Μια απλή αλήθεια

Κοντεύει να συμπληρωθεί μήνας από την ημέρα που ξαναγύρισε στην καθημερινότητά μας η κουβέντα για τον πυρηνικό όλεθρο, χάρη στην Φουκουσίμα. Κι ενώ επί τόσες μέρες η ανθρωπότητα ανησυχεί και εργαζόμενοι θυσιάζουν την ζωή τους για να τιθασσεύσουν το πυρηνικό θηρίο, οι υπεύθυνοι της καταστροφής (πολιτεία και επιχείρηση) μας έχουν φλομώσει στα "ναι μεν, αλλά" και στις αντιφατικές πληροφορίες. Λες κι έχει σημασία αν η ραδιενέργεια που έχει εκλυθεί είναι 10.000.000 φορές υψηλότερη από τη μέγιστη επιτρεπόμενη ή "μόνο" 10.000 φορές υψηλότερη...

Η αλήθεια είναι ότι για την επιστροφή του πυρηνικού ολέθρου στην Ιαπωνία, 65 τόσα χρόνια μετά την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, δεν φταίει κάποια αβλεψία ή κάποια αστοχία. Δεν φταίει κάποια "μυωπική" κυβερνητική απόφαση ή κάποια "κακή" εταιρεία. Η ιστορία είναι απλή:

Η Ιαπωνία έπρεπε να στηρίξει με κάθε θυσία την μεταπολεμική της ανάπτυξη. Την γνωστή ανάπτυξη που θεοποιεί το κέρδος και παραβλέπει τον ανθρώπινο παράγοντα, την οικολογία, τις κοινωνικές αξίες κλπ. Στο όνομα αυτής της ανάπτυξης, λοιπόν, οι ιαπωνικές κυβερνήσεις δρομολόγησαν την εγκατάσταση πυρηνικών σταθμών,  παρ' ότι η χώρα βρίσκεται πάνω σε ένα από τα πιο σεισμογόνα ρήγματα του πλανήτη και με ιστορικό σε τσουνάμι. Εννοείται ότι για να υλοποιηθεί αυτό το σχέδιο, παραβλέφθηκαν όλα τα επιστημονικά δεδομένα και όλες οι προειδοποιήσεις. Έτσι, οι πυρηνικές "επενδύσεις" πραγματοποιήθηκαν και παραδόθηκαν σε μεγάλες επιχειρήσεις.

Το εργοστάσιο της Φουκουσίμα δόθηκε στην Tepco. Η εταιρεία, φυσικά, ενδιαφέρθηκε για την μεγιστοποίηση των κερδών της και παρέβλεψε μερικά απλά πράγματα. Για παράδειγμα, εγκατέστησε έναν απλό αντιδραστήρα της "Τζένεραλ Ελέκτρικ", χωρίς καμμιά πρόσθετη προστασία. Επίσης, αν και το εργοστάσιο βρίσκεται δίπλα στην θάλασσα, έχτισε έναν φτηνό κυματοθραύστη, ο οποίος δεν θα μπορούσε να συγκρατήσει 5 μέτρα κύμα, όχι τσουνάμι 20 μέτρων. Παράλληλα, όπως απεδείχθη στην πράξη, δεν πήρε κανένα μέτρο ασφάλειας για το ενδεχόμενο καταστροφής των ντηζελογεννητριών του συστήματος ψύξης.

Το ωραιότερο είναι ότι στην περίπτωση της Tepco κατέρρευσε ο μύθος της ιαπωνικής ευθύτητας και ευαισθησίας. Βλέπετε, τώρα που ξέσπασε η καταστροφή, απεδείχθη ότι επί δεκαετίες η εταιρεία έδινε ψεύτικα στοιχεία για να συγκαλύψει μικροατυχήματα στα εργοστάσιά της στην Φουκουσίμα και αλλού. Κι αυτά τα ψεύτικα στοιχεία περνούσαν απαρατήρητα (προφανώς, με το...αζημίωτο) από τις αρχές που είχαν την σχετική ευθύνη παρακολούθησης.

Πάντως, αυτά δε συμβαίνουν μόνο στην Ιαπωνία. Στο πυρηνικό εργοστάσιο του Θρη Μάιλ Αϊλαντ στις ΗΠΑ, το 1979 είχε γίνει επικίνδυνο ατύχημα, το οποίο απεδόθη σε κακοτεχνίες λόγω...οικονομίας. Αυτό το εργοστάσιο έχει ήδη συμπληρώσει το όριο ηλικίας των 40 ετών και, σύμφωνα με τις διεθνείς αρχές λειτουργίας, έπρεπε ήδη να έχει παροπλισθεί. Και όμως, οι αμερικανικές αρχές τού έδωσαν 20 χρόνια παράταση ζωής!

Τα διατροφικά και περιβαλλοντικά εγκλήματα συνιστούν καθημερινότητα σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Εκπορεύονται από το υπέρτατο και βαθύτερο έγκλημα της εκμετάλλευσης φυσικών πόρων και ανθρώπων, ένα έγκλημα που οδηγεί στην παρεμπόδιση της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων σε όφελος όλων των ανθρώπων.Και δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε προς το καλύτερο για την ανθρωπότητα αν δεν πάψει η θεοποίηση του κεφαλαίου. Σε μια κεφαλαιοκρατούμενη κοινωνία δεν υπάρχει θέση για τον άνθρωπο. Αυτή είναι η απλή και μεγάλη αλήθεια, όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους.

Μια αναπάντητη ερώτηση κι ένας φαύλος κύκλος

Έχουμε αποδεχθεί μοιρολατρικά το γεγονός ότι, παρά το ξεζούμισμα του απλού λαού και την διάλυση του κοινωνικού κράτους, σε δυο χρόνια το χρέος μας θα εκτιναχθεί στο 165% του ΑΕΠ, επομένως θα είναι μη εξυπηρετήσιμο. Και στο εύλογο ερώτημά μας προς τί συνυπογράψαμε την πολυετή αφαίμαξή μας από την "διεθνή των τοκογλύφων", δεν υπάρχει απάντηση από την κυβέρνηση.

Όλα γίνονται προς δόξαν της Γερμανίας, η οποία έχει μπει επί κεφαλής του διεθνούς κεφαλαίου σε μια προσπάθεια να ανασχηματισθεί η Ευρώπη σύμφωνα με το γερμανικό καπιταλιστικό πρότυπο. Πράγματι, η Γερμανία στηρίζει στο διαβόητο "Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας" την οποιαδήποτε μελλοντική της συμβολή στην χειμαζόμενη Ευρώπη και απαιτεί από τους πάντες να συντονιστούν στον δικό της βηματισμό.

Η Γερμανία, βέβαια, μιλάει από θέση ισχύος, εφ' όσον έχει αναμφισβήτητη υπεροχή στον τομέα της ανταγωνιστικότητας και είναι λογικό να θέλει να περάσουν οι δικοί της όροι. Μόνο που κανένας δεν τολμάει να πει πού οφείλεται αυτή η γερμανική υπεροχή στο πεδίο της ανταγωνιστικότητας. Φαίνεται πως έχουν όλοι λησμονήσει ότι η Γερμανία γιγαντώθηκε χάρη σε δυο σημαντικότατους παράγοντες. Πρώτον, στην μεταπολεμική αφειδώλευτη στήριξη και βοήθεια της Δύσης, η οποία ήθελε να δημιουργήσει ένα πανίσχυρο μετερίζι στα σύνορα της σοσιαλιστικής Ανατολής. Και, δεύτερον, στην αστείρευτη φτηνή εργατική δύναμη που προσφέρθηκε προς εκμετάλλευση κατά την διάλυση της Ανατολικής Γερμανίας.

Το σχέδιο πάνω στο οποίο χτίστηκε η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά είναι απλό: η απελευθέρωση της αγοράς εξαγόρασε την λαϊκή συναίνεση έναντι ενός ακαθόριστου προγράμματος κοινωνικής προστασίας και μιας έντονης κίνησης κεφαλαίων από τον πλούσιο Βορρά προς τον φτωχό Νότο. Το σχέδιο αυτό λειτούργησε για αρκετά χρόνια αλλά, ξαφνικά, συνειδητοποιήσαμε όλοι με τρόμο ότι το σύστημα άρχισε να καταρρέει.

Αυτή η κατάρρευση οφείλεται στην κρίση του καπιταλισμού και, με την σειρά της, πυροδότησε αφ' ενός μεν έναν ιδιότυπο "οικονομικό εθνικισμό", αφ' ετέρου δε την απενοχοποίηση του λαϊκού αισθήματος, το οποίο άρχισε να αμφισβητεί ευθέως την νομιμοποίηση των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κι όσο η λαϊκή αντίδραση θα διογκώνεται, τόσο θα επιταχύνεται η κατάρρευση και, κατ' επέκταση, τόσο θα ξεθωριάζουν οι ελπίδες ανάκαμψης από την κρίση. Πρόκειται για ένα ντόμινο, το οποίο απειλεί να λειτουργήσει ως φαύλος κύκλος.

Η αλήθεια είναι ότι εμφανίζονται σιγά-σιγά όλο και περισσσότερες πολιτικές φωνές, οι οποίες υποστηρίζουν ότι η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά οδηγεί σε εξαθλίωση των λαών. Ταυτόχρονα, η φωνή των πολιτών, οι οποίοι αναζητούν μια κοινωνική διάσταση σε όλο αυτό το χάος, γίνεται όλο και πιο δυνατή, όλο και πιο επίμονη. Κι όλοι μαζί συνειδητοποιούν ότι μια υγιής ενιαία αγορά δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από οποιοδήποτε "Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας" και δεν μπορεί να στηρίζει τις όποιες διαρθρωτικές αλλαγές επιθυμεί πάνω σε μια απάνθρωπη λιτότητα.

Να γιατί το ερώτημα που διατύπωσα στην εισαγωγή αυτού του κειμένου παραμένει αναπάντητο. Επειδή οποιαδήποτε λογική απάντηση θα πρέπει να δεχθεί τον παραλογισμό του "Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας", έτσι όπως προωθείται από την φράου Μέρκελ και το συνάφι της. Κι όταν ετοιμάζεσαι να προσυπογράψεις ένα τέτοιο σύμφωνο, δεν απαντάς ούτε καν σε εύλογες ερωτήσεις. Απλώς, θυμάσαι τον Πέτρο Πικρό και κάνεις...τουμπεκί ψιλοκομμένο.

"Το Τετράδιο"

Ποτέ δεν έκρυψα την αγάπη μου για τον σημαντικότερο (μαζί με τον Φερνάντο Πεσσόα) εκπρόσωπο των πορτογαλικών γραμμάτων κι έναν από τους κορυφαίους σύγχρονους λογοτέχνες όλου του κόσμου. Φυσικά, αναφέρομαι στον μεγάλο Ζοζέ Σαραμάγκου.

Πέρυσι, σε τούτο εδώ το ιστολόγιο, είχα παρουσιάσει το αριστούργημά του "Περί φωτίσεως", με αφορμή τον θάνατό του (17 Ιουνίου 2010). Σήμερα θα μιλήσω για ένα βιβλίο, το οποίο εκδόθηκε μετά τον θάνατό του και αποτελεί το τελευταίο σοκ που επιφύλασσε ο Σαραμάγκου στην κοινωνία. Πρόκειται για "Το Τετράδιο".

"Το Τετράδιο" δεν είναι άλλο ένα μυθιστόρημα. Είναι απλώς η συλλογή των κειμένων που έγραψε ο Σαραμάγκου στο ιστολόγιο, το οποίο ξεκίνησε να τηρεί στα 86 του χρόνια! Σε μια ηλικία όπου η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων αράζει και περιμένει το τέλος, ο Σαραμάγκου έγινε blogger κι έτσι μας έδωσε έναν ακόμη λόγο για να τον θαυμάσουμε. Αξίζει να παραθέσω ένα απόσπασμα από τον πρόλογο, τον οποίο έγραψε για το βιβλίο ο Ουμπέρτο Έκο:

"Περίεργο άτομο αυτός ο Σαραμάγκου. Είναι ογδόντα εφτά χρόνων, με κάποια (λέει ο ίδιος) σοβαρά προβλήματα υγείας, έχει κερδίσει το Νόμπελ, διάκριση που θα του επέτρεπε να μην παράγει πλέον τίποτα, αφού έτσι κι αλλιώς έχει εξασφαλισμένη την είσοδό του στο Πάνθεον (ο δύσκολος Χάρολντ Μπλουμ τον χαρακτήρισε ως τον “πιο ταλαντούχο μυθιστοριογράφο που βρίσκεται ακόμα εν ζωή, έναν από τους τελευταίους τιτάνες ενός λογοτεχνικού γένους υπό εξαφάνιση”), και να τος που αρχίζει να γράφει σε μια ιστοσελίδα επιτιθέμενος λίγο-πολύ στους πάντες, προκαλώντας πολεμικές και αναθέματα από πολλές πλευρές –συνήθως όχι επειδή λέει πράγματα που δεν θα έπρεπε να πει, αλλά επειδή δεν χάνει τον καιρό του για να μετρήσει τα λόγια του– κι ίσως αυτός ακριβώς να ήταν ο σκοπός του..."

Και συνεχίζει ο Έκο: "Είναι όμως τελικά τόσο οργισμένος αυτός ο δάσκαλος των φιλιππικών και των λιβέλλων; Έχω την αίσθηση ότι ασχολείται όχι μόνο με τον κόσμο που μισεί αλλά και με τον κόσμο που αγαπάει... Για να μην αναφερθούμε...σ' εκείνες τις περιπτώσεις όταν από την ανάλυση της καθημερινότητας περνά στα μεγάλα μεταφυσικά προβλήματα, στην πραγματικότητα και στη φαινομενικότητα, στη φύση της ελπίδας, στο πώς τα πράγματα δεν είναι όπως τα βλέπουμε..."

Έχει απόλυτο δίκιο ο Έκο, όταν υποστηρίζει ότι "ο μπλόγκερ Σαραμάγκου είναι οργισμένος". Κριτικάρει από τον βομβαρδισμό της Γάζας μέχρι τον Τζωρτζ Μπους και τον Μπερλουσκόνι. Η Αριστερά, η Εκκλησία, ο Θεός, το Γκουαντάναμο, το Βατικανό, ο Σαρκοζύ...κανείς δεν γλιτώνει από τα βέλη του. Όπως όμως λέει και ο Έκο, ο Σαραμάγκου ασχολείται "όχι μόνο με τον κόσμο που μισεί αλλά και με τον κόσμο που αγαπάει". Το πρώτο του κείμενο ("Λέξεις για μια πόλη") είναι ένα τρυφερό ερωτικό γράμμα προς την πόλη του, την Λισσαβόνα, ενώ γράφει για συζητήσεις του με φίλους, σκέψεις για τους αγαπημένους του συγγραφείς, για τον χρόνο που περνά, ακόμα και δηλώσεις αγάπης για τη γυναίκα του Πιλάρ. Όσο, λοιπόν, "εκτός εαυτού" κι αν φαίνεται, προβάλλει ακριβώς όπως τον ξέρουμε και τον έχουμε συνηθίσει, ειδικά όταν αναλύει την καθημερινότητα (όταν, δηλαδή, ασχολείται με το γεγονός πως τα πράγματα δεν είναι όπως νομίζουμε) και επιστρέφει στον Σαραμάγκου φιλόσοφο, "αφηγητή όχι πλέον θυμωμένο αλλά στοχαστικό και αβέβαιο".

Από "Το Τετράδιο" αντιγράφω δυο δημοσιεύματα. Πρώτα το δημοσίευμα της 30ης Οκτωβρίου 2008 με τίτλο "Η ερώτηση":

Κι εγώ ρωτώ τους οικονομολόγους, τους πολιτικούς, τους ηθικολόγους: υπολόγισαν ποτέ τον αριθμό των ατόμων που υποχρεωτικά καταδικάζονται σε αθλιότητα, σε άνιση εργασία, σε εξαθλίωση, σε αφροσύνη, σε διεφθαρμένη άγνοια, σε ανίκητη δυστυχία, σε απόλυτη ένδεια, για να παραχθεί ένας πλούσιος;

Και, τέλος, το δημοσίευμα της 23ης Ιανουαρίου 2009 με τίτλο "Τι;":

Οι ερωτήσεις "Ποιος είσαι" ή "Ποιος είμαι" έχουν εύκολη απάντηση: διηγείται ο άνθρωπος τη ζωή του κι έτσι παρουσιάζεται στους άλλους. Η ερώτηση που δεν έχει απάντηση διατυπώνεται αλλιώς: "Τι είμαι;" Όχι "ποιος", αλλά "τι". Αυτός που θα κάνει την ερώτηση θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια λευκή σελίδα, και το χειρότερο είναι πως δεν θα μπορέσει να γράψει ούτε μια λέξη.

"Το Τετράδιο" είναι ένα υστερόγραφο ζωής, αντάξιο ενός γίγαντα των γραμμάτων. Δυστυχώς, ο Σαραμάγκου πρόλαβε να τηρήσει το ιστολόγιό του μόλις για έξι -περίπου- μήνες. Έτσι, αυτά τα υπέροχα κείμενα δεν ξεπερνούν σε έκταση τις 150 σελίδες και διαβάζονται απνευστί. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τον "Καστανιώτη" και αποτελεί το ωραιότερο δώρο που θα μπορούσατε να κάνετε στον εαυτό σας με 12 ευρώ. Η αγορά του και η ανάγνωσή του ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ! (*)

(*) Ειδικά από όσους, σαν εμένα, παριστάνουμε τους blogger...

Δεξιές στροφές κι αριστερά τερτίπια

Είναι κοινά παραδεκτό ότι τούτος εδώ ο τόπος έχει τους δικούς του θεούς που χαράσσουν την μοίρα του, τους δικούς του δρόμους όπου πορεύεται και τον δικό του τρόπο σκέψης. "Είμεθα έθνος ανάδελφον",  όπως έλεγε και ο αλήστου μνήμης Κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας, Χρήστος Σαρτζετάκης.

Πάρτε για παράδειγμα την πολιτική κατάσταση της χώρας. Ιστορικά, σε όλον τον κόσμο, όποτε παρουσιάζονται περίοδοι ισχνών αγελάδων (με κρίση, λιτότητα και ανεργία), η κοινωνία στρέφεται -αλλού λιγότερο κι αλλού περισσότερο- προς τα αριστερά, αναγκάζοντας σε ανάλογη -αν και, συνήθως, μικρότερη-  στροφή και τα πολιτικά κόμματα. Κι όμως, στην χώρα μας, κατά περίεργο τρόπο, τα κόμματα δεν ακολουθούν την πεπατημένη της ιστορίας. Εδώ, ενώ η κρίση δεν δείχνει να υποχωρεί και η αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων αυξάνεται, παρατηρούμε τα κόμματα (με εξαίρεση το ΚΚΕ) να στρέφονται προς τα δεξιά! Βέβαια, είναι άδηλο αν ο λαός ακολουθήσει αυτή την κεντρική πολιτική επιλογή αφού μόνο στις εκλογές θα αποδειχθεί αν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Πάντως, η κομματική στροφή προς τα δεξιά γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη. Το δε οξύμωρο της όλης φάσης είναι ότι το κάθε κόμμα προσπαθεί να χρεώσει αυτή την στροφή στα άλλα κόμματα, με αποτέλεσμα να βγαίνει πολύ γέλιο.

Δείτε τι γίνεται τον τελευταίο καιρό στην Νέα Δημοκρατία. Η δημόσια συζήτηση αυτή την περίοδο επικεντρώνεται στο κατά πόσο η σαμαρικής εμπνεύσεως "Νέα Νέα Δημοκρατία" εγκατέλειψε το μεσαίο χώρο, έγινε Δεξιά και έχει κοινές θέσεις με τον ΛΑΟΣ (βλέπε συμπόρευση σε θέματα όπως πανεπιστημιακό άσυλο, μετανάστευση κλπ). Το θέμα θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον για μια θεωρητική συζήτηση αλλά ποσώς ενδιαφέρει τον απλό πολίτη. Εξ άλλου, ανεξάρτητα από θεωρητικές συζητήσεις, η Νέα Δημοκρατία ήταν πάντα κεντροδεξιό κόμμα με θέσεις που συχνά-πυκνά ταυτίζονταν με αυτές του Καρατζαφέρη. Άλλωστε, ο Καρατζαφέρης ποτέ δεν έφυγε από την "δεξιά πολυκατοικία" (όπως διατυμπανίζει ο ίδιος) και η διαγραφή του από το κόμμα οφειλόταν στην κόντρα του με τον εξ απορρήτων του χοντροΚαραμανλή, τον Άρη Σπηλιωτόπουλο.

Αυτό που δεν ήταν καθόλου αναμενόμενο για τον ανυποψίαστο πολίτη είναι η εντυπωσιακή στροφή του ΠΑΣΟΚ προς τα δεξιά, το κόψιμο κάθε γέφυρας με την Αριστερά και η ταύτισή του τόσο με την Ντόρα Μπακογιάννη όσο και με τον ΛΑΟΣ. Μια ταύτιση, η οποία σφραγίστηκε πανηγυρικά από την κοινή θέση όλων αυτών στην αποδοχή του μνημονίου.

Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εθνικές εκλογές υποσχόμενο αναδιανομή πλούτου. Με αριστερή ρητορεία και με το πιασάρικο τσιτάτο "λεφτά υπάρχουν", κέρδισε άνετα και με μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τον πρώτο καιρό φάνηκε να συνεχίζει την αριστερή ρητορεία σε συνδυασμό με μια κυβερνητική απραξία αντάξια της νεοδημοκρατικής "νέας διακυβέρνησης". Όμως, σύντομα έπεσαν οι μάσκες και άρχισε η εφαρμογή ενός "νεοφιλελεύθερου σοσιαλισμού", με περικοπές μισθών και συντάξεων, την επιβολή ενός εργασιακού μεσαίωνα και την κατάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους.

Το τελευταίο "αριστερό" χαρτί του ΠΑΣΟΚ παίχτηκε στις περιφερειακές εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου. Με άλλοθι την συμμαχία με την Δημοκρατική Αριστερά και τις υποψηφιότητες Καμίνη και Μπουτάρη, κατάφερε να διατηρήσει μια θεωρητική επαφή με τον χώρο της Αριστεράς, η οποία αποδείχτηκε πολύτιμη στο β' γύρο και στο παιχνίδι των πολιτικών εντυπώσεων.

Σήμερα όλα δείχνουν πεντακάθαρα την καθαρή δεξιά στροφή του ΠΑΣΟΚ και είναι απορίας άξιον πώς υπάρχουν ακόμη παγιδευμένοι ψηφοφόροι, οι οποίοι περιμένουν την αριστερή αναγέννηση του πάλαι ποτέ κόμματος της "αλλαγής". Οι περιπτώσεις όπου το "σοσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ βγαίνει της συντηρητικής Νέας Δημοκρατίας από δεξιά είναι πάμπολλες. Πάρτε, για παράδειγμα, τον Παπουτσή και τον φράχτη του για τους μετανάστες. Πάρτε, ακόμη, τον Ρέππα και τις καταγγελίες του για "αριστερό ακτιβισμό" στα διόδια και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ο οποίος χρεώνει στους λαθρεπιβάτες την αύξηση του εισιτηρίου κατά 40%. Τέλος, πάρτε τα ΜΑΤ που βομβαρδίζουν τους κατοίκους της Κερατέας για να επιβάλουν έναν νόμο, τον οποίο η κυβέρνηση καταδίκαζε όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Πόσο πιο δεξιά θα μπορούσε να πάει η Νέα Δημοκρατία;

Βέβαια, ούτε ο Παπουτσής μπορεί να επιβάλει την τάξη που επιθυμεί το σύστημα, ούτε ο Ρέππας μπορεί να λύσει το πρόβλημα των "δεν πληρώνω", ούτε τα ΜΑΤ μπορούν να κατασιγάσουν την λαϊκή οργή. Αυτό είναι το πρόβλημα της κομματικής δεξιάς στροφής: ο λαός στρίβει αριστερά και η δύναμή του είναι μεγαλύτερη.

Το χειρότερο για το σύστημα είναι ότι δεν έπιασαν τόπο τα τερτίπια τύπου Κουβέλη ή τύπου Δημαρά και ο μοναδικός καθαρός εκφραστής της αριστεράς στον τόπο παραμένει το ΚΚΕ. Αυτό είναι που τους κάνει να βγάζουν σπυράκια. Επειδή ξέρουν ότι, σε τούτη την διελκυνστίδα, ο λαός είναι καταδικασμένος να νικήσει και φοβούνται μήπως το ΚΚΕ καρπωθεί αυτή την νίκη. Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.

Το στημένο παιχνίδι του ανταγωνισμού

Μια φιλική συζήτηση που λοξοδρόμησε, έφερε στην μνήμη μου την προσπάθεια της Γερμανίας, πριν λίγα χρόνια, να επιβάλει στην Ευρώπη ένα ενιαίο σύνταγμα. Τότε, η αντίσταση που πρόβαλαν οι λαοί, δεν επέτρεψε στην Γερμανία να υλοποιήσει το σχέδιό της. Σήμερα, οι γερμανοί επανέρχονται και επιχειρούν να επιβάλουν ένα ενιαίο ευρωπαϊκό σύνταγμα με άλλον τρόπο.

Το νεοφιλελεύθερο πρότυπο έχει ήδη κυριαρχήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οικονομικά και πολιτικά και ιδεολογικά. Δεν υπάρχουν καν εθνικές κυβερνήσεις ικανές να αντισταθούν. Έχουν μετατραπεί σε υπαλλήλους-διαχειριστές, σε περιδεή πολιτικά ενεργούμενα, τα οποία αγωνίζονται για την πολιτική τους επιβίωση. Θυμηθείτε την αξιολύπητη εικόνα της προηγούμενης ιρλανδικής κυβέρνησης, η οποία οδηγήθηκε στην καταστροφή μόνο και μόνο για να κάνει το χατήρι όσων την πίεζαν να δεχτεί στήριξη. Και για να ολοκληρώσουμε την εικόνα, ας αναλογιστούμε ότι ως κι ο "τσαμπουκάς" Σαρκοζύ αρκείται στο ρόλο του "πρωτοπαλλήκαρου" της Μέρκελ, προκειμένου να διατηρηθεί στο προσκήνιο.

Αυτό το νεοφιλελεύθερο πρότυπο καθορίζει τώρα επίσημα τις τύχες μας, το μέλλον μας, την ζωή μας. Πριν από 22 χρόνια δεν έπεσε απλώς το "τείχος του αίσχους" αλλά ξεκίνησε μία ιστορική διαδικασία, η οποία οδήγησε στην αποδυνάμωση της πολιτικής, των κομμάτων και των πολιτικών. Μαζί με όλα αυτά, ξεθώριασαν κι όλα τα κοινωνικά συμβόλαια, η περίφημη λαϊκή "γενική βούληση" του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, η οποία πρώτα αποφάσιζε τί είναι "καλός νόμος" και κατόπιν τον νομοθετούσε.

Σήμερα, εκείνοι που αποφασίζουν τι είναι καλό και τι κακό, είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, ενώ η υλοποίηση των αποφάσεων αυτού του συστήματος ανατίθεται στους πολιτικούς διαχειριστές-εντολοδόχους του. Η περιβόητη "οικονομική διακυβέρνηση" θα συγκροτήσει τον κορυφαίο θεσμό, ο οποίος θα επιβάλει το δικό του σύνταγμα, αυτό που θεσμοποιεί την ηγεμονία των μηχανισμών της αγοράς. Τα εθνικά συντάγματα θα έχουν την ισχύ απλών νομικών κειμένων λειτουργικής εμβέλειας, τα οποία θα προσαρμοστούν στο σκληρό νεοφιλελεύθερο πυρήνα του άνευ όρων ανταγωνισμού, του κέρδους, της απόλυτης κυριαρχίας της αγοράς.

Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής κυριάρχησαν συζητήσεις και αποφάσεις για το περίφημο "Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας" (σημ.: έχουμε κατ' επανάληψη αναφερθεί σχετικά σε τούτο το ιστολόγιο). Όταν ως πρωταρχικός όρος τίθεται ο ανταγωνισμός, τότε καταλαβαίνουμε ότι εξαρχής θα συμμετάσχουμε σ’ ένα στημένο παιχνίδι, στην αφετηρία του οποίου υπάρχει ήδη το φαβορί του ανταγωνισμού, η Γερμανία. Δίπλα της, οι υπόλοιπες χώρες-κομπάρσοι, οι οποίες θα αγωνίζονται, άλλες μεν ίσα-ίσα για να επιβιώσουν, άλλες δε απλώς για να αποφύγουν το "ποινολόγιο" που ετοιμάζει εναντίον τους η κυρία Μέρκελ. Χώρες-κομπάρσοι, δίχως ελπίδα, οδηγούμενες σε σταδιακή απώλεια της εθνικής τους ισχύος και αξιοπρέπειας.

Ιστορικά, οι οικονομικοί πόλεμοι αποδεικνύονται πολύ πιο σκληροί κι απάνθρωποι από εκείνους που διεξάγονται με στρατιωτικά μέσα. Η "οικονομική διακυβέρνηση" δεν θα οδηγήσει στην ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην βελτίωση της θέσης της σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά σε έναν απηνή εσωτερικό πόλεμο.

Η Γερμανία θέλει να ξαναχαράξει τα σύνορα της Ευρώπης, όχι βέβαια στα γεωγραφικά τους όρια, αλλά σύμφωνα με τους όρους και τους συσχετισμούς που θα απορρέουν από την οικονομική και –κατ’ επέκταση– την πολιτική της κυριαρχία. Τελικός της στόχος είναι να οδηγήσει τις πλέον αδύναμες χώρες σε ένα σύγχρονο νεοαποικιακό καθεστώς, το οποίο θα νομιμοποιείται από τα συντάγματα εκείνων που θα βρεθούν χαμένοι στον οικονομικό πόλεμο και στον ανταγωνισμό.

Την συνταγή την εφαρμόζουν ήδη η τρόικα και το ΔΝΤ στη χώρα μας, σε αγαστή συνεργασία με τις μαριονέτες που -παριστάνουν πως- κυβερνούν τον τόπο. Θα ζούμε με τις τιμές και την ακρίβεια του 21ου αιώνα αλλά με μισθούς, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα και με όρους εργασίας που ανήκουν είτε στον μεσοπόλεμο είτε στις πρώτες δεκαετίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πώς θα αντιδράσουμε σε τούτον εδώ τον πόλεμο; Θα αντισταθούμε με κάθε τρόπο! Αν σκύψουμε το κεφάλι, το μέλλον μας είναι προδιαγεγραμμένο. Μόνη διέξοδος είναι να αγωνιστούμε κατά των ξένων επίδοξων κατακτητών και των εγχώριων σύγχρονων "κουίσλιγκ". Και θα τα καταφέρουμε!

Φούμαρα οι "ελεύθεροι ανταγωνισμοί"

Το ξέρω ότι κινδυνεύω να γίνω μονότονος με την επιμονή μου να υποστηρίζω ότι όλα τα μέτρα, τα οποία λαμβάνονται παγκοσμίως, δεν αποσκοπούν παρά στην μείωση του κόστους εργασίας. Όμως, παρά αυτόν τον κίνδυνο, δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι όλα όσα υποστηρίζουν οι "μεγάλοι εγκέφαλοι" περί "υγιούς και ελεύθερου ανταγωνισμού" δεν είναι παρά φούμαρα και σοβάδες που έχουν μόνο στόχο να ωραιοποιήσουν την κατάσταση, να γλυκάνουν το χάπι για να το καταπιούν οι εργαζόμενοι δίχως να επαναστατήσουν. Δεν θα βαρεθώ να γράφω και να ξαναγράφω ότι όλοι αυτοί οι "σοβατζήδες" γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους (για να μη πω ότι γράφουν στα παπάρια τους) τους εργαζόμενους και νοιάζονται μονάχα για τα κέρδη του κεφαλαίου.

Στην επιμονή μου αυτή βρίσκω "συμμάχους" όπου και να κοιτάξω. Για παράδειγμα, δείτε μιαν απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, με ημερομηνία 29/12/2010, η οποία αναφέρει ότι, μεταξύ 1989 και 2004, το αμερικανικό υπουργείο αμύνης και η NASA επιδότησαν την "Boeing" με 16 δισ. δολλάρια και χαρακτηρίζει αυτές τις επιδοτήσεις ως παράνομες. Αυτός ο κολοσσός της αεροναυπηγικής έλαβε ακόμη φοροαπαλλαγές από τις αμερικανικές πολιτείες του Κάνσας, της Ουάσιγκτων και του Ιλλινόι, καθώς και οικονομική βοήθεια αρκετών δισ. δολλαρίων. 

Με αυτή την απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου προστίθεται ένα ακόμη επεισόδιο στον πόλεμο μεταξύ της αμερικανικής "Boeing" και της ευρωπαϊκής "Airbus", οι οποίες αλληλοκατηγορούνται για παραβίαση των κανόνων του "ελεύθερου ανταγωνισμού". Η διαμάχη μεταξύ των δύο αεροναυπηγικών βιομηχανιών ανέδειξε μια ακόμη πλευρά του έντονου ανταγωνισμού μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ηνωμένων Πολιτειών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο τζίρος της παγκόσμιας αγοράς επιβατικών αεροσκαφών υπολογίζεται σε 1,7 τρισεκατομμύρια δολλάρια.

Εξ άλλου, πριν μερικούς μήνες, ο Π.Ο.Ε. είχε διαπιστώσει ότι και η "Airbus" λάμβανε παράνομη οικονομική βοήθεια από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Οι ευρωπαίοι υπέβαλαν έφεση κατά της απόφασης αυτής και η νέα απόφαση του Π.Ο.Ε. αναμένεται να ανακοινωθεί αργότερα. Μήπως όλη αυτή η ιστορία πρέπει να μας θυμίσει κάτι από όσα είχαν γίνει και στον τόπο μας με την Ολυμπιακή;

Λοιπόν; Πόσο άδικο έχω όταν επιμένω να γίνομαι μονότονος; Ας σκεφτούμε πόσα εκατομμύρια εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους πόσοι άλλοι σπρώχτηκαν κάτω από το όριο της φτώχειας αλλά και πόσοι ακόμη υποχρεώνονται να δουλεύουν σε ένα μεσαιωνικό εργασιακό καθεστώς, στο όνομα του "ελεύθερου ανταγωνισμού" και της "ανταγωνιστικότητας" και θα δούμε αν έχει βάση η μονοτονία μου ή όχι.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που κάποιοι όχι μόνο βρίσκουν δισεκατομμύρια για να "ενισχύσουν" βιομήχανους και τραπεζίτες αλλά έχουν και το απύθμενο θράσος να μας εγκαλούν ότι "μαζί τα φάγαμε" και να μας αποκαλούν "κοπρίτες" και "τεμπέληδες".

Επί τέλους, ας τους δώσουμε να καταπιούν την γλώσσα τους! Ως πότε θα τους ανεχόμαστε;

Η ομολογία της συμμωρίας

'Οσοι επιμένουν να πιστεύουν ότι η κυβέρνηση "πονάει" για τα σκληρά μέτρα που κάποιοι "κακοί" τροϊκανοί την αναγκάζουν να παίρνει αλλά και όσοι εξακολουθούν να ελπίζουν ότι θα πρυτανεύσει τελικά το "φιλολαϊκό" ΠΑΣΟΚ και θα βελτιωθούν τα πράγματα για τον απλό λαό, ας ρίξουν μια ματιά στο παρακάτω απάνθισμα των όσων έχουν κατά καιρούς πει οι κυβερνώντες και θα πειστούν ότι πλανώνται πλάνην οικτράν (σημ.:οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

- "Ακόμα και με μηδενικό χρέος, η Ελλάδα έπρεπε να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που ήδη γίνονται" (από δήλωση του πρωθυπουργού στο Νταβός, 28/1/2011).

 

- "Πολλοί μας κατηγόρησαν ότι πολλά από αυτά που κάναμε δεν ήταν σοσιαλιστικά. Όμως, η συντριπτική πλειοψηφία όσων κάναμε ήταν στο προεκλογικό πρόγραμμά μας. Ποτέ δεν υποσχεθήκαμε στους πολίτες ότι θα μείνουν όλα ίδια, είπαμε ότι θα τα αλλάξουμε όλα" (από την ομιλία του πρωθυπουργού στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, 26/1/2011).

 

- "Όσα έχουμε πλέον μπροστά μας δεν είναι ως επί το πλείστον επιταγές καμίας σύμβασης ή κανενός μνημονίου... Χρειαζόμαστε βαθύτερες και μεγάλες αλλαγές, αυτές που είχαμε αυτούσιες βάλει στο προεκλογικό μας πρόγραμμα" (από ομιλία του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο, 12/1/2011).

 

- "Νομίζω ότι πολλά από αυτά που συμβαίνουν είναι γραμμένα στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ... Όλα αυτά είναι στο εκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Όλα. Είμαστε δεσμευμένοι, μάλιστα, πάνω σε αυτά. Έχει δεσμευτεί επανειλημμένα και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και όλοι εμείς στην προεκλογική μας εκστρατεία" (από συνέντευξη του Θόδωρου Πάγκαλου στον τηλεοπτικό ΣΚΑΪ, 17/1/2011).

 

- "Το μνημόνιο περιλαμβάνει το πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής με το οποίο σφραγίσαμε μια δανειακή σύμβαση και ένα δάνειο 110 δισεκατομμυρίων ευρώ, που είχε μεγάλη ανάγκη η χώρα για να αποφύγει την οικονομική κατάρρευση. Το πρόγραμμα αυτό, εκτός από μέτρα που αναγκαστήκαμε να εφαρμόσουμε για να συγκρατήσουμε τον οικονομικό εκτροχιασμό του κράτους, περιλαμβάνει και πολλά διαρθρωτικά μέτρα που είναι μέρος και του προεκλογικού και του κυβερνητικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ" (από συνέντευξη του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην εφημερίδα "Ισοτιμία", 8/8/2010).

 

- "Η υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων προχώρησε όπως την είχε εξαγγείλει στο κυβερνητικό του πρόγραμμα το ΠΑΣΟΚ το 2007 και το 2009" (από το κείμενο απολογισμού της κυβέρνησης για τον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης, Οκτώβριος 2010).

 

- "Οι μεγάλες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις δεν είναι επιβολή ούτε της τρόικας ούτε κάποιας ανώτερης δύναμης. Είναι ακριβώς πεποίθηση, είναι ιδεολογία μας ότι πρέπει να γίνουν" (από δήλωση του Γιώργου Πεταλωτή, 2/2/2011).

 

- "Η πολιτική της κυβέρνησης πιστεύω ότι είναι ούτως ή άλλως σχεδιασμένη πέρα από το μνημόνιο και, όπως σωστά κατά καιρούς ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει τονίσει, μια σειρά από θεωρούμενα μέτρα του μνημονίου υπήρξαν θεμελιώδεις τοποθετήσεις του ΠΑΣΟΚ, ήδη από το πρόγραμμα που καταθέσαμε το Μάρτιο του 2007... Το ασφαλιστικό ήταν ήδη από το 2007 ως προτεραιότητα. Ο,τιδήποτε περιελήφθη στο ασφαλιστικό είχε προδιαγραφεί ως δέσμευσή μας εκ των προτέρων" (από ραδιοφωνική συνέντευξη του Πέτρου Ευθυμίου, 25/8/2010).

 

- "Στο μνημόνιο -που ήταν μία σύμβαση που έγινε πάνω στην ανάγκη μας να δανειστούμε- περιέχονται πολλές μεγάλες αποφάσεις οι οποίες είναι και επιλογή μας κυβερνητική και έχουν σχέση και με το πρόγραμμά μας. Δεν είναι κάποιοι όροι δανεισμού απλώς, έχει μέσα και πολιτικά ζητήματα τα οποία τα θέσαμε εμείς... Άρα, δεν πρόκειται να αποκλίνουμε από την τήρησή του" (από ραδιοφωνική συνέντευξη του Γιώργου Πεταλωτή, 18/8/2010).

 

- "Χωρίς να το ζητήσουν οι εταίροι μας, εμείς αυτές τις αλλαγές θα τις κάνουμε, ούτως ή άλλως, γιατί όντως και έσοδα παραπάνω θέλουμε να έχουμε, αλλά και γιατί βάζουμε και τα θεμέλια ώστε μετά το ξεπέρασμα της κρίσης να μπορούμε να μιλάμε για μια διαφορετική χώρα, απαλλαγμένη από πολλές παθογένειες" (από δήλωση του Γιώργου Πεταλωτή, σχετικά με τα πρόσθετα μέτρα του επικαιροποιημένου μνημονίου για την περίοδο 2012-2013, 10/12/2010).

 

Είμαι σίγουρος ότι τώρα πλέον τα καταλάβαμε όλα πολύ καλά. Όλα έγιναν -και γίνονται- βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου. Ο Παπανδρέου και η περί αυτόν συμμωρία (συν+μωρία) τα είχαν προγραμματίσει όλα από το 2007: την κατακρεούργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, την πρόσδεση της χώρας στο άρμα του διεθνούς κεφαλαίου, την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, το ξεπούλημα όλων όσων αποκτήθηκαν με το αίμα και τον ιδρώτα του εργαζόμενου λαού κλπ. Όπως ομολογούν με κυνικό τρόπο όλοι τους, η τρόικα δεν επέβαλε αλλά, απλώς, βόηθησε την κυβέρνηση στον εξανδραποδισμό ενός ολόκληρου λαού.

Όλα τα άλλα είναι φούμαρα. Μια σκέτη κοροϊδία, σαν εκείνο το κακό θέατρο που παίχτηκε πριν λίγο καιρό, σχετικά με τις αποκρατικοποιήσεις και τα ξεπουλήματα των 50 δισ. Κι αφού ο λαός βλέπει ότι το σύστημα τον κοροϊδεύει, πρέπει να πάψει να ελπίζει ότι αυτό το σύστημα μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση. Και να συνειδητοποιήσει ότι μόνο μία διέξοδος υπάρχει απέναντι σε ένα σύστημα που δεν μπορεί να βελτιωθεί: η ανατροπή του!