To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

22 Δεκεμβρίου 2011

Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού - 48. Ένας ιστορικός κύκλος (η περίπτωση Ράμσφελντ)

Ο τρόπος με τον οποίο γράφεται η Ιστορία είναι πολύ παράξενος. Μοιάζει συχνά σαν να μας βγάζει κοροϊδευτικά την γλώσσα κάποιος αόρατος συγγραφέας. Εκεί που λες "έτσι αρχίζουν όλα", δεν αργείς να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που θεωρείς ως αρχή δεν είναι παρά ένα απλό κεφάλαιο μιας ογκώδους ιστορίας, ενώ αυτό που εκτιμάς πως αποτελεί τον επίλογο δεν είναι παρά η εισαγωγή στο επόμενο επεισόδιο.

Έτσι, λοιπόν, ο Ντόναλντ Ράμσφελντ δεν έπεσε ουρανοκατέβατος στις 10 Σεπτεμβρίου 2001. Ο Φρήντμαν τον είχε ξεχωρίσει από την δεκατία τού 1960 και τον εκτίμησε τόσο ώστε τον βοήθησε να εκλεγεί στο Κονγκρέσσο, πριν καλά-καλά κλείσει τα τριάντα του χρόνια. Κι ήταν πάλι ο Φρήντμαν εκείνος που "έσπρωξε" τον εκλεκτό του μαθητή ίσαμε το αξίωμα του υπουργού άμυνας επί κυβερνήσεως Φορντ.

Για τον γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, ο Ράμσφελντ αποτελούσε την προσωποποίηση των ελπίδων του για εφαρμογή των θεωριών του στην ίδια του την πατρίδα. Πίστευε τόσο πολύ σ' αυτόν τον νεαρό, ώστε στις προεδρικές εκλογές τού 1980 πίεσε αφόρητα τον Ρέηγκαν να τον ορίσει αντιπρόεδρό του. Όταν ο Ρέηγκαν επέλεξε τον πρεσβύτερο Τζωρτζ Μπους αντί του Ράμσφελντ, ο Φρήντμαν απογοητεύθηκε και ξέσπασε σε ύβρεις. "Ήταν η χειρότερη απόφαση που πήρε...σε ολόκληρη την προεδρία του... Αν είχε επιλεγεί (ενν.: ο Ράμσφελντ), θα διαδεχόταν τον Ρέηγκαν στην θέση τού προέδρου και δεν θα είχε υπάρξει η θλιβερή περίοδος Μπους-Κλίντον" (απόσπασμα από το "Two Lucky People"). Η απόφαση του Ρέηγκαν έστρεψε τον Ράμσφελντ στις επιχειρήσεις, όπου ανέδειξε ένα από τα σατανικώτερα μυαλά που έχουν υπηρετήσει ποτέ τον καπιταλισμό. Ιδού ένα δείγμα των "κατορθωμάτων" του:

α) Ως διευθύνων σύμβουλος της μεγάλης χημικής-φαρμακευτικής εταιρείας Searle, κινητοποίησε όλο τον απαιτούμενο παρασκηνιακό μηχανισμό, ώστε ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων να εγκρίνει την κυκλοφορία τής ασπαρτάμης, η οποία σήμερα κατηγορείται ανοιχτά ως αιτία πολλών κακών. Στην συνέχεια, έχοντας αυτό το όπλο στα χέρια του, φρόντισε για την πώληση της Searle στην περίφημη Monsanto. Η προμήθεια του Ράμσφελντ απ' αυτή την πώληση ανήλθε σε 12 εκατομμύρια δολλάρια. (*)

β) Η παραπάνω επιτυχία άνοιξε πολλές πόρτες στον Ράμσφελντ, ο οποίος έγινε περιζήτητος από τα διοικητικά συμβούλια πολλών πολυεθνικών (Kellog's, Sears, Gulfstream κλπ). Όταν το 2000 ξέσπασε το σκάνδαλο με τον ελβετικό κολοσσό ΑΒΒ, ο οποίος πούλησε πυρηνικό αντιδραστήρα στην Βόρεια Κορέα, ο Ράμσφελντ ήταν μέλος τού διοικητικού του συμβουλίου με μισθό 190.000 δολλάρια ετησίως. Λεπτομέρεια: ο μηχανολογικός εξοπλισμός παραγωγής πλουτωνίου προερχόταν από την Gulfstream. (**)

γ) Το 1997, με τον Ράσφελντ στην θέση τού προέδρου της, η εταιρεία βιοτεχνολογίας Gilead Sciences κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το γνωστό φάρμακο Tamiflu, το οποίο προτεινόταν για την θεραπεία πολλών μορφών γρίππης και, κυρίως, της "γρίππης των πτηνών". Βέβαια, σήμερα το Tamiflu θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνο, αλλά εκείνη την εποχή οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου ήσαν υποχρεωμένες να πληρώνουν αδρά για την απόκτησή του όποτε ξεσπούσε επιδημία γρίππης. Έτσι, ο αδίστακτος Ράμσφελντ κέρδισε τον τίτλο τού "αρχικαπιταλιστή της καταστροφής" και ειπώθηκε γι' αυτόν ότι θα μπορούσε να κατοχυρώσει με πατέντα και τον ήλιο ακόμη, αν επιτρεπόταν κάτι τέτοιο. Λεπτομέρεια: η Gilead έχει κατοχυρώσει 4 πανάκριβα φάρμακα για το AIDS και απαγορεύει σε όλον τον κόσμο την δημιουργία φτηνών αντιγράφων, καταδικάζοντας τους φτωχούς ασθενείς σε θάνατο.

Όταν ο Ράμσφελντ ήταν υπουργός άμυνας στην κυβέρνηση Φορντ, είχε πάρει υπό την προστασία του ένα άλλο γνωστό μας φυντάνι. Είπαμε πρωτύτερα ότι ο Ρέηγκαν προτίμησε για αντιπρόεδρο τον μπαμπά Μπους αντί του Ράμσφελντ. Μόλις ο Μπους διαδέχθηκε τον Ρέηγκαν στην προεδρία, διάλεξε εκείνο το φυντάνι για την θέση τού υπουργού άμυνας. Γι' αυτό το περίφημο φυντάνι θα γινόταν πολύς λόγος στο μέλλον. Το όνομα του: Ντικ Τσένυ. Η ιστορία έκλεινε έναν κύκλο. Άνοιγε, όμως, έναν άλλο, μεγαλύτερο.



(*) "Monsanto to buy Searle for $2,7 billion", Chicago Tribune 19/07/1985 - "Rumsfeld reflects on politics, business", Chicago Tribune 20/10/1993
(**) "Rumsfeld shunning weapons decision", Washington Post 24/08/2001 - "The two faces of Rumsfeld", The Guardian 09/05/2003

Δεν υπάρχουν σχόλια: