φανφάρες τού Κοέλιου, κατά το πρώτο εφετεινό τρίμηνο και σε σχέση με αντίστοιχο περυσινό, σημειώθηκε συρρίκνωση της οικονομίας σε ποσοστό 4%. Πρόκειται για την μεγαλύτερη υποχώρηση των τελευταίων τεσσάρων ετών, παρ' ότι σ' αυτό το χρονικό διάστημα το κόστος εργασίας έχει μειωθεί σε επίπεδα εξαιρετικά δυσβάσταχτα για τους εργαζόμενους.


Με τά από όλα αυτά, αναρωτιέμαι τι στον διάολο θα είχε συμβεί αν οι πορτογάλοι δεν ήσαν "καλά παιδιά", δεν ήσαν συνεπείς στις μνημονιακές τους υποχρεώσεις και δεν ακολουθούσαν κατά γράμμα τις οδηγίες τής τρόικας...

Απολύσεις μεν, ευρωπαϊκά δε

Τί κοινό έχει η Ελλάδα με χώρες όπως η Αίγυπτος, η Συρία, το Ιράν, ο Παναμάς, το Μεξικό, η Ινδία και η Ζιμπάμπουε;  Μη βιαστείτε να απαντήσετε "τίποτε" διότι θα διαψευσθείτε. Η τρόικα παρατήρησε (μετά της προσηκούσης βδελυγμίας, οπωσδήποτε) ότι η Ελλάδα, όπως και όλες οι προαναφερθείσες χώρες, έχουν αναχρονιστικούς νόμους, οι οποίοι ρυθμίζουν τα όρια των απολύσεων!

Πράγματι, το -σοβιετικής μορφής, οπωσδήποτε- ελληνικό νομικό πλαίσιο αφήνει ελεύθερες τις απολύσεις μόνο για όσες επιχειρήσεις διαθέτουν μέχρι 20 εργαζόμενους. Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις δεν μπορούν να απολύουν όσους εργαζόμενους γουστάρουν και όποτε τους θυμηθεί: αν έχουν μέχρι 150 εργαζόμενους, μπορούν να απολύουν κάθε μήνα μέχρι 6 απ' αυτούς και, αν έχουν περισσότερους, μέχρι 5% και όχι πάνω από 30.

Και που υπήρχαν αυτοί οι περιορισμοί, ποιό το όφελος; Μπας και νομίζετε ότι δυσκολευόταν η οποιαδήποτε επιχείρηση ήθελε να διώξει π.χ. 50 ή 100 εργαζόμενους; Κούνια που σας κούναγε! Τράβαγε μια πτώχευση, τους έδιωχνε όλους κι ύστερα από λίγο ξανάνοιγε (έστω και με άλλο όνομα) και προσλάμβανε όσους ήθελε, όποιους ήθελε και με όποιο μεροκάματο ήθελε. Νόμιμα!

Έπρεπε να βάλει το χεράκι της η τρόικα για να εκσυγχρονιστούν λίγο και τα δικά μας μυαλά. Πού ακούστηκε, δηλαδή, στον εικοστό πρώτο αιώνα να χρειάζεσαι την άδεια του κράτους για να διώξεις από την δούλεψή σου όσους και όποιους θες; Συγγνώμη, κύριε κράτος, εγώ δεν πληρώνω; Από πού κι ως πού θα μου πεις εσύ, λοιπόν, πόσους και ποιους θα πλωρώνω; Και δεν κατάλαβα, τί παναπεί εργατικά δικαιώματα; Τί τους έβαλα τους συνδικαλιστές; Κεχαγιά στο τέτοιο μου, μη χέσω;

Ευτυχώς, τα πράγματα αλλάζουν. Γίνονται πιο μοντέρνα, πιο ευρωπαϊκά, βρε αδερφέ. Από δω και πέρα, σύμφωνα με όσα σχεδιάζονται:

α) Δρομολογείται διαδικασία διαβουλεύσεων μεταξύ εργοδότη-εργαζομένων πριν από τις απολύσεις. Φυσικά, η διαβούλευση δεν κρατάει πολύ: ρωτάει ο εργοδότης "θα φύγετε με το καλό ή θα βάλω λουκέτο και θα χάσετε όλοι τις δουλειές σας;" και οι εργαζόμενοι απαντούν ελεύθερα ό,τι θέλουν, δίχως να έχουν την στήριξη (την όποια στήριξη, δηλαδή) του περιορισμού των 30 απολύσεων.

β) Ενημερώνεται η αρμόδια δημόσια ερχή (π.χ. επιθεώρηση εργασίας, ΟΑΕΔ κλπ), η οποία έχει περιθώριο 30 μέρες να δει τι θα κάνει με όσους πρόκειται να χάσουν τις δουλειές τους. Το ότι θα τις χάσουν, δεν συζητείται.

γ) Παρεμβαίνουν οι όποιοι τρίτοι (π.χ. διαιτητές, εμπειρογνώμονες) στην διαδικασία, με προφανή σκοπό να πείσουν την εργοδοσία να μειώσει τον αριθμό των απολυομένων. Εξυπακούεται ότι όλες αυτές οι παρεμβάσεις έχουν απλώς συμβουλευτικό χαρακτήρα και δεν δημιουργούν καμμιά υποχρέωση στον εργοδότη. Προφανώς, πρόκειται για παρεμβάσεις που θα γίνονται έτσι για να γίνονται. Για τα μάτια, όπως λέει κι ο λαός.

δ) Υποχρεούται ο εργοδότης να εξετάσει και άλλα μέτρα πριν απολύσει κόσμο. Προφανέστατη η κοροϊδία των εργαζομένων. Λες κι ο εργοδότης είναι τόσο μαλάκας ώστε δεν έχει εξετάσει με κάθε λεπτομέρεια τις κινήσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντά του.

ε) Θεσπίζονται κριτήρια επιλογής των προς απόλυση εργαζομένων. Βέβαια, υπάρχουν και τώρα κριτήρια (π.χ. πολύτεκνοι, εγκυμονούσες, στρατευμένοι κλπ) αλλά φαίνεται πως τώρα μιλάμε για φρέσκα κριτήρια, υπό το πρίσμα των σύγχρονων απαιτήσεων (π.χ. "ακριβοί" εργαζόμενοι κλπ).

στ) Εκπονούνται σχέδια κατάρτισης ή και επαναπρόσληψης των απολυομένων, σε περίπτωση που αλλάξουν οι συνθήκες. Άλλη μια εμφανέστατη κοροϊδία. Άκου "κατάρτιση, λες και ο απολυόμενος έχασε την δουλειά του επειδή δεν την ήξερε καλά! Όσο για τις επαναπροσλήψεις που θα γίνονται αν αλλάξουν οι συνθήκες, ποιές συνθήκες θα αλλάξουν; Θα παραιτηθεί, ας πούμε η επιχείρηση από την βασική της επιδίωξη, η οποία είναι η μεγιστοποίηση των κερδών της και η οποία απαιτεί μείωση της δαπάνης για αμοιβές των εργαζομένων;


Συμπέρασμα: η σαμαρική νέα Ελλάδα χτίζεται με ταχύτατους ρυθμούς.

Γενοκτονία στην Βιρμανία

[Το παρακάτω κείμενο έφτασε στην ηλεκτρονική μου θυρίδα για να μου αποδείξει ακόμη μια φορά πόσο μικρός και συνάμα πόσο άγνωστος είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε αλλά και για να ανακινήσει τον προβληματισμό μου για το πόσα πρέπει ακόμη ν' αλλάξουν σ' αυτόν. Το δημοσιεύω δίχως άλλο -περιττό, έτσι κι αλλιώς- σχόλιο, μόνο με την παρατήρηση ότι η Βιρμανία είναι η παλιότερη Μπούρμα και τώρα πια Μυανμάρ.]


Αγαπητοί φίλοι σε ολόκληρη την Ελλάδα,

Οι περισσότεροι δεν είχαν ακούσει πολλά για τους κατοίκους της Ρουάντα, μέχρι που ήταν πολύ αργά και 800.000 από αυτούς είχαν δολοφονηθεί. Τώρα, η μοίρα μιας άλλης φυλής, των Ροχίνγκια της Βιρμανίας, κρέμεται από μία κλωστή. Συμμορίες ρατσιστών μοιράζουν φυλλάδια απειλώντας πως θα εξαλείψουν αυτή τη μικρή μειονότητα. Ήδη, μικρά παιδιά έχουν κατακρεουργηθεί μέχρι θανάτου και έχουν διαπραχθεί απερίγραπτα εγκλήματα. Όλα δείχνουν πως θα υπάρξει ένα φρικτό τέλος, εκτός και αν δράσουμε άμεσα.

Οι γενοκτονίες συμβαίνουν όταν κανείς δεν αντιδρά στα πρώτα σημάδια, όπως αυτά που βλέπουμε τώρα στη Βιρμανία. Οι Ροχίνγκια είναι μία ειρηνική και πολύ φτωχή φυλή. Γιατί είναι εναντίων τους; Επειδή έχουν σκούρο δέρμα και επειδή υποτίθεται “παίρνουν τις δουλειές” των ντόπιων. Όλη κι όλη η φυλή είναι 800,000 άνθρωποι, αλλά μπορεί να αφανιστούν εάν δεν δράσουμε άμεσα. Έχουμε μείνει άπραγοι πολλές φόρες, αυτή την φορά ας μην εγκαταλείψουμε τους Ροχίνγκια.

Ο Πρόεδρος της Βιρμανίας Τέιν Σέιν έχει την δύναμη, το προσωπικό και τους πόρους για να προστατεύσει τους Ροχίνγκια. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να δώσει μια εντολή. Σε μερικές μέρες επισκέπτεται την Ευρώπη για να προωθήσει την χώρα του ως εμπορικό και επενδυτικό “παράδεισο”. Αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες τον υποδεχθούν με ένα ξεκάθαρο αίτημα: να προστατεύσει τους Ροχίνγκια, το πιο πιθανό είναι εκείνος να δεσμευτεί. Ας τον περιμένουμε λοιπόν ακριβώς έξω από την διάσκεψη του με τους Ευρωπαίους πρωθυπουργούς με ένα εκατομμύριο υπογραφές, ένα εκατομμύριο ενωμένες φωνές, και φωτογραφίες που θα δείχνουν τι συμβαίνει στην Βιρμανία:

https://secure.avaaz.org/en/burma_the_next_rwanda_gr/?bCJLQeb&v=26656

Βασανιστήρια, ομαδικοί βιασμοί και εκτελέσεις: ανθρωπιστικές οργανώσεις χρησιμοποιούν τον όρο "εθνοκάθαρση" για να περιγράψουν την βιαιότητα στην Βιρμανία. Ήδη πάνω από 120.000 άνθρωποι της φυλής Ροχίνγκια έχουν καταδιωχθεί. Πολλοί απ'αυτούς έχουν καταφύγει σε πρόχειρους καταυλισμούς κοντά στα σύνορα. Άλλοι στην προσπάθεια τους να φύγουν απ'την χώρα έχουν πνιγεί, πεθάνει απ'την πείνα ή πυροβοληθεί από τους φρουρούς συνόρων των γειτονικών χωρών. Οι επίσημες μαρτυρίες δείχνουν πως η βία χειροτερεύει. Πριν μερικούς μήνες, ο Πρόεδρος Τέιν Σέιν κάλεσε την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγο παρόμοιων επιθέσεων. Τώρα είναι θέμα χρόνου αυτά τα γεγονότα να καταλήξουν σε τεράστια σφαγή.

Οι γενοκτονίες δεν συμβαίνουν εν αγνοία των κυβερνήσεων. Μπορούν να τις σταματήσουν. Αλλά το καθεστώς της Βιρμανίας δεν δείχνει τέτοια διάθεση. Πρόσφατα, εκπρόσωπος της κυβέρνησης παραδέχτηκε ότι οι αρχές εφάρμοζαν ένα νόμο που απαγορεύει στους Ροχίνγκια να κάνουν πάνω από δύο παιδιά και τους ζητάει μάλιστα ειδική άδεια για να παντρευτούν. Ειδικοί αναφέρουν ότι οι αρχές έχουν αδρανήσει ή ακόμη και συμμετάσχει σε τέτοιες επιθέσεις "εθνοκάθαρσης". Ο Πρόεδρος Σέιν τελικά αναγκάστηκε να αναγνωρίσει το τι συμβαίνει στους Ροχίνγκια. Αλλά μέχρι τώρα, αρνείται να εφαρμόσει τα απαραίτητα μετρά για να σταματήσει την βία και να προστατεύσει αυτούς που κινδυνεύουν.

Μέχρι να το κάνει αυτό, ο κίνδυνος της γενοκτονίας πλανιέται σαν μαύρο σύννεφο, όχι μόνο πάνω απ'την Βιρμανία, αλλά απ'όλο τον κόσμο. Λόγω των εμπορικών τους σχέσεων, ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Κάμερον και ο Γάλλος πρόεδρος Ολλάντ, έχουν τεράστια επιρροή στο Σέιν. Εάν στην συνάντηση που θα έχουν τον πιέσουν να δράσει, μπορούν να σωθούν ζωές. Ας τους κάνουμε να πιέσουν λοιπόν. Έχουμε αγνοήσει τι συμβαίνει σε πολλούς λαούς, ας μην αγνοήσουμε τους Ροχίνγκια. Βάλε το όνομα σου σε αυτή την έκκληση και μοιράσου το με όλους:

https://secure.avaaz.org/en/burma_the_next_rwanda_gr/?bCJLQeb&v=26656

Για άλλη μια φορά, η κοινότητα του Avaaz, συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα του λαού της Βιρμανίας για δημοκρατία. Όταν το 2007, το καθεστώς επιτέθηκε βίαια σε βουδιστές μοναχούς, τα μέλη του Avaaz δώρισαν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ/δολάρια/λίρες για να προσφερθεί τεχνική υποστήριξη και εκπαίδευση σε ακτιβιστές που τους είχαν κόψει κάθε μορφή επικοινωνίας. Το 2008, όταν ένας καταστροφικός κυκλώνας σκότωσε πάνω από 100.000 Βιρμανούς και το διεφθαρμένο στρατιωτικό καθεστώς απαγόρευσε σε επίσημες αποστολές βοήθειας να εισέλθουν στην χώρα, η κοινότητά μας δώρησε εκατομμύρια απευθείας στους μοναχούς που προσέφεραν βοήθεια στην πρώτη γραμμή.

Η κοινότητα του Avaaz δεν υπήρχε όταν έγινε η γενοκτονία στην Ρουάντα, 20 χρόνια πριν. Κι αν όμως υπήρχε; Θα μπορούσαμε μαζί να είχαμε αποτρέψει την γενοκτονία; Ας δώσουμε στους Ροχίνγκια την απάντηση μας σ'αυτή την ερώτηση.

Με ελπίδα και θάρρος,

Luis, Jeremy, Aldine, Oliver, Marie, Jooyea και όλη η ομάδα του Avaaz


ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Έκκληση για προστασία της μειονότητας Ροχίνγκια από τον OIC
http://www.newsbeast.gr/world/arthro/445599/ekklisi-gia-prostasia-tis-meionotitas-rohingia-apo-ton-oic/

Επεισόδια στην Βιρμανία: Βίντεο δείχνει την αστυνομία να μένει αδρανείς μπροστά σε επιθέσεις (BBC News)
http://www.bbc.co.uk/news/world-asia-22243676

Βιρμανία: Σταμάτηστε την “εθνοκάθαρση” των Ροχίνγκια μουσουλμάνων (Human Rights Watch)
http://www.hrw.org/news/2013/04/22/burma-end-ethnic-cleansing-rohingya-muslims

Βίντεο δείχνει την αστυνομία της Βιρμανίας να στέκεται και να παρακολουθεί βουδιστές να επιτίθενται μουσουλμάνους. (The Guardian)
http://www.guardian.co.uk/world/2013/apr/22/burmese-police-buddhists-attack-muslims

Ο Δαλάι Λάμα απευθυνθεί έκκληση στους μοναχούς του Μιανμάρ να σταματήσουν την βία. (ABC News)
http://abcnews.go.com/International/dalai-lama-pleads-myanmar-monks-end-violence-amid/story?id=19013148#.UXV3vCt4a5w

Ο Τέιν Σέιν επισκέπτεται την Βρετανία και την Γαλλία τον Ιούλιο. (AFP)
http://www.dvb.no/news/thein-sein-to-visit-britain-france-in-july/28815

Καρα-σαξές στόρυ, λέμε!

Προσοχή! Ο παρακάτω πίνακας αποτυπώνει καραμπινάτα το πόσο έπιασαν τόπο οι θυσίες τού ελληνικού λαού, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας:

Πίνακας Παγκόσμιας Ανταγωνιστικότητας 2012 - 2013 και συγκρίσεις με την περίοδο 2011 - 2012 Πηγή: The Global Competitiveness Report 2012 - 2013, επεξεργασία ΣΕΠΕ, 10/2012 © 2012 World Economic Forum.

Προσέξτε πώς καμαρώνει η Ελλάδα στην 96η θέση, κάτω από μερικές μεγάλες δυνάμεις της παγκόσμιας οικονομίας (π.χ. Μογγολία, Ονδούρα, Αλβανία (!), Καμπότζη, Βιετνάμ, Σρι Λάνκα, Ρουάντα (!!), Καζακστάν, Μπαρμπάντος κλπ) και δίπλα-δίπλα σε κολοσσούς όπως η Γκαμπόν και το Τατζικιστάν. Το ότι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι καταχωρισμένες με πιο ανοιχτόχρωμα γράμματα, θα σας διευκολύνει να διαπιστώσετε ότι η χώρα μας είναι τελευταία μεταξύ των 27 χωρών τής Ε.Ε.

Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της επιτυχίας, πρέπει να σημειώσουμε ότι, στην ίδια λίστα, ήμασταν πέρυσι 90οι, πρόπερσι 83οι και το 2008 (προ κρίσεως) 65οι. Δείτε την εντυπωσιακή μας πορεία στον επόμενο πίνακα και προσέξτε την κατρακύλα τής τελευταίας τετραετίας, παρά το τσάκισμα της τιμής τής εργατικής δύναμης κατά την ίδια περίοδο και το οποίο υποτίθεται ότι επιβλήθηκε ακριβώς για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητά μας ως χώρα:
 

Η κατάταξη της Ελλάδας σύμφωνα με το Δείκτη Παγκόσμιας Ανταγωνιστικότητας 2001 - 2012, Πηγή: The Global Competitiveness Report 2012 - 2013, επεξεργασία ΣΕΠΕ, 10/2012 © 2012 World Economic Forum.

Κατόπιν αυτών, είναι σαφές ότι η χώρα σώθηκε από την κυβέρνηση με τα τρία κόμματα (σ.σ.: τώρα έχουν γίνει τα τρία δύο) υπό την ηγεσία τού κυρίου Σαμαρά, η οποία ολοκλήρωσε το σωτήριο έργο τής προηγούμενης τρικομματικής κυβέρνησης του κυρίου Παπαδήμου, η οποία υλοποίησε τις εθνοσωτήριες πρωτοβουλίες τής προηγούμενης σοσιαλιστικής κυβέρνησης του κυρίου Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου, η οποία συνέχισε τα επιτυχημένα βήματα της νέας (τότε) διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή του Β΄, η οποία διαχειρίστηκε αποτελεσματικά τις εθνοσωτήριες επιλογές τής -σοσιαλιστικής επίσης- κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Σημίτη, η οποία μας ενέταξε επιτυχώς στην ευρωζώνη, προκειμένου να ξεκινήσει η μεγαλειώδης μας πορεία προς την σωτηρία τής χώρας.

Με τόσους εμπνευσμένους σωτήρες που έχουν παρελάσει ως ηγέτες τούτου του δύσμοιρου τόπου, η κατηφορική πορεία τής γραμμούλας στο παραπάνω διάγραμμα δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Το σαξές στόρυ ήταν προδιαγεγραμμένο από παλιά...