Το κόστος της μίζας

Τελικά, όποιος μπορεί να γίνει και δεν γίνεται μιζαδόρος σε τούτο τον τόπο ή πάσχει από αθεράπευτο δονκιχωτικό ιδεαλισμό ή είναι -λίαν επιεικώς- ηλίθιος. Διότι τι άλλο μπορεί να πει κανείς όταν βλέπει ότι οι πρωταγωνιστές σε καραμπινάτες υποθέσεις δωροδοκιών μένουν συνήθως ατιμώρητοι;

Ακόμα και στην περίπτωση που ένας υπάλληλος παραπεμφθεί αλλά το δικαστήριο αποφασίσει ότι ναι μεν υπήρξε παράλειψη εκ μέρους του (από την οποία κάποιοι απεκόμισαν τεράστια οφέλη) αλλά δεν υπήρχε δόλος εκ μέρους του, ο κατηγορούμενος είτε αθωώνεται (το πλεόν σύνηθες) είτε καταδικάζεται σε ολιγόμηνη φυλάκιση την οποία εξαγοράζει προς...4,40 ευρώ ημερησίως! Αυτό σημαίνει ότι ένας εφοριακός, ο οποίος διά μιας "παραλείψεως" ωφελεί κάποιον φοροφυγάδα, εξαγοράζει με 800 ευρώ ένα εξάμηνο ποινής και κρατάει το "δωράκι" των 150.000 ευρώ που δέχτηκε λόγω της...παραλείψεως.

Παρένθεση. Αυτή η ιστορία με τον "δόλο" καταντάει συχνά προκλητική. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι -προ πολλών ετών- ένας πολύ καλός μου φίλος συνελήφθη στην Αθηνών-Κορίνθου κινούμενος με 180 χιλιόμετρα και αθωώθηκε στο δικαστήριο επειδή οι δικαστές δέχτηκαν ότι ναι μεν παρεβίασε το όριο ταχύτητος πλην όμως δεν είχε δόλο! Λεπτομέρεια: ο (μακαρίτης πλέον) πεθερός του ήταν πρόεδρος των εν Πάτραις πρωτοδικών. Κλείνει η παρένθεση.

Τα πράγματα μπλέκουν στις περιπτώσεις όπου οι κατηγορούμενοι υπάλληλοι αθωώνονται. Οι αθωωθέντες, κατ' αρχήν, ζητούν (και πετυχαίνουν πάντοτε) την άρση όλων των πειθαρχικών ποινών που τυχόν είχαν επιβληθεί. Ακολούθως στρέφονται κατά των ελεγκτών που τους είχαν παραπέμψει, κατηγορώντας τους για "συκοφαντική δυσφήμιση". Έτσι, αντί να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι της διαφθοράς, τιμωρούνται οι ελεγκταί τους!

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πόσοι οικογενειάρχες διατίθενται να παίξουν κορώνα-γράμματα την γαλήνη τους και την περιουσία τους (οι αποζημιώσεις για συκοφαντική δυσφήμιση είναι τεράστιες) μόνο και μόνο για να πατάξουν ένα σκάνδαλο, τη στιγμή που έχουν μέσα τους διατρανωμένη την πεποίθηση ότι πίσω από τους εμφανείς πρωταγωνιστές του σκανδάλου υπάρχουν "γερές πλάτες" υψηλά ιστάμενες;

Σίγουρα, κάτι πρέπει να αλλάξει στους ελεγκτικούς μηχανισμούς αυτού του έρμου τόπου. Σύντομα και δραστικά.

Συνειρμική εικόνα: Πάνε κοντά 30 χρόνια από τότε που, ως ανέμελος φοιτητής, κατηφόριζα ένα πρωί την Βασιλίσσης Σοφίας και είδα ένα τροχονόμο να μοιράζει κλήσεις σε αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω στο πεζοδρόμιο. Ένας εκ των παραβατών κατέφθασε ασθμαίνων και κάθιδρως για να προλάβει το κακό, πλην ματαίως καθ' όσον η κλήση είχε κοπεί. Όταν τόλμησε να παρατηρήσει στο όργανο της τάξεως ότι είχε παραβλέψει να κολλήσει κλήση στο τζάμι μιας υπερπολυτελούς Μερσεντές, εισέπραξε από τον τροχονόμο την καθοριστική απάντηση: "κύριε, έχω δυο παιδάκια και δεν θέλω να τρέχω στο Σουφλί"!!! Αναλογίζομαι με θλίψη το ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει σ' αυτά τα 30 χρόνια...

Το έγκλημα του Κατύν

Στο προτελευταίο μου σημείωμα έγραφα για την ανάγκη να ξαναγραφτεί η Ιστορία. Ένα από τα γεγονότα που πρέπει να συμπεριληφθεί στην νέα της έκδοση είναι και το -ελάχιστα γνωστό- έγκλημα του Κατύν (Katyn massacre).

Ενώ ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και η "επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα" ήσαν σε πλήρη εξέλιξη, οι Γερμανοί ανακοίνωσαν ότι κοντά στο δάσος του Κατίν ανακάλυψαν σειρά 8 ομαδικών τάφων με 4.150 πολωνούς βαθμοφόρους εκτελεσθέντες υπό των σοβιετικών. Η ΕΣΣΔ αρνήθηκε την κατηγορία και απέδωσε την γερμανική ανακοίνωση σε προπαγάνδα του Γκαίμπελς.

Η αλήθεια είναι ότι η ΕΣΣΔ (η οποία, ως γνωστόν, καλόβλεπε τα πολωνικά εδάφη και προς τούτο δεν δίστασε να υπογράψει το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ) είχε από το 1940 σε πλήρη εξέλιξη σχέδιο αφανισμού των πολωνών ηγετών. Η διαβόητη NKVD (μυστική αστυνομία, δημιούργημα του Μπέρια) ανέλαβε την υλοποίηση του απεχθούς αυτού σχεδίου, "καθαρίζοντας" 25.700 πολωνούς με συνοπτικές διαδικασίες.

Ένα απόρρητο υπόμνημα του 1956, το οποίο διέρρευσε στη Δύση, αναφέρει ότι μέσα σε 40 ημέρες εκτελέστηκαν 4.421 άτομα στο Κατύν, 6.311 στο Όστατσκοφ-Καλίνιν, 3.820 στο Στάραμπιελσκ-Χάρκοβο, 7.305 στο Τσούκοτσκ κλπ. Ειδικά στο Κατίν εξοντώθηκαν 20 καθηγητές πανεπιστημίου, πάνω από 300 γιατροί, πιλότοι, συγγραφείς, μηχανικοί κλπ.

Το έγκλημα ήταν πολύ μεγάλο για να αποκρυβεί. Οι σύμμαχοι ζητούν εξηγήσεις από την ΕΣΣΔ. Ο Στάλιν παραδέχτηκε την ύπαρξη των ομαδικών τάφων αλλά φόρτωσε το έγκλημα στον Χίτλερ. Φυσικά, Τσώρτσιλ και Ρούζβελτ έσπευσαν να υποστηρίξουν την άποψη του Στάλιν. Άλλωστε, υπήρχε αποδιοπομπαίος τράγος.

Το 1989, ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ αναγκάζεται να παραδεχτεί την ιστορική αλήθεια αλλά επιμένει να χαρακτηρίζει τις επαίσχυντες εκκαθαρίσεις ως "έγκλημα πολέμου" παρ' ότι είναι σαφές ότι επρόκειτο για διαδικασία γενοκτονίας αφού στόχο είχαν την εξολόθρευση όλων των επιφανών πολωνών οι οποίοι θα μπορούσαν να αναδειχτούν σε ηγετικές μορφές μιας πιθανής αντίστασης. Τόσο ο Γιέλτσιν όσο και ο Πούτιν υιοθέτησαν την άποψη του Γκορμπατσώφ, αφού σε περιπτώσεις γενοκτονιών το διεθνές δίκαιο επιβάλλει αφ' ενός μεν την ποινική δίωξη των επιζώντων εκτελεστών αφ' ετέρου δε την καταβολή αποζημιώσεων στους συγγενείς των εκτελεσθέντων.

Τα...δραστικά μέτρα

Προχτές οι χούλιγκανς στη λεωφόρο Λαυρίου διατάραξαν άλλη μια φορά την τάξη, σπάζοντας, καίγοντας, χτυπώντας, ληστεύοντας και χύνοντας το αίμα ενός νέου ανθρώπου που είχε την ατυχία να βρεθεί στο διάβα τους.

Χτες η συντεταγμένη πολιτεία αποφάσισε να "δράσει" και να πάρει "μέτρα", βάζοντας "το μαχαίρι στο κόκκαλο" (πόσο βαθειά βρίσκεται αυτό το ρημάδι το κόκκαλο και δεν υπάρχει μαχαίρι που να το βρίσκει;).

Τι έκανε; Ανέστειλε επί 15 μέρες τους αγώνες όλων των ομαδικών αθλημάτων. Εν όψει Πάσχα, βέβαια, το δεκαπενθήμερο μετατρέπεται σε...διήμερο των Βαΐων! Να πάνε και οι άντρες των σωμάτων ασφαλείας με την ησυχία τους στην εκκλησία μεγαλοβδομαδιάτικα.

"Δραστικά μέτρα", 22 χρόνια μετά τον θάνατο του Μπλιόνα από φωτοβολίδα στο Αλκαζάρ.

Σα δε ντρεπόμαστε...

Πρέπει να ξαναγραφτεί η Ιστορία;

Να το πω εκ προοιμίου να τελειώνουμε: Ναι, η Ιστορία πρέπει να ξαναγραφεί!

Μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες που έχουν ακουστεί ποτέ είναι ότι την Ιστορία την γράφουν οι νικητές. Αυτό, όμως, δεν είναι Ιστορία. Αυτό είναι ένα παραμύθι σαν αυτά που λένε οι γιαγιάδες στα εγγονάκια τους για να ηρεμήσουν, να φάνε το φαγάκι τους ή να κοιμηθούν.

Η Ιστορία πρέπει να γράφεται ΚΑΙ από τους χαμένους. Από τη στιγμή που ισχύει το "ουδέν κακόν αμιγές καλού", είναι φυσικό να δεχτούμε ότι "στραβά ψωμιά δεν φτιάχνει μόνο η νύφη". Κι αν επιμένουμε (και καλώς επιμένουμε) ότι η Ιστορία συνιστά τον μεγαλύτερο δάσκαλο της ανθρωπότητας, πρέπει να αποδεχτούμε ότι οι νικητές γράφουν τη μισή Ιστορία, η μισή Ιστορία είναι μισό μάθημα και μισό μάθημα είναι εκ γενετής αλυσιτελές.

Ορίστε ένα παράδειγμα μισής Ιστορίας που μέχρι σήμερα δεν έχει διδαχτεί (ή, τουλάχιστον, δεν έχει διδαχτεί όπως πρέπει). Τον Γενάρη που μας πέρασε δόθηκαν στη δημοσιότητα 43.000 ονόματα κρατουμένων που πέθαναν ή σκοτώθηκαν στα στρατόπεδα τα οποία η -εκ των νικητών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου- Σοβιετική Ένωση είχε στήσει στο έδαφος της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας (όπως αυτοαπεκαλείτο η ανατολική Γερμανία). Τα περισσότερα απ' αυτά τα στρατόπεδα δεν ήσαν παρά μετασχηματισμένα ναζιστικά στρατόπεδα.

Το "Μουσείο του Τείχους" έδωσε στην δημοσιότητα (πλην των παραπάνω 43.000 ονομάτων) στοιχεία από τα οποία προκύπτει ότι οι συνολικά "φιλοξενηθέντες" στα σοβιετικά στρατόπεδα ίσως ξεπάρασαν ακόμη και τις 180.000! Η προέλευσή τους; Γερμανοί (στρατιωτικοί και πολίτες), Λεττονοί, Λιθουανοί, Πολωνοί, Ρουμάνοι, Ουκρανοί κλπ κλπ. Δεν υπήρχε καμμιά ρατσιστική προτίμηση!

Η Ιστορία πρέπει να ξαναγραφτεί, λοιπόν, για να καταδικάσει κι αυτά τα στρατόπεδα, όπως κατεδίκασε τα στρατόπεδα των ναζί. Πρέπει να ξαναγραφτεί για να καταδικάσει τον βομβαρδισμό της Δρέσδης (έχω ακόμη στην ψυχή μου τα σημάδια από την προ τριετίας επίσκεψή μου εκεί), όπως κατεδίκασε τον βομβαρδισμό του Λονδίνου. Πρέπει να ξαναγραφτεί για να καταδικάσει την αχρείαστη φρίκη της Χιροσίμας και του Ναγκασάκι, όπως κατεδίκασε την αχρείαστη φρίκη της Γκουέρνικας.

Δυστυχώς, ούτε εμείς οι Έλληνες έχουμε μάθει ότι "πρέπει να θεωρούμε εθνικόν ό,τι είναι αληθές" (Διον. Σολωμός). Φοβάμαι δε ότι διδασκόμαστε ακριβώς το αντίθετο κι έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε αληθές ό,τι είναι εθνικό. Κι όμως, πόσο θα είχαμε ωφεληθεί ως λαός αν στα σχολειά μας μας μάθαιναν ότι την άλωση της Τριπολιτσάς ακολούθησαν σφαγές των τούρκων αμάχων κατοίκων της; Πόσο θα είχε αλλάξει η συμπεριφορά μας απέναντι στις μειονότητες αν μαθαίναμε ότι τα γυναικόπαιδα των τούρκων έφτασαν ως τη Μάνη για να γλιτώσουν (όσα γλίτωσαν) από την ανεξέλεγκτη μανία των νικητών;

Μόνον όταν η Ιστορία ξαναγραφτεί με τη συμμετοχή των ηττημένων θα γίνει πραγματικός δάσκαλος. Κι εμείς θα μπορούμε να ελπίζουμε βάσιμα σε ένα καλύτερο αύριο μόνον όταν διδαχτούμε την αλήθεια, ολόκληρη την αλήθεια. Την πραγματική αλήθεια κι όχι την "αλήθεια" των νικητών.

Κοντόφθαλμη δεξιά οικονομική πολιτική

Να πάρω ως δεδομένο ότι ο ανταγωνισμός γίνεται όλο και πιο αδυσώπητος προϊόντος του χρόνου. Ουδείς επιχειρηματίας επενδύει αν δεν εξασφαλίσει πρώτα τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, το καλύτερο οικονομικό περιβάλλον. Αυτό το περιβάλλον αποτελεί την συνισταμένη πολλών συνιστωσών: πολιτική σταθερότητα, φορολογία, κόστος εργασίας, κόστος χρήματος, κοινωνικές παράμετροι, ειδικευμένο προσωπικό κλπ. Συνεπώς, οποιαδήποτε χώρα επιθυμεί να προσελκύσει τις απαραίτητες για την ανάπτυξή της επενδύσεις οφείλει να εξασφαλίσει στους υποψήφιους επενδυτές το περιβάλλον που επιζητούν, φροντίζοντας για την βελτίωση των συνιστωσών του.

Τι κάνει, λοιπόν, η Ελλάδα σήμερα; Διαπιστώνει την διαρροή επνδύσεων προς άλλες χώρες με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο και προσπαθεί να καταστήσει ανταγωνιστική την οικονομία της διά της μειώσεως των εργατικών αποδοχών στα επίπεδα αυτών των χωρών. Χρησιμοποιεί, δηλαδή, το χοντροκομμένο επιχείρημα-σοφιστεία ότι έτσι δεν θα φεύγουν οι επενδύσεις από τον τόπο μας, θα μειωθεί η ανεργία και θα αυξηθούν οι ρυθμοί ανάπτυξης.

Πόσο σοβαρό επιστημονικό υπόβαθρο μπορεί να έχει κάποιος που υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη της οικονομίας και η μείωση της ανεργίας πρέπει να επιτευχθούν διά της χειροτερεύσεως του επιπέδου ζωής; Πόσο επιστημονικά ορθή μπορεί να είναι η άποψη ότι ο πλούτος μιας χώρας είναι ευθέως ανάλογος της φτώχειας των πολιτών της; Δυστυχώς, η δεξιά οικονομική πολιτική είναι τόσο κοντόφθαλμη ώστε δυσκολεύεται (ή, μήπως, δεν θέλει;) να καταλάβει ότι, εκτός από τον περιορισμό του εργατικού εισοδήματος, υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα που μπορούν να γίνουν ώστε να καταστήσουν ανταγωνιστικότερη την οικονομία μας.

Για παράδειγμα, η εξαφάνιση της ηλίθιας γραφειοκρατίας (δυο μήνες τρέξιμο από υπηρεσία σε υπηρεσία για να ανοίξεις ένα απλό εστιατόριο;), η άρση των αντικινήτρων (γιατί φορολογούνται οι επιδοτήσεις;) και η φορολογική σταθερότητα (αναδρομική φορολογία των από πενταετίας δημιουργημένων αφορολόγητων αποθεματικών;) αποτελούν απλά και ανώδυνα βήματα προς την σωστή κατεύθυνση και, μάλιστα, με όφελος πολλαπλάσιο ενός παγώματος των μισθών ή μιας ανατροπής συλλογικής συμβάσεως εργασίας.

Μια αριστερή οικονομική πολιτική θα φρόντιζε και για άλλα πράγματα. Λόγου χάρη, θα χάραζε ένα πρόγραμμα αναβάθμισης της παιδείας και θα φρόντιζε για την επιμόρφωση του εργατικού δυναμικού γιατί γνωρίζει πως η βελτίωση του επιπέδου της στελεχικής πυραμίδας (από την κορυφή των διοικούντων ως την βάση των χειρωνακτών) συντελεί αναπόδραστα στην βελτίωση των παραγωγικών μονάδων. Μια αριστερή οικονομική πολιτική θα καταλάβαινε ότι η αύξηση του πλούτου των εργαζομένων δημιουργεί ευτυχή οικονομία ενώ η αύξηση της φτώχειας παράγει μόνον ευτυχείς επιχειρηματίες.

Σημείωση: προτιμώ τους όρους "δεξιά" ή "αριστερή" όταν μιλάω για οικονομική πολιτική επειδή δημιουργούν πιο αδρές εικόνες από τους όρους "συντηρητική" ή "προοδευτική", οι οποίοι μου φαίνονται ελαφρώς...νερόβραστοι.

Παραλογισμοί εξωτερικής πολιτικής

Ας παραβλέψω το γεγονός ότι τα αντιπυραυλικά συστήματα που στήνουν οι αμερικανοί σε Πολωνία και Τσεχία δεν προσφέρουν καμμία προστασία κατά των σύγχρονων εξελιγμένων πυραύλων που διαθέτει η Ρωσία. Όποιο στρατιωτικό περιοδικό κι αν κοίταξα, το συμπέρασμα είναι ίδιο: τέτοια συστήματα παρέχουν προστασία μόνο κατά παρωχημένων πυραυλίσκων επιπέδου "Κατιούσκα" (και βγάλε).

Ας παραβλέψω, επίσης, το -εύλογον τοις πάσι- συμπέρασμα ότι η όλη ιστορία αποτελεί ακόμα μια διαδικασίας οικονομικής αφαίμαξης μερικών χωρών προς πλουτισμόν των αμερικανικών βιομηχανιών όπλων και οπλικών συστημάτων. Ένα τέτοιο συμπέρασμα, άλλωστε, θεωρείται λίαν τετριμμένο. Άσε δε που κινδυνεύω να με περιλάβει ο Πρετεντέρης στο στόμα του και να με περάσει από δεκατέσσερις γενεές ως ...αμετανόητο κομουνιστή!

Εκείνο που δεν μπορώ να παραβλέψω, όμως, είναι ο δίδυμος παραλογισμός της ελληνικής κυβέρνησης. Ένας παραλογισμός, μάλιστα, ο οποίος εκδηλώθηκε την ώρα που η χώρα μας υπέγραφε ιστορικές συμφωνίες συνεργασίας με την Ρωσία!

Παραλογισμός πρώτος: Παρά την μηδαμινή αξία των αντιπυραυλικών εγκαταστάσεων (η οποία προκάλεσε την απλή ρητορική αντίδραση της "θιγομένης" Ρωσίας), ξεχάσαμε ακόμα και τους καλούς μας τρόπους και σπεύσαμε να χειροκροτήσουμε την ενέργεια των αμερικανών. Διάβολε, δεν μας έπιασε κανείς από τον λαιμό για να το κάνουμε! Και στο κάτω-κάτω, δεν υπήρχε και λόγος να βιαστούμε. Θα μπορούσαμε να περιμένουμε να φύγει πρώτα ο Πούτιν. Ποιος λόγος υπήρχε να εκτεθούμε ανεπανόρθωτα; Τόση υποχρέωση έχουμε πια στις αμερικανικές βιομηχανίες όπλων ώστε παραβλέψαμε ακόμα και την πιθανότητα να τα στήλωνε ο ρώσος πρόεδρος και να χάλαγε τη συμφωνία για τον αγωγό;

Παραλογισμός δεύτερος: Τόσο πολύ μας άρεσε η ιδέα της "αντιπυραυλικής προστασίας" (εδώ γελάμε), ώστε αφήνουμε -λέει η κυβέρνηση- ανοιχτό το ενδεχόμενο να ενταχθούμε σε ένα παρόμοιο σύστημα μαζί με την Ιταλία και την Τουρκία. Το ωραίο εδώ δεν έγκειται στο ότι ουδέποτε η Ιταλία εκδήλωσε φόβο για πυραυλική επίθεση ώστε να επιζητεί αντίστοιχη προστασία ούτε στο ότι η "προστασία" αυτή θα παρέχεται κατ' εκείνου με τον οποίο ετοιμαζόμασταν να υπογράψουμε μια κολοσσιαία οικονομική συμφωνία. Το ωραίο έγκειται στον όρο που βάζει η κυβέρνηση για να δεχτεί τη συμμετοχή της στο σύστημα αυτό: "να ενισχυθεί η ελληνική αντιαεροπορική ομπρέλλα έναντι της Τουρκίας"!!!

Εδώ χρειάζεται συνδρομή ψυχιάτρου. Το πώς είναι δυνατόν να ζητάμε συνεργασία από τον γείτονα προς αντιμετώπιση κάποιου -έστω, υποτιθεμένου- κοινού κινδύνου ανώ παράλληλα απαιτούμε από τους προστάτες μας να μας προστατεύσουν από τον συνεργάτη μας, ε! αυτό θα δυσκολευτεί κι η επιστήμη να το ερμηνεύσει.

Ο παράφρων ενοικιαστής

Ας υποθέσω ότι η κόρη μου πετυχαίνει στις εξετάσεις της και εισάγεται στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς, στη Θεσσαλονίκη δεν διαθέτω ιδιόκτητο σπίτι (εδώ που τα λέμε πουθενά δεν διαθέτω ιδιόκτητο σπίτι) και ως εκ τούτου είμαι υποχρεωμένος να νοικιάσω ένα διαμέρισμα κατάλληλο για τις ανάγκες του παιδιού. Τελικά τα καταφέρνω.

Καλό το σπιτάκι, καλό το ενοίκιο και λίγο-πολύ όλα καλά ως εδώ. Ο ιδιοκτήτης είναι βέβαια ολίγον γκρινιάρης αλλά τι με νοιάζει; Δεν τον θέλω για γαμπρό. Φυσικά, δεν θέλω και να τσακωθώ μαζί του γιατί τον χρειάζομαι. Έτσι, λοιπόν, έχω βρει ένα κατάλληλο modus vivendi μαζί του και τα πάντα πηγαίνουν μια χαρά.

Αναρωτιέμαι τώρα τι θα έλεγε κάποιος αν άκουγε ότι εκουσίως πήγα και βρήκα τον ιδιοκτήτη για να του επιβάλω να μου τριπλασιάσει το ενοίκιο! Όσοι δεν με ήξεραν θα ήσαν σίγουροι ότι παραφρόνησα και θα έστελναν ένα ψυχίατρο να με περιθάλψει. Όσοι με ήξεραν θα προβληματιζόντουσαν προσπαθώντας να ανακαλύψουν αφ' ενός μεν την διεστραμμένη σκέψη που με οδήγησε σ' αυτή την ενέργεια αφ' ετέρου δε τους απώτερους στόχους μου.

Αυτά πέρασαν σήμερα από το μυαλό μου καθώς διάβασα στις εφημερίδες ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να τριπλασιάσει το κόστος των ιατρικών πράξεων για χάρη των ιδιωτικών ιατρικών κέντρων. Όλος ο κόσμος ξέρει ότι οι υποδομές του εθνικού συστήματος υγείας είναι για τον διάολο καβάλα και η δημόσια ασφάλιση παραπέμπει όλο και συχνότερα τους ασφαλισμένους σε ιδιωτικούς φορείς για εξετάσεις. Ε, λοιπόν, αυτό το ταλαίπωρο σύστημα υγείας θα πληρώνει εφ' εξής στους ιδιώτες, για τις υπηρεσίες που αγοράζει, τα τριπλάσια απ' όσα πλήρωνε μέχρι σήμερα!

Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που βομβαρδιζόμαστε σχεδόν καθημερινά από αναλύσεις για τα χάλια των ασφαλιστικών ταμείων κι από προτάσεις για την βιωσιμότητά τους. Από τη μια, δηλαδή, σχεδιάζεται η αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση σε συνδυασμό με την μείωση των συντάξεων κι από την άλλη επιτείνεται η αφαίμαξη των ταμείων πότε με περίεργες ιστορίες ομολόγων και πότε με καραγκιοζιλίκια σαν αυτό του τριπλασιασμού του κόστους των ιατρικών πράξεων.

Ουδείς των κρατούντων δείχνει να νοιάζεται για την στήριξη και το δυνάμωμα της κοινωνικής πρόνοιας. Τα πάντα εκποιούνται, τα πάντα προσφέρονται βορά στους ιδιώτες. Κι όταν κάποτε το οικοδόμημα θα έχει καταρρεύσει, τότε ο κόσμος θα έχει αγανακτήσει αρκετά ώστε να συμφωνήσει με οποιοδήποτε ξεπούλημά του. Όπως έγινε και με την Ολυμπιακή.