To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

30 Σεπτεμβρίου 2013

Αγρυπνούμε!

Το θέμα των ημερών είναι οπωσδήποτε οι διώξεις που ασκούνται σε στελέχη -προβεβλημένα ή μη- της Χρυσής Αυγής. Πολλοί ανακουφίστηκαν με τις εξελίξεις. Άλλοι πάλι είναι συγκρατημένοι. Και κάποιοι λίγοι παραμένουν ανήσυχοι. Προσωπικώς, δεν θα δηλώσω σε ποια απ' αυτές τις κατηγορίες ανήκω. Απλώς, θα διατυπώσω ορισμένες σκέψεις.

Όσοι εξακολουθούν να ανησυχούν, μάλλον έχουν κατά νου την Ιστορία και, συγκεκριμένα, το φιάσκο τού πραξικοπήματος της μπυραρίας (κάποιοι αμετανόητοι επιμένουν να το αποκαλούν επανάσταση του Μονάχου, τρομάρα τους), με το οποίο ο Χίτλερ προσπάθησε το 1923 να καταλύσει την δημοκρατία τής Βαϊμάρης. Τότε, ο Χίτλερ συνελήφθη και καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση, αν και για την περίπτωσή του προβλεπόταν ακόμη και η θανατική ποινή (ανάλογα ελαφρές ήσαν οι ποινές και των άλλων πρωταιτίων τού πραξικοπήματος). Μέσα στην -εντυπωσιακά άνετη- φυλακή, ο Χίτλερ είχε την άνεση να γράψει το Mein Kampf (Ο Αγών μου) αλλά και τον χρόνο να αλλάξει μυαλά ώστε να επιχειρήσει την κατάληψη της εξουσίας με νόμιμα (συνταγματικά) μέσα.

Οι ανησυχούντες, λοιπόν, βλέπουν κοινά σημεία ανάμεσα στο 1923 και στο 2013. Όμως, όσα κοινά σημεία κι αν θέλει να σημειώσει κανείς, οι διαφορές είναι χαώδεις. Πρώτα-πρώτα, η ευφυΐα που διέθετε ο Χίτλερ κάνει τον Μιχαλολιάκο να μοιάζει με άτομο που πάσχει από νοητική υστέρηση. Ο αρχηγός των ναζί έγραψε το Mein Kampf αλλά ο αρχηγός τής Χρυσής Αυγής δεν δείχνει ικανός να γράψει ούτε έκθεση με θέμα "Πώς πέρασα την Κυριακή μου". Παράλληλα, ο Χίτλερ περιστοιχιζόταν από κοφτερά μυαλά, όπως π.χ. ο Γκαίμπελς, ο Γκαίρινγκ, ο Ες κλπ., ενώ ο Μιχαλολιάκος στηρίζεται σε φελλούς τύπου Κασιδιάρη, Παναγιώταρου, Γερμενή, Μπαρμπαρούση κλπ.

Ίσως, όμως, η ουσιωδέστερη διαφορά να βρίσκεται ακριβώς σ' αυτά τα 80 χρόνια που μεσολαβούν. Τότε, ο ναζισμός και όλα τα "καλούδια" που κουβαλούσε μαζί του (αντισημιτισμός, αρειανισμός κλπ) ήσαν πρωτόγνωρα. Σήμερα, υπάρχει και η ιστορική γνώση αλλά και η πρακτική εμπειρία από την αντιμετώπιση του θηρίου. Όχι πως δεν πρέπει να μας ανησυχεί η δράση του, έτσι; Κάθε άλλο! Απλώς, δεν έχουμε κανένα λόγο να το φοβόμαστε πια. Έχουμε μάθει πώς να το συντρίβουμε. Αρκεί να μη μας πιάσει στον ύπνο.

Εκτός απ' αυτούς που παραμένουν ανήσυχοι, υπάρχουν και αρκετοί που παρακολουθούν τις εξελίξεις συγκρατημένοι. Όχι άδικα. Εφ' όσον οι νεοναζί στην Ελλάδα εξετράφησαν και άνθισαν με την συμπαράσταση ή την ανοχή τού αστικού κράτους (και του κεφαλαίου για το οποίο αυτό το κράτος μεριμνά), είναι μάλλον οξύμωρο να περιμένουμε το ξήλωμά τους από τους μέχρι χτες προστάτες και συμπαραστάτες τους. Μη ξεχνάμε ότι από την στιγμή που ο φασισμός λειτουργεί ως το μακρύ χέρι τού κεφαλαίου, εχθρός του δεν είναι οι κεφαλαιοκράτες και τα όργανά τους αλλά οι λαϊκές μάζες και η εργατική τάξη. Συνεπώς, αν κάποιος μπορεί να λιώσει το κεφάλι αυτού του φιδιού, αυτός δεν είναι οι αστικές δομές αλλά ο πραγματικός του εχθρός: ο λαός.

Απόρροια των παραπάνω είναι και η εκτίμηση πως, με αφορμή την Χρυσή Αυγή, θα προωθηθεί το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο προς αντιμετώπιση δήθεν του ρατσισμού, της ξενοφοβίας κλπ, κατ' ουσίαν, όμως, αυτή η νομοθεσία θα έχει ως στόχο την θωράκιση της αστικής τάξης απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια του λαού να την ανατρέψει. Με απλά λόγια: υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να προωθηθούν βαθιά αντιλαϊκοί νόμοι οι οποίοι θα ψευδεπιγραφούνται ως "αντιφασιστικοί", "αντιρατσιστικοί" κλπ. Κι αυτός είναι ένας εξαιρετικά σοβαρός λόγος για να μην επαναπαυόμαστε.

Όσο για εκείνους που -μάλλον βιαστικά- πανηγυρίζουν για την "ήττα" των χρυσαυγητών, έχω να πω μόνο τούτο: Λίγο κράτει, παιδιά! Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε; Μη ξεχνάμε πως όποτε οι λαοί ολιγώρησαν, ποτέ δεν βγήκαν κερδισμένοι. Ας αφήσουμε τα πανηγύρια, λοιπόν κι ας εξακολουθήσουμε να αγρυπνούμε!

2 σχόλια:

Bill είπε...

Μην τα υποτιμάς αυτά τα σκουλήκια τους χρυσαυγίτες

n2j3 είπε...

Έβλεπα (για την ακρίβεια 'κατέβασα' και είδα - δεν ξέρω αν έχει προβληθεί στην τηλεόραση) ένα ντοκιμαντέρ για την ευγονική τις προάλλες. Η κάθαρση της λευκής φυλής απο κατώτερους διανοητικά και φυλετικά ήταν στην ημερήσια διάταξη αρκετά χρόνια πριν τους ναζί, και στις
δυό όχθες του Ατλαντικού. Αυτό προφανώς δεν αποτελεί κριτική στο κείμενο σου.. απλά το θυμήθηκα και είπα να το μοιραστώ με τους αναγνώστες σου (το ντοκιμαντέρ υπάρχει σε torrent σε διάφορα σημεία, π.χ εδώ , αξίζει να το δεις.)