To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

13 Ιουνίου 2012

Φόβος, απογοήτευση και η σιγουριά ενός "κουφάλα"

Θυμάμαι πως όταν βρισκόμουν στην φοιτητική μου ηλικία (άντε και λίγο αργότερα) λυπόμουν -κατά κάποιον τρόπο- όποιον έβλεπα να έχει καβατζάρει τα 30 και, φυσικά, ένοιωθα κάποιον οίκτο για τους 50ρηδες και βάλε. Προφανώς, έτσι μακάριζα την νιότη μου, μιας κι αισθανόμουν δυνατός όχι απλώς να πολεμήσω την ζωή αλλά να την πιάσω από τον λαιμό και να την καρυδώσω. Νεανικές αιθεροβασίες μεν, απαραίτητο συστατικό τής νιότης δε.

Αν σήμερα μου ζητούσαν να περιγράψω με δυο λέξεις την κατάντια μας και τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, θα έλεγα μόνον τούτο: αντί οι σημερινοί 25άρηδες να με οικτίρουν, βλέποντας τα ασπρισμένα γένια μου και την φθορά μισού -και βάλε- αιώνα, έχω την εντύπωση ότι -κατά τελείως αφύσικο τρόπο- με ζηλεύουν. Και κάθε φορά που μιλώ μαζί τους νομίζω ότι πλανάται στον αέρα μια μη ειπωμένη φράση, επιτομή τής απογοήτευσης: "κουφάλα, εσύ την καθάρισες κουτσά-στραβά, αλλοίμονο από μας"...

Αν αυτή η απογοήτευση της νέας γενιάς συνιστά την μια πλευρά τής σημερινής πραγματικότητας (την πλέον παράδοξη, μιας και η νιότη οφείλει να είναι αισιόδοξη), την άλλη πλευρά της συνιστά ο φόβος. Έχω μπροστά μου τα αποτελέσματα μιας έρευνας, τα οποία δεν θα πίστευα με τίποτε αν τα έβλεπα πριν 5-10 χρόνια. Σύμφωνα με την εν λόγω διεθνή έρευνα: 

"...από το σύνολο των ερωτηθέντων στην Ελλάδα, περίπου οι μισοί (49,8%) φοβούνται ότι θα χάσουν την εργασία τους, ποσοστό το οποίο παρουσιάζει αύξηση 2% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2012. Υψηλότερο ποσοστό (54,2%) παρουσιάζεται στις γυναίκες απασχολούμενες. Το 65% των εργαζομένων στην Ελλάδα διαπιστώνουν ότι τα οικονομικά αποτελέσματα των επιχειρήσεων βρίσκονται υπό πίεση (δεύτερο υψηλότερο ποσοστό μετά την Ουγγαρία με τη Γερμανία στον αντίποδα με 27%, τη Χιλή με 29%, την Τουρκία με 35%). Στην Ελλάδα περισσότεροι από τους μισούς (55%) εργαζομένους που έλαβαν μέρος στην έρευνα, θα ήταν πρόθυμοι να δεχτούν μείωση μισθού για να αποτραπεί μια πιθανή μείωση προσωπικού, καθώς και για να διασφαλίσουν τη δική τους εργασία. Η Ισπανία (57%), η Ιταλία (55%), και η Ινδία (71%) αποτελούν επίσης χώρες στις οποίες οι εργαζόμενοι δηλώνουν ότι θα συνέβαλαν μειώνοντας τις αποδοχές τους, προκειμένου να σωθούν θέσεις εργασίας."

Συγκλονιστικό! Περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους είναι πρόθυμοι να δεχτούν μείωση των -ήδη βάναυσα τσεκουρωμένων- αποδοχών τους προκειμένου να διασφαλίσουν την δουλειά τους. Πού είναι, αλήθεια, το περίφημο "δικαίωμα στην εργασία"; Πώς διάβολο κατάντησε ζητιανιά αυτό το γαμημένο δικαίωμα;

Μέσα σ' ένα κλίμα μείγματος απογοήτευσης και φόβου, λοιπόν, θα πάμε την Κυριακή στις κάλπες. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θε διεξαχθούν εκλογές σε τέτοιο κλίμα. Παρόμοια ιστορικά παραδείγματα υπάρχουν πολλά σε τούτον εδώ τον τόπο, όπου οι εκλογές σε κλίμα ελπίδας είναι σπάνιες. Μόνο που ούτε η απογοήτευση ούτε ο φόβος αποτελούν καλό σύμβουλο. Ειδικά όταν πνίγουν μέσα τους κάθε φλόγα ελπίδας...

Ίσως να μιλάω με την δηλητηριώδη σιγουριά ενός "κουφάλα" που την "καθάρισε". Ίσως... Μόνο που αυτή η σιγουριά μού μοιάζει με την σιγουριά τού Ιωνά στην κοιλιά του ψαριού...


-------------
Άσχετο υστερόγραφο: Μόλις τώρα έμαθα ότι έφυγε από την ζωή ο -κατά την γνώμη πολλών-μεγαλύτερος πυγμάχος όλων των εποχών, ο κουβανός Τεόφιλο Στήβενσον. Οι συνομίληκοί μου πρέπει να τον γνωρίζουν καλά, οι νεώτεροι αξίζει τον κόπο να τον μάθουν. Στην απογοήτευση και τον φόβο ας προσθέσω και λίγη θλίψη...

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δεν φρόντισε καποιος μαλάκας (το όνομα του οποίου δεν συγκράτησα), εν είδη επικυρίαρχου να μας ενημερώσει πως, είναι καιρός να ξεχάσουμε την δια βίου εργασία κι αμοιβή;
Τι κάναμε εμείς σαν απάντηση σε τέτοιες δηλώσεις; Γυρίσαμε τον κόδμο ανάποδα;
Τους απαντήσαμε πάρτε τα τέτοια μας;
Ή μήπως, 50-50 παίζουμε τους εδώ εκπροσώπους τους;
Γιατί ακριβώς διαμαρτύρεσαι;
Παρεπιπτόντως. Και δεν μπορώ να αντισταθώ να το φωνάζω όπου κι αν σχολιάζω κι επί πλέον επειδή νομίζω πως επικροτείς τις τακτικές του ΚΚΕ.
Που στο καλό ήταν στην προχτεσινή αντιφασιστική διαδήλωση;
Ή έχουν κάψει πια όλες τις φλάντζες, στο βαθμό που να μην διακρίνουν τα στοιχειώδη;

mbiker

Teddy είπε...

Τηρώντας την πάγια τακτική μου, δεν θα σχολιάσω (με ποιά ιδιότητα να το κάνω άλλωστε;) τις απόψεις τού ανώνυμου σχολιογράφου.
Όμως, θέλω να διατυπώσω και πάλι μια απορία που σε λίγο θα γίνει κλασσική: από πού προκύπτει ότι επικροτώ τις τακτικές τού ΚΚΕ;
Τούτος ο χώρος είναι ιστολόγιο γνώμης. Της δικής μου γνώμης. Ο μισός αιώνας ζωής που κουβαλάω στην πλάτη, μού απαγορεύει να γίνομαι χειροκροτητής οποιουδήποτε. Μόττο μου, το μόττο τού Ρήγα: "Συλλογάται καλά όποιος συλλογάται λέφτερα"

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω πως τις επικροτείς έγραψα.
Αν κάνω λάθος, κανένα πρόβλημα να ζητήσω συγνώμη...

mbiker