To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

24 Ιουνίου 2010

Νοσοκομεία Α.Ε.

Μιας κι ασχοληθήκαμε με το φάρμακο, ας πούμε και δυο λόγια για την κατάσταση στα νοσοκομεία. Όχι για τα χάλια τους (αυτά τα ξέρουμε όλοι) αλλά για την κυβερνητική πρόταση περί ολοήμερης λειτουργίας τους, με πρόσχημα την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη. Στο πρώτο άκουσμα, η δυνατότητα να εξυπηρετείται ο πολίτης στα νοσοκομεία της χώρας σε 24ωρη βάση (όπως στα βενζινάδικα) δεν ακούγεται άσχημη. Άλλωστε, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο "στολίστηκε" με τόσο ωραία λόγια η πρόταση: για να ηχεί ευχάριστα στ' αφτιά. Εμείς, όμως, ας αφήσουμε τις φιοριτούρες κι ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε ψύχραιμα και λογικά την κατάσταση.

Έχουμε ήδη ένα δεδομένο: την απογευματινή λειτουργία των νοσοκομείων. Το φαινόμενο, δηλαδή, της μετατροπής (με βασικό εργαλείο την πολύωρη αναμονή) των πρωινών ασθενών που προσέρχονται στα -δωρεάν- εξωτερικά ιατρεία, σε πελάτες των ιδιωτικών απογευματινών. Το κατοστάρικο που παίρνει ο γιατρός το απόγευμα, θα ήταν φακελάκι αν το έπαιρνε το πρωί. Αν, λοιπόν, με την μέθοδο των απογευματινών ιατρείων νομιμοποιείται -κατά κάποιον τρόπο- το φακελάκι, γιατί θα πρέπει να είναι διαφορετικά τα πράγματα στα ολοήμερα;

Με την ολοήμερη λειτουργία των νοσοκομείων επιχειρείται να βρεθεί λύση σε ένα βασικό πρόβλημα των απογευματινών ιατρείων: στην πρόσβαση σε διαγνωστικές (τομογράφοι κλπ) και επεμβατικές (χειρουργεία κλπ) πράξεις. Μέχρι τώρα, τα απογευματινά ιατρεία είχαν πρόσβαση μόνο σε απλές πράξεις (ακτινογραφίες κλπ). Με την ολοήμερη λειτουργία, όμως, θα έχουν στην διάθεσή τους όλες τις υπηρεσίες του νοσοκομείου. Πάμε, δηλαδή, σε αύξηση του "τζίρου" του νοσοκομείου με την προσέλκυση νέων ασθενών που θα πληρώνουν από την τσέπη τους.

"Όχι από την τσέπη τους!" λέει η κυβέρνηση, διευκρινίζοντας ότι οι παρεχόμενες υπηρεσίες θα καλύπτονται τόσο από τα ασφαλιστικά ταμεία όσο και από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες θα μπορούν να συμβληθούν με τα νοσοκομεία. Κι όσον αφορά τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, μιλάμε για παραλογισμό: με τα χάλια των νοσοκομείων, ποιος θα επιλέξει τα κρατικά νοσοκομεία για την περίθαλψή του, από την στιγμή που με τα λεφτά του δικαιούται να επιλέξει κάποια μεγάλη ιδιωτική κλινική; Όμως, όσον αφορά τα ασφαλιστικά ταμεία, μιλάμε για ωμή παραπλάνηση: ποια ασφαλιστικά ταμεία θα καλύψουν το αυξημένο κόστος της ολοήμερης λειτουργίας; Αυτά που περικόπτουν συνεχώς τις παρεχόμενες υπηρεσίες ή αυτά που έχουν απαγορεύσει ως και την συνταγογράφηση εκατοντάδων φαρμάκων ευρείας κατανάλωσης (αντιβηχικά, παυσίπονα κλπ) λόγω οικονομικής αδυναμίας;

Δεν πρέπει, επίσης, να μας διαφεύγει ότι το ποιες παροχές θα καλύπτει το ταμείο, θα εξαρτάται από τις εισφορές του εργαζομένου, από την πορεία του δημοσιονομικού χρέους της χώρας, από την οικονομική κατάσταση των ταμείων κλπ. Δυστυχώς, οι κυβερνητικές επιλογές μάς υποχρεώνουν να υποψιαζόμαστε ότι θα καλύπτονται μόνο οι στοιχειώδεις παροχές. Ίσα-ίσα, δηλαδή, για να μη κυκλοφορεί η εξαθλίωση στους δρόμους. Έτσι, η πρόσβαση στο καινούργιο ολοήμερο νοσοκομείο θα είναι ανοιχτή σε όσους θα έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν από την τσέπη τους. Οι υπόλοιποι (άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, ανασφάλιστοι, μετανάστες, χαμηλοσυνταξιούχοι κλπ) θα συνεχίσουν να βολεύονται στα εξωτερικά ιατρεία, αρκεί να διαθέτουν απύθμενα αποθέματα υπομονής.

Σύμφωνα με το κυβερνητικό πλάνο, από τα έσοδα της ολοήμερης λειτουργίας των νοσοκομείων θα χρηματοδοτούνται τα λειτουργικά έξοδα, οι προμήθειες εξοπλισμού, οι αμοιβές του προσωπικού κλπ. Με άλλα λόγια, το κράτος κάνει μια προσπάθεια να αποσείσει την ευθύνη του για την δημόσια υγεία, βάζοντας τα νοσοκομεία στο ντρόκολο της ελεύθερης αγοράς, λες και πρόκειται για ιδιωτικές επιχειρήσεις που διέπονται από την αρχή "βρες πελάτες για να ζήσεις". Το τι σημαίνει η εφαρμογή αυτής της ιδέας το βλέπουμε σε όσες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει ήδη εφαρμοστεί. Στην Γαλλία, για παράδειγμα, από το 2007 κλείνουν όσες μαιευτικές κλινικές δημόσιων νοσοκομείων πραγματοποιούν λιγότερους από 300 τοκετούς ετησίως ή όσες χειρουργικές κλινικές δεν ξεπερνούν τις 1500 επεμβάσεις τον χρόνο.

Έχω συγκεντρώσει αρκετά στοιχεία για να γράψω τόσα κι άλλα τόσα. Θα σταματήσω, όμως, εδώ, προσθέτοντας μια ακόμα "άσκηση - τροφή για σκέψη":

Αν οι σκέψεις που διατυπώθηκαν παραπάνω είναι σωστές, τότε βρισκόμαστε ενώπιον μιας προσπάθειας για μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων σε επιχειρήσεις. Όμως, για να είναι μια επιχείρηση κερδοφόρα και ανταγωνιστική, οφείλει να συμπιέσει το κόστος εργασίας, προσφεύγοντας σε φτηνό και "ευέλικτο" εργατικό δυναμικό. Μήπως, λοιπόν, αυτές οι επιλογές οδηγούν αναπόφευκτα στην ποσοτική και ποιοτική συρρίκνωση του προσωπικού των νοσοκομείων; Κι αν ναι, ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο;

2 σχόλια:

Πέτρος Κ. είπε...

Σήμερα διάβασα (αν και σχετικά «παλιό») το συγκεκριμένο άρθρο και μπήκα στον πειρασμό να το σχολιάσω, λόγω του «ειδικού» ενδιαφέροντος, καθ’ όσον με αφορά.
Έχουμε λοιπόν και λέμε: Για την ολοήμερη λειτουργία των Νοσοκομείων δεν ξέρω πολλά, όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι. Το νομοσχέδιο δεν έχει ακόμη κατατεθεί, η κυβέρνηση δεν έχει ακόμη καταλήξει στο τελικό κείμενο του νομοσχεδίου, ενώ αρκούμεθα όλοι μας στο να σχολιάζουμε δημοσιογραφικές πληροφορίες, με όση αξιοπιστία μπορούν αυτές να έχουν. Οι γνώμες διίστανται και σίγουρα υπάρχουν οι ένθερμοι οπαδοί της ιδέας, όπως ασφαλώς και οι φανατικά αντίθετοι. Επ’ αυτού λοιπόν …θα δούμε.

Όσον αφορά τα απογευματινά ιατρεία: το «βασικό εργαλείο» δεν ήταν η «πολύωρη αναμονή». Οι βασικοί λόγοι ήταν και είναι η αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών αλλά κυρίως η πάταξη της φοροδιαφυγής των γιατρών των Νοσοκομείων και όχι μόνο. Ο νόμος υποχρέωσε τους γιατρούς, από την 1η βαθμίδα, αυτή του Καθηγητή Ιατρικής, μέχρι την τελευταία, να κλείσουν τα ιδιωτικά μαγαζιά τους, που όλοι γνωρίζουμε ότι …φυτοζωούσαν. Έχει επισκεφτεί κάποιος εξ’ υμών, ή γνωστός ή φίλος μας κάποιο ιδιωτικό ιατρείο και φεύγοντας να πάρει μαζί του απόδειξη; Τα λεφτά που έδινε ήταν μαύρα-κατάμαυρα. Ο νόμος λοιπόν έδωσε το περιθώριο της επιλογής στον γιατρό του δημόσιου Νοσοκομείου, ή να επιλέξει αν προτιμά να κρατήσει το ιδιωτικό του ιατρείο, με συνέπεια να χάσει τη θέση του στο δημόσιο, ή να το κλείσει και να κάνει ιατρείο μέσα στο Νοσοκομειακό χώρο, σε απογευματινές ώρες, πάντα με ραντεβού.
Ο ασθενής-πελάτης (πελάτης δεν λέγεται; Στο ιδιωτικό ιατρείο πως αλλιώς θα λεγόταν;) επιλέγει τον γιατρό που θέλει να επισκεφθεί (στο πρωινό ιατρείο είχε αυτή την επιλογή;), την ημέρα και την ώρα. Θα έρθει στην ώρα του και θα εξεταστεί επίσης στην ώρα του (στο ιδιωτικό ιατρείο το πιθανότερο θα ήταν να περιμένει τη σειρά του). Από τα χρήματα που θα δώσει (60-100 €, ανάλογα τη βαθμίδα) πληρώνεται ο γιατρός, η νοσηλεύτρια (που υποχρεωτικά υπάρχει, στο ιδιωτικό ιατρείο όχι) και ο διοικητικός υπάλληλος που διεκπεραιώνει τα γραφειοκρατικά.
Συνεχίζεται…

Πέτρος Κ. είπε...

Συνέχεια
Ένα μέρος των χρημάτων μένει και στο Νοσοκομείο για διάφορα έξοδα (χρήση των χώρων, ηλεκτρικό, τηλέφωνο κ.α.). Ο γιατρός (και οι υπόλοιποι) εμφανίζουν τα έσοδα τους και δεν κοροϊδεύει τον κόσμο με γελοιότητες του στυλ «70 € η επίσκεψη, αν θέλεις απόδειξη θα πληρώσεις το ΦΠΑ…». Λεπτομέρεια αλλά σημαντική. Ο νόμος προβλέπει ότι ο γιατρός που θα κάνει απογευματινό ιατρείο ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ θα κάνει και πρωινό. Είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ προϋπόθεση. Συνεπώς ο ασθενής θα συναντηθεί με το γιατρό του και σε πρωινό ιατρείο, χωρίς οικονομική επιβάρυνση.
Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι ο ασθενής έχει, όπως και πριν είχε, τη δυνατότητα να επιλέξει, το συγκεκριμένο γιατρό που επιθυμεί για να παρακολουθεί την κατάσταση της υγείας του, με τη μόνη διαφορά ότι αυτό θα γίνεται σε δημόσιο Νοσοκομείο, σε προγραμματισμένο - καταγεγραμμένο ραντεβού και με οικονομική αποζημίωση που φορολογείται. Ποιος δεν θυμάται τις περιπτώσεις των γιατρών του Κολωνακίου (και να ήσαν οι μόνες) που δήλωναν από €1.000 (!!!!!) έως €12.000 ετήσια έσοδα. Κατέγραφαν επισκέψεις ασθενών από τους οποίους ελάμβαναν από €1,80 έως €3,50. Οι «Καραμουρτζούνηδες» της Ιατρικής. Βάσει Φορολογικής Δήλωσης δικαιούντο έως και το επίδομα αλληλεγγύης.
Κατά τα λοιπά δεν θα διαφωνήσω με τον προβληματισμό σου περί «κάλυψης των εξόδων από τα χρεοκοπημένα Ασφαλιστικά Ταμεία». Φοβάμαι ότι ο κοσμάκης θα πληρώνει από την τσέπη του και μετά θα του λένε περίμενε στην ουρά κανά 6μηνο για να σου επιστρέψουμε κανά 5ευρω. Όλα αυτά απέχουν από τον πλασματικό κόσμο που μας είχε εμφανίσει η προηγούμενη κυβέρνηση, που είχε φτάσει στο σημείο να μιλάει για κάλυψη των εξόδων από το ΙΚΑ για …πλαστική στήθους!
Η Γαλλία θεωρείται πως διαθέτει το καλύτερο Σύστημα Υγείας στον κόσμο. Πως το έχει καταφέρει; Λεπτομέρειες δεν ξέρω. Πάντως κάτι σωστό θα έχει κάνει για να μην επιβαρύνεται ο Γάλλος και να απολαμβάνει σωστές υπηρεσίες.
Τέλος, έχε υπόψη σου ότι τα Νοσοκομεία διαθέτουν αρκετό τεμπελχαναριό, όπως και όλος ο Δημόσιος Τομέας. Εύχομαι και ελπίζω η συρρίκνωση να είναι ποσοτική. Υπάρχουν πολλοί άεργοι, βολεμένοι, καλοπερασάκηδες, αεριτζήδες, ωχαδελφιστές, σταρχιδιστές, κοπρίτες.
Οι περισσότεροι από αυτούς λέγονται συνδικαλιστές…