To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

11 Ιουλίου 2010

Γράμμα από έναν...άσχετο

Στην ηλεκτρονική μου γραμματοθυρίδα έφτασε το εξής μήνυμα:

According to this graph from NYTimes, Greece owes the least of the 5 countries shown, yet she is having a loud “crisis”, with several philanthropists trying to rescue. To my understanding, Ireland would need the IMF & Co. medication much more than Greece or even Portugal (especially on a per capita basis). But I am bombarded by a totally different view. Am I too ignorant, or there is indeed something ‘fishy’?

(Σύμφωνα με αυτό το γράφημα των Νιου Γιορκ Τάιμς, η Ελλάδα χρωστάει τα λιγότερα από τις 5 χώρες που φαίνονται κι ας έχει μια πασίγνωστη "κρίση", με αρκετούς φιλάνθρωπους να προσπαθούν να την σώσουν. Απ' όσα εγώ καταλαβαίνω, η Ιρλανδία θα χρειαζόταν το φάρμακο του Δ.Ν.Τ. και της παρέας του πολύ περισσότερο από την Ελλάδα ή ακόμα κι η Πορτογαλία (ειδικά σε μια κατά κεφαλή αποτίμηση του χρέους). Όμως, βομβαρδίζομαι με τελείως αντίθετες απόψεις. Είμαι τόσο άσχετος ή υπάρχει πράγματι κάτι "ύποπτο";)

Δείτε το συγκεκριμένο γράφημα:
 
Μέσα στους κύκλους αναγράφεται το συνολικό χρέος της κάθε χώρας (τα ποσά αναγράφονται σε δολλάρια, όχι σε ευρώ). Τα βελάκια που ενώνουν τους κύκλους, δείχνουν τα χρέη που έχουν αυτές οι χώρες αναμεταξύ τους. Τα βελάκια που δείχνουν προς τα έξω, δείχνουν τα χρέη σε τρίτες χώρες. Όσο πιο παχύ είναι ένα βελάκι, τόσο μεγαλύτερο χρέος απεικονίζει. Και η Ελλάδα δεν έχει τα παχύτερα βελάκια, έτσι δεν είναι;

Αξίζει να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο άρθρο των Τάιμς ("In and out each other's European wallets") τελειώνει με τις εξής απόψεις δυο ειδικών: "Δεν πρόκειται για οικονομική παράδοση της Ελλάδος (ενν. στο ΔΝΤ)... Πρόκειται για οικονομική παράδοση του ευρωσυστήματος" και "Τελικά, όλοι λέμε ότι δεν ξέρουμε πώς να το χειριστούμε (ενν. το πρόβλημα). Δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργούν οι δίαυλοι ή πού θα αναδυθούν τα επόμενα προβλήματα".

Θα ήθελα να παραπέμψω τον αποστολέα του παραπάνω μηνύματος σε μια σειρά προηγούμενων σημειωμάτων αυτού εδώ του ιστοτόπου, για να πάρει μια απάντηση στην απορία του. Το θέμα είναι ποιος κάθεται να μεταφράσει από τα ελληνικά στα αγγλικά...

Δεν υπάρχουν σχόλια: