To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

1 Φεβρουαρίου 2012

Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού - 71. Το "κακό" κράτος τού Φρήντμαν

Στην Νέα Ορλεάνη σωριάστηκε σε συντρίμμια ο φρηντμανικός μύθος πως τάχατες οι ιδανικές αγορές είναι αυτοδύναμες κι αυτορρυθμιζόμενες και δεν έχουν ανάγκη καμμία κρατική παρέμβαση. Απεδείχθη ότι αυτό το παραμύθι υπάρχει μόνο στην θεωρία. Στην πράξη, οι νεοφιλελεύθερες αγορές απομυζούν τα δημόσια ταμεία, επιβάλλοντας στο κράτος τον ρόλο τού εισπράκτορα: την συλλογή φόρων από τους εργαζόμενους και την διάθεσή τους για ενίσχυση των επιχειρήσεων. Αλλά, καλύτερα να μιλήσουμε με παραδείγματα και αποδείξεις:

(1) Η AshBritt εισέπραξε μισό εκατομμύριο δολλάρια για την αποκομιδή των ερειπίων. Ο Πάτρικ Ντάννερ, δημοσιογράφος τής "Miami Heard", αποκαλύπτει ότι η AshBritt ανέθεσε όλη την δουλειά σε υπεργολάβους, επειδή δεν διέθετε ούτε ένα φορτηγό.

(2) Η Lighthouse Disaster Relief πήρε από την FEMA 5,2 εκατομμύρια για να φτιάξει έναν καταυλισμό, όπου θα έμεναν τα μέλη των συνεργείων διάσωσης. Τα χρήματα δόθηκαν, αλλά ο καταυλισμός δεν έγινε ποτέ. Και πώς να γίνει, αφού η εταιρεία δεν ήταν κατασκευαστική αλλά... θρησκευτική; Την είχε φτιάξει "στο φτερό" ο πάστορας Γκάρυ Χέλντρεθ, ο οποίος αξιοποίησε τις γνωριμίες του για να κλείσει την δουλειά, προκειμένου να βγάλει χρήματα για να κτίσει μια εκκλησία(!). Όπως δήλωσε ο ίδιος στο PBS, "ό,τι πιο σχετικό είχα κάνει ήταν να οργανώσω μια κατασκήνωση νέων στην ενορία μου".

(3) Η Shaw ανέλαβε να τοποθετήσει πισσαρισμένους μουσαμάδες σε στέγες που είχαν πάθει ζημιές. Η συμφωνία έκλεισε με αμοιβή 1.750 δολλάρια ανά τετραγωνικό μέτρο τοποθετούμενου μουσαμά (!). Λεπτομέρεια: στην τιμή δεν περιλαμβανόταν η αξία των μουσαμάδων, τους οποίους χορηγούσε στην εταιρεία η FEMA (!!).

(4) Η Kenyon (γνωστή ως βασικός χρηματοδότης τού Μπους) ανέλαβε να μαζέψει τα πτώματα από την κατεστραμμένη πόλη. Για κάθε πτώμα, η εταιρεία εισέπραττε 12.500 δολλάρια. Λεπτομέρεια: η σύμβαση που είχε υπογράψει η Kenyon, έθετε ως όρο να μη μαζεύει πτώματα κανένας άλλος, ούτε καν τα συνεργεία διάσωσης!(*)

Σε τελική ανάλυση, με αφορμή την καταστροφή από τον τυφώνα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δαπάνησε δεκάδες εκατομμύρια αλλά ελάχιστα ψίχουλα απ'αυτά έφτασαν μέχρι τα θύματα. Ουσιαστικά, η κυβέρνηση των ρεπουμπλικανών "μπούκωσε" με λεφτά τις εταιρείες κι εκείνες ανταπέδωσαν χρηματοδοτώντας την επόμενη προεκλογική τους εκστρατεία. Σε άρθρο της με τίτλο "In Washington, contractors take on biggest role ever", η εφημερίδα New York Times δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες: "Οι 20 μεγαλύτερες εργοληπτικές εταιρείες ξόδεψαν σχεδόν 300 εκατομμύρια από το 2000 στο lobbying και έχουν δωρίσει 23 εκατομμύρια για προεκλογικές καμπάνιες... Πράγματι, ο μεγαλύτερος ομοσπονδιακός εργολάβος, η Λόκχηντ, η οποία έχει ξοδέψει 53 εκατομμύρια σε lobbying και 6 εκατομμύρια σε χορηγίες από το 2000, παίρνει περισσότερο ομοσπονδιακό χρήμα κάθε χρόνο απ' ό,τι παίρνουν τα υπουργεία δικαιοσύνης ή ενέργειας".

Στην Νέα Ορλεάνη σημειώθηκε και το "περίεργο" φαινόμενο να μη βρίσκουν δουλειά οι ντόπιοι παρά τα έργα εκατομμυρίων που υλοποιούνταν. Η εξήγηση είναι απλή: οι μεγάλες εταιρείες έκλεισαν τις δουλειές με την κυβέρνηση και, αφού πήραν το χρήμα, μοίρασαν τις δουλειές σε υπεργολάβους (με τα μισά και λιγώτερα λεφτά, εννοείται), οι οποίοι με την σειρά τους, προκειμένου να κερδίσουν περισσότερα, προσέλαβαν παράνομους μετανάστες με ψίχουλα για μεροκάματο. Π.χ. στην περίπτωση της Shaw που προαναφέραμε, από τα 1.750 δολλάρια ανά τετραγωνικό που πλήρωνε το κράτος, ο εργάτης που τοποθετούσε τον μουσαμά έπαιρνε μόνο τα 20!

Αλλά μήπως οι εργάτες έπαιρναν όλα τα ψίχουλα τους; Μια ομάδα ακτιβιστών τής Νέας Ορλεάνης υπολόγισε (μετά από έρευνα και από καταγγελίες) ότι το 60% των μεταναστών εργατών δεν πληρώθηκε ποτέ την συμφωνημένη αμοιβή. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που συνέβη σε εργοτάξιο της Halliburton: το βράδυ πριν την ημέρα πληρωμής, ο υπεργολάβος ξύπνησε τους εργάτες για να τους πληροφορήσει ότι η υπηρεσία μετανάστευσης έρχεται για αιφνιδιαστικό έλεγχο. Φυσικά, όλοι οι παράνομοι μετανάστες το έβαλαν στα πόδια. Έχασαν, βέβαια, τα λεφτά τους από την Halliburton αλλά γλίτωσαν την σύλληψη και την φυλάκισή τους σε κάποια από τις ιδιωτικές φυλακές που είχε φτιάξει η...Halliburton!

Και τώρα, το κερασάκι. Τον Νοέμβριο του 2005, το -ελεγχόμενο από τους ρεπουμπλικανούς- κονγκρέσσο, προκειμένου να εξοικονομήσει τα χρήματα που διατέθηκαν για την "αποκατάσταση" των καταστροφών, ανακοίνωσε περικοπές 40 δισ. στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, εις βάρος της κοινωνικής περίθαλψης και της παιδείας. Με άλλα λόγια, οι πολύπαθοι κάτοικοι της Λουζιάνας (και των άλλων πληγεισών περιοχών) πλήρωσαν εις διπλούν την "βοήθεια" που τους δόθηκε: πρώτα με τα εκατομμύρια που σκορπίστηκαν στους "εργολάβους της καταστροφής" και ύστερα με την περικοπή των κοινωνικών δαπανών.

Κατά τα άλλα, ο καπιταλισμός έχει πρόβλημα με το κράτος...


(*) Για την Kenyon αλλά και για πολλές άλλες εταιρείες, οι οποίες εκμεταλλεύθηκαν την καταστροφή για να κερδίσουν χρήματα, διαβάστε τα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα "Big easy money: Disaster profiteering on the American Gulf Coast" και "Disaster Profiteering on the American Gulf Coast Fact Sheet" στον ιστοχώρο τής Corpwatch.

Δεν υπάρχουν σχόλια: