To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

6 Μαρτίου 2018

Ιταλία: και τώρα, τί;

Κατά το διήμερο 22-23 Φεβρουαρίου διοργανώθηκε στις Βρυξέλλες μια εκδήλωση από το Κέντρο Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής (Centre for European Policy Studies), με υψηλούς καλεσμένους, οι οποίοι θα συζητούσαν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ενωμένη Ευρώπη. Την εκδήλωση άνοιξε ο πρόεδρος της Κομμισσιόν Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, από τον οποίο ζητήθηκε να κάνει και μια εκτίμηση για τις -επικείμενες τότε- προχτεσινές ιταλικές εκλογές. Ως συνήθως, ο Γιούνκερ δεν πολυσκέφτηκε πριν απαντήσει:
Πρέπει να προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο σενάριο και το χειρότερο σενάριο θα μπορούσε να είναι μια μη λειτουργική κυβέρνηση.

Στην αψυχολόγητη τοποθέτηση του Γιούνκερ έσπευσε να απαντήσει ο ιταλός πρωθυπουργός Πάολο Τζεντιλόνι: "θα τον καθησυχάσω λέγοντάς του ότι σε κάθε περίπτωση όλες οι κυβερνήσεις είναι λειτουργικές, οι κυβερνήσεις κυβερνούν". Βέβαια, ο πρόεδρος της Κομμισσιόν θα έπρεπε να ήταν από μόνος του ιδιαίτερα προσεκτικός μιλώντας για την Ιταλία. Δεν θα έπρεπε να ξεχνάει ότι η Ιταλία στα 157 χρόνια τής σύγχρονης ιστορίας της (από το 1861 όταν ο Γαριβάλδης δημιούργησε το πρώτο ενωμένο "Βασίλειο της Ιταλίας"), μετράει 128 κυβερνήσεις. Αυτό σημαίνει ότι, αν εξαιρέσουμε τα 21 χρόνια φασιστικής διακυβέρνησης του Μουσσολίνι, οι ιταλοί αλλάζουν κυβέρνηση σχεδόν μια φορά τον χρόνο κατά μέσον όρο. Και όμως, αυτή η χώρα εξακολουθεί να κυβερνιέται. Ίσως όχι με τρόπο αρεστό στο κύριο Γιούνκερ αλλά κυβερνιέται.

Πάντως, πρέπει να παραδεχτούμε ότι με το δίκιο του ήταν ανήσυχος ο Γιούνκερ, κάτι που σαφώς υπογραμμίζεται από το αποτέλεσμα των εκλογών. Με πρώτη δύναμη το κάθε άλλο παρά ξεκάθαρα φιλοευρωενωσιακό "Κίνημα πέντε αστέρων", με ισχυρότερο κομματικό σχηματισμό την κολεγιά τού -κάθε άλλο παρά συμπαθούς στις Βρυξέλλες- Μπερλουσκόνι με τα ευρωσκεπτιστικά κόμματα "Λέγκα του Βορρά", "Αδελφοί τής Ιταλίας" και "Εμείς με την Ιταλία" και με τον ίσως πιστότερο σύμμαχό τους, το "Δημοκρατικό Κόμμα" (βρε πώς αλλάζουν οι καιροί!) εμφανώς εξασθενημένο, οι Βρυξέλλες έχουν κάθε λόγο να περιμένουν με αγωνία την επόμενη μέρα.

Όντως ο ιταλικός ευρωσκεπτικισμός προβληματίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι ιταλοί ξέρουν ότι το χρέος τους είναι το υψηλότερο (σε απόλυτα ποσά) στην ευρωζώνη αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνουν ότι ακριβώς αυτό το μέγεθος αποτελεί και εγγύηση πως κανείς δεν θα τους αφήσει να σωριαστούν, μιας και κάτι τέτοιο θα σήμαινε όχι απλώς την διάλυση της νομισματικής ένωσης αλλά και την καταστροφή εθνικών οικονομιών άμεσα εξαρτημένων από την δική τους (Γαλλία, Γερμανία κλπ).

Παράλληλα, η Ιταλία δεν προσφέρεται για λύσεις σαν εκείνες που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα, την Πορτογαλία ή την Κύπρο. Δυστυχώς για τα νεοφιλελεύθερα κέντρα λήψης αποφάσεων, ο χρόνος έχει αποδειχτεί πια καλός δάσκαλος για την Ρώμη, η οποία δεν μπορεί να "τσιμπήσει" σε δολώματα τύπου PSI ή κουρέματος καταθέσεων, εφ' όσον τα καταστροφικά αποτελέσματα τέτοιων επιλογών έχουν γίνει ήδη σαφή. Για να το πούμε διαφορετικά, ούτε οι Βρυξέλλες ούτε η Φρανκφούρτη έχουν πλέον το κατάλληλο δόλωμα για να πιάσουν ένα τόσο μεγάλο ψάρι.

Κατ' επέκταση, η Ρώμη δεν έχει κανένα λόγο να σκύψει το κεφάλι σε οποιονδήποτε "θεσμό" και μπορεί με -μικρότερη ή μεγαλύτερη- άνεση να συνεχίσει τον γνωστό κεϋνσιανό δρόμο τής ανάπτυξης μέχω της δημιουργίας ελλειμμάτων. Έναν δρόμο, δηλαδή, που εξυπηρετεί το εγχώριο κεφάλαιο και όχι το γερμανικό. Πολύ περισσότερο αφού η ΕΚΤ δεν υπάρχει περίπτωση να πάψει να αγοράζει ιταλικά ομόλογα (κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο για το ευρώ), διατηρώντας έτσι χαμηλά τα επιτόκια δανεισμού της χώρας.

Femenικός ακτιβισμός: "Μπερλουσκόνι έχεις λήξει"

Κατόπιν όλων αυτών, το ερώτημα περί της επόμενης μέρας στην Ιταλία χάνει μεγάλο μέρος από την βαρύτητά του και η απάντηση στην αγωνία τού κυρίου Γιούνκερ γίνεται μάλλον ξεκάθαρη: ό,τι κι αν συμβεί, η κυβέρνηση που θα προκύψει θα είναι -κατά το μάλλον ή ήττον- "μη λειτουργική", όπως εννοεί τον όρο ο πρόεδρος της Κομμισσιόν. Όποια κυβέρνηση συνεργασίας κι αν σχηματιστεί, είτε από το "Κίνημα πέντε αστέρων" και την "Λέγκα του Βορρά" είτε από το μπερλουσκονικό "Φόρτσα Ιτάλια" και το "Δημοκρατικό Κόμμα" είτε ο,τιδήποτε άλλο, το πιθανώτερο είναι ότι το ευρωπαϊκό διευθυντήριο δεν θα περάσει ιδιαίτερα ευχάριστες μέρες μαζί της. Αυτή την φορά το ιταλικό πολιτικό σκηνικό αναμένεται να εξυπηρετήσει περισσότερο το ντόπιο παρά το ευρωπαϊκό κεφάλαιο (αυτό που κατ' ευφημισμό λέγεται και "ευρωπαϊκό όραμα").

Φυσικά, υπάρχει πάντοτε το ενδεχόμενο να αναζητηθεί διέξοδος με τον πιο γνωστό στους ιταλούς τρόπο: με νέες εκλογές. Μόνο που αυτή την φορά δεν φαίνεται πώς μπορεί να αλλάξει κάτι ριζικά μ' αυτόν τον τρόπο.

10 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

η οποία δεν μπορεί να "τσιμπήσει" σε δολώματα τύπου PSI ή κουρέματος καταθέσεων,

Η Ιταλία (συνωμοσιολογικά πάντα) θα είναι το αντικείμενο του επομένου πειράματος, του ευρώ 2ης ταχύτητας ('η ευρώ του νότου ή σούντο ήήή) με αξία τη μισή από του ορίτζιναλ.
Το μόνο που δεν λογάριασαν είναι η κόζα νόστρα(και η καμόρα και η ντραγκέτα κλπ), τότε να σε δω γιούνκερ που θα κρυφτείς.

Ανώνυμος είπε...

Δεν χρειάζεται να κρυφτεί πουθενά ο Γιούγκερ. Τα συμφέροντα των Καπιταλιστών εκπροσωπεί σαν Ε.Ε. Το ότι τμήματα της Ιταλικής Αστικής Τάξης επιδιώκουν επιστροφή σε Εθνικό Καπιταλισμό δεν αλλάζει κάτι για την Εργατική Τάξη και τον λαό της Ιταλίας. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ανώνυμος είπε...

Το πραγματικά ενθαρυντικό είναι η ύπαρξει Κ.Κ στην Ιταλία απο το 2012 που συμμετείχε στις Αστικες εκλογές στο 60% της χώρας παρα τα εμπόδια του Αστικού κράτους. Σίγουρα η ζημιά που έχει γίνει εδω και Δεκαετίες απο τον Ευρωκομμουνισμό ΤΟΛΙΑΤΙ ΜΠΕΡΛΙΓΚΟΥΕΡ είναι τεράστια και η προσπάθεια που χρειάζεται πολύ μεγάλη. Τα σημάδια είναι ενθαρυντικά. Σε κάθε χώρα πρέπει να κρατηθεί η φλόγα αναμένη και οι Κομμουνιστές να προχωρήσουν μπροστά σε ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ με τον Οπορτουνισμό όλων των αποχρώσεων. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Σεχτάρ ο Τρομερός είπε...

Σε τέτοιες περιπτώσεις κινδυνεύεις να πέσεις στην άγρια αυτοκαταστροφική "χαρά": Κατά το βιβλικό, του Σαμψών, "αποθανείτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων" η την πολύ επιτυχημένη παράφραση του Μποστ, "μετά των άγγλων φίλων", όπου για "άγγλους" εδώ μπορούμε να βάλουμε τους Φασίστες - δεν κάνει και μεγάλη διαφορά.
Τώρα, για την Ιταλική "Αριστερά", τι να πω;
Το PCI ήταν το πιο δημοκρατικό και μαζικό κόμμα "κ".κ. επί γής!
Αλλά, όπως φαίνεται, κομμουνιστικό δεν ήταν, άρα...., δε χάθηκε κάτι, που δεν υπήρχε...
Και, (τώγραψα κι αλλού), μη νομίζουμε πως και εδώ στην Ελλάδα είναι και πολύ διαφορετικά τα πράγματα! Αν βγάλουμε από το πολιτικό φάσμα αυτή την μικρή ανορθογραφία, που λέγεται ΚΚΕ και δεν είναι παρά ένα πέντε-κόμμα-κάτι τοις εκατόν, το υπόλοιπο, που μένει, είναι άλλη μια Ιταλία. "Λαοί", παραδομένοι στην αποχαύνωση του Καπιταλισμού-Φασισμού, με τα τεράστια προβλήματά τους να τους βυθίζουν πιο βαθειά στην κόλασή τους. Ο ορισμός της Αυτοκαταστροφής.
Και ο ορισμός της Αισιοδοξίας είναι να πιστεύει κανείς, πως όλο αυτό, θα εξελιχτεί ομαλά.

Σεχτάρ ο Τρομερός είπε...

...και, λίγο για να ευθυμήσουμε:
Κάποιος να πει σε αυτή την "Υστέρω" της φωτογραφίας, ότι οι Φεμέν στην Ιταλία, πρέπει νάχουν τα βυζιά τουλάχιστον της Σοφίας Λόρεν, άντε της Κλαούντιας Καρντινάλε! Είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας!

Makinen είπε...

Αν μη τι άλλο, η ευρωπαϊκή ήπειρος μπαίνει σε μια νέα περίοδο μακράς αναταραχής, που σίγουρα θα δημιουργήσει νέα δεδομένα. Ο Παναγιώτης, ίσως έχει δίκιο, πως βρισκόμαστε στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, γιατί έχουμε μια σειρά ενεργειών που το επιβεβαιώνουν (Brexit, προστατευτισμός, νέος κύκλος εξοπλισμών (η Γερμανία ετοιμάζει την καθέλκυση 6 φρεγατών, των μεγαλύτερων στην ιστορία της!), επιτάχυνση της ομοσπονδιοποίησης μέχρι το 2024)
Με δεδομένο πως κ στη Γερμανία υπάρχει πολιτική αναταραχή κ ανακατατάξεις στους επικεφαλεις των θεσμών της, η κατάσταση θα είναι απρόβλεπτη, τουλάχιστον μέχρι κ το καλοκαίρι. Οι καταθέσεις των φρατέλων, μπορεί να μην απειλούνται, αλλά σίγουρα η πολιτική αστάθεια μαζί με τις προτάσεις Μακρόν θα ενεργοποιήσουν τα σχέδια Σόϊμπλε για διχοτόμηση της ευρωζώνης.

Ανώνυμος είπε...

Σεχτάρ. Πολύ σωστός.... ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ανώνυμος είπε...

@Σεχτάρ ο Τρομερός

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας που να λέει ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν ομαλά, ίσα ίσα το καζάνι βράζει παγκόσμια και... να δούμε ποιος θα φαγωθεί μετά (μάλλον εμείς)!
Σίγουρα όμως στην Ιταλία θα έχουν καλύτερες πιθανότητες να εξελιχθούν προς όφελος του λαού, τώρα που σιγά σιγά μπαίνει στο κάδρο το ΚΚΙ, πόσο μάλλον που είναι διατεθειμένο να σταθεί στο πλευρό της ΕΤ, μακριά από διαχειριστικές και κοινοβουλευτικές αυταπάτες, με καθαρό στόχο το σοσιαλισμό.

Ιωσήφ ο οπορτουνοφάγος

Παπουτσωμενος Γατος είπε...

Ποιο καδρο? 0,3% πηρε το ΚΚΙ ειναι στα επιπεδα γκρουπας. Θα χρειαστει χρονια πριν διαδραματισει εναν εστω μικρο ρολο.

Ανώνυμος είπε...

Γάτος. Σίγουρα θα χρειαστεί χρόνια δεν υπάρχει αμφιβολία καμμία. Η Ζημιά άλλωστε που έχει γίνει στο Δ.Κ.Κ και στην Ιταλία είναι τεράστια. Και μόνο οτι υπάρχει είναι εξαιρετικά θετικό. Η Φλόγα αναμένη να κρατηθεί είναι το ζητούμενο και η γραμμή σύγκρουσης με τον Οπορτουνισμό. Ευτύχως στην Ελλάδα δεν ξεκινήσαμε απο αυτό το σημείο. Αισιοδοξία Γάτος. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ