Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα...
... η αντιγραφή όχι απλώς επιτρέπεται αλλά είναι και επιθυμητή, ακόμη και χωρίς αναφορά της πηγής!

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

Οι Δικαστές και Εισαγγελείς εφαρμόζουν, κατά κόρον, την τακτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Όταν εμφανίζεται στο Δικαστήριο κάνας κακομοίρης, τον αποπαίρνουν. Όταν ένας Κατηγορούμενος μακρηγορεί, του λένε: αυτό είναι εκτός θέματος. Όταν βλέπουν έναν υψηλά ιστάμενο, του γλείφουν τον κώλο. Όταν ένας νεαρός Δικηγόρος αγορεύει, τον διακόπτουν με το περίφημο συντομεύετε. Όταν καταθέτει ένας Αστυνομικός, τον ακούνε ευλαβώς. Όταν δικάζεται ένας Αστυνομικός, τον αθωώνουν ή τον απαλλάσσουν. Όταν προσέρχεται στην έδρα του Δικαστηρίου μία γόησσα, οι Δικαστές σαλιαρίζουν. Όταν κάθεται στο εδώλιο κάνας αναρχικός, του γαμούν την Παναγία. Όταν ένα μασόνος Συνήγορος κάνει την μυστική χειρονομία των τεκτόνων, τον περιποιούνται και, εν πάση περιπτώσει, αποκλείεται να χάσει την δίκη. (...) Τώρα οι Δικαστές και Εισαγγελείς μάχονται κατά της Εκτελεστικής Εξουσίας, για να αυξήσουν την δικιά τους Εξουσία. Οι πολιτικάντηδες είναι επικίνδυνοι. Οι Δικαστικοί είναι επικινδυνωδέστεροι.

[Ηλίας Πετρόπουλος, "Ο κουραδοκόφτης", εκδόσεις Νεφέλη, 2002 (σελ.: 112-113, 115)]

31 Δεκεμβρίου 2011

"Ανανέωση"

Τούτη τη μέρα, που ξεψυχάει το 2011, φτάνει η ώρα τού απολογισμού για όλους. Οι επικούριοι αναρωτιούνταν κάθε βράδυ "πη έπραξα, πη δ' έρριξα, τι δε μοι δέον ουκ ετελέσθη (= τί έκανα, τί δεν έκανα, τί απ' αυτά που έπρεπε να κάνω δεν έγινε)". Σήμερα, καθώς αναδιφούμε στην χρονιά που φεύγει, μακάρι να μη διαπιστώσουμε ότι ήταν μια χαμένη χρονιά.

Όμως, επειδή ο λόγος ο δικός μου είναι πολύ πεζός και πολύ φτωχός, ας αφήσουμε τον Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή να μας μιλήσει για τα χαμένα χρόνια, με τον δικό του σπαρακτικό τρόπο, μέσα από το ποίημά του "Ανανέωση":


Εκεί που μοίραζαν τα χρόνια
για τον καθένα
πήγα κι εγώ.

"Εσείς", μου λένε, "τί τα θέλετε και πόσα;"
"Είκοσι", λέω, "είκοσι, ν' αλλάξω τον κόσμο!"

Τα ξόδεψα και πήγα ξανά:
"Δώστε μου άλλα είκοσι, ν' αλλάξω τον κόσμο!"

Πάνε και τούτα.

Σαν ξαναπήγα με διώξαν:
Να μας στείλετε", μου είπανε, "το γιο σας..."


(Από την συλλογή τού Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή "Ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέβρη")

Δεν υπάρχουν σχόλια: