Πολλά από τα σημειώματα αυτού του ιστολογίου σχετίζονται με την περίφημη "κρίση". Γράφτηκαν σε μια προσπάθεια κατανόησης αυτού του φαινομένου, επειδή η γνώση είναι δύναμη και μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε καλύτερα και τι συμβαίνει γύρω μας αλλά και τι πρόκειται να ακολουθήσει. Σ' αυτό το πλαίσιο, ας προσεγγίσουμε σήμερα το θέμα "κρίση" από μια άλλη σκοπιά.
Είναι φανερό ότι ο πολυδιαφημισμένος "ελεύθερος ή πλήρης ανταγωνισμός" συναντάται σήμερα μόνο στις σελίδες των οικονομικών βιβλίων. Στην πράξη βιώνουμε ένα σύστημα ολιγοπωλιακού ανταγωνισμού. Μάλιστα, όπως έχουμε ξαναπεί σε τούτο το ιστολόγιο, πολύ συχνά τα ολιγοπώλια (μέσα από διαδικασίες τραστ, καρτέλ κλπ) συμπεριφέρονται ως μονοπώλια ("Κέυνς & Μαρξ: μια συμφωνία"). Σύμφωνα με την Κεϋνσιανή ανάλυση, σε καθεστώς ολιγοπωλιακού ανταγωνισμού, οι "καμπύλες προσφοράς και ζήτησης" που διδάσκονται στα σχολεία, έχουν διαφορετικό σημείο ισορροπίας απ' ότι σε καθεστώς πλήρους ανταγωνισμού. Τα ολιγοπώλια δεν παράγουν παρά μόνο τα προϊόντα εκείνα από τα οποία προσπορίζονται το μεγαλύτερο κέρδος, ανεξάρτητα από τις πραγματικές ανάγκες των καταναλωτών. Άλλωστε, σε έναν καπιταλιστικό κόσμο, ανάγκες μπορούν να δημιουργηθούν και τεχνητά, με την διαφήμιση.
Έτσι, όμως, αυτές οι ξεχωριστές επιχειρήσεις δεν μπορούν να γνωρίζουν εκ των προτέρων και με απόλυτη ασφάλεια αν όλα τα εμπορεύματα που παράγουν μπορούν να πουληθούν. Ακόμη κι αυτές οι επιχειρήσεις που συνεργάζονται βάσει συμφωνιών (όπως π.χ. εργοστάσια που παράγουν εξαρτήματα για τα προϊόντα που συναρμολογεί η Φίατ ή η Ζήμενς) μπορούν να διαθέσουν όλη την παραγωγή τους μόνο αν πουληθεί όλο το τελικό προϊόν στους τελικούς καταναλωτές. Δυστυχώς, με το δεδομένο ότι η παραγωγή γίνεται με βασικό γνώμονα το κέρδος κι όχι τις ανάγκες, πολύ συχνά δεν υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στην παραγωγή και τις κοινωνικές ανάγκες. Με άλλα λόγια, η παραγωγή αναπτύσσεται άναρχα.
Πολλές φορές, το κίνητρο του κέρδους ωθεί τα ολιγοπώλια να παράγουν σε τομείς ή κλάδους όπου όχι μόνο δεν υπάρχουν ανάγκες αλλά ούτε καν δυνατότητες ανάπτυξης. Αυτή η επιλογή οδηγεί με απόλυτη βεβαιότητα στην αδυναμία πώλησης των παραγομένων προϊόντων αυτών των τομέων ή των κλάδων στην αγορά.
Αυτή η αναρχία στην παραγωγή επεκτείνεται σε όλες τις οικονομικές αναλογίες (και μεταξύ διαφόρων επιχειρήσεων και κλάδων, και μεταξύ διαφορετικών τομέων της οικονομίας) και ανατρέπει την ισορροπία ανάμεσα σε παραγωγή και κατανάλωση. Αρα, η αναρχία στην παραγωγή δημιουργεί μια ανισομέρεια στην ανάπτυξη. Ετσι, π.χ. η παραγωγή σε μια επιχείρηση η οποία κατασκευάζει κινητήρες αυτοκινήτων, μπορεί να είναι μεγαλύτερη από τις ανάγκες της επιχείρησης που τα συναρμολογεί σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. Ακόμα και ολόκληρος κλάδος μπορεί να έχει όγκο παραγωγής μεγαλύτερο απ' όσο απαιτούν οι συνθήκες. Για παράδειγμα, σήμερα η Ελλάδα διαθέτει πολύ περισσότερες κλίνες απ' όσες απαιτεί η τουριστική της κίνηση, με αποτέλεσμα την κρίση υπολειτουργίας πολλών τουριστικών μονάδων.
Ας δούμε τώρα πώς εξελίσσεται η αλυσιδωτή αντίδραση στον ολιγοπωλιακό κόσμο που μας περιβάλλει. Τα ολιγοπώλια παράγουν για το κέρδος και διευρύνουν την παραγωγή τους για ακόμη μεγαλύτερο κέρδος. Η αυξανόμενη παραγωγή εξυπηρετεί την αύξηση του κεφαλαίου. Αλλά, αφού η πώληση των προϊόντων (δηλαδή των αποτελεσμάτων της παραγωγής) γίνεται στην αγορά, όταν η παραγωγή προσκρούει για διάφορους λόγους στο γεγονός ότι δεν μπορεί να εξασφαλίσει κέρδος (δηλαδή, όταν η παραγωγή δεν μπορεί να διατεθεί στην αγορά), η αύξηση της παραγωγής (δηλαδή, η παραγωγή ολοένα και περισσότερων προϊόντων) πρέπει να σταματά. Τα προϊόντα δεν μπορούν να πουληθούν όποτε υπάρχει προσφορά πάνω από τις κοινωνικές ανάγκες και όποτε δεν υπάρχει οικονομική δυνατότητα από τους καταναλωτές.
Γιατί, όμως, οι καταναλωτές χάνουν την δυνατότητα να αγοράζουν; Αυτό, σε τελευταία ανάλυση, οφείλεται στο γεγονός ότι ταυτόχρονα με την επιδίωξή τους για αύξηση της παραγωγής, τα ολιγοπώλια επιδιώκουν με διάφορους τρόπους να αυξάνουν την κερδοφορία τους με την εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργασίας. Όταν μια επιχείρηση πουλάει τα προϊόντα της με κέρδος 20%, εννοεί ότι έχει προσθέσει 20% σε όλους τους συντελεστές παραγωγής (πρώτες ύλες - κεφάλαια - εργασία). Έτσι, ο καταναλωτής καλείται να καταβάλλει για το τελικό προϊόν, μεταξύ των άλλων, 20% παραπάνω από όσα πήρε όταν εργάστηκε για την παραγωγή του.
Όσο, λοιπόν, η αξία της εργασίας υποτιμάται (με πάγωμα μισθών, με μείωση μεροκάματων ή συντάξεων κλπ), τόσο η υπεραξία της μεγαλώνει και μαζί της αυξάνει και το "καπέλλο" που καλείται να πληρώσει ο τελικός καταναλωτής. Έτσι, περιορίζεται το πραγματικό εισόδημα των καταναλωτών, εμφανίζεται το φαινόμενο αδυναμίας κατανάλωσης και, τελικώς, η μέχρι χτες παραγωγή μετατρέπεται σε υπερπαραγωγή. Όμως, όπως προείπαμε, η υπερπαραγωγή οδηγεί σε διακοπή της παραγωγής. Με μια λέξη: σε κρίση.
7 Ιουλίου 2010
6 Ιουλίου 2010
Πολιτικοί αποκομμένοι από τον λαό
Είδα χτες βράδυ στο "μεγάλο" τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων τον Σωτήρη Χατζηγάκη (υπουργό δικαιοσύνης της Ν.Δ.) να προσπαθεί να απολογηθεί για όσα του καταμαρτυρούν περί προεκλογικών ρουσφετολογικών διορισμών. Τον κατηγορούν ότι, σε κάποια εταιρεία του δημοσίου, διόρισε προεκλογικά συγγενείς υπουργών και βουλευτών του κόμματός του αλλά και ψηφοφόρους ή συγγενείς ψηφοφόρων τόσο δικών του όσο και άλλων στελεχών του τότε κυβερνώντος κόμματος. Πριν συνεχίσω, όμως, δεν μπορώ να μην ανοίξω μια παρένθεση:
Πώς διάβολο γίνεται και, κάθε φορά που η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει κάποιο αντιλαϊκό μέτρο, οι πολυσχιδείς δημοσιογράφοι "ανακαλύπτουν" κάποιο σκάνδαλο της αντιπολίτευσης; Ποια γαμημένη συγκυρία έβγαλε στην δημοσιότητα ένα σκάνδαλο του περασμένου καλοκαιριού ακριβώς την στιγμή που η κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει τον νόμο-οδοστρωτήρα του ασφαλιστικού; Μήπως η ίδια συγκυρία που άνοιξε τον χορό των εξεταστικών επιτροπών της βουλής ενώ στο παρασκήνιο στηνόταν το διαβόητο μνημόνιο; Κλείνω την παρένθεση.
Προσπάθησε, λοιπόν, με αληθινά αξιολύπητο τρόπο, να απολογηθεί ο κύριος Χατζηγάκης. Μας είπε, για παράδειγμα, ότι, τάχατες, ελέγχθηκε η νομιμότητα των προσλήψεων και δεν διαπιστώθηκε καμμιά παρατυπία. Δεν έχω λόγους να διαφωνήσω. Όμως, δεν μας λέει από ΠΟΙΟΥΣ έγινε ο έλεγχος. Από τα ίδια κυκλώματα που, πριν λίγα χρόνια, κόντεψαν να γκρεμίσουν τον ΑΣΕΠ με την επαναφορά της παλιοκομματικής παρανομίας των συνεντεύξεων; Ή από εκείνους που έλεγξαν την νομιμότητα των διορισμών στο Μουσείο της Ακρόπολης (επί υπουργίας Σαμαρά), όπου το σύνολο σχεδόν των εργαζομένων έχουν καταγωγή από την Μεσσηνία (εκλογική περιφέρεια του Σαμαρά);
Μας είπε, ακόμη, ο υπουργός, ότι όσοι προσλήφθηκαν είχαν τα απαραίτητα προσόντα. Απαραίτητα προσόντα για ποιο πράγμα; Και οι τσατσάδες με τους κεχαρνατζήδες έχουν προσόντα αλλά για να δουλέψουν σε οίκο ανοχής. Ένας μπαρτζής ή μια μασσέζ έχουν κι αυτοί τα δικά τους προσόντα τα οποία, όμως, μάλλον δεν είναι κατάλληλα για διορισμό σε δημόσια θέση. Παραλογίζομαι;
Είπε κι άλλες γελοίες δικαιολογίες ο πρώην υπουργός. Μέχρι κι ένα χαρτί που αποδεικνύει πως ο Πάγκαλος διόρισε δικό του άνθρωπο στην Βουλή μάς κούνησε στη μούρη, λες κι η οποιαδήποτε παρανομία του Πάγκαλου νομιμοποιεί οποιαδήποτε δική του αυθαιρεσία. Κι όλα τούτα χάρισαν στους τηλεθεατές άφθονο γέλιο. Ίσως να γέλαγα ακόμη, αν δεν πρόσθετε και κάτι άλλο που με εξόργισε και μ' έβγαλε από τα ρούχα μου. Με επιτιμητικό ύφος, "αποστόμωσε" τους κατηγόρους του με την εξής αποστροφή: "από πότε συγγενείς πολιτικών, οι οποίοι έχουν τα κατάλληλα προσόντα, δεν δικαιούνται να καταλάβουν μια θέση στο δημόσιο;" Γίνεσαι μπαρούτι ή όχι; Αυτό κατάλαβες, κύριε Χατζηγάκη; Ότι στερούμε στο παιδί κάποιου υπουργού το δικαίωμα να διοριστεί στο δημόσιο; Τρομάρα σου....
Το λαϊκό δημοκρατικό αίσθημα του έλληνα δεν θα μπορούσε ποτέ να δεχτεί κάτι τέτοιο, κύριε Χατζηγάκη. Το μόνο που ζητάει είναι να ξεκινήσει το παιδί του υπουργού από την ίδια αφετηρία με όλα τα άλλα παιδιά. Το μόνο που στερεί από το παιδί του υπουργού είναι το δικαίωμα να προηγείται στην κούρσα. Το μόνο που απορρίπτει είναι η δυνατότητα ορισμένων προνομιούχων να τακτοποιούνται δίχως να χρειάζεται να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές. Φαίνεται, όμως, ότι εσύ κι οι όμοιοί σου είσαστε τόσο αποκομμένοι από τον λαό ώστε δεν μπορείτε πια να τον αφουγκραστείτε.
Αυτό το τελευταίο το πιστεύω ακράδαντα. Δηλαδή, πιστεύω ότι οι πολιτικοί είναι τόσο μακρυά από τον λαό, ώστε δεν είναι δυνατόν να τον νοιώσουν. Θυμάμαι, τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, το ψωμί έφτασε 7 δραχμές το κιλό ενώ στην επταετία της χούντας είχε σταθερά 5,80. Στην λαϊκή αγανάκτηση που διογκωνόταν μέρα με τη μέρα, απάντησε ως εξής ο Γεώργιος Ράλλης: "οι διαμαρτυρίες είναι υπερβολικές, το ψωμί ακρίβηνε, όχι κάποιο είδος πρώτης ανάγκης"(!!). Δεν πιστεύω ότι ο τότε υπουργός ήθελε να κάνει πλάκα στην φτωχολογιά. Αλλά, ζώντας ξεκομμένα από τον λαό, δεν είχε ακούσει ποτέ του λαϊκές φράσεις, όπως: ψωμί και νερό, ψωμί και κρεμμύδι, ψωμί κι αλάτι, παλεύω για το ψωμί της οικογένειας, ένα ξεροκόμματο κλπ. Εκείνος είχε μάθει σε τραπέζια με λίγες φέτες ψωμί σε ένα κοφάκι στην άκρη, έτσι για κανένα "ντιπ"...
Ας σκεφτούμε λίγο σοβαρά, ως ψηφοφόροι. Πώς να λύσουν π.χ. το πρόβλημα των συγκοινωνιών, αυτοί οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν ανεβεί ποτέ σε λεωφορείο αλλά βάζουν και την αστυνομία να ανοίγει δρόμο για να περάσουν; Πώς να καταλάβουν τι σημαίνει να παίρνει κάποιος ψίχουλα για σύνταξη μετά από 40 χρόνια δουλειάς, αυτοί που με λίγα χρόνια βουλευτιλίκι εξασφαλίζουν παχυλότατη σύνταξη; Πώς να κατανοήσουν τα προβλήματα της παιδείας αυτοί που στέλνουν τα καμάρια τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία; Πώς να αντιληφθούν το αδιεξόδο της νέας γενιάς μπροστά στην ανεργία, αυτοί που τακτοποιούν τα δικά τους παιδιά με "νόμιμους" διορισμούς όποτε θέλουν; Πώς να πάρουν χαμπάρι την διάλυση των νοσοκομείων, αυτοί που προστρέχουν σε πανάκριβα ιδιωτικά -ελληνικά και ξένα- θεραπευτήρια; Πώς να συγκινηθούν από την απόγνωση της νοικοκυράς που προσπαθεί να γεμίσει το τσουκάλι της, αυτοί που "βρίσκουν" χιλιάρικα στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς από "άγνωστους χορηγούς";
Οι πρόγονοί μας, στην αρχαία Αθήνα, όταν οι προύχοντες εκλέγονταν από τον λαό και συμφύρονταν μαζί του ζυμώνοντας από κοινού πολιτική, λέγαν πως είχαν δημοκρατία. Όταν οι προύχοντες χρησιμοποιούσαν τον λαό αλλά αποκόβονταν απ' αυτόν και κοίταζαν την πάρτη τους κάνοντας του κεφαλιού τους, λέγαν πως είχαν ολιγαρχία. Κι όταν αναλάμβαναν προύχοντες ερήμην του λαού, λέγαν πως είχαν τυραννία.
Σήμερα, λοιπόν, που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού αισθάνεται προδομένη από τους προύχοντές της, δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι έχουμε δημοκρατία. Κι απ' όσα μας διδάσκει η ιστορία, κύριε Χατζηγάκη, όταν ο λαός συγκρούεται με τους ταγούς του δεν βγαίνει ποτέ χαμένος.
Πώς διάβολο γίνεται και, κάθε φορά που η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει κάποιο αντιλαϊκό μέτρο, οι πολυσχιδείς δημοσιογράφοι "ανακαλύπτουν" κάποιο σκάνδαλο της αντιπολίτευσης; Ποια γαμημένη συγκυρία έβγαλε στην δημοσιότητα ένα σκάνδαλο του περασμένου καλοκαιριού ακριβώς την στιγμή που η κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει τον νόμο-οδοστρωτήρα του ασφαλιστικού; Μήπως η ίδια συγκυρία που άνοιξε τον χορό των εξεταστικών επιτροπών της βουλής ενώ στο παρασκήνιο στηνόταν το διαβόητο μνημόνιο; Κλείνω την παρένθεση.
Προσπάθησε, λοιπόν, με αληθινά αξιολύπητο τρόπο, να απολογηθεί ο κύριος Χατζηγάκης. Μας είπε, για παράδειγμα, ότι, τάχατες, ελέγχθηκε η νομιμότητα των προσλήψεων και δεν διαπιστώθηκε καμμιά παρατυπία. Δεν έχω λόγους να διαφωνήσω. Όμως, δεν μας λέει από ΠΟΙΟΥΣ έγινε ο έλεγχος. Από τα ίδια κυκλώματα που, πριν λίγα χρόνια, κόντεψαν να γκρεμίσουν τον ΑΣΕΠ με την επαναφορά της παλιοκομματικής παρανομίας των συνεντεύξεων; Ή από εκείνους που έλεγξαν την νομιμότητα των διορισμών στο Μουσείο της Ακρόπολης (επί υπουργίας Σαμαρά), όπου το σύνολο σχεδόν των εργαζομένων έχουν καταγωγή από την Μεσσηνία (εκλογική περιφέρεια του Σαμαρά);
Μας είπε, ακόμη, ο υπουργός, ότι όσοι προσλήφθηκαν είχαν τα απαραίτητα προσόντα. Απαραίτητα προσόντα για ποιο πράγμα; Και οι τσατσάδες με τους κεχαρνατζήδες έχουν προσόντα αλλά για να δουλέψουν σε οίκο ανοχής. Ένας μπαρτζής ή μια μασσέζ έχουν κι αυτοί τα δικά τους προσόντα τα οποία, όμως, μάλλον δεν είναι κατάλληλα για διορισμό σε δημόσια θέση. Παραλογίζομαι;
Είπε κι άλλες γελοίες δικαιολογίες ο πρώην υπουργός. Μέχρι κι ένα χαρτί που αποδεικνύει πως ο Πάγκαλος διόρισε δικό του άνθρωπο στην Βουλή μάς κούνησε στη μούρη, λες κι η οποιαδήποτε παρανομία του Πάγκαλου νομιμοποιεί οποιαδήποτε δική του αυθαιρεσία. Κι όλα τούτα χάρισαν στους τηλεθεατές άφθονο γέλιο. Ίσως να γέλαγα ακόμη, αν δεν πρόσθετε και κάτι άλλο που με εξόργισε και μ' έβγαλε από τα ρούχα μου. Με επιτιμητικό ύφος, "αποστόμωσε" τους κατηγόρους του με την εξής αποστροφή: "από πότε συγγενείς πολιτικών, οι οποίοι έχουν τα κατάλληλα προσόντα, δεν δικαιούνται να καταλάβουν μια θέση στο δημόσιο;" Γίνεσαι μπαρούτι ή όχι; Αυτό κατάλαβες, κύριε Χατζηγάκη; Ότι στερούμε στο παιδί κάποιου υπουργού το δικαίωμα να διοριστεί στο δημόσιο; Τρομάρα σου....
Το λαϊκό δημοκρατικό αίσθημα του έλληνα δεν θα μπορούσε ποτέ να δεχτεί κάτι τέτοιο, κύριε Χατζηγάκη. Το μόνο που ζητάει είναι να ξεκινήσει το παιδί του υπουργού από την ίδια αφετηρία με όλα τα άλλα παιδιά. Το μόνο που στερεί από το παιδί του υπουργού είναι το δικαίωμα να προηγείται στην κούρσα. Το μόνο που απορρίπτει είναι η δυνατότητα ορισμένων προνομιούχων να τακτοποιούνται δίχως να χρειάζεται να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές. Φαίνεται, όμως, ότι εσύ κι οι όμοιοί σου είσαστε τόσο αποκομμένοι από τον λαό ώστε δεν μπορείτε πια να τον αφουγκραστείτε.
Αυτό το τελευταίο το πιστεύω ακράδαντα. Δηλαδή, πιστεύω ότι οι πολιτικοί είναι τόσο μακρυά από τον λαό, ώστε δεν είναι δυνατόν να τον νοιώσουν. Θυμάμαι, τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, το ψωμί έφτασε 7 δραχμές το κιλό ενώ στην επταετία της χούντας είχε σταθερά 5,80. Στην λαϊκή αγανάκτηση που διογκωνόταν μέρα με τη μέρα, απάντησε ως εξής ο Γεώργιος Ράλλης: "οι διαμαρτυρίες είναι υπερβολικές, το ψωμί ακρίβηνε, όχι κάποιο είδος πρώτης ανάγκης"(!!). Δεν πιστεύω ότι ο τότε υπουργός ήθελε να κάνει πλάκα στην φτωχολογιά. Αλλά, ζώντας ξεκομμένα από τον λαό, δεν είχε ακούσει ποτέ του λαϊκές φράσεις, όπως: ψωμί και νερό, ψωμί και κρεμμύδι, ψωμί κι αλάτι, παλεύω για το ψωμί της οικογένειας, ένα ξεροκόμματο κλπ. Εκείνος είχε μάθει σε τραπέζια με λίγες φέτες ψωμί σε ένα κοφάκι στην άκρη, έτσι για κανένα "ντιπ"...
Ας σκεφτούμε λίγο σοβαρά, ως ψηφοφόροι. Πώς να λύσουν π.χ. το πρόβλημα των συγκοινωνιών, αυτοί οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν ανεβεί ποτέ σε λεωφορείο αλλά βάζουν και την αστυνομία να ανοίγει δρόμο για να περάσουν; Πώς να καταλάβουν τι σημαίνει να παίρνει κάποιος ψίχουλα για σύνταξη μετά από 40 χρόνια δουλειάς, αυτοί που με λίγα χρόνια βουλευτιλίκι εξασφαλίζουν παχυλότατη σύνταξη; Πώς να κατανοήσουν τα προβλήματα της παιδείας αυτοί που στέλνουν τα καμάρια τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία; Πώς να αντιληφθούν το αδιεξόδο της νέας γενιάς μπροστά στην ανεργία, αυτοί που τακτοποιούν τα δικά τους παιδιά με "νόμιμους" διορισμούς όποτε θέλουν; Πώς να πάρουν χαμπάρι την διάλυση των νοσοκομείων, αυτοί που προστρέχουν σε πανάκριβα ιδιωτικά -ελληνικά και ξένα- θεραπευτήρια; Πώς να συγκινηθούν από την απόγνωση της νοικοκυράς που προσπαθεί να γεμίσει το τσουκάλι της, αυτοί που "βρίσκουν" χιλιάρικα στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς από "άγνωστους χορηγούς";
Οι πρόγονοί μας, στην αρχαία Αθήνα, όταν οι προύχοντες εκλέγονταν από τον λαό και συμφύρονταν μαζί του ζυμώνοντας από κοινού πολιτική, λέγαν πως είχαν δημοκρατία. Όταν οι προύχοντες χρησιμοποιούσαν τον λαό αλλά αποκόβονταν απ' αυτόν και κοίταζαν την πάρτη τους κάνοντας του κεφαλιού τους, λέγαν πως είχαν ολιγαρχία. Κι όταν αναλάμβαναν προύχοντες ερήμην του λαού, λέγαν πως είχαν τυραννία.
Σήμερα, λοιπόν, που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού αισθάνεται προδομένη από τους προύχοντές της, δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι έχουμε δημοκρατία. Κι απ' όσα μας διδάσκει η ιστορία, κύριε Χατζηγάκη, όταν ο λαός συγκρούεται με τους ταγούς του δεν βγαίνει ποτέ χαμένος.
5 Ιουλίου 2010
Με ιδρώτα και αίμα
Σε προηγούμενα σημειώματα, σχετικά με την περίφημη "κρίση", διατύπωσα -και προσπάθησα να τεκμηριώσω, όσο ήταν δυνατόν- την άποψη ότι τόσο τα ελλείματα όσο και το δημόσιο χρέος οφείλουν την διόγκωσή τους στην στρεβλή καπιταλιστική ανάπτυξη. Στη χώρα μας, το δημόσιο χρέος διογκώθηκε μέσα από την υπέρογκη κρατική χρηματοδότηση και τις φοροελαφρύνσεις του μεγάλου κεφαλαίου, τις μεγάλες δαπάνες για εξοπλισμούς, την έλλειψη προστασίας της εγχώριας παραγωγής από τον ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό των "απελευθερωμένων αγορών", την ληστρική διαχείριση του εθνικού μας πλούτου κλπ.
Η εκδήλωση της κρίσης των κεφαλαίων οξύνει πάντα τις συνέπειες της υπερχρέωσης και αυξάνει το κόστος δανεισμού του κράτους. Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Έτσι, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Η.Π.Α. (αλλά και σε άλλες καπιταλιστικές χώρες, όπως Ιαπωνία, Ρωσσία κλπ) επιχειρούνται αναδιαρθρώσεις που έχουν ως σκοπό την ανακούφιση του "χειμαζομένου κεφαλαίου". Ενός κεφαλαίου που αντιμετωπίζει με δέος τον κινεζικό δράκο και δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να τον νικήσει.
Στα πλαίσια αυτού του πολέμου, λοιπόν, έχει προκριθεί ως στρατηγική επιλογή η μείωση του κόστους εργασίας (θυμίζω ότι το συνολικό κόστος παραγωγής αποτελεί το άθροισμα των επί μέρους κοστών πρώτων υλών, κεφαλαίων και εργασίας). Με άλλα λόγια, απαιτείται η μείωση της τιμής της εργασίας, προκειμένου να βοηθηθούν τα διεθνή ολιγοπώλια στην μάχη που δίνουν κατά της Κίνας και των άλλων ανερχόμενων ασιατικών χωρών. Όλα αυτά τα έχουμε ήδη εξετάσει σε προηγούμενα σημειώματα.
Σκοπός του σημερινού σημειώματος είναι να δούμε μια άλλη όψη του θέματος. Δηλαδή, το λιώσιμο της καραμέλλας πως τάχα η Ελλάδα συνιστά ιδιαίτερη περίπτωση και οι ανεπρόκοποι Έλληνες έχουν ατόφια την ευθύνη για την δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκε το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση γενικώτερα. Αυτή η καραμέλλα κοντεύει πια να λιώσει τελείως.
Πράγματι, για να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, η εργατική τάξη δεν πληρώνει μόνο στις κρίσεις. Πληρώνει και όταν υπάρχουν υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης και κερδοφορίας. Πληρώνει και όταν το δημόσιο χρέος είναι υψηλό και όταν μειώνεται. Απόδειξη είναι ότι η επίθεση στα εργατικά κεκτημένα γίνεται σήμερα ΚΑΙ κατά των γερμανών εργατών (των οποίων η χώρα δεν παρουσιάζει δημοσιονομικό εκτροχιασμό και εμφανίζει -έστω, αναιμική- ανάπτυξη) ΚΑΙ κατά των βρεττανών ή των δανών εργατών (οι χώρες των οποίων βρίσκονται εκτός ευρωζώνης) ΚΑΙ κατά των γάλλων εργατών (η χώρα των οποίων ανήκει στις ισχυρότερες ευρωπαϊκές οικονομίες).
Εδώ, θέλω να απευθύνω ένα απλοϊκό ερώτημα στους θιασώτες των μέτρων που λαμβάνονται διεθνώς για την στήριξη της οικονομίας. Αλήθεια, όταν κατά τα προηγούμενα χρόνια δεν υπήρχε κρίση και όλα έβαιναν καλώς, ποια βελτίωση είδε η εργατική τάξη; Όταν τα ολιγοπώλια σώρευαν κέρδη που δεν ήξεραν τι να τα κάνουν, πέταξαν κανένα κοκκαλάκι στους εργάτες; Πώς, λοιπόν, απαιτούν σήμερα θυσίες απ'αυτούς; Κι οι λαοπρόβλητες κυβερνήσεις (μερικές, μάλιστα, απ'αυτές επιμένουν να αυτοαποκαλούνται "σοσιαλιστικές"!), ποια μέτρα στήριξης των εργατικών κεκτημένων πήραν στο παρελθόν, ώστε να νομιμοποιούνται σήμερα να ζητούν περικοπές;
Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι εύλογες αλλά δεν συνιστούν ιστορικό παράδοξο. Οι Μαρξ και Ένγκελς είχαν διαπιστώσει από τον 18ο αιώνα ότι σε κάθε πιστώτρια χώρα οι εργάτες βρίσκονταν σε αφόρητη κατάσταση όπως ακριβώς και οι εργάτες κάθε οφειλέτριας χώρας. Μερικά χρόνια αργότερα, από το βήμα του Β΄Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ο Λένιν επεσήμαινε ότι η θέση της εργατικής τάξης επιδεινώνεται διαρκώς τόσο στα κράτη-πιστωτές όσο και στα κράτη-οφειλέτες.
Συμπερασματικά, λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι όλα όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας δεν είναι πρωτόγνωρα. Μια ματιά στην Ιστορία αρκεί για να μας πείσει ότι το αδηφάγο κεφάλαιο ποτέ δεν παραχώρησε το παραμικρό με "καλή καρδιά". Αν σήμερα αποτελεί παρελθόν η δουλειά 16 ωρών ημερησίως και αν το δικαίωμα στην σύνταξη είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο, δεν το χρωστάμε παρά σ'εκείνους που κάποτε (από το Σικάγο και το Κιλελέρ ίσαμε την εποχή μας) έχυσαν ιδρώτα και αίμα. Πάνω στον δικό τους ιδρώτα και στο δικό τους αίμα χτίστηκαν, λιθαράκι-λιθαράκι, όσα θεωρούμε εμείς "κεκτημένα". Κι είναι δικό μας καθήκον και δική μας υποχρέωση, απέναντι σ'εκείνους, να φυλάξουμε αυτά τα κεκτημένα. Με ιδρώτα και αίμα.
Η εκδήλωση της κρίσης των κεφαλαίων οξύνει πάντα τις συνέπειες της υπερχρέωσης και αυξάνει το κόστος δανεισμού του κράτους. Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Έτσι, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Η.Π.Α. (αλλά και σε άλλες καπιταλιστικές χώρες, όπως Ιαπωνία, Ρωσσία κλπ) επιχειρούνται αναδιαρθρώσεις που έχουν ως σκοπό την ανακούφιση του "χειμαζομένου κεφαλαίου". Ενός κεφαλαίου που αντιμετωπίζει με δέος τον κινεζικό δράκο και δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να τον νικήσει.
Στα πλαίσια αυτού του πολέμου, λοιπόν, έχει προκριθεί ως στρατηγική επιλογή η μείωση του κόστους εργασίας (θυμίζω ότι το συνολικό κόστος παραγωγής αποτελεί το άθροισμα των επί μέρους κοστών πρώτων υλών, κεφαλαίων και εργασίας). Με άλλα λόγια, απαιτείται η μείωση της τιμής της εργασίας, προκειμένου να βοηθηθούν τα διεθνή ολιγοπώλια στην μάχη που δίνουν κατά της Κίνας και των άλλων ανερχόμενων ασιατικών χωρών. Όλα αυτά τα έχουμε ήδη εξετάσει σε προηγούμενα σημειώματα.
Σκοπός του σημερινού σημειώματος είναι να δούμε μια άλλη όψη του θέματος. Δηλαδή, το λιώσιμο της καραμέλλας πως τάχα η Ελλάδα συνιστά ιδιαίτερη περίπτωση και οι ανεπρόκοποι Έλληνες έχουν ατόφια την ευθύνη για την δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκε το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση γενικώτερα. Αυτή η καραμέλλα κοντεύει πια να λιώσει τελείως.
Πράγματι, για να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, η εργατική τάξη δεν πληρώνει μόνο στις κρίσεις. Πληρώνει και όταν υπάρχουν υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης και κερδοφορίας. Πληρώνει και όταν το δημόσιο χρέος είναι υψηλό και όταν μειώνεται. Απόδειξη είναι ότι η επίθεση στα εργατικά κεκτημένα γίνεται σήμερα ΚΑΙ κατά των γερμανών εργατών (των οποίων η χώρα δεν παρουσιάζει δημοσιονομικό εκτροχιασμό και εμφανίζει -έστω, αναιμική- ανάπτυξη) ΚΑΙ κατά των βρεττανών ή των δανών εργατών (οι χώρες των οποίων βρίσκονται εκτός ευρωζώνης) ΚΑΙ κατά των γάλλων εργατών (η χώρα των οποίων ανήκει στις ισχυρότερες ευρωπαϊκές οικονομίες).
Εδώ, θέλω να απευθύνω ένα απλοϊκό ερώτημα στους θιασώτες των μέτρων που λαμβάνονται διεθνώς για την στήριξη της οικονομίας. Αλήθεια, όταν κατά τα προηγούμενα χρόνια δεν υπήρχε κρίση και όλα έβαιναν καλώς, ποια βελτίωση είδε η εργατική τάξη; Όταν τα ολιγοπώλια σώρευαν κέρδη που δεν ήξεραν τι να τα κάνουν, πέταξαν κανένα κοκκαλάκι στους εργάτες; Πώς, λοιπόν, απαιτούν σήμερα θυσίες απ'αυτούς; Κι οι λαοπρόβλητες κυβερνήσεις (μερικές, μάλιστα, απ'αυτές επιμένουν να αυτοαποκαλούνται "σοσιαλιστικές"!), ποια μέτρα στήριξης των εργατικών κεκτημένων πήραν στο παρελθόν, ώστε να νομιμοποιούνται σήμερα να ζητούν περικοπές;
Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι εύλογες αλλά δεν συνιστούν ιστορικό παράδοξο. Οι Μαρξ και Ένγκελς είχαν διαπιστώσει από τον 18ο αιώνα ότι σε κάθε πιστώτρια χώρα οι εργάτες βρίσκονταν σε αφόρητη κατάσταση όπως ακριβώς και οι εργάτες κάθε οφειλέτριας χώρας. Μερικά χρόνια αργότερα, από το βήμα του Β΄Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ο Λένιν επεσήμαινε ότι η θέση της εργατικής τάξης επιδεινώνεται διαρκώς τόσο στα κράτη-πιστωτές όσο και στα κράτη-οφειλέτες.
Συμπερασματικά, λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι όλα όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας δεν είναι πρωτόγνωρα. Μια ματιά στην Ιστορία αρκεί για να μας πείσει ότι το αδηφάγο κεφάλαιο ποτέ δεν παραχώρησε το παραμικρό με "καλή καρδιά". Αν σήμερα αποτελεί παρελθόν η δουλειά 16 ωρών ημερησίως και αν το δικαίωμα στην σύνταξη είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο, δεν το χρωστάμε παρά σ'εκείνους που κάποτε (από το Σικάγο και το Κιλελέρ ίσαμε την εποχή μας) έχυσαν ιδρώτα και αίμα. Πάνω στον δικό τους ιδρώτα και στο δικό τους αίμα χτίστηκαν, λιθαράκι-λιθαράκι, όσα θεωρούμε εμείς "κεκτημένα". Κι είναι δικό μας καθήκον και δική μας υποχρέωση, απέναντι σ'εκείνους, να φυλάξουμε αυτά τα κεκτημένα. Με ιδρώτα και αίμα.
4 Ιουλίου 2010
Σκόρπιες κουβέντες...
Διάβασα ξανά και ξανά, με προσοχή, το άρθρο του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου και όλους τους συνδέσμους που περιέχονται σ' αυτό. Πιστός στο εισαγωγικό σημείωμά μου, δεν θα εκφέρω το παραμικρό σχόλιο. Απλώς, θέλω να προσθέσω μια υποσημείωση.
Μιλάμε όλοι για "Τράπεζα της Ελλάδος" και εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα. Όμως, πόσοι από μας γνωρίζουμε ότι αυτό που εννοούσε κάποτε ο όρος "Τράπεζα της Ελλάδος", δεν ισχύει πλέον; Τι ισχύει; Χμμμ... Μια ματιά στον ιστοτόπο της τράπεζας αλλά και στον ιστοτόπο της "Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας" δίνει την απάντηση. Από την στιγμή που όλες οι εθνικές τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης συνιστούν τόσο το "Ευρωσύστημα" (για τις χώρες της Ευρωζώνης) όσο και το "Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζὠν" (για όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα ήταν πιο σωστό να μη μιλάμε για "Τράπεζα της Ελλάδος" αλλά για "Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - υποκατάστημα Ελλάδος".
Πού είσαι Αντρέα με τα συνθήματά σου; "Η Ελλάδα στους Έλληνες"...
Καλά, αυτός είναι αγράμματος. Τόσα γράμματα ξέρει, τόσες παπαριές ξεστομίζει. Αναρωτιέμαι, όμως... εκεί στην ΕΡΤ δεν υπάρχει κανένας να του τραβήξει το αφτί; Δεν υπάρχει κανένας να γλιτώσει τα δικά μας αφτιά από τον βιασμό; Ο λόγος για τον δημοσιογράφο-σπορτκάστερ (ο θεός να τον κάνει!) Αλέξανδρο Θεοφιλόπουλο.
Όχι, δεν μιλάω για τα ατελείωτα γέλια που χάρισε σε όσους παρακολουθούμε τις περιγραφές του από το μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Κάναμε καινούργιο σηκώτι βλέποντας ότι χρειάστηκε 12 ολόκληρα λεπτά για να πάρει χαμπάρι μια αποβολή (!), ακούγοντάς τον να υπογραμμίζει το λάθος του επόπτη να μην υποδείξει ένα οφσάιντ, ενώ εμείς βλέπαμε στις οθόνες μας την σημαία σηκωμένη ή στοιχηματίζοντας με πόσους διαφορετικούς τρόπους θα εκφωνούσε τα ονόματα των παικτών. Από τέτοια μάς έχει συνηθίσει.
Δυστυχώς, όμως, δεν είναι δυνατόν να συνηθίσουμε την ασέλγειά του επί της ελληνικής γλώσσας. Δεν έφτανε που "ανακάλυψε" μια χώρα ονόματι Μέξικο (για να είμαι σωστός, την έχει ανακαλύψει από το προηγούμενο μουντιάλ!), της ξεπάτωσε και την γενική! Τι "του Μέξικο" και τι "του Μεξικό" ακούσαμε, δεν περιγράφεται. Ούτε οι μεξικανοί δεν αποκαλούν την χώρα τους "Μέξικο"... Επιτέλους, ας βρεθεί κάποιος να του πει ότι στα ελληνικά η χώρα λέγεται Μεξικό και η γενική της κάνει του Μεξικού. Δεν είναι δύσκολο.
Χτες βράδυ, πάντως, ο παπάρας ξεπέρασε και τον εαυτό του. Και να "οι παίκτες της Γκάνα" και δώσ' του "η ομάδα της Γκάνα" και πάρε "η άμυνα της Γκάνα"... Ανάθεμα τον πούστη που ισχυρίζεται ότι οι ξένες λέξεις δεν κλίνονται στα ελληνικά! Έτσι παίρνουν φόρα οι αγράμματοι κι ακούς τον Θεοφιλόπουλο να μιλάει για "τους φιλάθλους της Γκάνα" και τον Παλομπαρίνι για "το ράλι της Σαγκάη". Μέχρι να μου εξηγήσουν γιατί βάζουν θηλυκό άρθρο κι όχι ουδέτερο (γιατί δεν λένε π.χ. το Γκάνα, όπως το γάλα ή το Ατλάντα, το Καλιφόρνια κλπ), όσοι γνωρίζουν δυο δράμια ελληνικά θα λένε της Γκάνας, της Ατλάντας, της Καλιφόρνιας κλπ. Μόνο όταν λένε "του μαλάκα" δεν θα βάζουν σίγμα στο τέλος.
Τα πρόστιμα τα οποία επιβάλλονται σε όποιον παραβιάζει τις διατάξεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας είναι γνωστά. Μήπως, όμως, θα έπρεπε να διαφοροποιούνται, αναλόγως της ιδιότητος του παραβάτου; Για παράδειγμα, μήπως το πρόστιμο για διπλοπαρκάρισμα πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο σε περίπτωση που ο παραβάτης είναι...σχολή οδηγών; Ή το πρόστιμο για μη χρήση κράνους ή ζώνης να είναι αστρονομικό σε περίπτωση που ο παραβάτης είναι...όργανο της τάξεως;
Μπα... Αποκλείεται. Αν ισχύσει κάτι τέτοιο, η ποινή για ψευδορκία θα πρέπει να γίνει εξοντωτική σε περίπτωση που ο παραβάτης έχει ορκιστεί "πίστη στο σύνταγμα και τους νόμους", οπότε...
Ρε, για κοίτα κάτι ανησυχίες που έχω κυριακάτικα...
Μιλάμε όλοι για "Τράπεζα της Ελλάδος" και εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα. Όμως, πόσοι από μας γνωρίζουμε ότι αυτό που εννοούσε κάποτε ο όρος "Τράπεζα της Ελλάδος", δεν ισχύει πλέον; Τι ισχύει; Χμμμ... Μια ματιά στον ιστοτόπο της τράπεζας αλλά και στον ιστοτόπο της "Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας" δίνει την απάντηση. Από την στιγμή που όλες οι εθνικές τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης συνιστούν τόσο το "Ευρωσύστημα" (για τις χώρες της Ευρωζώνης) όσο και το "Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζὠν" (για όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα ήταν πιο σωστό να μη μιλάμε για "Τράπεζα της Ελλάδος" αλλά για "Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - υποκατάστημα Ελλάδος".
Πού είσαι Αντρέα με τα συνθήματά σου; "Η Ελλάδα στους Έλληνες"...
Καλά, αυτός είναι αγράμματος. Τόσα γράμματα ξέρει, τόσες παπαριές ξεστομίζει. Αναρωτιέμαι, όμως... εκεί στην ΕΡΤ δεν υπάρχει κανένας να του τραβήξει το αφτί; Δεν υπάρχει κανένας να γλιτώσει τα δικά μας αφτιά από τον βιασμό; Ο λόγος για τον δημοσιογράφο-σπορτκάστερ (ο θεός να τον κάνει!) Αλέξανδρο Θεοφιλόπουλο.
Όχι, δεν μιλάω για τα ατελείωτα γέλια που χάρισε σε όσους παρακολουθούμε τις περιγραφές του από το μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Κάναμε καινούργιο σηκώτι βλέποντας ότι χρειάστηκε 12 ολόκληρα λεπτά για να πάρει χαμπάρι μια αποβολή (!), ακούγοντάς τον να υπογραμμίζει το λάθος του επόπτη να μην υποδείξει ένα οφσάιντ, ενώ εμείς βλέπαμε στις οθόνες μας την σημαία σηκωμένη ή στοιχηματίζοντας με πόσους διαφορετικούς τρόπους θα εκφωνούσε τα ονόματα των παικτών. Από τέτοια μάς έχει συνηθίσει.
Δυστυχώς, όμως, δεν είναι δυνατόν να συνηθίσουμε την ασέλγειά του επί της ελληνικής γλώσσας. Δεν έφτανε που "ανακάλυψε" μια χώρα ονόματι Μέξικο (για να είμαι σωστός, την έχει ανακαλύψει από το προηγούμενο μουντιάλ!), της ξεπάτωσε και την γενική! Τι "του Μέξικο" και τι "του Μεξικό" ακούσαμε, δεν περιγράφεται. Ούτε οι μεξικανοί δεν αποκαλούν την χώρα τους "Μέξικο"... Επιτέλους, ας βρεθεί κάποιος να του πει ότι στα ελληνικά η χώρα λέγεται Μεξικό και η γενική της κάνει του Μεξικού. Δεν είναι δύσκολο.
Χτες βράδυ, πάντως, ο παπάρας ξεπέρασε και τον εαυτό του. Και να "οι παίκτες της Γκάνα" και δώσ' του "η ομάδα της Γκάνα" και πάρε "η άμυνα της Γκάνα"... Ανάθεμα τον πούστη που ισχυρίζεται ότι οι ξένες λέξεις δεν κλίνονται στα ελληνικά! Έτσι παίρνουν φόρα οι αγράμματοι κι ακούς τον Θεοφιλόπουλο να μιλάει για "τους φιλάθλους της Γκάνα" και τον Παλομπαρίνι για "το ράλι της Σαγκάη". Μέχρι να μου εξηγήσουν γιατί βάζουν θηλυκό άρθρο κι όχι ουδέτερο (γιατί δεν λένε π.χ. το Γκάνα, όπως το γάλα ή το Ατλάντα, το Καλιφόρνια κλπ), όσοι γνωρίζουν δυο δράμια ελληνικά θα λένε της Γκάνας, της Ατλάντας, της Καλιφόρνιας κλπ. Μόνο όταν λένε "του μαλάκα" δεν θα βάζουν σίγμα στο τέλος.
Τα πρόστιμα τα οποία επιβάλλονται σε όποιον παραβιάζει τις διατάξεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας είναι γνωστά. Μήπως, όμως, θα έπρεπε να διαφοροποιούνται, αναλόγως της ιδιότητος του παραβάτου; Για παράδειγμα, μήπως το πρόστιμο για διπλοπαρκάρισμα πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο σε περίπτωση που ο παραβάτης είναι...σχολή οδηγών; Ή το πρόστιμο για μη χρήση κράνους ή ζώνης να είναι αστρονομικό σε περίπτωση που ο παραβάτης είναι...όργανο της τάξεως;
Μπα... Αποκλείεται. Αν ισχύσει κάτι τέτοιο, η ποινή για ψευδορκία θα πρέπει να γίνει εξοντωτική σε περίπτωση που ο παραβάτης έχει ορκιστεί "πίστη στο σύνταγμα και τους νόμους", οπότε...
Ρε, για κοίτα κάτι ανησυχίες που έχω κυριακάτικα...
3 Ιουλίου 2010
Ριζική οικονομική μεταρρύθμιση ή... (3) - του Χαρ. Παπαδόπουλου
[συνέχεια από το προηγούμενο]
ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ
Πολλοί θα αναρωτηθούν μήπως αυτά που έχουμε γράψει για το τραπεζικό καρτέλ και για το προνόμιό του να δημιουργεί το χρήμα και να το δανείζει στις κυβερνήσεις είναι μια ανυπόστατη θεωρία συνομωσίας. Γι΄ αυτό, συνιστούμε στους αναγνώστες αυτού του κειμένου να διασταυρώσουν αυτά που γράφουμε μόνοι τους. Τα παρακάτω θα σας βοηθήσουν να διαπιστώσετε ότι αυτά που γράφουμε είναι πραγματικά.
Στο άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου "Ευρωπαϊκή λύση για το ελληνικό χρέος" (Καθημερινή, 18/4/2010) διαβάζουμε: "Σε κάθε περίπτωση, η ιδέα ότι χρειάζεται κάποιου είδους «σεισάχθεια» απέναντι στους διεθνείς τοκογλύφους, κερδίζει διαρκώς έδαφος. Πρόσφατα, ο οικονομολόγος Μάιλ Χάντσον έγραφε στους Financial Times: «Η μόνη διέξοδος από την κρίση του ευρωπαϊκού χρέους είναι μια διαπραγματεύσιμη παραγραφή του. Οι τράπεζες δανείζουν εικονικό χρήμα, που στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν, το οποίο εγγυοδοτείται με κεφάλαια που στην πραγματικότητα δεν έχουν, που κι αυτά υποστηρίζονται από τις κεντρικές τράπεζες που τυπώνουν χρήμα από αέρα κοπανιστό. Όμως, όποτε οι οφειλέτες δυσκολεύονται να ξεπληρώσουν τα επαχθή δάνεια, οι τραπεζίτες προχωρούν σε κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων»". Πρόκειται για ξεκάθαρη επιβεβαίωση των όσων γράψαμε.
Στο άρθρο της διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia για το "τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων (fractional-reserve banking)" διαβάζουμε τα εξής: "Το τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων είναι το τραπεζικό σύστημα, στο οποίο οι τράπεζες κρατούν μόνο ένα κλάσμα (μέρος) των καταθέσεών τους σαν απόθεμα [...] και δανείζουν το υπόλοιπο, ενώ, συγχρόνως, διατηρούν την υποχρέωση να καταβάλλουν το σύνολο των καταθέσεών τους, αν αυτές ζητηθούν (από τους καταθέτες). [...] Η πρακτική αυτή είναι καθολική στο σύγχρονο τραπεζικό σύστημα και έρχεται σε αντίθεση με το τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων, το οποίο δεν εφαρμόζεται πλέον. [...] Η διαδικασία του τραπεζικού συστήματος κλασματικών αποθεμάτων έχει ένα συσσωρευτικό αποτέλεσμα δημιουργίας χρήματος από τις τράπεζες, αυξάνοντας την ποσότητα του χρήματος στην οικονομία."
Στο αντίστοιχο άρθρο για το "τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων (full-reserve banking)" διαβάζουμε τα εξής: "Στο τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων όλο το χρήμα δημιουργείται από την Κυβέρνηση [...] Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το ισχύον σύστημα, στο οποίο ένα μεγάλο ποσοστό του χρήματος δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες."
Αξίζει να διαβάσετε ολόκληρα τα άρθρα, ώστε να διαπιστώσετε την αλήθεια όσων γράψαμε για την ακριβή διαδικασία με την οποία δημιουργείται το χρήμα. Για να ενημερωθείτε αναλυτικότερα για τον τρόπο με τον οποίον οι τράπεζες απέκτησαν το προνόμιο της δημιουργίας του χρήματος, δείτε δυο εξαιρετικά ντοκιμαντέρ, τα οποία υπάρχουν ολόκληρα στο YouTube και μάλιστα και με ελληνικούς υποτίτλους. Είναι το “The Money Masters” και το “Money as Debt”.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Ολόκληρη η ιστορία των Η.Π.Α., μέχρι το 1913, ήταν μια μάχη για το ποιος θα έχει το δικαίωμα της έκδοσης του χρήματος: η Κυβέρνηση ή οι ιδιωτικές τράπεζες. Από το 1764 ως το 1913, η αρμοδιότητα έκδοσης του χρήματος άλλαξε χέρια από τη μια πλευρά στην άλλη 8 φορές. Σήμερα, με τη νέα μεγάλη οικονομική κρίση, υπάρχει και πάλι στις Η.Π.Α. ένα ισχυρό κίνημα, το οποίο υποστηρίζει την κατάργηση του τραπεζικού συστήματος κλασματικών αποθεμάτων και την αντικατάστασή του από τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων, καθώς και την κατάργηση της ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας των Η.Π.Α. Mια πρόταση νόμου, που υποστηρίζεται από εκατοντάδες βουλευτές, τόσο του Δημοκρατικού, όσο και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, με κωδικό HR-1207, ζητά να γίνει έλεγχος της κεντρικής τράπεζας για πρώτη φορά από το 1913. Ο έλεγχος αυτός πιστεύουν ότι θα αποκαλύψει το ρόλο της τράπεζας αυτής στην πρόκληση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Για περισσότερες λεπτομέρειες για το κίνημα που υπάρχει στην Αμερική για τη νομισματική μεταρρύθμιση, μπορείτε να επισκεφθείτε τις ιστοσελίδες "The Money Makers" και "The Secrets of Oz".
Στην Αργεντινή, η οποία βρέθηκε και αυτή υπό τον ζυγό του Δ.Ν.Τ., το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης έγινε με τον τρόπο που προτείναμε παραπάνω, δηλαδή με την κρατικοποίηση της κεντρικής τράπεζας της χώρας και με την έκδοση χρήματος από το κράτος. Αντιγράφουμε από το άρθρο "Το Δ.Ν.Τ. και οι κερδοσκόποι δεν είναι μονόδρομος" του Νίκου Ντάσιου στην εφημερίδα "Ρήξη" (φύλλο 61): "Μετά τις εκτεταμένες λαϊκές εξεγέρσεις στην Αργεντινή [...], η νέα κυβέρνηση ανέστρεψε τις προτεραιότητες του ΔΝΤ, δίνοντας έμφαση στην αναδιάταξη της εγχώριας παραγωγής [...]. Ταυτόχρονα οι τοπικές αρχές εξέδωσαν «τοπικά ομόλογα», τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως νόμισμα. Οι επαρχίες πλήρωσαν τους υπαλλήλους με αποδείξεις που ονομάστηκαν «ομόλογα για την παραγραφή του χρέους» και που ισούνταν με το εθνικό νόμισμα της χώρας το πέσο. Τα ομόλογα αυτά μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τους εργαζόμενους για την αγορά τοπικών προϊόντων. Το μέτρο αυτό έχει μια βασική προϋπόθεση: την κρατικοποίηση της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας."
ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ
Οι Διεθνείς Τραπεζίτες, δηλαδή το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, ελέγχεται από έναν αριθμό πολύ ισχυρών ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους είναι γνωστοί. Η μεγαλύτερη και πιο πλούσια οικογένεια, με διαφορά, είναι η οικογένεια Rothschild. Άλλες μεγάλες οικογένειες είναι η οικογένεια Schiff, η οικογένεια Warburg και η οικογένεια Rockefeller. Μεταξύ αυτών που αποτελούν την κλίκα είναι o Τζορτζ Σόρος, ο Χένρι Κίσινγκερ, ο Zbigniew Brzezinski, ο Ben Bernanke, ο John Paulson, καθώς και άλλοι πολλοί. Όταν ο καθεστωτικός τύπος αναφέρεται στους "κερδοσκόπους" ή στις "αγορές" ουσιαστικά αναφέρεται σε αυτούς τους ανθρώπους.
Οι έξι μεγάλοι τραπεζικοί κολοσσοί που έχουν κεντρικό ρόλο στο όλο σύστημα είναι η Goldman Sachs, η Morgan Stanley, η JP Morgan Chase, η Citigroup, η Bank of America και η Wells Fargo. Οι έξι αυτές τράπεζες έχουν καταθέσεις ή δάνεια, που αντιστοιχούν στο 60% του Α.Ε.Π. των Η.Π.Α.
Τέλος, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. είναι οι κεντρικές τράπεζες των κεντρικών τραπεζών. Είναι ιδιωτικοί οργανισμοί, ελέγχονται από τους Διεθνείς Τραπεζίτες και συντονίζουν τη χρεοκοπία και τη λεηλασία των εθνών.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν προκλήθηκε από λάθος. Ούτε είναι ένα φυσικό φαινόμενο πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου. Προκλήθηκε επίτηδες από την ηγετική κλίκα. Και δεν πρόκειται να σταματήσει εδώ, αλλά θα συνεχιστεί και θα είναι πολύ χειρότερη από την κρίση του 1929. Στόχος είναι να προκληθεί παγκόσμια οικονομική ύφεση και γενικευμένο αδιέξοδο. Τότε η ηγετική κλίκα θα μπορέσει ευκολότερα να πείσει τον κόσμο, ότι μοναδική λύση είναι η δημιουργία Παγκόσμιου Νομίσματος, Παγκόσμιας Κεντρικής Τράπεζας ιδιωτικά ελεγχόμενης από τους ίδιους και Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Και ας μη γελιόμαστε, η Παγκόσμια αυτή Κυβέρνηση, αν επιβληθεί, δε θα είναι δημοκρατική. Το ποιόν των ανθρώπων που συγκροτούν την ηγετική κλίκα το είδαμε στη Γάζα, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, το έχουμε δει στην πολιτική του Ισραήλ και στην παγκόσμια ανοχή για τις γενοκτονίες του. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εγκληματίες και γενοκτόνοι. Αν δημιουργήσουν Παγκόσμια Κυβέρνηση αυτή θα είναι μια παγκόσμια δικτατορία.
Η επιλογή είναι μπροστά μας. Πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο δρόμους: Ή θα υποταχθούμε στους Διεθνείς Τραπεζίτες ή θα ενώσουμε τους αγώνες μας με τους λαούς όλης της γης, που στενάζουν κάτω από το χρέος και την υποτέλεια που τους έχει επιβληθεί από το διεθνές τραπεζικό σύστημα. Αν επιλέξουμε τον δεύτερο δρόμο, νομίζω ότι μπορούμε να γίνουμε και κάτι παραπάνω: Να γίνουμε η πρωτοπορία του διεθνούς κινήματος ενάντια στο παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ.
Η επιλογή είναι δική μας.
ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ
Πολλοί θα αναρωτηθούν μήπως αυτά που έχουμε γράψει για το τραπεζικό καρτέλ και για το προνόμιό του να δημιουργεί το χρήμα και να το δανείζει στις κυβερνήσεις είναι μια ανυπόστατη θεωρία συνομωσίας. Γι΄ αυτό, συνιστούμε στους αναγνώστες αυτού του κειμένου να διασταυρώσουν αυτά που γράφουμε μόνοι τους. Τα παρακάτω θα σας βοηθήσουν να διαπιστώσετε ότι αυτά που γράφουμε είναι πραγματικά.
Στο άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου "Ευρωπαϊκή λύση για το ελληνικό χρέος" (Καθημερινή, 18/4/2010) διαβάζουμε: "Σε κάθε περίπτωση, η ιδέα ότι χρειάζεται κάποιου είδους «σεισάχθεια» απέναντι στους διεθνείς τοκογλύφους, κερδίζει διαρκώς έδαφος. Πρόσφατα, ο οικονομολόγος Μάιλ Χάντσον έγραφε στους Financial Times: «Η μόνη διέξοδος από την κρίση του ευρωπαϊκού χρέους είναι μια διαπραγματεύσιμη παραγραφή του. Οι τράπεζες δανείζουν εικονικό χρήμα, που στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν, το οποίο εγγυοδοτείται με κεφάλαια που στην πραγματικότητα δεν έχουν, που κι αυτά υποστηρίζονται από τις κεντρικές τράπεζες που τυπώνουν χρήμα από αέρα κοπανιστό. Όμως, όποτε οι οφειλέτες δυσκολεύονται να ξεπληρώσουν τα επαχθή δάνεια, οι τραπεζίτες προχωρούν σε κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων»". Πρόκειται για ξεκάθαρη επιβεβαίωση των όσων γράψαμε.
Στο άρθρο της διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia για το "τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων (fractional-reserve banking)" διαβάζουμε τα εξής: "Το τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων είναι το τραπεζικό σύστημα, στο οποίο οι τράπεζες κρατούν μόνο ένα κλάσμα (μέρος) των καταθέσεών τους σαν απόθεμα [...] και δανείζουν το υπόλοιπο, ενώ, συγχρόνως, διατηρούν την υποχρέωση να καταβάλλουν το σύνολο των καταθέσεών τους, αν αυτές ζητηθούν (από τους καταθέτες). [...] Η πρακτική αυτή είναι καθολική στο σύγχρονο τραπεζικό σύστημα και έρχεται σε αντίθεση με το τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων, το οποίο δεν εφαρμόζεται πλέον. [...] Η διαδικασία του τραπεζικού συστήματος κλασματικών αποθεμάτων έχει ένα συσσωρευτικό αποτέλεσμα δημιουργίας χρήματος από τις τράπεζες, αυξάνοντας την ποσότητα του χρήματος στην οικονομία."
Στο αντίστοιχο άρθρο για το "τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων (full-reserve banking)" διαβάζουμε τα εξής: "Στο τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων όλο το χρήμα δημιουργείται από την Κυβέρνηση [...] Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το ισχύον σύστημα, στο οποίο ένα μεγάλο ποσοστό του χρήματος δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες."
Αξίζει να διαβάσετε ολόκληρα τα άρθρα, ώστε να διαπιστώσετε την αλήθεια όσων γράψαμε για την ακριβή διαδικασία με την οποία δημιουργείται το χρήμα. Για να ενημερωθείτε αναλυτικότερα για τον τρόπο με τον οποίον οι τράπεζες απέκτησαν το προνόμιο της δημιουργίας του χρήματος, δείτε δυο εξαιρετικά ντοκιμαντέρ, τα οποία υπάρχουν ολόκληρα στο YouTube και μάλιστα και με ελληνικούς υποτίτλους. Είναι το “The Money Masters” και το “Money as Debt”.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Ολόκληρη η ιστορία των Η.Π.Α., μέχρι το 1913, ήταν μια μάχη για το ποιος θα έχει το δικαίωμα της έκδοσης του χρήματος: η Κυβέρνηση ή οι ιδιωτικές τράπεζες. Από το 1764 ως το 1913, η αρμοδιότητα έκδοσης του χρήματος άλλαξε χέρια από τη μια πλευρά στην άλλη 8 φορές. Σήμερα, με τη νέα μεγάλη οικονομική κρίση, υπάρχει και πάλι στις Η.Π.Α. ένα ισχυρό κίνημα, το οποίο υποστηρίζει την κατάργηση του τραπεζικού συστήματος κλασματικών αποθεμάτων και την αντικατάστασή του από τραπεζικό σύστημα πλήρων αποθεμάτων, καθώς και την κατάργηση της ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας των Η.Π.Α. Mια πρόταση νόμου, που υποστηρίζεται από εκατοντάδες βουλευτές, τόσο του Δημοκρατικού, όσο και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, με κωδικό HR-1207, ζητά να γίνει έλεγχος της κεντρικής τράπεζας για πρώτη φορά από το 1913. Ο έλεγχος αυτός πιστεύουν ότι θα αποκαλύψει το ρόλο της τράπεζας αυτής στην πρόκληση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Για περισσότερες λεπτομέρειες για το κίνημα που υπάρχει στην Αμερική για τη νομισματική μεταρρύθμιση, μπορείτε να επισκεφθείτε τις ιστοσελίδες "The Money Makers" και "The Secrets of Oz".
Στην Αργεντινή, η οποία βρέθηκε και αυτή υπό τον ζυγό του Δ.Ν.Τ., το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης έγινε με τον τρόπο που προτείναμε παραπάνω, δηλαδή με την κρατικοποίηση της κεντρικής τράπεζας της χώρας και με την έκδοση χρήματος από το κράτος. Αντιγράφουμε από το άρθρο "Το Δ.Ν.Τ. και οι κερδοσκόποι δεν είναι μονόδρομος" του Νίκου Ντάσιου στην εφημερίδα "Ρήξη" (φύλλο 61): "Μετά τις εκτεταμένες λαϊκές εξεγέρσεις στην Αργεντινή [...], η νέα κυβέρνηση ανέστρεψε τις προτεραιότητες του ΔΝΤ, δίνοντας έμφαση στην αναδιάταξη της εγχώριας παραγωγής [...]. Ταυτόχρονα οι τοπικές αρχές εξέδωσαν «τοπικά ομόλογα», τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως νόμισμα. Οι επαρχίες πλήρωσαν τους υπαλλήλους με αποδείξεις που ονομάστηκαν «ομόλογα για την παραγραφή του χρέους» και που ισούνταν με το εθνικό νόμισμα της χώρας το πέσο. Τα ομόλογα αυτά μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τους εργαζόμενους για την αγορά τοπικών προϊόντων. Το μέτρο αυτό έχει μια βασική προϋπόθεση: την κρατικοποίηση της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας."
ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ
Οι Διεθνείς Τραπεζίτες, δηλαδή το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, ελέγχεται από έναν αριθμό πολύ ισχυρών ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους είναι γνωστοί. Η μεγαλύτερη και πιο πλούσια οικογένεια, με διαφορά, είναι η οικογένεια Rothschild. Άλλες μεγάλες οικογένειες είναι η οικογένεια Schiff, η οικογένεια Warburg και η οικογένεια Rockefeller. Μεταξύ αυτών που αποτελούν την κλίκα είναι o Τζορτζ Σόρος, ο Χένρι Κίσινγκερ, ο Zbigniew Brzezinski, ο Ben Bernanke, ο John Paulson, καθώς και άλλοι πολλοί. Όταν ο καθεστωτικός τύπος αναφέρεται στους "κερδοσκόπους" ή στις "αγορές" ουσιαστικά αναφέρεται σε αυτούς τους ανθρώπους.
Οι έξι μεγάλοι τραπεζικοί κολοσσοί που έχουν κεντρικό ρόλο στο όλο σύστημα είναι η Goldman Sachs, η Morgan Stanley, η JP Morgan Chase, η Citigroup, η Bank of America και η Wells Fargo. Οι έξι αυτές τράπεζες έχουν καταθέσεις ή δάνεια, που αντιστοιχούν στο 60% του Α.Ε.Π. των Η.Π.Α.
Τέλος, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. είναι οι κεντρικές τράπεζες των κεντρικών τραπεζών. Είναι ιδιωτικοί οργανισμοί, ελέγχονται από τους Διεθνείς Τραπεζίτες και συντονίζουν τη χρεοκοπία και τη λεηλασία των εθνών.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν προκλήθηκε από λάθος. Ούτε είναι ένα φυσικό φαινόμενο πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου. Προκλήθηκε επίτηδες από την ηγετική κλίκα. Και δεν πρόκειται να σταματήσει εδώ, αλλά θα συνεχιστεί και θα είναι πολύ χειρότερη από την κρίση του 1929. Στόχος είναι να προκληθεί παγκόσμια οικονομική ύφεση και γενικευμένο αδιέξοδο. Τότε η ηγετική κλίκα θα μπορέσει ευκολότερα να πείσει τον κόσμο, ότι μοναδική λύση είναι η δημιουργία Παγκόσμιου Νομίσματος, Παγκόσμιας Κεντρικής Τράπεζας ιδιωτικά ελεγχόμενης από τους ίδιους και Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Και ας μη γελιόμαστε, η Παγκόσμια αυτή Κυβέρνηση, αν επιβληθεί, δε θα είναι δημοκρατική. Το ποιόν των ανθρώπων που συγκροτούν την ηγετική κλίκα το είδαμε στη Γάζα, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, το έχουμε δει στην πολιτική του Ισραήλ και στην παγκόσμια ανοχή για τις γενοκτονίες του. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εγκληματίες και γενοκτόνοι. Αν δημιουργήσουν Παγκόσμια Κυβέρνηση αυτή θα είναι μια παγκόσμια δικτατορία.
Η επιλογή είναι μπροστά μας. Πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο δρόμους: Ή θα υποταχθούμε στους Διεθνείς Τραπεζίτες ή θα ενώσουμε τους αγώνες μας με τους λαούς όλης της γης, που στενάζουν κάτω από το χρέος και την υποτέλεια που τους έχει επιβληθεί από το διεθνές τραπεζικό σύστημα. Αν επιλέξουμε τον δεύτερο δρόμο, νομίζω ότι μπορούμε να γίνουμε και κάτι παραπάνω: Να γίνουμε η πρωτοπορία του διεθνούς κινήματος ενάντια στο παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ.
Η επιλογή είναι δική μας.
2 Ιουλίου 2010
Ριζική οικονομική μεταρρύθμιση ή... (2) - του Χαρ. Παπαδόπουλου
[συνέχεια από το προηγούμενο]
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Τι θα κάνουμε επομένως, ως Ελλάδα και ως ελληνικός λαός; Θα αφήσουμε τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας να γίνουν σκλάβοι των Διεθνών Τραπεζιτών και των εγχώριων πρακτόρων τους; Θα αφήσουμε το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ (στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και οι ελληνικές τράπεζες) να πιει το αίμα του λαού μας και της πατρίδας μας; Θα ακολουθήσουμε τον δρόμο της υποταγής ή της αντίστασης;
Βάσει των όσων προαναφέρθηκαν, ο δρόμος της αντίστασης δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει τα εξής:
[η συνέχεια στο επόμενο]
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Τι θα κάνουμε επομένως, ως Ελλάδα και ως ελληνικός λαός; Θα αφήσουμε τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας να γίνουν σκλάβοι των Διεθνών Τραπεζιτών και των εγχώριων πρακτόρων τους; Θα αφήσουμε το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ (στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και οι ελληνικές τράπεζες) να πιει το αίμα του λαού μας και της πατρίδας μας; Θα ακολουθήσουμε τον δρόμο της υποταγής ή της αντίστασης;
Βάσει των όσων προαναφέρθηκαν, ο δρόμος της αντίστασης δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει τα εξής:
- Καταγγελία του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, που έχει αφαιρέσει το αποκλειστικό προνόμιο από τους λαούς και τις Κυβερνήσεις τους να δημιουργούν το χρήμα και το έχει αναθέσει στις ιδιωτικές τράπεζες.
- Άρνηση να πληρώσουμε οποιοδήποτε δημόσιο χρέος έχουμε το οποίο είναι προς ιδιωτική τράπεζα ελληνική ή ξένη. Αυτό πρακτικά θα μηδενίσει το δημόσιο χρέος. Επιπλέον, θα πάψουμε να πληρώνουμε για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και αυτό θα μειώσει σημαντικά και το δημόσιο έλλειμμα.
- Ως πρόσθετο επιχείρημα για την άρνηση να πληρώσουμε τα χρέη προς τις ιδιωτικές τράπεζες μπορούμε να αναφέρουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας χρωστάει η Γερμανία, το συνολικό ποσό των οποίων είναι περίπου ίσο με τα χρέη μας προς ιδιωτικές τράπεζες. Να πούμε στις ιδιωτικές τράπεζες, ότι αν επιθυμούν να εισπράξουν τα ποσά που θεωρούν ότι τους τα οφείλουμε να πάνε να τα ζητήσουν από τη Γερμανία.
- Αν οι παραπάνω ενέργειες μας απαγορευτούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
- Για να αποκτήσουμε διεθνή ερείσματα, κατά το πρώτο διάστημα και μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας, συμμαχία σε όλα τα επίπεδα με τη Ρωσία, την Κίνα και με χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως η Βενεζουέλα. Στη συνέχεια, η συμμαχία αυτή μπορεί να χαλαρώσει και να ακολουθούμε πολιτική ουδετερότητας.
- Αν χρειαστεί, δανεισμός από την Κίνα με χαμηλό επιτόκιο αντίστοιχο του Δ.Ν.Τ. Πρόσφατα δάνεισε στη Σερβία με 3.5%.
- Αφαίρεση από τις ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες του δικαιώματος να δημιουργούν χρήμα, με θεσμοθέτηση «τραπεζικού συστήματος πλήρων αποθεμάτων» (full reserve banking).
- Πλήρης κρατικοποίηση της κεντρικής τράπεζας, δηλαδή της «Τράπεζας της Ελλάδος» και ανάθεση σε αυτήν της αποκλειστικής αρμοδιότητας να δημιουργεί το χρήμα.
- Εκτύπωση χρήματος από την κρατική πλέον Τράπεζα της Ελλάδος. Το χρήμα αυτό θα αντικαταστήσει το ευρώ. Κανένας άλλος δεν θα έχει το δικαίωμα να τυπώνει ή να δημιουργεί χρήμα. Έτσι θα πάψουμε να πληρώνουμε τόκους στις ιδιωτικές τράπεζες ελληνικές και ξένες, για να μας δημιουργούν το χρήμα που μας χρειάζεται σαν μέσο για τις συναλλαγές μας.
- Σε όλα τα επόμενα χρόνια, οι Κυβερνήσεις πρέπει να διατηρούν την ποσότητα του χρήματος σταθερή, ώστε να μην υπάρχει πληθωρισμός. Συγκεκριμένα, η ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί πρέπει να μεταβάλλεται σύμφωνα με το ποσοστό μεταβολής του Α.Ε.Π. Όταν το Α.Ε.Π. αυξάνεται κατά ένα ποσοστό π.χ. 3%, η Τράπεζα της Ελλάδος θα αυξάνει το χρήμα που κυκλοφορεί κατά 3%. Με το χρήμα αυτό η Κυβέρνηση θα πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους, εισάγοντας το πρόσθετο αυτό χρήμα στην οικονομία. Αν, αντίθετα, κάποια χρονιά το Α.Ε.Π. μειωθεί π.χ. κατά 3%, η Κυβέρνηση θα συλλέγει με φόρους το 3% του χρήματος και θα το αποσύρει από την κυκλοφορία. Έτσι, η ποσότητα του χρήματος θα είναι πάντοτε ανάλογη του Α.Ε.Π., δηλαδή ανάλογη των συναλλαγών που συμβαίνουν στην οικονομία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σχεδόν καθόλου πληθωρισμός.
- Το νέο εθνικό νόμισμα θα υποτιμηθεί σε σχέση με το ευρώ. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα εισαγόμενα προϊόντα θα γίνουν ακριβότερα και τα ελληνικά προϊόντα θα γίνουν πιο φτηνά σε σύγκριση με τα εισαγόμενα. Έτσι, θα συμφέρει στον κόσμο να αγοράζει ελληνικά προϊόντα και όχι εισαγόμενα, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί η εγχώρια παραγωγή και να μειωθεί η ανεργία. Επίσης, για τον ίδιο λόγο, τα ελληνικά προϊόντα θα γίνουν πιο φθηνά στις αγορές του εξωτερικού, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι εξαγωγές και να μειωθεί περαιτέρω η ανεργία. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι θα ωφεληθούν οι άνεργοι, ενώ θα πληγούν τα ανώτερα στρώματα, επειδή η πολυτελής κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων θα καταστεί ακριβότερη. Σε πρώτη φάση, πάντως, η αύξηση της τιμής των εισαγόμενων προϊόντων θα δημιουργήσει πληθωρισμό. Όμως, ο πληθωρισμός αυτός σε πολύ λίγα χρόνια θα μειωθεί, λόγω της αντικατάστασης της κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων από την κατανάλωση ελληνικών προϊόντων.
- Επιβολή δασμών στις εισαγωγές ξένων προϊόντων για να προστατευτεί περαιτέρω η εγχώρια παραγωγή. Αυτό θα οδηγήσει σε ταχύτατη ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής, αγροτικής και βιομηχανικής, η οποία θα διοχετεύεται προς την εσωτερική αγορά, αντί να εισάγουμε και να καταναλώνουμε ξένα προϊόντα. Αυτό θα ρίξει κατακόρυφα την ανεργία και θα ανορθώσει την οικονομία της χώρας.
- Άμεσα, θα μηδενίσει, σχεδόν, τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό χρέος, επειδή το σύνολο σχεδόν του χρέους είναι προς ιδιωτικές τράπεζες.
- Άμεσα, θα μειώσει περίπου κατά 40% το δημόσιο έλλειμμα, λόγω της εξοικονόμησης των τόκων, που σήμερα πληρώνονται στις ιδιωτικές τράπεζες για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους.
- Θα προκαλέσει άμεσα ταχύτατη και μόνιμη μείωση της ανεργίας, η οποία τελικά θα σταθεροποιηθεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα.
- Αρχικά θα αυξήσει τον πληθωρισμό, λόγω της αύξησης των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων. Μεσοπρόθεσμα, όμως, ο πληθωρισμός θα πέσει σχεδόν στο μηδέν, καθώς η συνολική ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί θα μπορεί να ελέγχεται πλήρως από την Κυβέρνηση και δεν θα εξαρτάται από τον ρυθμό με τον οποίον δανείζουν οι ιδιωτικές τράπεζες.
[η συνέχεια στο επόμενο]
1 Ιουλίου 2010
Ριζική οικονομική μεταρρύθμιση ή... (1) - του Χαρ. Παπαδόπουλου
[Σήμερα το πρωί, βρήκα το κείμενο που ακολουθεί, ως συνημμένο σε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Υπογράφεται από τον -άγνωστό μου- Χαράλαμπο Παπαδόπουλο. Υποχρέωσή μου δεν είναι να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω αλλά να το δημοσιεύσω αυτούσιο (σε συνέχειες, δυστυχώς, λόγω μεγέθους). Η μόνη μου παρέμβαση είναι η μετατροπή των παραπομπών σε δεσμούς (link) και μια μικρή διαμόρφωση για πιο άνετη ανάγνωση.]
ΡΙΖΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ Ἠ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ;
Τώρα που η πατρίδα μας δέθηκε με τις αλυσίδες του Δ.Ν.Τ., προκειμένου να μπορεί να δανείζεται, ώστε με νέα δανεικά να ξεπληρώνει τα προηγούμενα δάνειά της, οφείλουμε να αναρωτηθούμε, κατ΄ αρχήν το εξής: Σε ποιους χρωστάμε;
Την απάντηση μπορεί ο καθένας να τη διαβάσει σε άρθρο [1] της διαδικτυακής οικονομικής εφημερίδας Euro2day. Αντιγράφουμε: "Οι γαλλικές, οι ελβετικές και οι γερμανικές τράπεζες είναι οι μεγαλύτεροι πιστωτές για τον ελληνικό δανεισμό, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών".
Χρωστάμε, δηλαδή, στο γαλλικό ή το γερμανικό κράτος; Η απάντηση είναι όχι. Χρωστάμε στις γαλλικές και τις γερμανικές ΤΡΑΠΕΖΕΣ.
Το επόμενο ερώτημα, κοινής λογικής, που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι το εξής: Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος, όπως η Ελλάδα, το οποίο αποτελείται από 11.000.000 ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται και παράγουν, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, να χρωστάει σε τράπεζες, δηλαδή σε επιχειρήσεις, που ο συνολικός αριθμός εργαζομένων τους δεν είναι ούτε το ένα χιλιοστό του πληθυσμού της Ελλάδας;
Το ερώτημα αυτό, που είναι ένα βασικότατο ερώτημα, τεράστιας σημασίας, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά μπορεί να γενικευτεί με τη μορφή των παρακάτω ερωτημάτων:
ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΟ ΧΡΗΜΑ
Το χρήμα, σε πρώτη φάση, τυπώνεται ή δημιουργείται σε ηλεκτρονική μορφή από τις κεντρικές τράπεζες.
Η κεντρική τράπεζα της Ευρωζώνης είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η τράπεζα αυτή είναι μια ιδιωτική τράπεζα, δηλαδή οι μέτοχοί της δεν είναι τα κράτη και οι εκλεγμένες κυβερνήσεις τους, αλλά ιδιώτες. Συγκεκριμένα, μέτοχοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι οι κεντρικές τράπεζες των χωρών μελών της Ευρωζώνης, η συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών των οποίων ανήκει σε ιδιώτες. Για παράδειγμα, η κεντρική τράπεζα της χώρας μας είναι η «Τράπεζα της Ελλάδος», η οποία είναι μια ιδιωτική τράπεζα, εισηγμένη στο χρηματιστήριο, στην οποία το ελληνικό δημόσιο κατέχει μόλις το 6.5% των μετοχών.
Οι κεντρικές τράπεζες σε όλο σχεδόν το δυτικό κόσμο είναι, όπως η «Τράπεζα της Ελλάδος», ιδιωτικές επιχειρήσεις, με ιδιώτες μεγαλομετόχους, των οποίων τα ονόματα δεν δημοσιεύονται. Παρ΄ όλα αυτά έχουν το προνόμιο να ασκούν τη νομισματική πολιτική όλων των χωρών της Δύσης, ένα προνόμιο που κανονικά θα έπρεπε να το είχαν αποκλειστικά οι λαοί και οι εκλεγμένες τους Κυβερνήσεις. Έχοντας το προνόμιο να ασκούν τη νομισματική πολιτική, οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες καθίστανται οι ρυθμιστές της παγκόσμιας οικονομίας, μια αρμοδιότητα, βέβαια, την οποία δεν ασκούν για το συμφέρον των λαών, αλλά για τα συμφέροντα των αγνώστων ιδιωτών μετόχων τους.
Ωστόσο, μόνο το 2.5% του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς δημιουργείται από τις κεντρικές τράπεζες για λογαριασμό των Κυβερνήσεων. Το υπόλοιπο 97.5% δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες, με τη διαδικασία που περιγράφεται παρακάτω:
Το σύστημα αυτό, δημιουργίας χρήματος και δανεισμού του από τις τράπεζες που περιγράψαμε, ισχύει σε σχεδόν παγκόσμια κλίμακα και ονομάζεται «τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων» (fractional reserve banking). Αποτέλεσμα της εφαρμογής του συστήματος αυτού είναι ότι το 97.5% περίπου του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες αποκομίζουν κέρδη με τους εξής δύο τρόπους:
1. Από τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ των επιτοκίων δανεισμού και των επιτοκίων καταθέσεων, δηλαδή από το γεγονός, ότι δανείζουν το χρήμα που δημιουργούν με μεγαλύτερο επιτόκιο από το επιτόκιο, το οποίο δίνουν όταν το χρήμα αυτό κατατίθεται.
2. Από τις κατασχέσεις τις οποίες κάνουν σε αυτούς που χρωστάνε και αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια που πήραν.
Απλούστερα, μπορούμε να πούμε, ότι το τραπεζικό σύστημα, το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, έχει αποκτήσει το προνόμιο να δημιουργεί σχεδόν όλο το χρήμα από το μηδέν και να το δανείζει, εισπράττοντας τόκους και κάνοντας κατάσχεση των περιουσιών αυτών που χρωστάνε.
Τα κράτη και οι λαοί έχασαν επομένως το δικαίωμα να δημιουργούν το χρήμα και το παραχώρησαν στο παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, δηλαδή στους Διεθνείς Τραπεζίτες. Έτσι εξηγείται για ποιο λόγο όλα τα κράτη του κόσμου και κατεξοχήν τα πιο πλούσια είναι χρεωμένα μέχρι το λαιμό στις τράπεζες, δηλαδή σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες απασχολούν μόνο ένα απειροελάχιστο κλάσμα του παγκοσμίου πληθυσμού.
[Η συνέχεια αύριο]
ΡΙΖΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ Ἠ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ;
Τώρα που η πατρίδα μας δέθηκε με τις αλυσίδες του Δ.Ν.Τ., προκειμένου να μπορεί να δανείζεται, ώστε με νέα δανεικά να ξεπληρώνει τα προηγούμενα δάνειά της, οφείλουμε να αναρωτηθούμε, κατ΄ αρχήν το εξής: Σε ποιους χρωστάμε;
Την απάντηση μπορεί ο καθένας να τη διαβάσει σε άρθρο [1] της διαδικτυακής οικονομικής εφημερίδας Euro2day. Αντιγράφουμε: "Οι γαλλικές, οι ελβετικές και οι γερμανικές τράπεζες είναι οι μεγαλύτεροι πιστωτές για τον ελληνικό δανεισμό, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών".
Χρωστάμε, δηλαδή, στο γαλλικό ή το γερμανικό κράτος; Η απάντηση είναι όχι. Χρωστάμε στις γαλλικές και τις γερμανικές ΤΡΑΠΕΖΕΣ.
Το επόμενο ερώτημα, κοινής λογικής, που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι το εξής: Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος, όπως η Ελλάδα, το οποίο αποτελείται από 11.000.000 ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται και παράγουν, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, να χρωστάει σε τράπεζες, δηλαδή σε επιχειρήσεις, που ο συνολικός αριθμός εργαζομένων τους δεν είναι ούτε το ένα χιλιοστό του πληθυσμού της Ελλάδας;
Το ερώτημα αυτό, που είναι ένα βασικότατο ερώτημα, τεράστιας σημασίας, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά μπορεί να γενικευτεί με τη μορφή των παρακάτω ερωτημάτων:
- Πώς είναι δυνατόν όλα τα κράτη του κόσμου, χωρίς σχεδόν καμία εξαίρεση, να έχουν τεράστια χρέη στις τράπεζες;
- Πώς είναι δυνατόν οι χώρες με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος (σε απόλυτο μέγεθος) στον κόσμο να είναι κατά σειρά οι Η.Π.Α., η Ιαπωνία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία [2, 3], δηλαδή οι κατά τεκμήριο πλουσιότερες χώρες στον κόσμο;
- Πώς είναι δυνατόν, αντί οι φτωχές χώρες να χρωστάνε στις πλούσιες, όπως θα περίμενε κανείς, να χρωστάει όλος ο κόσμος στις τράπεζες;
- Πώς είναι δυνατόν όλοι οι άνθρωποι και όλα τα κράτη του κόσμου να είναι χρεωμένοι στις τράπεζες, δηλαδή σε επιχειρήσεις οι οποίες δεν παράγουν κανένα χρήσιμο υλικό προϊόν; Πώς είναι δυνατόν τα δισεκατομμύρια ανθρώπων που παράγουν να χρωστάνε σε μερικούς χιλιάδες τραπεζίτες, οι οποίοι δεν παράγουν τίποτα;
ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΟ ΧΡΗΜΑ
Το χρήμα, σε πρώτη φάση, τυπώνεται ή δημιουργείται σε ηλεκτρονική μορφή από τις κεντρικές τράπεζες.
Η κεντρική τράπεζα της Ευρωζώνης είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η τράπεζα αυτή είναι μια ιδιωτική τράπεζα, δηλαδή οι μέτοχοί της δεν είναι τα κράτη και οι εκλεγμένες κυβερνήσεις τους, αλλά ιδιώτες. Συγκεκριμένα, μέτοχοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι οι κεντρικές τράπεζες των χωρών μελών της Ευρωζώνης, η συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών των οποίων ανήκει σε ιδιώτες. Για παράδειγμα, η κεντρική τράπεζα της χώρας μας είναι η «Τράπεζα της Ελλάδος», η οποία είναι μια ιδιωτική τράπεζα, εισηγμένη στο χρηματιστήριο, στην οποία το ελληνικό δημόσιο κατέχει μόλις το 6.5% των μετοχών.
Οι κεντρικές τράπεζες σε όλο σχεδόν το δυτικό κόσμο είναι, όπως η «Τράπεζα της Ελλάδος», ιδιωτικές επιχειρήσεις, με ιδιώτες μεγαλομετόχους, των οποίων τα ονόματα δεν δημοσιεύονται. Παρ΄ όλα αυτά έχουν το προνόμιο να ασκούν τη νομισματική πολιτική όλων των χωρών της Δύσης, ένα προνόμιο που κανονικά θα έπρεπε να το είχαν αποκλειστικά οι λαοί και οι εκλεγμένες τους Κυβερνήσεις. Έχοντας το προνόμιο να ασκούν τη νομισματική πολιτική, οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες καθίστανται οι ρυθμιστές της παγκόσμιας οικονομίας, μια αρμοδιότητα, βέβαια, την οποία δεν ασκούν για το συμφέρον των λαών, αλλά για τα συμφέροντα των αγνώστων ιδιωτών μετόχων τους.
Ωστόσο, μόνο το 2.5% του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς δημιουργείται από τις κεντρικές τράπεζες για λογαριασμό των Κυβερνήσεων. Το υπόλοιπο 97.5% δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες, με τη διαδικασία που περιγράφεται παρακάτω:
- Οι Κυβερνήσεις δανείζονται χρήματα από ιδιώτες (π.χ. ιδιωτικές τράπεζες), με τόκο, δίνοντας σε αυτούς, σαν αποδεικτικό του δανεισμού, χαρτιά, τα οποία ονομάζονται κρατικά ομόλογα.
- Οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν κρατικά ομόλογα, που κατέχουν διάφοροι ιδιώτες επενδυτές. Τα ομόλογα αυτά τα αγοράζουν πληρώνοντας στους ιδιώτες επενδυτές χρήμα, το οποίο το δημιουργούν από το μηδέν για λογαριασμό της Κυβέρνησης, απλώς τυπώνοντάς το στους λογαριασμούς των ιδιωτών επενδυτών. Το χρήμα αυτό είναι το χρήμα που δημιουργείται από τις Κυβερνήσεις και αντιπροσωπεύει μόλις το 2.5% του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς.
- Η ιδιωτική τράπεζα, στην οποία βρίσκεται ο λογαριασμός του ιδιώτη επενδυτή, αποκτά με τη διαδικασία αυτή μια πρόσθετη κατάθεση, η οποία, έστω, ισούται με Κ. Λόγω της ύπαρξης της κατάθεσης αυτής, η ιδιωτική τράπεζα έχει τη νομική δυνατότητα να δημιουργήσει από το μηδέν και να δανείσει νέο χρήμα, το οποίο ισούται με το 90% της κατάθεσης (90%*Κ). Το νέο αυτό χρηματικό ποσό η τράπεζα απλά το δημιουργεί από το μηδέν και το πληκτρολογεί στον τραπεζικό λογαριασμό αυτού τον οποίο δανείζει. Έτσι, η τράπεζα, στην οποία βρίσκεται ο λογαριασμός του δανειολήπτη, αποκτά μια πρόσθετη κατάθεση ίση με 90%*Κ, η οποία της δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσει από το μηδέν και να δανείσει πρόσθετο χρήμα ίσο με 90%*(90%*Κ) = 81%*Κ.
- Το νέο αυτό χρηματικό ποσό κατατίθεται στον τραπεζικό λογαριασμό αυτού που το δανείζεται και δίνει στην τράπεζά του τη δυνατότητα να δημιουργήσει από το μηδέν και να δανείσει νέο χρηματικό ποσό ίσο με 90%*81%*Κ = 0.73*Κ κ.ο.κ.
Το σύστημα αυτό, δημιουργίας χρήματος και δανεισμού του από τις τράπεζες που περιγράψαμε, ισχύει σε σχεδόν παγκόσμια κλίμακα και ονομάζεται «τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων» (fractional reserve banking). Αποτέλεσμα της εφαρμογής του συστήματος αυτού είναι ότι το 97.5% περίπου του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες αποκομίζουν κέρδη με τους εξής δύο τρόπους:
1. Από τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ των επιτοκίων δανεισμού και των επιτοκίων καταθέσεων, δηλαδή από το γεγονός, ότι δανείζουν το χρήμα που δημιουργούν με μεγαλύτερο επιτόκιο από το επιτόκιο, το οποίο δίνουν όταν το χρήμα αυτό κατατίθεται.
2. Από τις κατασχέσεις τις οποίες κάνουν σε αυτούς που χρωστάνε και αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια που πήραν.
Απλούστερα, μπορούμε να πούμε, ότι το τραπεζικό σύστημα, το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, έχει αποκτήσει το προνόμιο να δημιουργεί σχεδόν όλο το χρήμα από το μηδέν και να το δανείζει, εισπράττοντας τόκους και κάνοντας κατάσχεση των περιουσιών αυτών που χρωστάνε.
Τα κράτη και οι λαοί έχασαν επομένως το δικαίωμα να δημιουργούν το χρήμα και το παραχώρησαν στο παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, δηλαδή στους Διεθνείς Τραπεζίτες. Έτσι εξηγείται για ποιο λόγο όλα τα κράτη του κόσμου και κατεξοχήν τα πιο πλούσια είναι χρεωμένα μέχρι το λαιμό στις τράπεζες, δηλαδή σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες απασχολούν μόνο ένα απειροελάχιστο κλάσμα του παγκοσμίου πληθυσμού.
[Η συνέχεια αύριο]
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)