To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

24 Μαρτίου 2007

Ποδόσφαιρο και "πατριωτισμός"

Το σημερινό copy+paste δεν είναι οφείλεται σε τεμπελιά, όπως χτες. Απλώς, έτσι όπως έχω εκνευριστεί με όσες μπαρούφες διαβάζω για το αποψινό ματς με τους τούρκους, δεν βρίσκω κάτι καλύτερο να γράψω από όσα έγραψα σε κάποιο διαδικτυακό φόρουμ. Αντιγράφω, λοιπόν, τον...εαυτό μου(!):

Βλέπω ότι αναπτύχθηκε στο Φόρουμ ένας πολύ "γόνιμος" διάλογος εξ αιτίας του σημερινού αγώνα της εθνικής μας με τους τούρκους. Μπράβο! Δεν ήξερα ο δόλιος ότι η εθνική μου υπόσταση, τα ιερά, τά όσια και οι παραδόσεις 4.000 χρόνων (12.000 κατά Λιακόπουλο!) κρέμονται απόψε από τα ούμπαλα του Χαριστέα, του Γκέκα, του Ρεχάγκελ και δεν ξέρω κι εγώ ποιου άλλου.

Ας σοβαρευτούμε λίγο. Ας αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Μα ποιος εχέφρων άνθρωπος πιστεύει ότι απόψε θα βγάλουμε το άχτι μας επί των τούρκων με μια νίκη στο ποδόσφαιρο; Ήμαρτον! Μετά μας έφταιγε η χούντα η οποία αποπροσανατόλιζε τον κόσμο με το ποδόσφαιρο. Ρε, δεν πάμε να βάλουμε το κεφάλι κάτω από καμμιά βρύση μπας και συνέλθουμε; Και τι δεν άκουσα πια! Θα πάρουμε την Πόλη, θα πάρουμε την Κύπρο, θα πάρουμε την Βόρειο Ήπειρο, θα πάρουμε τον Ακράγαντα και τις Συρρακούσες, θα πάρουμε μία ζαμπόν-μπέηκον-μανιτάρια πιπεριά, θα πάρουμε την γκόμενα τηλέφωνο, θα πάρουμε από τα τρία το μακρύτερο...

Κι όλοι οι ακραιφνείς "εθνικόφρονες" κι όλοι οι αυμβίβαστοι "ελληναράδες" θα βαφτούν απόψε με τα χρώματα του πολέμου για να κατατροπώσουν τους "ούννους" και τους "μογγόλους" ως άλλοι Μιλτιάδαι, Θεμιστοκλείς κι Αλέξανδροι, παραβλέποντας ότι με τέτοιες εκδηλώσεις καφρίλας και ανεγκεφαλισμού το μόνο που πετυχαίνουν είναι να εκποιούν αντί πινακίου φακής το "υψηλόφρον" του ελληνικού πολιτισμού και να κατεβαίνουν στα επίπεδα του φτηνοβλακοχουλιγκανισμού. Η Αγιασοφιά, η Αλαμάνα και το Κούγκι θα γίνουν αθύρματα στα χέρια τους κι οι εθνικές μας μνήμες θα αποκαθηλωθούν από το εικονοστάσι για να γίνουν καρικατούρες σε φτηνιάρικα πανώ.

Κι αφού μέσα στο γήπεδο θα βρίσκονται μόνον όσοι διαθέτουν ελληνική ταυτότητα (τι κατάντια δημοκρατίας, Θεέ μου!!) και δεν θα μπορούμε να κοπανήσουμε τα φτηνιάρικα εθνικοκαφρικά μας πανώ στα κεφάλια των μισητών εχθρών μας, το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να στείλουμε την κατάντια μας να ταξιδέψει μέσω της τηλοψίας σε κάθε γωνιά του πλανήτη, για να βροντοφωνάξει το πόσο δίκιο έχουν όσοι υποστηρίζουν ότι η γελοιότητά μας δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αισχύλο. Το μόνο που θα πετύχουμε με το εθνικοκαραγκιοζηλίκι μας θα είναι να διατρανώσουμε την απαξία μας προς όσα ιδεώδη γεννήθηκαν σε τούτο τον τόπο, αναγκάζοντας τους παρεπιδημούντες εν εσπερία (αυτούς ντε, που έτρωγαν βαλανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες) να υποπτευθούν ότι οι νεοέλληνες δεν μπορεί να έχουν οποιαδήποτε σχέση με την αρχαία Ελλάδα.

Όχι, ρε! Ούτε μειοδότης είμαι, ούτε αρνησίπατρις κι ούτε εκχωρώ στον οποιοδήποτε την αποκλειστικότητα της εθνικοφροσύνης. Το μόνο που τους χαρίζω είναι η αποκλειστικότητα της "εθνικοφροσύνης" που εκδηλώνεται μόνο με πανηλίθια συνθήματα και με το ζωγράφισμα της σημαίας στο κούτελο ή στο μάγουλο δίκην βλαχοτατουάζ. Για μένα το αποψινό ματσάκι δεν διαφέρει σε τίποτε από το προηγούμενο ματς με τη Νορβηγία ή από το επόμενο με τη Μάλτα. Φυσικά και θα πανηγυρίσω σε περίπτωση νίκης. Μόνο που θα πανηγυρίσω λιγότερο απ' όσο πανηγύρισα τις νίκες μας πριν 3 χρόνια στην Πορτογαλία. Θα πανηγυρίσω, αλλά πίσω από τα πανηγύρια δεν πρόκειται να δω τον τρούλλο της Αγιασοφιάς να ξεπροβάλει.

Καλή (μας) νύχτα...

Δεν υπάρχουν σχόλια: