Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα...
... η αντιγραφή όχι απλώς επιτρέπεται αλλά είναι και επιθυμητή, ακόμη και χωρίς αναφορά της πηγής!

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

Οι Δικαστές και Εισαγγελείς εφαρμόζουν, κατά κόρον, την τακτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Όταν εμφανίζεται στο Δικαστήριο κάνας κακομοίρης, τον αποπαίρνουν. Όταν ένας Κατηγορούμενος μακρηγορεί, του λένε: αυτό είναι εκτός θέματος. Όταν βλέπουν έναν υψηλά ιστάμενο, του γλείφουν τον κώλο. Όταν ένας νεαρός Δικηγόρος αγορεύει, τον διακόπτουν με το περίφημο συντομεύετε. Όταν καταθέτει ένας Αστυνομικός, τον ακούνε ευλαβώς. Όταν δικάζεται ένας Αστυνομικός, τον αθωώνουν ή τον απαλλάσσουν. Όταν προσέρχεται στην έδρα του Δικαστηρίου μία γόησσα, οι Δικαστές σαλιαρίζουν. Όταν κάθεται στο εδώλιο κάνας αναρχικός, του γαμούν την Παναγία. Όταν ένα μασόνος Συνήγορος κάνει την μυστική χειρονομία των τεκτόνων, τον περιποιούνται και, εν πάση περιπτώσει, αποκλείεται να χάσει την δίκη. (...) Τώρα οι Δικαστές και Εισαγγελείς μάχονται κατά της Εκτελεστικής Εξουσίας, για να αυξήσουν την δικιά τους Εξουσία. Οι πολιτικάντηδες είναι επικίνδυνοι. Οι Δικαστικοί είναι επικινδυνωδέστεροι.

[Ηλίας Πετρόπουλος, "Ο κουραδοκόφτης", εκδόσεις Νεφέλη, 2002 (σελ.: 112-113, 115)]

5 Σεπτεμβρίου 2013

Ενημέρωση της κόντρας

Στο χτεσινό μας σημείωμα είδαμε ένα απλοποιημένο παράδειγμα "συναίνεσης και συνεργασίας" της αστικής εξουσίας με το εκδοτικό κατεστημένο, όπου ένας εκδότης πατρονάρει την κυβερνητική προπαγάνδα και παίρνει ως αντάλλαγμα μια δουλίτσα. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν γι' αυτήν την δουλίτσα υπάρχουν κι άλλοι ενδιαφερόμενοι. Τί να κάνει η φουκαριάρα η κυβέρνηση σε τέτοια περίπτωση; Ποιανού την καρδιά να φτιάξει και ποιανού να χαλάσει;

Ως γνωστόν, το Βαρδινογιανναίικο δραστηριοποιείται και στον χώρο των εκδόσεων και της ενημέρωσης, όπως όλοι οι σοβαροί επιχειρηματίες. Όσον αφορά την τηλεόραση, είχε τα ποσοστά του στο Μέγκα αλλά είχε εξασφαλίσει και τον έλεγχο του Σταρ, για καβάντζα. Όταν, λοιπόν, η κυβέρνηση (συμμορφούμενη προς τις ευρωενωσιακές εντολές) ιδιωτικοποίησε την ενέργεια κι έβγαλε την ΔΕΗ στο σφυρί, ο Βαρδής εκδήλωσε το ενδιαφέρον του να επεκτείνει τις δουλειές του και σ' αυτόν τον κλάδο. Έλα όμως που τις ίδιες ορέξεις είχαν (και έχουν, βεβαίως) κι άλλοι μεγαλολεφτάδες, ξένοι και ντόπιοι (Μυτιληναίος, Κοπελούζοι, Μπόμπολας κλπ)! Άντε τώρα να μοιράσεις σ' όλους αυτούς την ίδια πίτα... Η κυβέρνηση προσπάθησε να ενώσει τα διεστώτα. Κατ' αρχάς, ξεφορτώθηκε τον Μπόμπολα, δίνοντάς του τα λιγνιτωρυχεία της Βεύης. Κατόπιν, ώθησε τον Μυτιληναίο να συνεργαστεί με τους Κοπελούζους. Τέλος, ζήτησε από τον Βαρδινογιάννη να πάει πάσο και να περιμένει την επόμενη δουλίτσα. Λογικά πράγματα, θα έλεγε κανείς. Όμως, ο Βαρδής δεν έχει μάθει στην απόρριψη. Έτσι, αρνήθηκε το πάσο.

Τότε η κυβέρνηση αποφάσισε να μεταχειριστεί τα μεγάλα μέσα. Μια ωραία πρωία, λοιπόν, σκάσανε μύτη στο Βαρδινογιανναίικο κάτι ελεγκτές τού ΣΔΟΕ, οι οποίοι κάνανε τα χαρτιά τής επιχείρησης φύλλο και φτερό. Τελικά, ο έλεγχος βρήκε τεφαρίκι. Οι Βαρδινογιάννηδες, λέει, είχανε φέρει απ' έξω κάτι πετρέλαια στην ζούλα, δίχως να πληρώσουνε φόρους και χαρτόσημα. Το πόρισμα ήταν καταπέλτης και το πρόστιμο ανάλογο: διακόσια εκατομμύρια.

Ο Βαρδής τα πήρε στο κρανίο. Μόνο που εκεί στο Μέγκα δεν ήταν μόνος του και τα συνεταιράκια του δεν είχαν καμμιά όρεξη να συγκρουστούν με την κυβέρνηση για να του κάνουν το χατήρι. Έτσι κι αυτός τα βρόντηξε κάτω, τους έστειλε στον διάολο και στράφηκε προς την καβάντζα του, το Σταρ. "Αν δεν πάρετε πίσω την διακοσάρα, μέχρι τον Σεπτέμβρη θα σας ρίξω", παράγγειλε στον Σαμαρά και στον Στουρνάρα. Και για να τους δώσει να καταλάβουν ότι το εννοούσε, άρχισε τις μεταγραφές: έκλεισε για αρχινταραβεριτζή των ειδήσεων τον e-Νίκο Χατζηνικολάου, για παρουσιάστρια την Μάρα τού Θόδωρου, για σχολιαστές την Κάτια Μακρή και τον Γιώργο Κουβαρά κλπ. ενώ μάζεψε και κάποια γνωστά ονόματα, όπως τον Στέλιο Κούλογλου.

Η κόντρα τώρα ξεκινάει και αναμένεται ενδιαφέρουσα. Μόνο που όλο τούτο το παιχνίδι δεν έχει καμμιά σχέση με την πραγματική ενημέρωση. Ενημέρωση της κόντρας δεν υπάρχει. Προσωπικά, μου θυμίζει μια παλιά ιστορία με κάποιον πατρινό εφημεριδά, ο οποίος ήταν μέλος τής "συμβουλευτικής" τού δικτάτορα Παπαδόπουλου αλλά, όταν τα συμφέροντά του συγκρούστηκαν με την πολιτική τής χούντας, δεν δίστασε να βγάλει κάποια αντιδικτατορικά πρωτοσέλιδα, με συνέπεια να το παίζει "αντιστασιακός" μετά το 1974.


ΥΓ: Για τα έργα και τις ημέρες Βαρδινογιανναίων, Μπομπολαίων, Αλαφουζαίων κλπ θα επανέλθουμε με μερικά άκρως ενδιαφέροντα σημειώματα.

1 σχόλιο:

Σπύρος είπε...

Θοδωρή καλησπέρα!
Έχω την εντύπωση ότι το πρόστιμο προς τον Βαρδινογιάννη το πήραν πίσω καθώς ήταν "παράνομο"...