Ακυβερνησία.... Γιατί όχι;

Ρε παιδιά, μήπως μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι στο καλό γίνεται με τις διερευνητικές εντολές και με όλο αυτό το σκηνικό που έχει στηθεί εδώ και δέκα μέρες; Ομολογώ ότι καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες μπας και καταλάβω κάτι αλλά δεν... Και να πεις ότι είμαι άσχετος με τα πολιτικά; Διάολε, κοντεύω να κλείσω 35 (ναι, τριάντα πέντε!) χρόνια ενασχόλησης με δαύτα...

Πρώτα-πρώτα, υποτίθεται ότι στις τελευταίες εκλογές ο λαός καταδίκασε τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, από τα οποία αφαίρεσε συνολικά 3.300.000 ψήφους. Σωστά; Υποτίθεται, επίσης, ότι δήλωσε την σαφή απόστροφή του σε μνημόνια και μνημονιακές πολιτικές. Σωστά; Κι αν δεν κάνω λάθος, πλάκωσε στις ροχάλες (μεταφορικά και πραγματικά) ένα μάτσο πολιτικούς και πολιτικάντηδες επειδή θεώρησε ότι υποθήκευαν την ζωή του και το μέλλον του. Καλά ως εδώ;

Τώρα τί συμβαίνει; Μαζευτήκανε όλοι αυτοί οι καταδικασμένοι ροχαλαρπάχτρες για να (ξανα)σώσουν τον τόπο;

Έχουμε -λένε- σοβαρώτατο πρόβλημα από την παρατεινόμενη ακυβερνησία τής χώρας. Ας πούμε ότι είναι έτσι. Και πώς θα λυθεί αυτό το πρόβλημα; Με το να κάνουν κυβέρνηση εκείνοι που καταδικάστηκαν από τον λαό επειδή θεωρήθηκαν ανεπαρκείς ως κυβερνήτες; Δηλαδή, προσπαθούν σήμερα να αποτελέσουν λύση εκείνοι οι οποίοι χτες δημιούργησαν το πρόβλημα; Ρε σεις, θα παλαβώσουμε τελείως;

Ας πάμε τώρα ένα βήμα παραπέρα. Αλήθεια, ποιο ακριβώς είναι το σοβαρώτατο πρόβλημα που δημιουργεί η ακυβερνησία; Υποτίθεται ότι η κρατική μηχανή δουλεύει κανονικά, άσχετα με το ποιος κυβερνά τον τόπο. Τουλάχιστον, έτσι πρέπει να γίνεται σε μια σωστά δομημένη δημοκρατία. Για παράδειγμα, τα δικαστήρια ή τα σχολεία εξακολουθούν να λειτουργούν, άσχετα με το αν υπάρχει ή ποιος είναι υπουργός δικαιοσύνης ή παιδείας. Οπότε, πού ακριβώς είναι το πρόβλημα;

Προφανώς, το πρόβλημα έγκειται στην χάραξη πολιτικής γραμμής και στην υλοποίηση του απαιτούμενου νομοθετικού έργου. Αλλά, για ποια πολιτική γραμμή μιλάμε; Αφού η πολιτική γραμμή, η οποία ακολουθήθηκε ίσαμε σήμερα, καταδικάστηκε και απερρίφθη από τα δύο τρίτα του εκλογικού σώματος. Συνεπώς, το πρόβλημα της ακυβερνησίας έγκειται στην αδυναμία χάραξης καινούργιας πολιτικής γραμμής. Ναι, αλλά ποιοι θα χαράξουν αυτή την καινούργια γραμμή; Εκείνοι που είχαν χαράξει και την αποτυχημένη προηγούμενη;

Πάμε και λίγο παρακάτω. Αν αυτή η ακυβερνησία δημιουργήθηκε από το εκλογικό αποτέλεσμα, δεν καταλαβαίνω γιατί είναι κάτι κακό. Αφού ο λαός ψήφισε με τρόπο ο οποίος δημιουργεί αδυναμία συγκρότησης κυβέρνησης, γιατί πρέπει να ανησυχούμε; Ρε σεις, έχουμε δημοκρατία ή όχι; Δηλαδή, αν ο λαός έδινε 40% στο κόμμα τού Σαμαρά, η δημοκρατία θα λειτουργούσε μια χαρά αλλά τώρα που του έδωσε σκάρτο 19% υπάρχει πρόβλημα; Σοβαρή δημοκρατία έχουμε, ρε σεις...

Και κάτι ακόμη, που με μπερδεύει ακόμη περισσότερο. Η συντριπτική πλειοψηφία των "έγκριτων" αναλυτων και των "σοβαρών" πολιτικών επιμένει ότι το μήνυμα που έστειλε με την ψήφο του ο λαός στα κόμματα είναι να συνεργαστούν για το καλό του τόπου. Παπάρια μάντολες! Από πού προκύπτει αυτή ερμηνεία, δεν καταλαβαίνω. Γιατί, δηλαδή, το μήνυμα να μην είναι πιο απλό: ποτέ μη σώσετε και φτιάξετε κυβέρνηση, χίλιες φορές καλύτερα να μείνουμε ακυβέρνητοι παρά να κυβερνηθούμε από σας;

Έλα ντε!

Αμόρφωτοι αλλά..."εγέρθητοι"

Είναι πολύ συγκινητική η ευαισθησία των διάφορων Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης σχετικά με το φαινόμενο που λέγεται Χρυσή Αυγή. Όλα έχουν βαλθεί να σκίσουν τα ιμάτιά τους επειδή τάχατες η εκλογική ενίσχυση αυτού του μορφώματος συνιστά κίνδυνο για το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Βέβαια, στα πλαίσια αυτής της δημοκρατίας, δεν παραλείπουν να προσφέρουν -πλουσιοπάροχα, μάλιστα- βήμα στους χρυσαυγίτες προκειμένου αυτοί να δώσουν τις απαραίτητες εξηγήσεις στον ελληνικό λαό και να λύσουν τις όποιες "παρεξηγήσεις" έχουν δημιουργηθεί. Ως και ένας ραδιοφωνικός σταθμός τής Μεγαλόπολης (!) είχε προεκλογικά μιάμιση ώρα κουβέντα με τον Μιχαλολιάκο, ο οποίος μάλιστα είχε και ζωντανό διάλογο με "ακροατές" που τηλεφωνούσαν για να τον...συγχαρούν.

Το πρόβλημα είναι ότι οι δημοσιογράφοι που ασχολούνται με το θέμα, αν κρίνουμε από τον τρόπο με τον οποίο το χειρίζονται, είτε είναι εξαιρετικά άσχετοι, αστοιχείωτοι και αμόρφωτοι είτε εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Δείτε μερικά παραδείγματα από το σχετικό "αφιέρωμα" του "μεγάλου" Ευαγγελάτου στο προστυχοκάναλο του Αλαφούζου:

1) Ο δημοσιογράφος "προκαλεί" τον καλεσμένο του χρυσαυγίτη να τοποθετηθεί σχετικά με τον χιτλερικό χαιρετισμό τον οποίο χρησιμοποιούν οι χρυσαυγίτες και εισπράττει την εξής απάντηση: "Σήμερα στην χώρα μας, ο λαός δεν κινδυνεύει από αυτόν τον χαιρετισμό αλλά από έναν άλλο", ενώ ο καλεσμένος έκανε με το χέρι του την γνωστή χειρονομία που κάνει ο λαός για να δείξει ότι κάποιος κλέβει. Ωραίο, έτσι; Η κατάλληλη ερώτηση για μια "πιασάρικη" και απόλυτα λαϊκίστικη απάντηση, η οποία θα κάνει το ανεκπαίδευτο πόπολο να συμφωνήσει.

Τί θα μπορούσε να κάνει ο δημοσιογράφος; Να σηκώσει το ξερό του και να φασκελώσει τον συνεντευξιαζόμενο, λέγοντάς του ότι αυτός θα μπορούσε να είναι ένας χαιρετισμός προς τους χρυσαυγίτες, εφ' όσον δεν κινδυνεύουν από μια μούτζα. 

2) Ακολουθώντας την γκαιμπελσική μέθοδο "όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα, τόσο πιο πιστευτό γίνεται", ο χρυσαυγίτης μάς είπε ότι εκείνοι που αντιστάθηκαν στην εισβολή των γερμανών το 1941 ήσαν οι εθνικιστές, ενώ οι κομμουνιστές ήσαν σύμμαχοι των γερμανών λόγω του συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Μάλιστα δε, συμπλήρωσε ότι, μετά την συνθηκολόγηση, οι γερμανοί άνοιξαν τις φυλακές και άφησαν τους κομμουνιστές ελεύθερους επειδή τους θεωρούσαν συμμάχους των...βουλγάρων!

Τι θα μπορούσε να κάνει ο δημοσιογράφος; Να θυμίσει στον συνεντευξιαζόμενο ότι ο Ζαχαριάδης, όταν οι Ιταλοί επιτέθηκαν στην χώρα, είχε καλέσει τους κομμουνιστές να αντισταθούν στους εισβολείς και να ξεχάσουν προσωρινά την αντίστασή τους στην μεταξική δικτατορία. Να του θυμίσει, επίσης, ότι οι γερμανοί έβγαλαν τους κομμουνιστές από τις φυλακές όχι για να τους αφήσουν ελεύθερους αλλά για να τους εκτελέσουν (άλλωστε, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τους παρέδωσε έγκλειστους το μεταξικό καθεστώς στον κατακτητή). Αλλά για να τα πεις αυτά, πρέπει να ξέρεις δυο δράμια Ιστορία. Άμα είσαι κόπανος, τί να πεις;

3) Άγνωστο (;) για ποιον λόγο, ο δημοσιογράφος ενδιαφέρθηκε να μάθει την θέση τής Χρυσής Αυγής για την υγεία. Και ο χρυσαυγίτης δεν δίστασε να απαντήσει ότι είναι απαράδεκτο να πηγαίνει ο έλληνας στο νοσοκομείο και να βρίσκονται μπροστά του 100 πακιστανοί. Πώς να μη συμφωνήσει ο αγράμματος κακομοίρης που το πρωί είχε πάει στο νοσκομείο και δεν εξυπηρετήθηκε επειδή το σύστημα υγείας έχει καταντήσει κωλοχανείο και πώς να μη χειροκροτήσει τα "παιδιά" που βρήκαν την απάντηση στο πρόβλημα της ταλαιπωρίας του;

Τί θα μπορούσε να κάνει ο δημοσιογράφος; Να θυμίσει στον καλεσμένο του ότι ο λαός αποκαλούσε τα νοσοκομεία "μπουρδέλα" πολύ πριν εμφανιστούν στον τόπο μας πακιστανοί. Να παρατηρήσει, επίσης, ότι υπάρχουν πακιστανοί που πληρώνουν κανονικά ασφαλιστικές εισφορές, όπως υπάρχουν έλληνες που δεν πληρώνουν. Ακόμη, θα μπορούσε να κάνει την "χριστιανική" παρατήρηση ότι μπροστά στην αρρώστια και στον θάνατο όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Και, τέλος, θα μπορούσε να ζητήσει από τον συνετευξιαζόμενο την άποψη του για την περίπτωση που μπροστά στον έλληνα δεν βρίσκονταν 100 πακιστανοί αλλά 100 άλλοι έλληνες ή 100 γάλλοι τουρίστες με κόψιμο.

Φυσικά, ο αμόρφωτος "έγκριτος" δεν έκανε τίποτε από όλα αυτά. Απλώς, ως καλός οικοδεσπότης, ενδιαφέρθηκε να μη κακοπεράσει ο καλεσμένος του. Τον οποίο, μάλιστα, φρόντισε να υποδεχτεί "εγέρθητος", προς αποφυγήν παρεξηγήσεων...

"Ο χαμένος πίνακας του Ραφαήλ"

Σήμερα θα κάνουμε την γνωριμία μας με έναν συγγραφέα, ο οποίος αποτελεί πραγματικά ιδιαίτερη περίπτωση. Πράγματι, ο Ήαν Πέαρς (Iain Pears) δημιούργησε μια ξεχωριστή κατηγορία στην αστυνομική λογοτεχνία, την "art crimes" (εγκλήματα τέχνης), φυσικό επακόλουθο της ειδικότητάς του ως ιστορικού τής τέχνης.

Φυσικά, στις ιστορίες τού Πέαρς δεν θα μπορούσε να μη πρωταγωνιστεί ένας...ιστορικός τής τέχνης. Κι αφού η χώρα για την οποία λέγεται ότι "η τέχνη κυκλοφορεί στον δρόμο" είναι η Ιταλία, εκεί διαπράττονται τα "εγκλήματα τέχνης" με τα οποία ασχολείται ο συγγραφέας. Την διερεύνηση αυτών των εγκλημάτων αναλαμβάνει το ειδικό αστυνομικό σώμα τού στρατηγού Μποττάντο, ειδικώτερα δε η εντυπωσιακή βοηθός του Φλάβια ντι Στέφανο. Κι επειδή η Φλάβια δεν θα μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα χωρίς την βοήθεια κάποιου ειδικού σε ζητήματα τέχνης, ο κύριος πρωταγωνιστής αυτών των ιστοριών είναι ο βρεττανός ιστορικός τής τέχνης Τζόναθαν Άρτζιλ. Αντιπροσωπευτική των περιπετειών τού διδύμου Τζόναθαν-Φλάβια είναι η πρώτη ιστορία τής σειράς "art crime", με τίτλο "Ο χαμένος πίνακας του Ραφαήλ", την οποία παρουσιάζουμε σήμερα.

Όλα αρχίζουν όταν ο Άρτζιλ κάνει μια σπουδαία ανακάλυψη καθώς μελετάει έναν σχεδόν άγνωστο πίνακα ενός ασήμαντου ζωγράφου με το όνομα Μαντίνι. Διαπιστώνει ότι ο Μαντίνι ζωγράφισε τον πίνακά του "Ανάπαυση κατά την φυγή στην Αίγυπτο" πάνω σε έναν πίνακα του μεγάλου Ραφαήλ! Ο Άρτζιλ ταξιδεύει στην Ρώμη για να εξετάσει από κοντά τον πίνακα του Μαντίνι, ο οποίος εκτίθεται σε μια μικρή εκκλησία. Προς μεγάλη του έκπληξη διαπιστώνει ότι κάποιος έχει κλέψει τον πίνακα. Για κακή του τύχη, το ειδικό σώμα τού στρατηγού Μποττάντο τον θεωρεί ύποπτο για την κλοπή και τον συλλαμβάνει.

Όλα ακούγονται πολύ κοινότοπα ως εδώ αλλά, ξαφνικά, ο Πέαρς βάζει μπουρλότο. Η έρευνα τού Μποττάντο όλο και δυσκολεύει, μιας και στην ιστορία φαίνεται πως εμπλέκονται κάποια υψηλά ιστάμενα πρόσωπα. Τελικά, ο πίνακας του Μαντίνι εντοπίζεται και το ιταλικό κράτος τον αγοράζει έναντι ενός υπέρογκου ποσού. Κι ενώ όλοι πιστεύουν ότι έχουν μπροστά τους έναν επιζωγραφισμένο Ραφαήλ, ο Άρτζιλ δηλώνει "συγγνώμη, έκανα λάθος, πρόκειται για σκέτο Μαντίνι". Τότε, κάποιος δολοφονεί τον συντηρητή και βάζει φωτιά στον πίνακα...

Ο Πέαρς χρησιμοποιεί τον μύθο με αριστουργηματικό τρόπο, όχι τόσο ως αστυνομικός συγγραφέας όσο ως ειδικός επί θεμάτων τέχνης. Μπορεί να έχουμε διαβάσει συναρπαστικώτερες αστυνομικές περιπέτειες αλλά σίγουρα δεν έχουμε βρει αλλού τόσα στοιχεία για τον κόσμο των μουσείων, για τους τρόπους με τους οποίους συντηρούνται τα έργα ζωγραφικής, για τα μέσα πιστοποίησης γνησιότητας ενός έργου, για τους τρόπους με τους οποίους γίνονται οι απομιμήσεις και οι πλαστογραφίες κλπ. Επί πλέον, "Ο χαμένος πίνακας του Ραφαήλ" παραδίδει στον αναγνώστη έναν πλούτο γνώσεων σχετικά με την αναγεννησιακή ζωγραφική. Και καθώς όλα τούτα προσφέρονται με το θελκτικό περιτύλιγμα μιας σφιχτοδεμένης αστυνομικής περιπέτειας, η πρόσληψή τους γίνεται εξαιρετικά ευχάριστη.

Οι κάπου 240 σελίδες τού βιβλίου κυλούν γρήγορα και ξεκούραστα. Σ' αυτό βοηθάει οπωσδήποτε και η ρέουσα μετάφραση της Βιργινίας Γάκα. "Ο χαμένος πίνακας του Ραφαήλ" κυκλοφορεί σε μια προσεγμένη έκδοση από την "Opus Magnum" και η ανάγνωσή του είναι τόσο απολαυστική ώστε είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα σας βάλει σε πειρασμό να ανακαλύψετε και τα άλλα βιβλία τού Ήαν Πέαρς. Όσο για την τιμή του, ο εκδότης ορίζει 14 ευρώ (μείον 10% στα καλά βιβλιοπωλεία), αλλά στο διαδίκτυο το βρήκα ακόμη και με 7 ευρώ. Τολμήστε!

Διάβασα και σχολιάζω

*** "Ολοι γνωρίζουν ότι το ευρώ είναι καλό νόμισμα....Αν το ευρώ «διαλυθεί» θα πρέπει να κάνουμε τα πάντα ώστε η δραχμή να γίνει εξίσου δυνατή. Εκτός ευρώ, ο στόχος αυτός θα απαιτήσει πολύ βαθύτερη λιτότητα, τεράστιες θυσίες και πολύ σκληρή δουλειά. Συμφέρον μας είναι και η Ευρωζώνη να μείνει ακέραιη και εμείς να μείνουμε γερά δεμένοι μαζί της. Αλλωστε, με λίγη προσοχή η Ευρωζώνη δεν θα διαλυθεί." (Ο Μπάμπης "ένας-είναι-ο Μπάμπης" Παπαδημητρίου στην εφημερίδα Καθημερινή) 

Αναρωτιέμαι τι εννοεί ο αρθρογράφος όταν λέει ότι θα την κάτσουμε την βάρκα αν φύγουμε από το ευρώ. Εκείνο που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι, αφού μια μελλοντική δραχμή θα χρειαστεί "τεράστιες θυσίες" για να γίνει δυνατό νόμισμα, τώρα έχουμε ένα "καλό νόμισμα" το οποίο δεν μας αξίζει. Επομένως, τί προτείνει ο Μπάμπης; Να συνεχίσουμε να κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους μένοντας στην ευρωζώνη και ελπίζοντας ότι οι κουτόφραγκοι δεν θα πάρουν χαμπάρι ότι τους...εκμεταλλευόμαστε;


*** "Ο Μπαρόζο υπογράμμισε ότι «σέβεται την ελληνική δημοκρατία και το ελληνικό κοινοβούλιο». Όμως «θα πρέπει επίσης να σεβαστώ και τα άλλα 16 εθνικά κοινοβούλια της ευρωζώνης που ενέκριναν το σχέδιο παροχής βοήθειας στην Ελλάδα», συνέχισε. «Όλοι θα πρέπει να σεβαστούν τις συμφωνίες», τόνισε, σημειώνοντας: «Δεν θέλω να μιλήσω για μια συγκεκριμένη χώρα αλλά αν μια χώρα δεν σέβεται τους κανόνες, θα ήταν προτιμότερο να φύγει»." (Δημοσίευμα από την εφημερίδα Ημερησία)

Σε ποιες ακριβώς συμφωνίες αναφέρεσαι και ποιοι ακριβώς πρέπει να τις σέβονται, σενιόρ Ζοζέ Μανουέλ "είμαι-σοσιαλιστής-και-φαίνομαι" Μπαρόζο; Όπως απεδείχθη στις τελευταίες εκλογές, εκείνο το κοινοβούλιο που υπέγραψε τις όποιες συμφωνίες δεν εκπροσωπούσε παρά το ένα τρίτο τού ελληνικού λαού. Μη θες, λοιπόν, να σεβαστώ ο,τιδήποτε υπέγραψε για πάρτη μου κάποιος που δεν με εκπροσωπούσε νόμιμα. Διάολε, όχι δανεικά αλλά αντίγραφο κίνησης λογαριασμού μου να πάει κάποιος να πάρει από μια τράπεζα, θα του ζητήσουν νόμιμη εξουσιοδότηση, έτσι δεν είναι; Εκείνα τα σκουτόπανα που υπέγραψαν τις συμφωνίες στις οποίες αναφέρεσαι, είχαν τέτοια εξουσιοδότηση; Προφανώς και δεν είχαν, αφού σήμερα βρίσκονται στον σκουπιδοντενεκέ τής Ιστορίας. Κι αν γουστάρεις και λίγο τσαμπουκά, μέσα είμαι: εγώ φεύγω, εσύ μ' αφήνεις να φύγω; Έλα ντε! Άει στο γεροδιάολο, λοιπόν, ψευτόμαγκα.


*** "Αρχίζω να πιστεύω πως στην ΟΝΕ μάς έβαλαν όχι με ψεύτικα στοιχεία αλλά με ψεύτικες εντυπώσεις. Μας πήραν για άλλους. Νόμιζαν ότι έχουν να κάνουν με μια ευρωπαϊκή δημοκρατία. Και βρέθηκαν να έχουν φορτωθεί την τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης." (Ο Γιάννης "λέω-μαλακίες-και-δεν-πληρώνω-πρόστιμο" Πρετεντέρης στην εφημερίδα Τα Νέα)

Το μάθαμε κι αυτό! Η χώρα που συμφώνησε να μπει στην ΕΟΚ επί Κωνσταντίνου "εθνάρχη" Καραμανλή, που μπήκε επί Ανδρέα "ΕΟΚ-και-ΝΑΤΟ-το-ίδιο-συνδικάτο" Παπανδρέου, που χώθηκε στην ευρωζώνη επί Κώστα "λογιστή" Σημίτη, που πιάστηκε αδιάβαστη κατά την επέλαση της κρίσης επί Κώστα "σεμνά-και-ταπεινά" Καραμανλή και που παραδόθηκε στις ορέξεις τής Διεθνούς των Τοκογλύφων επί Γιώργου "σήκω-Αντρέα-για-να-δεις-το-παιδί-της-αλλαγής" Παπανδρέου, συνιστά την "τελευταία κομμουνιστική χώρα τής Ευρώπης"!!! Δηλαδή, εγώ που εμφορούμαι από κομμουνιστικές αντιλήψεις, είμαι άνθρωπος του συστήματος κι ανήκω στο κατεστημένο, το οποίο η πρετεντέρειος συνομοταξία απεχθάνεται και θέλει να το ανατρέψει! Έτσι είναι, κυρ-Γιάννη μου. Τί να λέμε τώρα; Άμα είσαι "έγκριτος", μπορείς να λες όποια παπαριά σου κατεβαίνει στο κεφάλι και να σε πληρώνουν από πάνω...


*** "Ο λαός δε χρωστάει τίποτα, σε κανέναν και πολύ περισσότερο σε εκείνους που του πίνουν το αίμα και που τους πληρώνει - αδιαλείπτως - από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Αυτή η πολιτική, που συμπυκνώνεται σε μια φράση, «ή θα πτωχεύσει ο λαός, ή θα πτωχεύσει η πλουτοκρατία», είναι απόλυτα συνυφασμένη με την προοπτική της λαϊκής εξουσίας, της μόνης ικανής να επιβάλει τους όρους του λαού και να σταθεί αποτελεσματικά απέναντι στους ντόπιους και διεθνείς κεφαλαιοκράτες και τους οργανισμούς τους. Αυτή η πολιτική είχε περιγραφεί από τον Λένιν με τα παρακάτω λόγια: «"Δημόσια χρέη"! Η εργατική τάξη ξέρει ότι αυτά τα χρέη δεν είναι δικά της και όταν πάρει την εξουσία θα αναθέσει την εξόφλησή τους σε εκείνους που τα έκαναν». (Ο Νίκος "είναι-ο-καπιταλισμός-ηλίθιε" Μπογιόπουλος στην εφημερίδα Ριζοσπάστης)

Συμφωνώ και προσυπογράφω, αγαπητέ Νίκο αλλά θα μου επιτρέψεις μια μικρή παρατήρηση, έστω και επουσιώδη. Όντως, η παραπάνω φράση είναι καταγεγραμμένη από τον Λένιν αλλά μέσα σε εισαγωγικά, μιας και ο Βλαδίμηρος την είχε αντιγράψει από κείμενο των Μαρξ-΄Ενγκελς (Λένιν, "Άπαντα", τόμος 33, σημείωση 182). Πάντως, όταν έρθει η ώρα να πληρώσουν εκείνοι που πραγματικά χρωστάνε, δεν θα έχει καμμιά σημασία ποιανού τα λόγια θα επαληθευθούν...

"Ιδιοφυΐα τού πλήθους"

Με τόσα εξωτερικά κεντρίσματα να ερεθίζουν την σκέψη μου, δυσκολευόμουν να αποφασίσω για το περιεχόμενο του σημερινού σημειώματος. Δεν θα ήταν, δηλαδή, ενδιαφέρουσα μια ματιά στην περίφημη επιστολή που έστειλε ο Αλέξης στα "μεγάλα κεφάλια" της Ευρωπαϊκής Ένωσης"; Δεν θα άξιζε τον κόπο ένα σχόλιο πάνω σ' αυτή την περίεργη ιστορία των "διερευνητικών εντολών"; Ή, μήπως, θα υστερούσε μια κριτική θεώρηση του φαινομένου "Χρυσή Αυγή"; Δύσκολη επιλογή...

Ευτυχώς, με έβγαλε από το δίλημμα μια μικρή αναφορά τού Νίκου Μπογιόπουλου στον μεγάλο Τσαρλς Μπουκόφσκι. Κι επειδή είναι γνωστό το "χούι" αυτού του ιστολογίου με την ποίηση -και την λογοτεχνία γενικώτερα- λέω να δώσω τον λόγο στον Τσαρλς Μπουκόφσκι και να τον ακούσουμε να μας μιλάει για την "Ιδιοφυΐα τού πλήθους". Σίγουρα θα τα πει καλύτερα από μένα...


Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο
για να προμηθεύσει οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα.

Kαι οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του.
Kαι οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη.
Kαι οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη.

Eκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό.
Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη.
Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες,
προσοχή στους γνώστες,
προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία,
προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια,
είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν,
προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν
γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα,
προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν,
φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν,
προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη
γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους,
προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα,
η αγάπη τους είναι μέτρια,
ψάχνει το μέτριο.

Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους,
υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει,
να σκοτώσει τον καθένα.
Δεν θέλουν μοναξιά,
δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά,
θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε,
διαφέρει από το δικό τους.
Μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης,
δεν θα καταλάβουν την τέχνη,
θα εξετάσουν την αποτυχία τους ως δημιουργών,
μόνο ως αποτυχία του κόσμου.
Mη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως
θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής,
και τότε θα σας μισήσουν
και το μίσος τους,
θα είναι τέλειο..

Σαν ένα λαμπερό διαμάντι,
σαν ένα μαχαίρι,
σαν ένα βουνό,
σαν μια τίγρη.
Όπως το κώνειο.

Η καλύτερη τέχνη τους..

Τρελλαίνομαι!

Τελικά, θα μου εξηγήσει κάποιος, ρε παιδιά, τί σκατά συμβαίνει γύρω; Όχι τίποτ' άλλο αλλά πίστευα ο δόλιος ότι η χώρα είχε πρόβλημα και ο λαός πήγε στις κάλπες για να δώσει λύση. Ω, της πλάνης! Όχι μόνο δεν φαίνεται να δόθηκε οποιαδήποτε λύση αλλά νομίζω ότι τώρα η κατάσταση έγινε πιο περίπλοκη!

Κατ' αρχάς, έχουν βαλθεί όλοι να με πείσουν ότι η ψήφος μου ήταν ή μνημονιακή ή αντιμνημονιακή. Κι επειδή προσωπικώς δεν ανήκω με τίποτε στους οπαδούς των μνημονίων, η ψήφος μου μάλλον ήταν αντιμνημονιακή. Ναι, αλλά έτσι πρέπει να μπούμε πολλοί στο ίδιο σακκούλι, μιας και, υπ' αυτό το πρίσμα, αντιμνημονιακές ήσαν όλες οι ψήφοι που μάζεψαν ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Καμμένος, Κουβέλης, Χρυσαυγίτες, Καρατζατέτοιος, Κατσελοκαστανίδης, εξωκοινοβουλευτικά κομμουνιστικά κόμματα κλπ κλπ. Δηλαδή, ένας κομμουνιστής κι ένας χρυσαυγίτης ψήφισαν το ίδιο πράγμα; Ρε γαμώτο, κάτι δεν μ' αρέσει σ' συτό το μνημονιακό-αντιμνημονιακό δίπολο...

Έπειτα, με μπερδεύει κι ο Αλέξης. Προσπαθώ να καταλάβω την δήλωσή του και δεν τα καταφέρνω. Ποια δήλωση; Μα αυτή, σύμφωνα με την οποία "η κρίση δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα, είναι κρίση ευρωπαϊκή και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο πρέπει να αναζητηθεί λύση". Αφού η κρίση είναι ευρωπαϊκή, γιατί θα καταστραφώ αν βγω από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Εκτός αν είμαι ντε και καλά υποχρεωμένος να μείνω και να βοηθήσω τους άλλους ευρωπαίους στην αναζήτηση λύσης. Αλλά και πάλι, πώς να βοηθήσω; Παριστάνοντας το πειραματόζωο; Δηλαδή, σφάξτε με πασάδες μου να δω μήπως αγιάσω; Και γιατί θα κάνω άσχημα αν σηκωθώ και φύγω, αφήνοντάς τους να τα φάνε μόνοι τους έτσι που τα κάνανε; Ρε συ Αλέξη, γαμώτο, πολύ με μπερδεύεις...

Το χειρότερο μπέρδεμα, όμως, γίνεται μ' αυτόν τον "ευρωπαϊκό προσανατολισμό" της χώρας, στον οποίο συμφωνούν άπαντες πλην Λακεδαιμονίων (ήτοι ΚΚΕ). Μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί θεωρούν αυτόν τον γαμημένο προσανατολισμό ως εκ των ων ουκ άνευ ή λατινιστί sine qua non ή, σε απλά ελληνικά, απαραίτητη προϋπόθεση για την λύση των προβλημάτων μας.

Πάει καλά, ρε παιδιά, να προσανατολιστώ κι εγώ ευρωπαϊκά. Έλα, όμως, που δεν ξέρω κατά πού να κοιτάξω και κατά πού να προσανατολιστώ; Κατά την Βουλγαρία, που δεν βλέπει επένδυση ούτε με το κυάλι κι ας έχει τα φτηνότερα μεροκάματα της Ευρώπης; Κατά την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, που χρωστάνε τ' άντερά τους κι ας τις έχουν ξεσκίσει τα μνημόνια; Κατά την Ισπανία, όπου δεν υπάρχει μνημόνιο αλλά γαμεί και δέρνει η ανεργία; Κατά την Ολλανδία, όπου υπάρχει ανάπτυξη αλλά τα μέτρα λιτότητας έρριξαν την κυβέρνηση; Κατά την Ιταλία, όπου επίσης δεν υπάρχει μνημόνιο αλλά ισοπεδώνονται καθημερινά τα εργατικά δικαιώματα; Κατά την Γερμανία, την ατμομηχανή τής Ευρώπης, η οποία έχει ξεσκιστεί στα πλεονάσματα αλλά στους μισούς εργαζομένους της δίνει χαρτζηλίκι αντί για αξιοπρεπή μισθό; Κατά την Μεγάλη Βρεττανία, η οποία ούτε μνημόνια έχει ούτε στο ευρώ είναι αλλά εξαπέλυσε κατά των εργαζομένων ένα πενταετές πρόγραμμα τόσο αποπνικτικής λιτότητας ώστε ονομάστηκε "blood and tears (αίμα και δάκρυα)"; Κατά πού να κοιτάξω και κατά πού να προσανατολιστώ "ευρωπαϊκά", ρε γαμώ την πουτάνα μου, επί τέλους;

Αντιμνημονιακά και με ευρωπαϊκό προσανατολισμό... Τρελλαίνομαι! Κάποιος να μου εξηγήσει τι διάολο συμβαίνει....

Αναζητείται το μήνυμα των εκλογών

Όλοι οι πολιτικοί χώροι προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν το μήνυμα των εκλογών. Στα πλαίσια αυτής της αποκωδικοποίησης ακούμε πολλές απόψεις, συχνά αντίθετες μεταξύ τους, όπως π.χ. ότι ο λαός ψήφισε αντιμνημονιακά, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων θέλει παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ, ότι οι πολίτες απαιτούν από τα κόμματα να τα βρον μεταξύ τους και να προχωρήσουν στην δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας κλπ κλπ.

Προσωπικά, επιμένω στην άποψη που διετύπωσα τις προηγούμενες ημέρες. Το -κατ' εμέ- σημαντικώτερο στοιχείο των τελευταίων εκλογών είναι οι σχεδόν 2,2 εκατομμύρια ψήφοι που έχασε το ΠαΣοΚ και το πάνω από 1,1 εκατομμύρια ψήφοι που έχασε η Νέα Δημοκρατία. Εκτιμώ πως το γεγονός ότι κάπου 3.300.000 πολίτες γύρισαν την πλάτη στον δικομματισμό και απεγκλωβίστηκαν από το τυραννικό δίπολο που σχεδόν μονοπωλούσε τις επιλογές τους επί τρεις δεκαετίες, είναι σημαντικό από μόνο του.

Βέβαια, αυτό το στοιχείο δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο απ' αυτό που μόλις ανέφερα. Όσο σημαντική κι αν είναι η αποτίναξη του δικομματικού ζυγού, δεν είναι ούτε αυτοσκοπός ούτε το ζητούμενο. Το ότι π.χ. ο παραδοσιακός ψηφοφόρος τής Νέας Δημοκρατίας βρήκε το θάρρος να απεξαρτηθεί και να "τολμήσει" να ψηφίσει Καμμένο, είναι μεν θετικό αλλά δεν αποτελεί δα και επαναστατικό γεγονός. Ούτε, βεβαίως, συνιστά ευτυχή εξέλιξη το δεδομένο ότι ένα σημαντικό τμήμα τού λαού "θάρρεψε" τόσο πολύ ώστε ψήφισε τους φασίστες τής Χρυσής Αυγής.

Προφανώς, παρά την κατάρρευση του δικομματισμού, το εκλογικό σώμα απέδειξε ότι δεν είναι έτοιμο για την οποιαδήποτε ριζοσπαστική ρήξη, όσο κι αν δείχνει πως δεν φοβάται πλέον την σύγκρουση. Κι εδώ πρέπει να θυμηθούμε ότι ένα τέτοιο εκλογικό σώμα, με παρόμοια χαρακτηριστικά, ήταν που την περίοδο 1974-1981 "έχτισε" το ΠαΣοΚ τού 48%. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι και τότε η μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων δεν φοβήθηκε την σύγκρουση με το κατεστημένο κράτος τής παραδοσιακής δεξιάς αλλά, αντί εκείνη η διάθεση για σύγκρουση να εξελιχθεί σε ουσιαστική ριζοσπαστικοποίηση, κατέληξε σε συμβιβασμό με έναν εκσυγχρονισμό τού δεδομένου αστικοδημοκρατικού καθεστώτος.

Οι λόγοι αυτής της "αδυναμίας" των λαϊκών στρωμάτων πρέπει να αναζητηθούν στην έλλειψη -εν πολλοίς- ταξικής συνείδησης, στην ανοργάνωτη και υποτονική ταξική πάλη (απόρροια του προηγούμενου φαινομένου) και στην αναμφισβήτητη ικανότητα προσαρμογής τού καπιταλισμού, ο οποίος βρίσκει τον τρόπο να δημιουργεί αντίβαρα τα οποία εκτονώνουν την ένταση (όπως π.χ. το κίνημα της πλατείας).

Μετά από όλα τούτα, γίνεται σαφές ότι αυξάνονται οι υποχρεώσεις όσων αρεσκόμαστε να δηλώνουμε "συνειδητοποιημένοι". Πρέπει να εντείνουμε την προσπάθεια ώστε να ριζώσει η ταξική συνείδηση σε όλους εκείνους που έκαναν το πρώτο βήμα και ξεκόλλησαν από τον βάλτο τού δικομματισμού, γιατί δίχως ταξική συνείδηση δεν μπορεί να υπάρξει η ταξική πάλη που θα οδηγήσει στην τελική ανατροπή τού σάπιου συστήματος που μας καταδυναστεύει.