Δημοσιογραφικές πληροφορίες

Ρε παιδιά, έχει διαβάσει ή έχει ακούσει κάποιος από σας ποια είναι εν τέλει αυτά τα γαμημένα μέτρα που περιλαμβάνει το πακέττο των 11,5 + 3 δισ.; Λέω 11,5 + 3 επειδή -υποτίθεται πως- τα 11,5 αποτελούν απαίτηση της τρόικας προς αναπλήρωση των αστοχιών στην εκτέλεση του προγράμματος διάσωσης και τα άλλα 3 συνιστούν δική μας πρωτοβουλία (τα παίρνουμε από μόνοι μας ώστε να έχουμε καβάντζα σε πιθανές μελλοντικές αστοχίες).

Λοιπόν; Έχετε πάρει χαμπάρι κάτι επίσημο; Συγγνώμη που ρωτάω αλλά η μόνη ενημέρωση που έχω αντιληφθεί είναι οι δημοσιογραφικές πληροφορίες και οι εκτιμήσεις των λογής-λογής δοκησισόφων αναλυτών. Ειδικά αυτές οι "δημοσιογραφικές πληροφορίες" (η προέλευση των οποίων δεν αποκαλύπτεται, λόγω δημοσιογραφικού απορρήτου) με εκνευρίζουν σε σημείο αηδίας. Παλιότερα, επί χούντας, προκειμένου οι δημοσιογράφοι να πλασάρουν μια "πληροφορία" (προσοχή στα εισαγωγικά), ισχυρίζονταν ότι την έμαθαν από "έγκυρους κυβερνητικούς κύκλους". Αργότερα, ο γερο-Καραμανλής δημιούργησε το υφυπουργείο τύπου, ως αρμόδιο επισήμως μεν για την επίσημη ενημέρωση των συντακτών ανεπισήμως δε για την λογοκρισία, οπότε οι "έγκυροι κυβερνητικοί κύκλοι" πέθαναν. Έλα, όμως, που κάθε "σοβαρό" ΜουΜουΕ χρειάζεται το "κάτι παραπάνω", δηλαδή αυτό το κάτι που ξέρω μόνο εγώ και κανένας άλλος...

Κάπως έτσι, λοιπόν, τα λογής-λογής κουτσομπολιά αναβαθμίστηκαν σε "δημοσιογραφικές πληροφορίες". Και μιας κι ο κάθε συντακτάκος μπορούσε άνετα να κρυφτεί πίσω από το περίφημο δημοσιογραφικό απόρρητο, δεν ήταν καθόλου δύσκολο να αναδειχθεί η παπαριά τού οποιουδήποτε σε...συνταρακτική αποκάλυψη. Χαρακτηριστικό δείγμα όλης αυτής της ανοησίας αποτελεί το γελοιωδέστατο πρόσφατο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Το Βήμα της Κυριακής" περί κάποιου δήθεν πραξικοπήματος που δήθεν απεφεύχθη, χάρη στην δήθεν εγρήγορση κάποιου δήθεν πολιτικού.

Φυσικά, οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν θα μπορούσαν να αφήσουν αναξιοποίητη την συγκεκριμένη τακτική και την χρησιμοποιούν ως ιδιότυπη δημοσκόπηση και ως αποτελεσματικό εξάρτημα του μηχανισμού "μαστίγιο-καρότο". Με απλά λόγια, διοχετεύουν μια "δημοσιογραφική πληροφορία" και περιμένουν τις αντιδράσεις, ώστε να παρουσιαστούν κατόπιν ως φιλολαϊκοί πυροσβέστες. Θέλετε ένα κλασσικό παράδειγμα; Την εποχή που το κάθε αστικό τηλεφώνημα κόστιζε ένα δίφραγκο, βγήκε μια εφημερίδα και αποκάλυψε ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει αύξηση της τηλεφωνικής μονάδας στις 7 δραχμές. Έγινε σούσουρο, ακούστηκαν φωνές... ώσπου βγήκε η κυβέρνηση και διέψευσε το δημοσίευμα, ενημερώνοντας τον κόσμο ότι η αύξηση θα έφτανε μόνον ως τις 5 δραχμές.

Πάμε τώρα στα σημερινά. Οι "δημοσιογραφικές πληροφορίες" ενημερώνουν τον κόσμο ότι η "κρίση χρέους" επιβάλλει την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 65 χρόνια στα 67, επειδή έτσι το κράτος θα εξοικονομήσει 1,1 δισ. Παράλληλα, κάποιες άλλες "δημοσιογραφικές πληροφορίες" αποκαλύπτουν ότι οι κυβερνητικοί εταίροι σπάνε τα κεφάλια τους προκειμένου να βρουν ισοδύναμα μέτρα ώστε να αποφευχθεί αυτή η αύξηση. Φυσικά, καμμία δημοσιογραφική πληροφορία δεν αποκαλύπτει την πραγματικότητα. Ποιά πραγματικότητα; Δείτε:

Κατ' αρχήν, ας δεχτούμε ότι ορθώς γίνεται λόγος για εξοικονόμηση 1,1 δισ. και λέω "ας δεχτούμε" επειδή αυτό το νουμεράκι είναι τερατώδες και δεν προκύπτει με καμμία λογική. Προφανώς μιλάμε για εξοικονόμηση αποκλειστικά από την χορήγηση συντάξεων. Όμως, μια σωστή αναλογιστική μελέτη πρέπει να λογαριάζει όλες τις παραμέτρους. Π.χ., μπορεί το κράτος να γλιτώσει δυο χρόνων συντάξεις ενός δημοσίου υπαλλήλου αλλά θα συνεχίσει να επιβαρύνεται με δυο χρόνων μισθούς, κονδύλι σαφώς μεγαλύτερο. Και, βέβαια, θα πρέπει απαραιτήτως να συνυπολογιστεί η ποιότητα της δουλειάς ενός 67χρονου σε σχέση με εκείνη του 25χρονου, ο οποίος -δυνητικά- θα τον αντικαθιστούσε (να δω 67χρονο πηλοφόρι σε γιαπί και τί στον κόσμο!).

Θα αναρωτιέστε, βέβαια, γιατί δεν υπάρχει τέτοια μελέτη. Χμμμ... Ποιός σας είπε ότι δεν υπάρχει; Την αποκάλυψε ο βουλευτής Αχαΐας τού ΚΚΕ, ο Νίκος Καραθανασόπουλος. Τί λέει αυτή η μελέτη; Ότι η συνολική ωφέλεια του δημοσίου από την διετή επιμήκυνση του εργάσιμου βίου θα είναι μόλις 5 εκατομμύρια τον χρόνο!

Δυο χρόνια δουλειάς παραπάνω για πέντε εκατομμύρια τον χρόνο! Λιγώτερο απ' όσο θα κοστίσουν τα μέτρα ασφαλείας για την επίσκεψη της Μέρκελ στην Αθήνα. Ασύγκριτα λιγώτερα από τα 77 εκατομμύρια που μας κόστισε η συμμετοχή μας στις -λεγόμενες- ειρηνευτικές εκστρατείες τού ΟΗΕ. Και χαοτικά λιγώτερα από το ένα εκατομμύριο που κοστίζουν κάθε μέρα (*) οι ελληνικές μονάδες που συμμετέχουν στις αμερικανονατοϊκές επιχειρήσεις...

Αλλά όλα τούτα δεν πρόκειται να τα αποκαλύψει καμμία "δημοσιογραφική πληροφορία"... Καμμία. Και ποτέ.


(*) Το νούμερο είναι σωστό και το επαναλαμβάνω προς εμπέδωση: ένα εκατομμύριο κάθε μέρα!

"Διαταγή: «Εκτελέστε τους αιχμαλώτους!»"

Ο Ρόνι Αλάσορ είναι μάλλον δημοσιογράφος παρά συγγραφέας. Κουρδικής καταγωγής, γεννημένος το 1963 σε ένα ασήμαντο χωριό της περιφέρειας του Ερζερούμ, στρατεύθηκε από μικρός στην αριστερά, γεγονός που τον ανάγκασε να φύγει στο εξωτερικό όταν ξέσπασε το πραξικόπημα του Κενάν Εβρέν, στις 12 Σεπτεμβρίου 1980. Από τότε, ο Αλάσορ μένει στην Νορβηγία αλλά δεν έχει πάψει στιγμή να μάχεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είτε ως μέλος τής Ένωσης Δημοσιογράφων τής Νορβηγίας είτε ως μέλος τής Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων.

Μεταξύ άλλων, ο Αλάσορ αφιέρωσε πολύ χρόνο και κόπο για να μαζέψει μαρτυρίες σχετικές με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974. Μίλησε με πολλούς αυτόπτες μάρτυρες (κυρίως στρατιώτες που είχαν πάρει μέρος στην εισβολή), συγκέντρωσε ντοκουμέντα, διασταύρωσε πληροφορίες και, τελικά, το 1999 εξέδωσε την έρευνά του σε ένα μικρό βιβλιαράκι μόλις 150 σελίδων με τον τίτλο "Διαταγή: «Εκτελέστε τους αιχμαλώτους!»", τον οποίο του ενέπνευσε μια από μαρτυρίες που περιέχονται σ' αυτό:

"Σε λίγες μέρες, με την δικαιολογία ότι δεν υπήρχε χώρος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης που είχαν μεταφέρει τους αιχμαλώτους, έφεραν πίσω στη μονάδα μας περίπου 70-80 Ελληνοκύπριους. Τότε βρισκόμασταν στην Αγιά. Εγώ, λόγω ειδικότητας, ήμουν κοντά στην σκηνή του διοικητή. Εκεί άκουσα τις συνομιλίες που έκανε μέσω ασυρμάτου ο διοικητής της μοίρας μας Μεχμέτ Γκιουνγκιορμούς με τους ανωτέρους του. Ο διοικητής μας τους ρωτούσε τι να κάνει με τους αιχμαλώτους. Ήταν ένα πρόβλημα για την μονάδα. Και η διατροφή τους αλλά το κυριότερο η φύλαφή τους. Η εντολή που πήρε ήταν η εξής: "Φορτώστε τους στο τραίνο!" Όποιος το άκουσε αμέσως κατάλαβε ότι αυτό σήμαινε: "Εκτελέστε τους αιχμαλώτους". Όλοι ήξεραν ότι στην Κύπρο δεν υπάρχουν σιδηροδρομικές γραμμές, ούτε τραίνα."

Όταν κυκλοφόρησε το "Διαταγή: «Εκτελέστε τους αιχμαλώτους!»", στην Τουρκία έγινε χαλασμός. Με απανωτά δημοσιεύματα, το κατεστημένο προσπάθησε να κολλήσει την ρετσινιά του προδότη σε όσους μίλησαν στον Αλάσορ. Ανάμεσά τους και ο καθηγητής Γιαλτσίν Κιουτσούκ, ο οποίος πέρασε των παθών του τον τάραχο, ώσπου κατηγορήθηκε ακόμη και για συμμετοχή στην γνωστή παρακρατική οργάνωση Εργκένεκον. Ο Κιουτσούκ παρέμεινε μια βδομάδα στην φυλακή, πριν αφεθεί ελεύθερος λόγω παντελούς έλλειψης στοιχείων. Στον Αλάσορ, ο καθηγητής είχε πει, μεταξύ άλλων:

"Δεν μπορώ να αναφέρω όλες μου τις αναμνήσεις από την Κύπρο. Θα τις συγκεντρώσω και θα εκδώσω ένα βιβλίο στα ελληνικά. Είχα προσωπική εμπειρία από συμβάντα επιθέσεων, φόνων, και λεηλασιών εναντίον Ελληνοκυπρίων πολιτών. Θέλω να πω το παρασκήνιο της εισβολής εναντίον του Ελληνισμού. Φαντάζεστε τι έγινε στα πολύτιμα αντικείμενα στα σπίτια Ελληνοκυπρίων που οι Τούρκοι στρατιώτες θεώρησαν ότι ήταν πλούσια. Πολλοί αξιωματικοί ήταν απάνθρωποι και έκαναν λεηλασίες, ιδιαίτερα οι ακροδεξιοί φασίστες, στρατιώτες, υπολοχαγοί και δεκανείς ήταν επικεφαλής των δολοφονιών και των λεηλασιών..."

Το δημοσιογραφικό κατεστημένο μεταχειρίστηκε όλα τα μέσα για να συκοφαντήσει το βιβλίο. Η ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδα "Χουρριγιέτ" δεν δίστασε να δημοσιεύσει ένα άρθρο τού -θεωρούμενου ως- έγκριτου δημοσιογράφου της Εμίλ Τσολασάν, με τίτλο "Η προδοσία της Κύπρου από εκείνους που υποστηρίζουν τους Κούρδους". Στο εκτενέστατο αυτό άρθρο, ο Τσολασάν επιτίθεται εναντίον όλων όσων καταθέτουν τις μαρτυρίες τους στο "Διαταγή: «Εκτελέστε τους αιχμαλώτους!»", προσπαθώντας να αποδομήσει την αξιοπιστία τους. Η γελοιότητα και η αναξιοπιστία του άρθρου αποδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός ότι ο Τσολασάν αμφισβητεί ακόμη και την ύπαρξη του Αλάσορ. Κατ' αυτόν, το όνομα Ρόνι Αλάσορ είναι ψευδώνυμο κάποιου κούρδου αυτονομιστή που ζει στην Νορβηγία!

Όπως και να 'χει, πάντως, το "Διαταγή: «Εκτελέστε τους αιχμαλώτους!»" αξίζει τον κόπο να διαβαστεί ειδικά από τους έλληνες, μιας κι αποδεικνύει ότι σε όλα τα πράγματα υπάρχει πάντοτε και η άλλη πλευρά. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τον "Καστανιώτη" (στην σειρά Τοποθετήσεις), περιλαμβάνει αρκετό φωτογραφικό υλικό και κοστίζει περίπου 12 ευρώ.

Ιστορίες ασφαλιστικής τρέλλας

Πριν μπω στο θέμα τού σημερινού σημειώματος, επιτρέψτε μου μια εισαγωγή. Ως γνωστόν, ανάμεσα στις κατακτήσεις που πέτυχαν με τους αγώνες τους οι εργαζόμενοι, είναι και η συμμετοχή των εργοδοτών στην ασφάλιση για υγεία, σύνταξη, κοινωνικές παροχές κλπ. Φυσικά, όταν μιλάμε για εργοδοτική εισφορά, δεν υπονοούμε πως πρόκειται για κάποια οικειοθελή παροχή στην οποία προβαίνουν οι εργοδότες από την καλή τους την καρδιά, έτσι; Καμμία οικειοθελής παροχή δεν συνάδει με τον μοναδικό στόχο τού κεφαλαίου, ο οποίος είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους. Οι εργοδοτικές εισφορές συνιστούν αμοιβή της εργασίας και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Αυτά ως πρόλογος και προχωρούμε.

Στην Πορτογαλία, οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων ανέρχονται σε 11% και των εργοδοτών σε 23,75%. Δηλαδή, το πορτογαλικό ΙΚΑ εισπράττει, ως ασφάλιστρα, το 34,75% των αμοιβών των εργαζομένων. Επειδή, λοιπόν, η καπιταλιστική κρίση οδηγεί σε μειώσεις μισθών και σε διογκούμενη ανεργία, τα ασφαλιστικά ταμεία περνούν δύσκολες μέρες (αυτά τα ξέρουμε καλά, αφού συμβαίνουν και στον τόπο μας). Έτσι, η κυβέρνηση του Πέδρο Πάσος Κοέλιο δρομολόγησε μια μικρή αύξηση 1,25% ώστε να φτάσει το συνολικό ασφάλιστρο στο 36%. Προφανώς, είσαστε σίγουροι ότι η κυβέρνηση φόρτωσε αυτό το 1,25% στις πλάτες των εργαζομένων, ε;

Φτωχά μου παιδιά, στερείστε φαντασίας! Ο ακριβοδίκαιος Κοέλιο και οι πανέξυπνοι συνεργάτες του σκέφτηκαν ότι έπρεπε επί τέλους να διορθωθεί η αδικία τού να πληρώνουν οι εργοδότες περισσότερα από τους εργαζόμενους κι αποφάσισε να κόψει το 36% στην μέση: 18% οι εργοδότες, 18% οι εργαζόμενοι. Δίκαια πράγματα, όμορφα και ηθικά! Κάπου 50% αύξηση κρατήσεων για τους εργαζόμενους, κάπου 25% μείωση κρατήσεων για τους εργοδότες και ιδού η εξίσωση των τάξεων α λα πορτογαλικά!! Δυστυχώς για τον κύριο Κοέλιο, όμως, η λαϊκή αντίδραση ήταν τόσο σφοδρή ώστε αναγκάστηκε να πάρει πίσω το συγκεκριμένο μέτρο. Και δυστυχώς για τον πορτογαλικό λαό, ο πρωθυπουργός του δεν παρέλειψε να προσθέσει ότι το αποσυρόμενο μέτρο θα αναπληρωθεί με άλλο, ισοδύναμο (όπως βλέπετε, ξέουν και στην Πορτογαλία τα ισοδύναμα μέτρα).

Ας έρθουμε τώρα στα δικά μας, που είναι και πιο ωραία. Εδώ, λοιπόν, οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων ανέρχονται σε 16% και των εργοδοτών σε 28,06%, ώστε το ΙΚΑ να εισπράττει, ως ασφάλιστρα, το 44,06% των αμοιβών των εργαζομένων. Αυτά τα ποσοστά αποτελούν άθροισμα κάποιων επί μέρους ασφαλίστρων. Π.χ., ο εργαζόμενος πληρώνει ασφάλιστρα 2,55% για ασθένεια, 6,67% για σύνταξη, 3% για επικουρική σύνταξη κλπ κι όλα τούτα τα επί μέρους ασφάλιστρα αθροιζόμενα δίνουν 16%. Εννοείται ότι κάπως έτσι γίνεται και με το 28,06% των εργοδοτικών εισφορών.

Πάμε τώρα στο καλό. Ανάμεσα στα επί μέρους ασφάλιστρα, καταβάλλονται εισφορές και για τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας (εργαζόμενος 1%, εργοδότης 0,75%) αλλά και για τον Οργανισμό Εργατικής Εστίας (από 0,35% η κάθε πλευρά). Έλα, όμως, που και οι δυο αυτοί οργανισμοί, παρά την τεράστια προσφορά τους στους εργαζόμενους, θεωρήθηκαν περιττοί στο πλαίσιο της πολυθρύλητης αναδιάρθρωσης του κράτους και έκλεισαν! Νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνετε το αυτονόητο, δηλαδή ότι οι αναλογούσες εισφορές που αναφέραμε πιο πάνω, καταργήθηκαν.

Ελάτε, ρε σεις! Ζήτε στην Ελλάδα και στερείστε φαντασίας; Φυσικά και καταργήθηκαν αλλά...μόνο για τους εργοδότες!! Απίστευτο; Και όμως! Η σχετική τροπολογία για την κατάργηση της εργοδοτικής εισφοράς στους Οργανισμούς Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας, είχε κατατεθεί σε νομοσχέδιο για την αποζημίωση των δικαστικών αντιπροσώπων των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Ζάχαρη! Ελλάς το μεγαλείο σου!

Πόσες άλλες τέτοιες αποδείξεις χρειαζόμαστε για να πειστούμε ότι οι λογής-λογής πολιτικές πλαγγόνες που διαφεντεύουν τούτον εδώ τον τόπο, δεν νοιάζονται παρά για το πώς να στηρίξουν το χειμαζόμενο κεφάλαιο, γράφοντας τον λαό στα παπάρια τους;


ΥΓ: Για την ιστορία, πρέπει να αναφέρουμε ότι η παραπάνω τροπολογία αποσύρθηκε, μετά από αντίδραση της αντιπολίτευσης, με ην δικαιολογία ότι δεν "κόλλαγε" στο υποβληθέν νομοσχέδιο, αλλά θα ξανακατατεθεί μέσα στον μήνα.

Μήπως;

Μας αποκαλούν τρομοκράτες κάθε φορά που διαδηλώνουμε επειδή δεν έχουμε πλέον την δυνατότητα να ταΐσουμε τα παιδιά μας...

Μας χαρακτηρίζουν αδικαιολόγητους όταν φωνάζουμε ότι δεν πάει άλλο...

Μας πλακώνουν στα δακρυγόνα και στα κάθε λογής χημικά κι ύστερα ισχυρίζονται πως αμύνονταν επειδή τάχα επιχειρήσαμε να εισβάλουμε στην ΓΑΔΑ...

Μας μιλάνε για θυσίες ενώ μας εκτελούν δίχως δίκη και με συνοπτικές διαδικασίες...

Μας υπενθυμίζουν ότι πρέπει να νοιαστούμε για το μέλλον αυτού του τόπου, την ώρα που εμείς κι οι οικογένειές μας δεν έχουμε καν παρόν...

Μας λιβανίζουν με την αδήριτη ανάγκη μεταρρυθμίσεων, ενώ το μόνο που κάνουν είναι απορρυθμίσεις παντού...

Μας κάνουν πλύση εγκεφάλου για το δήθεν σπάταλο κράτος αλλά εξακολουθούν να μοιράζουν δισεκατομμύρια στις τράπεζες...

Μας επαναλαμβάνουν δακρύβρεχτα λογύδρια για εθνική αξιοπρέπεια αυτοί, οι αποδεδειγμένοι οσφυοκάμπτες...

Μας βομβαρδίζουν για τα δεινά που μας περιμένουν αν βγούμε από το ευρώ, λες και είχαμε πλουτίσει όταν μπήκαμε σ' αυτό...

Μας διατυμπανίζουν την  προσήλωσή τους στην διαφάνεια και στην ηθική αυτοί που μας έχουν γαμήσει την μάνα και όλο μας το σόι...

Μας έχουν ρουφήξει το αίμα με τους απανωτούς φόρους, την ώρα που χορηγούν απόλυτη φορολογική απαλλαγή στους εφοπλιστές...

Μας αυξάνουν συνέχεια τους φορολογικούς συντελεστές μας και ταυτόχρονα μειώνουν τους φορολογικούς συντελεστές των μονοπωλίων...

Μας φορολογούν ακόμη και το σπίτι που μένουμε, την ώρα που χαρίζουν την δημόσια περιουσία (την περιουσία μας!) στο ιδιωτικό κεφάλαιο...

Μας σμπαραλιάζουν τις συντάξεις επειδή τάχα ξέμειναν από λεφτά τα ασφαλιστικά μας ταμεία και την ίδια ώρα μειώνουν τις εργοδοτικές εισφορές...

Μας κοκορεύονται για το κούρεμα που πέτυχαν στο δημόσιο χρέος, όταν το μόνο που κούρεψαν είναι τα αποθεματικά των πανεπιστημίων, των νοσοκομείων και των ΔΕΚΟ...

Μας πιπιλίζουν το μυαλό με παπαριές περί δημοκρατίας αλλά πορεύονται με τρόπο που θα ζήλευε οποιαδήποτε δικτατορία...



Μήπως να πάψουμε να τους ακούμε πια;

Μήπως να αρχίσουμε να εξετάζουμε την περίπτωση να μην καθόμαστε απλώς να τις τρώμε;

Μήπως πρέπει, επί τέλους, να θυμηθούμε την αξιοπρέπειά μας;

Μήπως επιβάλλεται να αντισταθούμε στο να μας πηδάνε ασάλιωτα και να τους δείξουμε πώς ο λαός και ξέρει και μπορεί να πηδάει τους τυράννους του;

Μήπως έφτασε η ώρα να θυμηθούμε ότι 63 ολόκληρα χρόνια κρατάμε το όπλο παρά πόδα και κάποια στιγμή πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε;

Μήπως...;;;

Ο "Ξένιος Δίας" τα 'χει τετρακόσια!

Έχουμε που έχουμε γαμήσει (από πάσης απόψεως) τους περιλάλητους αρχαίους προγόνους μας, τους φτύσαμε και στα μούτρα. Άκου "Ξένιος Δίας" (προφανώς, το "Ξένιος Ζευς" δεν μας κάνει, ως πολύ αρχαίο) η επιχείρηση σε-μαζεύω-τσουβαληδόν-και-σε-στέλνω-στα-τσακίδια! Τρομάρα μας....

Βλέπετε, η Ευρώπη δεν αντέχει την παρανομία. Θέλει χαρτιά, βούλες και σφραγίδες. Έχεις παπίερ, κύριος; Μέγκλα και μπαρδόν για την ενόχλησις. Δεν έχεις; Περάστε στο νούμερο δύο για εξομολόγηση, τραβάτε για μπρέκφαστ τσάι με ελίτσες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης κι απέ, δρόμο από δω.

Και καλά ξηγιέται η Ευρώπη, δηλαδή. Τί το κάναμε εδώ; το μπορντέλλο τής Λιλής, να μπαίνει ο πάσα ένας όποτε του σηκωθεί και να μη πληρώνει κι από πάνω; Άσε δε που όλοι τούτοι οι βρομιαραίοι οι μετανάστες βάζουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία όλων ημών των ευνομουμένων ευρωπαίων, γιατί κουβαλάνε όλες τις αρρώστιες του κόσμου πάνω τους: χολέρα, πανούκλα, σύφιλη, πλατυποδία, κασίδα, ψωρίαση, μαλάρια, εχινόκοκκο κλπ κλπ. Ευτυχώς που το αποκάλυψαν ο Λοβέρδος με τον Δένδια και πήραμε τα μέτρα μας: τέρμα πια τα ντιβιντί από τους μαυρούκους γιατί είναι μολυσμένα.

Βέβαια, οι ευρωπαίοι εθνονταραβεριτζήδες ξεχνάνε μια παράμετρο στο όλο πρόβλημα. Θέλω να πω, δηλαδή, πώς διάολο έγινε κι έφτασε στην Πάτρα ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ από την Κανταχάρ τού Αφγανιστάν; Του φάγανε τ' αφτιά, ας πούμε, οι δάσκαλοι στο σχολείο "τι ωραία που είναι η Ελλάδα" και "πόσο όμορφη είναι η Πάτρα" και το 'χε όνειρό του από μικρός να 'ρθει εδώ να μείνει; Δεν νομίζω. Αλλά τι να κάνει ο δόλιος ο Καρίμ, όταν οι ευρωπαίοι τού ΝΑΤΟ πάνε και καίνε το σπίτι του στην Κανταχάρ; Πού να πάει; Στο Πακιστάν; τον φάγανε λάχανο... στο Ιράν; χέστα... στο Ισραήλ; παπάρια... στην Ινδία; κονόμησε. Αμ, στην Ευρώπη θα 'ρθει, ρε ζωντόβολα! Εμείς είμαστε που τον αναγκάζουμε να 'ρθει εδώ. Και τώρα που ήρθε, βάλαμε τον Δία να τον διώξει;

Τέλος πάντων, παρασύρθηκα και λέω άλλα απ' αυτά που 'θελα να πω. Βγήκαν, λοιπόν, οι μπατσονόμοι και δεν άφησαν μέρος που να μη ψάξουν κι ακατοίκητο σπίτι που να μη ξεψαχνίσουν. Θα μου πείτε, το καθήκον τους κάνανε και διαταγές εκτελούσανε. Χμμμ... Αν μου επιτρέπετε, μπορώ να διατηρώ κάποια μικρή, τοσοδούλα επιφύλαξη; Θα σας εξηγήσω αμέσως τον λόγο.

Σύμφωνα με στοιχεία που δίνει η αστυνομία, υπάρχουν στην Πάτρα κάπου 10.000 παράνομοι μετανάστες. Όταν λέμε "παράνομοι", μη φανταστείτε τίποτε κατσικοκλέφτες ή μαχαιροβγάλτες, ε; Για κάτι λιγδοτάμπουρες μιλάμε, που οι περισσότεροι δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους. Απλώς, οι άνθρωποι δεν διαθέτουν κάρτα προσωρινής παραμονής. Βλέπετε, αυτή η γαμημένη η κάρτα δεν βγαίνει εύκολα. Πρέπει να έχεις άνθρωπο με "γνώσεις", δηλαδή με γνωριμίες, να σου γράψει μια αίτηση (καθ' ότι ξέχασες τα ελληνικά που έμαθες στην Κανταχάρ), να βάλει χαρτόσημα και μεγαρόσημα, να μαζέψει σφραγίδες και υπογραφές...καταλαβαίνεις. Φυσικά, αυτός ο άνθρωπος σε βοηθάει επειδή σε συμπονάει αλλά πρέπει να του σκάσεις και μια τετρακοσαρού για τα χαρτόσημα και το τρέξιμό του, δεν πρέπει;

Προφανώς, η όλη διαδικασία έκδοσης αδειών προσωρινής παραμονής είχε ατονήσει τελευταία αλλά, ευτυχώς, η προχτεσινή επιχείρηση της αστυνομίας αναθέρμανε την ζήτηση και πήρε πάλι μπρος η αγορά. Δέκα χιλιάδες παράνομοι δεν είπαμε; Σωστά. Δεν θα τρέξουν οι μισοί να βγάλουνε χαρτιά; Εμ, τί άλλο να κάνουν; Ωραία. Έχουμε και λέμε, λοιπόν: πέντε χιλιάδες πεινασμένοι επί τέσσερα κατοστάρικα έκαστος...τέσσερις πέντε είκοσι...βάλε και τα μηδενικά...δυο εκατομμύρια. Δύο εκατομμύρια! Καλέ, άσχημα είναι να πέσουν στην αγορά δυο εκατομμυριάκια με τέτοια κρίση;

Τώρα, βέβαια, μπαίνει το ζήτημα πού θα βρουν δυο εκατομμύρια οι πεινασμένοι, που δεν έχουν ούτε να φάνε. Ε, εν τάξει, κάτι θα γίνει και γι' αυτούς, ο θεός κι ο αλλάχ είναι μεγάλοι. Κάποια τσάντα θα κλέψουν από δω, κάποια διαρρηξούλα θα κάνουν από κει...θα τα βολέψουν. Τελικά, θα σκάσουν τα τετρακόσια, θα βγάλουν την κάρτα, θα τους πιάσουμε ως κλέφτες και διαρρήκτες, θα τους δικάσουμε, θα τους απελάσουμε, θα φέρουμε φρέσκους που δεν θα έχουν κάρτα, θα τους κυνηγήσουμε για να βγάλουν, θα πάρουμε άλλα τετρακόσια... Δόξα τω θεώ να λέμε!

ΥΓ: Χτες έμαθα ότι κάποιος βγήκε και χαλάει την πιάτσα, βγάζοντας κάρτες με δυο κατοστάρικα. Αλλοίμονό του αν τον πάρει χαμπάρι ο "Ξένιος Δίας"...

Η απορία των μουμουεδοεγκέφαλων

Το παν είναι να έχεις "έγκαιρη και έγκυρη" ενημέρωση. Καθ' ότι σωστός και συνειδητοποιημένος πολίτης, είναι ο ενημερωμένος πολίτης. Βέβαια, στην εποχή τού διαδικτύου και των ευρυζωνικών δικτύων, η ενημέρωση είναι και εύκολη και γρήγορη, αλλά έχει ένα μειονέκτημα: το κεφάλι μας πήζει από ένα σωρό αντικρουόμενες ή άχρηστες πληροφορίες. Γι' αυτό, λοιπόν, πρέπει κάποιος να τις διηθεί, να κάνει ένα ξεδιάλεγμα βρε αδερφέ. Να μας καθοδηγεί τι είναι χρήσιμο κι αναγκαίο να μάθουμε και τι όχι.

Εδώ, λοιπόν, φαίνεται ο σημαντικώτατος ρόλος των διαφόρων ΜουΜουΕ και, μάλιστα, ρόλος διπλός: πρώτα σου ξεπλένουν το κεφάλι από την σαβούρα που βρίσκεται εκεί μαζεμένη και μετά στο γεμίζουν με χρήσιμα πράγματα. Έγκαιρα και έγκυρα. Κυρίως, όμως, φροντίζουν να σε ξεκουράζουν: στα δίνουν όλα έτοιμα, οπότε δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι. Αναρωτιέσαι πόσο ακόμη θα μειωθούν οι μισθοί; στο αποκαλύπτει ο Μπάμπης (ένας είναι ο Μπάμπης και είναι στον Σκάι). Προβληματίζεσαι για την αποτελεσματικότητα των μέτρων; στα αναλύει μεθοδικώτατα ο Πρετεντέρης. Σκέφτεσαι να πάρεις μέρος στην απεργία; σου αποδεικνύει το λάθος σου ο Πορτοσάλτε. Αγαναχτείς με την κυβέρνηση ΦΑΒΑ; σε επαναφέρει στην τάξη ο Μανδραβέλης. Δεν μπορείς να αποφασίσεις σχετικά με το τι πρέπει να γίνει με τους μετανάστες; σου δίνει την απάντηση ο Σρόιτερ. Σου δημιουργεί άγχος η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας; στο λύνει με απλά λόγια ο Ρογκάκος. Θεωρείς τους χρυσαυγίτες εχθρούς τής δημοκρατίας; σε διορθώνει ο Καρακούσης. Σαλτάρεις με τους μαλάκες γύρω σου; βλέπεις τον Καψή και δοξάζεις τον θεό που δεν σ' έκανε σαν κι αυτόν. Όμορφα πράγματα!

Δυστυχώς, όμως, φαίνεται ότι υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα στο οποίο τα ΜουΜουΕ δεν μπορούν να βρουν απάντηση: πώς διάβολο γίνεται να πέφτουν ιλιγγιωδώς οι αποδοχές των εργαζομένων αλλά οι τιμές των αγαθών να τραβούν την ανηφόρα; Δηλαδή, εδώ που τα λέμε, το ίδιο ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί και με διαφορετική διατύπωση (π.χ. πώς γίνεται και τα λαϊκά στρώματα φτωχαίνουν αλλά οι μεγάλες επιχειρήσεις αυξάνουν τα κέρδη τους;) αλλά, εν πάση περιπτώσει, έτυχε κι αυτή την διατύπωση διάλεξαν τα ΜουΜουΕ, ας μη το ψάχνουμε. Το θέμα είναι ότι τα μεγάλα δημοσιογραφικά κεφάλια αδυνατούν να βρουν απάντηση. Η δόλια η Τρέμη, η φουκαριάρα η Χούκλη κι η μαύρη η Κοσιώνη κοντεύουν να παλαβώσουν. Όσα τηλεπαράθυρα κι αν ανοίξουν κι όσους αναλυτές κι αν συμβουλευτούν, απάντηση δεν παίρνουν.

Είναι φυσικό να βραχυκυκλώνουν οι μουμουεδοεγκέφαλοι. Το φαινόμενο είναι τουλάχιστον ανεξήγητο, εφ' όσον παραβαίνει τον βασικό οικονομικό νόμο προσφοράς και ζήτησης. Κάθε μαθητής γυμνασίου γνωρίζει ότι, σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, οι τιμές μειώνονται είτε όταν πέφτει η ζήτηση είτε όταν αυξάνεται η προσφορά. Με την ανεργία, λοιπόν, να αβγαταίνει και τα μεροκάματα να κατρακυλούν, οι καταναλωτές δεν έχουν λεφτά για ψώνια, άρα μειώνεται η ζήτηση, άρα οι επιχειρήσεις πρέπει να μειώσουν τις τιμές τους για να προσελκύσουν αγοραστές. Οπότε, πώς διάβολο γίνεται και οι τιμές αυξάνονται αντί να μειωθούν;

Δε λέω, σπουδαγμένοι και παρασπουδαγμένοι είναι οι μουμουεδοεγκέφαλοί μας αλλά κάνουν ένα βασικό, βασικώτατο λάθος: ξεχνάνε ότι ο νόμος προσφοράς και ζήτησης ισχύει ΜΟΝΟ σε μια υποδειγματική οικονομία απολύτως ελεύθερου ανταγωνισμού. Δηλαδή, σε μια οικονομία που υπάρχει μόνον ως θεωρητικό υπόδειγμα. Στην πράξη, δεν υπάρχει πουθενά απολύτως ελεύθερος ανταγωνισμός αλλά συγκέντρωση των μέσων παραγωγής στα χέρια ολίγων και εκλεκτών. Παναπεί, στην πράξη έχουμε ολιγοπωλιακό ανταγωνισμό. Π.χ., η αγορά του γάλακτος στον τόπο μας ελέγχεται, σε συντριπτικό ποσοστό, από 3-4 μεγάλες εταιρείες, οι οποίες έχουν την δυνατότητα να επηρεάζουν τις τιμές παραγωγού.

Μάλιστα, η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη όταν αυτές οι 3-4 εταιρείες συμφωνήσουν σε κοινή πολιτική (δηλαδή, συμπήξουν καρτέλ) κι αποφασίσουν να πουλήσουν το γάλα προς 1,5 ευρώ το λίτρο. Πού είναι ο ελεύθερος ανταγωνισμός; Μονοπώλιο έχουμε! Τί να κάνει ο καταναλωτής; Να ψάξει για φτηνότερο γάλα δεν γίνεται, αφού όλες οι εταιρείες πουλάνε στην ίδια τιμή. Σκάει και πληρώνει, γιατί δεν μπορεί ν' αφήσει τα παιδιά του δίχως γάλα. Ναι, αλλά πού βρίσκει λεφτά, αφού του γδάρανε τον μισθό ή έμεινε άνεργος; Πρώτα-πρώτα, εξαφανίζει όσες οικονομίες είχε βάλει τόσα χρόνια στην άκρη, μετά πουλάει τα οικογενειακά κειμήλια, ύστερα βάζει για πούλημα όσο-όσο το σπιτάκι ή το χωραφάκι του (όπως την περίοδο της κατοχής, ένα πράμα) και μετά...έχει ο θεός.

Αυτό το πολύ βασικό είναι που καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν οι μουμουεδοεγκέφαλοι. Και λέω "καμώνονται" επειδή το καταλαβαίνουν και το παρακαταλαβαίνουν αλλά το κάνουν γαργάρα. Επειδή αν το παραδεχτούν, θα πρέπει να ομολογήσουν ότι το μόνο αποτέλεσμα που έχουν οι περικοπές των μισθών και η κατάλυση του κοινωνικού κράτους, είναι η αύξηση των κερδών των κεφαλαιοκρατών. Οπότε, πάπαλα το παραμυθάκι τής ανάπτυξης. Οπότε, τέρμα η καραμέλλα "σφίξου σήμερα να φας αύριο". Οπότε, θα ξυπνήσει ο ζαβλακωμένος λαός και θα τους πάρει παραμάζωμα, μαζί με το σάπιο σύστημα που στηρίζουν.

Οι υπεράκτιες εταιρείες και οι κοροϊδάρες

Ο φιλαράκος μπήκε φουριόζος στο γραφείο. "Θόδωρε", μου κάνει, "ελπίζω να μην αγοράζεις πούρα από το εξωτερικό". Έβαλα τα γέλια. "Από πού να παίρνω, ρε Γιώργο;" τον ρωτάω. Με κοίταξε σοβαρά. "Πριν 6 χρόνια", συνέχισε, "έδωσα την πιστωτική μου κάρτα σε έναν φίλο για να παραγγείλει κάτι πούρα από την Ισπανία. Χτες μου ήρθε ένα χαρτί από τον ΣΔΟΕ, που με καλεί εντός 5 ημερών σε απολογία επειδή έκανα διαδικτυακή αγορά προϊόντων καπνού από το εξωτερικό και δεν απέδωσα τον αναλογούντα φόρο καπνού 159 ευρώ".

Το 'παν και το 'καναν στον ΣΔΟΕ. Είπαν θα ανακαλύψουν και θα πατάξουν την φοροδιαφυγή και ιδού τα άμεσα αποτελέσματα: ο φοροφυγάς των 159 ευρώ συνελήφθη, έστω και με 6 χρόνια καθυστέρηση. Καλά να πάθει, βέβαια, διότι έκανε την αγορά στο όνομά του. Πού πας, αγορίνα μου; Ρώτα πρώτα να μάθεις πώς γίνεται. Εμ, τί νόμισες; Παίρνουμε μια πιστωτική κάρτα και πάμε; Όχι, ντε! Άκου, λοιπόν:

Ο κόσμος φτιάχνει πρώτα μια υπεράκτια (οφ σορ, που λένε κι οι παραμορφωμένοι του στυλ πώς-το-λέτε-σεις-εδώ-γιατί-ξεχνάω πώς-το-λέμε-εμείς-εκεί) εταιρεία. Μη σε μπερδεύουν οι εγγλέζικοι όροι. Δεν χρειάζεται να ξέρεις γρυ εγγλέζικα. Απλώς απευθύνεσαι σε ένα από τα δεκάδες σχετικά γραφεία που πουλάνε υπεράκτιες εταιρείες. Εκεί, θα σου δείξουν μια λίστα με εταιρείες ήδη στημένες, με καταστατικό, α-φι-μί, διεύθυνση, διοικητικό συμβούλιο κλπ. Αν δεν σου αρέσει κάποιο από τα ονόματα, κανένα πρόβλημα: σου φτιάχνουν μιαν άλλη με το όνομα που εσύ γουστάρεις. Σιγά το πρόβλημα, ένα κόπυ-πέιστ θα κάνουν και...βουαλά, η "Παφ-Πουφ Λίμιτεδ" είναι έτοιμη. Το μόνο που χρειάζεται να συμπληρωθεί είναι το όνομά σου ως κύριου μετόχου και ως προέδρου τού διοικητικού της συμβουλίου. Κι όλα αυτά τα ωραία δεν πρόκειται να σου κοστίσουν παρά δυο χιλιάρικα, άντε τρία και με το ζόρι.

Τώρα, θα μου πεις, τι σκατά εταιρεία είναι αυτή. Είσαι μπουμπούνας, ε; Ρε συ, εταιρεία την λέμε αλλά στην ουσία είσαι εσύ με άλλη ταυτότητα. Λες και πρόκειται ποτέ να κάνεις καμμιά εταιρική πράξη; Το ζήτημα είναι να μπορείς εσύ, ως Γιώργος να πούμε, να κάνεις τις νόμιμες καθημερινές συναλλαγές σου: να παίρνεις ψωμί από τον φούρνο, να τρώς δυο πιτόγυρα, να πίνεις κανένα ουζάκι...τέτοια πράγματα, απλά και νόμιμα. Τα άλλα, τα παράνομα ή τα ντεμί-νόμιμα να πούμε, θα τα κάνεις όχι ως Γιώργος αλλά ως εταιρεία.

Θες και παράδειγμα για να το καταλάβεις; Εν τάξει. Πήρες τα πούρα ως Γιώργος και σε βούτηξε ο ΣΔΟΕ για φόρο 159 ευρώ, έτσι; Αν, όμως, τα πούρα τα αγόραζε η εταιρεία (για να 'χει να κερνάει τους πελάτες της, να πούμε), ποιος θα την έπιανε; Έλα ντε! Μπας και νομίζεις ότι πρόκειται ο ΣΔΟΕ να πιάσει κανέναν μεγαλολεφτά για αφορολόγητα πούρα; Κούνια που σε κούναγε, φουκαρά... Προς θεού, όμως, μη νομίσεις ότι σου λέω να στήσεις ολόκληρη υπεράκτια εταιρεία μόνο για να αγοράζεις αφορολόγητα πούρα, ε; Βάλε μπροστά την φάμπρικα και θα δεις πόσες δουλειές μπορεί να κάνει αυτή η εταιρεία!

Θες, ας πούμε, να αγοράσεις ένα ακίνητο αλλά δεν μπορείς γιατί το χρήμα που έχεις είναι "μαύρο" και θα σε τσιμπήσει το πόθεν έσχες; Κορόϊδο! Θα το αγοράσει η εταιρεία, καλέ! Όχι μόνο δεν θα της μιλήσει κανένας αλλά θα την χειροκροτήσουν κι από πάνω γιατί...κάνει επένδυση στην χώρα μας! Πώς είπες; Το δικό σου ακίνητο θα είναι στο όνομα της εταιρείας και φοβάσαι; Τί φοβάσαι, βρε κεφάλα; Δικιά σου δεν είναι και η εταιρεία; Μεγαλομέτοχος και πρόεδρός της δεν είσαι;

Να σε πάω και λίγο παρακάτω, μπας κι ανοίξουν τα στραβά σου; Έχεις, ας πούμε, ένα ακίνητο και θες να το γράψεις στο παιδί σου. Έρχεται η εφορία και σου λέει αντικειμενικές τιμές, τόσο επί τόσο ίσον τόσο και συν επί πλην πλην...δώσε τόσα για φόρο μεταβίβασης. Αν, όμως, το ακίνητο ήταν στο όνομα της εταιρείας, τί θα έκανες; Θα έδινες τις μετοχές στο παιδί σου, θα το έκανες και πρόεδρο του διοικητικού συμβολίου και κάπως έτσι το παιδί θα αποκτούσε την εταιρεία, άρα και την περιουσία της, άρα και το ακίνητο που θες να του δώσεις. Γκέγκε; Τα υπόλοιπα ανακάλυψέ τα μόνος σου. Π.χ., αν έχεις δυο παιδιά, φτιάχνεις δυο υπεράκτιες εταιρείες και δίνεις από μία σε κάθε παιδί. Σκέψου και λίγο μόνος σου, μη τα περιμένεις όλα έτοιμα!

Άκου κι άλλο ένα ωραίο. Είσαι έμπορος, έτσι; Φέρνεις, ας πούμε, ένα εμπόρευμα από εξωτερικό με 10 ευρώ το κομμάτι. Πόσο να το πουλήσεις; 15; 20; Θα σε σκίσει η εφορία. Σκέψου, όμως, τι θα γίνει αν το εμπόρευμα το αγοράσει εικονικά η εταιρεία σου με 10 ευρώ και μετά σου το πουλήσει, πάλι εικονικά, με 19: το βγάζεις στην αγορά με 20, δηλώνεις ως Γιώργος 1 ευρώ μικτό κέρδος, βγάλε κι ένα δίφραγκο έξοδα, μπαίνεις μέσα και δεν πληρώνεις μία για φόρο. Και μη μου πεις ότι η εταιρεία θα δηλώσει 9 ευρώ κέρδη, γιατί εκεί που είναι η εταιρεία δεν πληρώνουν παρά κάτι πενταροδεκάρες στο κράτος. Γι' αυτό τις φτιάχνουμε εκεί, άλλωστε.

Ακόμα το σκέφτεσαι, ε; Κοροϊδάρα! Είσαι καταδικασμένος να πληρώνεις μια ζωή φόρους...