To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

22 Απριλίου 2013

Φτώχεια και πείνα αλλά...με ελευθερία

Ο εικοστός αιώνας μάς αποχαιρέτησε με ένα δεδομένο: ηττήθηκε ο κομμουνισμός. Αυτό το ανελεύθερο σύστημα, το οποίο καταπίεζε τους ανθρώπους κι έστελνε στις φυλακές και στα γκουλάγκ όσους τολμούσαν να διαμαρτυρηθούν, κατέρρευσε χάρη στις άοκνες και συντονισμένες προσπάθειες εμπνευσμένων ηγετών, όπως ο Ρέηγκαν και η Θάτσερ. Η ελευθερία νίκησε. Και μαζί της νίκησαν δημοκράτες, φιλελεύθεροι, νεοφιλελεύθεροι και λοιποί αρκουδιαραίοι.

Μόνο που ο καινούργιος αιώνας μπήκε στραβά. Με το αριστερό, που λένε. Μας επιφύλαξε μια κρίση, νά...με το συμπάθειο. Κρισάρα από τις λίγες. Ευτυχώς που αυτή η κρίση μάς βρήκε δίχως κομμουνιστικά καθεστώτα κι έτσι έχουμε την δυνατότητα να την αντιμετωπίσουμε με δημοκρατικές διαδικασίες σε περιβάλλον ελευθερίας και δικαιοσύνης. Κι αν υπάρχουν κάποιοι, είτε μικρόνοες είτε νοσταλγοί των αιμοσταγών κομμουνιστικών ημερών, οι οποίοι φωνάζουν και διαμαρτύρονται για το πογκρόμ που έχει εξαπολυθεί κατά των απλών πολιτών, παραβλέπουν ότι πρέπει σήμερα να θυσιαστούμε εμείς ώστε να μπορούν αύριο τα παιδιά μας να ζήσουν σ' έναν καλύτερο κόσμο.

Αυτός ο καλύτερος κόσμος για τις νέες γενιές έχει ήδη αρχίσει να χτίζεται. Χάρη στις τολμηρές μεταρρυθμίσεις που προωθούν σε όλο τον κόσμο οι εμπνευσμένοι δημοκράτες ηγέτες, ακυρώνονται οι αγκυλώσεις του παρελθόντος, ξεβολεύονται οι απανταχού κηφήνες και δημιουργείται μια καινούργια κοινωνία "αγγελικά πλασμένη". Δημιουργείται ένας "θαυμαστός, καινούργιος κόσμος", τον οποίο ίσως εμείς να μη προλάβουμε να ζήσουμε αλλά τα παιδιά μας θα έχουν την ευτυχία να τον απολαύσουν. Ιδού μερικά δείγματα αυτού του δημοκρατικού, φιλελεύθερου κόσμου, ο οποίος κατασκευάζεται με υπομονή κι επιμονή, σύφωνα με τα στοιχεία τής βρεττανικής ΜΚΟ "Save the children" (=Σώστε τα παιδιά):

- Έως το 2025 περίπου μισό δισεκατομμύρια παιδιά θα έχουν έντονα τα σημάδια έντονης σωματικής καχεξίας λόγω του υποσιτισμού, ο οποίος κάθε ώρα της ημέρας σκοτώνει 300 παιδιά ανά την υφήλιο ή 2.600.000 παιδιά ετησίως.
- Το 80% των υποσιτισμένων παιδιών ζει σε μόλις 20 χώρες, με τις πέντε πρώτες αυτής της μαύρης λίστας να είναι αφρικανικές.
- Το 48% των παιδιών στην Ινδία, δηλαδή ένα στα δύο, είναι καχεκτικά εξ αιτίας του υποσιτισμού.
- Σε επτά χώρες αναμένεται αύξηση του ποσοστού καχεκτικών παιδιών έως το 2015. Γνωρίζουμε από τώρα ότι στη Νιγηρία (πρώτη σε παραγωγή πετρελαίου χώρα της υποσαχάρειας Αφρικής) ο αριθμός των καχεκτικών παιδιών θα αυξηθεί κατά περίπου 2.000.000 ως το 2020. Αντίστοιχα στην Τανζανία τα καχεκτικά παιδιά θα έχουν αυξηθεί κατά 450.000 έως το 2015.
- Η διεθνής πρόοδος κατά της καχεξίας είναι εξαιρετικά αργή και κυμαίνεται με ρυθμούς μόλις 0,6% το χρόνο μέσα στην τελευταία 30ετία.
- Μεγάλος αριθμός οικογενειών σε Μπαγκλαντές, Πακιστάν, Ινδία, Κένυα, Αιθιοπία, Νιγηρία αδυνατούν να θρέψουν σωστά τα παιδιά τους όχι γιατί δεν υπάρχουν επαρκείς ποσότητες τροφίμων στις χώρες τους αλλά διότι τα τρόφιμα είναι πανάκριβα. Ακόμη κι αν πολλοί απ' αυτούς τους γονείς αποφάσιζαν να διαθέσουν ολόκληρο το εισόδημά τους για την αγορά τροφίμων, τα παιδιά τους θα παρέμεναν υποσιτισμένα επειδή οι μισθοί τους είναι πενιχροί και δεν υπάρχουν δημόσια συστήματα υγείας, περίθαλψης και παιδείας.

Σας φαίνονται δραματικά όλα τούτα; Με το δίκιο σας. Μόνο που το δράμα παραουσιάζεται μισό. Βλέπετε, η "Save the children" είναι Μη Κυβερνητική Οργάνωση και, ως "σωστή" ΜΚΟ, "τρέφεται" από το βρεττανικό κράτος και τα ευρωπαϊκά προγράμματα. Συνεπώς, οφείλει να φέρεται ως "καλό και υπάκουο παιδί" και να εντοπίζει προβλήματα μόνο στην Ασία και στην Αφρική. Λες και δεν υπάρχουν υποσιτισμένα παιδιά ούτε στις ΗΠΑ, ούτε στην Ρωσσία, ούτε στο Ισραήλ ούτε στις ευρωπαϊκές χώρες. Δεν πειράζει, όμως. Επειδή υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, μια βόλτα στο διαδίκτυο είναι άκρως κατατοπιστική:

- Η οργάνωση "The Annie E. Casey Foundation" παρουσιάζει στοιχεία, τα οποία αποκαλύπτουν πως κατά την πρώτη δεκαετία τού αιώνα (δηλαδή, και πριν ξεσπάσει η κρίση) η παιδική φτώχεια αυξήθηκε στις 38 από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ.
- Η οργάνωση "Children's Defense Fund" (= Ταμείο υπεράσπισης των παιδιών) καταγράφει ότι ένα στα έξι παιδιά στις ΗΠΑ ζει στη φτώχεια. Αυτό το ποσοστό είναι σχεδόν διπλάσιο από το αντίστοιχο σε Καναδά και Γερμανία και τουλάχιστον εξαπλάσιο από εκείνο σε Γαλλία, Βέλγιο και Αυστρία. Διαβάζοντας ανάποδα τα ποσοστά, διαπιστώνουμε ότι στην "ατμομηχανή τής Ευρώπης", στην πανίσχυρη Γερμανία, υπάρχουν -αναλογικά- τριπλάσια φτωχά παιδιά απ' ό,τι στην Γαλλία ή στο Βέλγιο.
- Η ίδια η Ευρωπαϊκή ¨Ενωση εκτιμά ότι στο έδαφός της υπάρχουν πάνω από τρία εκατομμύρια άστεγοι (αριθμός εξαιρετικά μικρός, αν συγκριθεί με τα 20 εκατομμύρια που δίνουν άλλοι οργανισμοί) και εκπονεί σχετικά προγράμματα "βοήθειας", τα οποία τώρα εξετάζει αν θα συνεχιστούν και μετά την λήξη τού 2013 (στα πλαίσια των δημοσιονομικών περικοπών και εξορθολογισμών, πάντα!). Λεπτομέρεια: οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν μπορούν να δώσουν ακριβή στοιχεία για τον αριθμό ή την σύνθεση των αστέγων (πόσα παιδιά να υπάρχουν ανάμεσά τους άραγε;), επειδή...κρατηθείτε (σ.σ.: αντιγράφω από το Newsbeast.gr): "ο αρμόδιος κοινοτικός Επίτροπος Μισέλ Μπαρνιέ ομολόγησε ενώπιον της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου ότι «οι κοινοτικές υπηρεσίες δεν έχουν καταγράψει τον αριθμό των αστέγων στην Ευρώπη, διότι δεν έχει ακόμη ακριβώς προσδιορισθεί ο όρος του αστέγου»"!!

Τραγωδία; Σίγουρα. Τουλάχιστον, όμως, αυτά τα φτωχά και υποσιτισμένα παιδιά θα ζήσουν ελεύθερα, μακρυά από τα δεσμά τού ανελεύθερου κομμουνισμού...(*)


(*)...όπου δεν πέθαιναν από την πείνα, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

2 σχόλια:

Ntina είπε...

Μπαμπά..σε τί πολίτευμα ζούμε ?
ΦιλέΤΟελεύθερο παιδί μου.
Και γιατί πεινάμε ?
Γιατί το ΦιλέΤΟ το τρώνε οι λίγοι, αλλά ας μην παραπονιόμαστε μας αφήνουν να φάμε το "ελεύθερο".

Sparrow είπε...

Τώρα στην κρίση, που οι καπιτάλες δυσκολεύονται περισσότερο να χειραγωγήσουν τον κόσμο, είναι ώρα ν' ακουστούν πιο καθαρά κι εκλαϊκευμένα οι θέσεις μας για την σοσιαλιστική κοινωνία του αύριο. Πώς θα είναι; ποιο είναι το όραμά μας;
Το σύνθημα "ο λαός στην εξουσία" ή "να πάρει ο λαός την εξουσία στα χέρια του" είναι χιλιοειπωμένο και πρέπει να το αναλύουμε στις ομιλίες και στα μουμουέ με εκατοντάδες παραδείγματα, που να αγγίζουν τα προβλήματα του καθενός μας: τί καθημερινά προβλήματα θα λύσει η λαϊκή εξουσία πέραν της μονομερούς διαγραφής του χρέους, της εξόδου από ΕΕ, ΝΑΤΟ;
Τί απασχολεί τον απλό κόσμο; πχ. "παραγραφή στεγαστικών δανείων, κανείς άστεγος, ο καθένας και το σπίτι του", "7ωρη αντί 8ωρη κοινωνική εργασία", "μουσεία, αθλητικές εγκαταστάσεις ανοιχτά σε όλους" "διακοπές, κοινωνικός τουρισμός τόσο διάστημα" "νοσοκομεία, σχολεία, μουσεία δωρεάν, εξάλειψη παραπαιδείας" "κατάργηση διοδίων", "θέατρο, σινεμά κλπ πολιτισμός, πώς, πότε;", "λαϊκή φαρμακευτική βιομηχανία, δωρεάν φάρμακα" "ανασυγκρότηση βιομηχανικής παραγωγής ξεκινώντας από αυτό κι αυτό..." "χώροι για αδέσποτα", "μετανάστες, κατοικία-εργασία για όσους θέλουν να μείνουν" "αντικατάσταση επαγγελματικού ποδοσφαίρου με ερασιτεχνικά σωματεία, πρόσβαση σε όλους" κι εκατοντάδες άλλα.
Ξέρω, θ' ανάψουν πολλές συζητήσεις, αυτό όμως θέλουμε.
Προσωπική μου γνώμη είναι πως έτσι γίνεται καλύτερα η αντεπίθεση στο σύστημα. Αν δώσουμε χειροπιαστό το όραμα. Δηλ. με συγκεκριμενοποίηση του προγράμματος. Λέγοντας πχ "κατάργηση των μονοπωλίων" είναι μεν ορθό αλλά πολύ θολό για τον κυρ Μήτσο.
Όταν τα μμε παρουσιάζουν ένα μικρό ή μεγάλο πρόβλημα (λύματα, ακαθαρσίες), οι εκπρόσωποι πρέπει καταρχήν να τονίζουν με ποιο τρόπο αυτό θα λυθεί στη σοσιαλιστική κοινωνία (βιολογικός καθαρισμός σε κάθε πόλη ή χωριό)

Ξέφυγα λίγο από το θέμα που είναι τα δεινά του καπιταλισμού αλλά λόγω κεκτημένης ταχύτητας πήγα πιο πέρα...Στο αύριο. Άλλωστε το καπιταλιστικό σήμερα είναι γενικά θλιβερό και αγχώδες. Παγκοσμίως.