To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

7 Νοεμβρίου 2012

"Η νίκη των όπλων του λαού"

Δεύτερη μέρα απεργίας σήμερα. Σειρά για να μας δώσει αντίδωρο παίρνει ο Πάμπλο Νερούδα, με ένα μικρό ποίημά του εμπνευσμένο από τον ισπανικό εμφύλιο. Με τον γενικό τίτλο Η Ισπανία στην καρδιά (España en le corazón), ο Νερούδα παρουσίασε μια συλλογή ποιημάτων, τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως μέτρια από τεχνικής απόψεως αλλά ξεχειλίζουν από συναίσθημα. Απ' αυτή την συλλογή διαλέγω το "Η νίκη των όπλων του λαού" (La Victoria de las armas del pueblo):


Όμως, ωσάν τη μνήμη της γης, κι ωσάν την πέτρινη
των μετάλλων και της σιωπής τη χάρη,
δική σου είναι η νίκη, λαέ, δική σου είναι η νίκη, πατρίδα καλή,
δική σου, στάρι στα θερισμένα χωράφια.

Πάει μπροστά η τρύπια μπαντιέρα σου, προχωράει,
σαν το στήθος σου, περνά συνέχεια απάνω από τις βαθιές πληγές
των χωμάτων και τα έλκη τού χρόνου.

[Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. Από το βιβλίο: Πάμπλο Νερούδα, "Στα χθόνια δώματα", εκδόσεις Ύψιλον, 259 σελ., 18 ευρώ]


ΥΓ: Διάλεξα τούτο το ποίημα του Νερούδα επειδή παρατήρησα ένα κοινό στοιχείο με τους στίχους τού Γκάτσου, τους οποίους παρουσίασα χτες. Προσέξτε πώς "παίζει" το στάρι στα δυο ποιήματα και θα καταλάβετε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: