Ο "Ξένιος Δίας" τα 'χει τετρακόσια!

Έχουμε που έχουμε γαμήσει (από πάσης απόψεως) τους περιλάλητους αρχαίους προγόνους μας, τους φτύσαμε και στα μούτρα. Άκου "Ξένιος Δίας" (προφανώς, το "Ξένιος Ζευς" δεν μας κάνει, ως πολύ αρχαίο) η επιχείρηση σε-μαζεύω-τσουβαληδόν-και-σε-στέλνω-στα-τσακίδια! Τρομάρα μας....

Βλέπετε, η Ευρώπη δεν αντέχει την παρανομία. Θέλει χαρτιά, βούλες και σφραγίδες. Έχεις παπίερ, κύριος; Μέγκλα και μπαρδόν για την ενόχλησις. Δεν έχεις; Περάστε στο νούμερο δύο για εξομολόγηση, τραβάτε για μπρέκφαστ τσάι με ελίτσες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης κι απέ, δρόμο από δω.

Και καλά ξηγιέται η Ευρώπη, δηλαδή. Τί το κάναμε εδώ; το μπορντέλλο τής Λιλής, να μπαίνει ο πάσα ένας όποτε του σηκωθεί και να μη πληρώνει κι από πάνω; Άσε δε που όλοι τούτοι οι βρομιαραίοι οι μετανάστες βάζουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία όλων ημών των ευνομουμένων ευρωπαίων, γιατί κουβαλάνε όλες τις αρρώστιες του κόσμου πάνω τους: χολέρα, πανούκλα, σύφιλη, πλατυποδία, κασίδα, ψωρίαση, μαλάρια, εχινόκοκκο κλπ κλπ. Ευτυχώς που το αποκάλυψαν ο Λοβέρδος με τον Δένδια και πήραμε τα μέτρα μας: τέρμα πια τα ντιβιντί από τους μαυρούκους γιατί είναι μολυσμένα.

Βέβαια, οι ευρωπαίοι εθνονταραβεριτζήδες ξεχνάνε μια παράμετρο στο όλο πρόβλημα. Θέλω να πω, δηλαδή, πώς διάολο έγινε κι έφτασε στην Πάτρα ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ από την Κανταχάρ τού Αφγανιστάν; Του φάγανε τ' αφτιά, ας πούμε, οι δάσκαλοι στο σχολείο "τι ωραία που είναι η Ελλάδα" και "πόσο όμορφη είναι η Πάτρα" και το 'χε όνειρό του από μικρός να 'ρθει εδώ να μείνει; Δεν νομίζω. Αλλά τι να κάνει ο δόλιος ο Καρίμ, όταν οι ευρωπαίοι τού ΝΑΤΟ πάνε και καίνε το σπίτι του στην Κανταχάρ; Πού να πάει; Στο Πακιστάν; τον φάγανε λάχανο... στο Ιράν; χέστα... στο Ισραήλ; παπάρια... στην Ινδία; κονόμησε. Αμ, στην Ευρώπη θα 'ρθει, ρε ζωντόβολα! Εμείς είμαστε που τον αναγκάζουμε να 'ρθει εδώ. Και τώρα που ήρθε, βάλαμε τον Δία να τον διώξει;

Τέλος πάντων, παρασύρθηκα και λέω άλλα απ' αυτά που 'θελα να πω. Βγήκαν, λοιπόν, οι μπατσονόμοι και δεν άφησαν μέρος που να μη ψάξουν κι ακατοίκητο σπίτι που να μη ξεψαχνίσουν. Θα μου πείτε, το καθήκον τους κάνανε και διαταγές εκτελούσανε. Χμμμ... Αν μου επιτρέπετε, μπορώ να διατηρώ κάποια μικρή, τοσοδούλα επιφύλαξη; Θα σας εξηγήσω αμέσως τον λόγο.

Σύμφωνα με στοιχεία που δίνει η αστυνομία, υπάρχουν στην Πάτρα κάπου 10.000 παράνομοι μετανάστες. Όταν λέμε "παράνομοι", μη φανταστείτε τίποτε κατσικοκλέφτες ή μαχαιροβγάλτες, ε; Για κάτι λιγδοτάμπουρες μιλάμε, που οι περισσότεροι δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους. Απλώς, οι άνθρωποι δεν διαθέτουν κάρτα προσωρινής παραμονής. Βλέπετε, αυτή η γαμημένη η κάρτα δεν βγαίνει εύκολα. Πρέπει να έχεις άνθρωπο με "γνώσεις", δηλαδή με γνωριμίες, να σου γράψει μια αίτηση (καθ' ότι ξέχασες τα ελληνικά που έμαθες στην Κανταχάρ), να βάλει χαρτόσημα και μεγαρόσημα, να μαζέψει σφραγίδες και υπογραφές...καταλαβαίνεις. Φυσικά, αυτός ο άνθρωπος σε βοηθάει επειδή σε συμπονάει αλλά πρέπει να του σκάσεις και μια τετρακοσαρού για τα χαρτόσημα και το τρέξιμό του, δεν πρέπει;

Προφανώς, η όλη διαδικασία έκδοσης αδειών προσωρινής παραμονής είχε ατονήσει τελευταία αλλά, ευτυχώς, η προχτεσινή επιχείρηση της αστυνομίας αναθέρμανε την ζήτηση και πήρε πάλι μπρος η αγορά. Δέκα χιλιάδες παράνομοι δεν είπαμε; Σωστά. Δεν θα τρέξουν οι μισοί να βγάλουνε χαρτιά; Εμ, τί άλλο να κάνουν; Ωραία. Έχουμε και λέμε, λοιπόν: πέντε χιλιάδες πεινασμένοι επί τέσσερα κατοστάρικα έκαστος...τέσσερις πέντε είκοσι...βάλε και τα μηδενικά...δυο εκατομμύρια. Δύο εκατομμύρια! Καλέ, άσχημα είναι να πέσουν στην αγορά δυο εκατομμυριάκια με τέτοια κρίση;

Τώρα, βέβαια, μπαίνει το ζήτημα πού θα βρουν δυο εκατομμύρια οι πεινασμένοι, που δεν έχουν ούτε να φάνε. Ε, εν τάξει, κάτι θα γίνει και γι' αυτούς, ο θεός κι ο αλλάχ είναι μεγάλοι. Κάποια τσάντα θα κλέψουν από δω, κάποια διαρρηξούλα θα κάνουν από κει...θα τα βολέψουν. Τελικά, θα σκάσουν τα τετρακόσια, θα βγάλουν την κάρτα, θα τους πιάσουμε ως κλέφτες και διαρρήκτες, θα τους δικάσουμε, θα τους απελάσουμε, θα φέρουμε φρέσκους που δεν θα έχουν κάρτα, θα τους κυνηγήσουμε για να βγάλουν, θα πάρουμε άλλα τετρακόσια... Δόξα τω θεώ να λέμε!

ΥΓ: Χτες έμαθα ότι κάποιος βγήκε και χαλάει την πιάτσα, βγάζοντας κάρτες με δυο κατοστάρικα. Αλλοίμονό του αν τον πάρει χαμπάρι ο "Ξένιος Δίας"...

Η απορία των μουμουεδοεγκέφαλων

Το παν είναι να έχεις "έγκαιρη και έγκυρη" ενημέρωση. Καθ' ότι σωστός και συνειδητοποιημένος πολίτης, είναι ο ενημερωμένος πολίτης. Βέβαια, στην εποχή τού διαδικτύου και των ευρυζωνικών δικτύων, η ενημέρωση είναι και εύκολη και γρήγορη, αλλά έχει ένα μειονέκτημα: το κεφάλι μας πήζει από ένα σωρό αντικρουόμενες ή άχρηστες πληροφορίες. Γι' αυτό, λοιπόν, πρέπει κάποιος να τις διηθεί, να κάνει ένα ξεδιάλεγμα βρε αδερφέ. Να μας καθοδηγεί τι είναι χρήσιμο κι αναγκαίο να μάθουμε και τι όχι.

Εδώ, λοιπόν, φαίνεται ο σημαντικώτατος ρόλος των διαφόρων ΜουΜουΕ και, μάλιστα, ρόλος διπλός: πρώτα σου ξεπλένουν το κεφάλι από την σαβούρα που βρίσκεται εκεί μαζεμένη και μετά στο γεμίζουν με χρήσιμα πράγματα. Έγκαιρα και έγκυρα. Κυρίως, όμως, φροντίζουν να σε ξεκουράζουν: στα δίνουν όλα έτοιμα, οπότε δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι. Αναρωτιέσαι πόσο ακόμη θα μειωθούν οι μισθοί; στο αποκαλύπτει ο Μπάμπης (ένας είναι ο Μπάμπης και είναι στον Σκάι). Προβληματίζεσαι για την αποτελεσματικότητα των μέτρων; στα αναλύει μεθοδικώτατα ο Πρετεντέρης. Σκέφτεσαι να πάρεις μέρος στην απεργία; σου αποδεικνύει το λάθος σου ο Πορτοσάλτε. Αγαναχτείς με την κυβέρνηση ΦΑΒΑ; σε επαναφέρει στην τάξη ο Μανδραβέλης. Δεν μπορείς να αποφασίσεις σχετικά με το τι πρέπει να γίνει με τους μετανάστες; σου δίνει την απάντηση ο Σρόιτερ. Σου δημιουργεί άγχος η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας; στο λύνει με απλά λόγια ο Ρογκάκος. Θεωρείς τους χρυσαυγίτες εχθρούς τής δημοκρατίας; σε διορθώνει ο Καρακούσης. Σαλτάρεις με τους μαλάκες γύρω σου; βλέπεις τον Καψή και δοξάζεις τον θεό που δεν σ' έκανε σαν κι αυτόν. Όμορφα πράγματα!

Δυστυχώς, όμως, φαίνεται ότι υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα στο οποίο τα ΜουΜουΕ δεν μπορούν να βρουν απάντηση: πώς διάβολο γίνεται να πέφτουν ιλιγγιωδώς οι αποδοχές των εργαζομένων αλλά οι τιμές των αγαθών να τραβούν την ανηφόρα; Δηλαδή, εδώ που τα λέμε, το ίδιο ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί και με διαφορετική διατύπωση (π.χ. πώς γίνεται και τα λαϊκά στρώματα φτωχαίνουν αλλά οι μεγάλες επιχειρήσεις αυξάνουν τα κέρδη τους;) αλλά, εν πάση περιπτώσει, έτυχε κι αυτή την διατύπωση διάλεξαν τα ΜουΜουΕ, ας μη το ψάχνουμε. Το θέμα είναι ότι τα μεγάλα δημοσιογραφικά κεφάλια αδυνατούν να βρουν απάντηση. Η δόλια η Τρέμη, η φουκαριάρα η Χούκλη κι η μαύρη η Κοσιώνη κοντεύουν να παλαβώσουν. Όσα τηλεπαράθυρα κι αν ανοίξουν κι όσους αναλυτές κι αν συμβουλευτούν, απάντηση δεν παίρνουν.

Είναι φυσικό να βραχυκυκλώνουν οι μουμουεδοεγκέφαλοι. Το φαινόμενο είναι τουλάχιστον ανεξήγητο, εφ' όσον παραβαίνει τον βασικό οικονομικό νόμο προσφοράς και ζήτησης. Κάθε μαθητής γυμνασίου γνωρίζει ότι, σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, οι τιμές μειώνονται είτε όταν πέφτει η ζήτηση είτε όταν αυξάνεται η προσφορά. Με την ανεργία, λοιπόν, να αβγαταίνει και τα μεροκάματα να κατρακυλούν, οι καταναλωτές δεν έχουν λεφτά για ψώνια, άρα μειώνεται η ζήτηση, άρα οι επιχειρήσεις πρέπει να μειώσουν τις τιμές τους για να προσελκύσουν αγοραστές. Οπότε, πώς διάβολο γίνεται και οι τιμές αυξάνονται αντί να μειωθούν;

Δε λέω, σπουδαγμένοι και παρασπουδαγμένοι είναι οι μουμουεδοεγκέφαλοί μας αλλά κάνουν ένα βασικό, βασικώτατο λάθος: ξεχνάνε ότι ο νόμος προσφοράς και ζήτησης ισχύει ΜΟΝΟ σε μια υποδειγματική οικονομία απολύτως ελεύθερου ανταγωνισμού. Δηλαδή, σε μια οικονομία που υπάρχει μόνον ως θεωρητικό υπόδειγμα. Στην πράξη, δεν υπάρχει πουθενά απολύτως ελεύθερος ανταγωνισμός αλλά συγκέντρωση των μέσων παραγωγής στα χέρια ολίγων και εκλεκτών. Παναπεί, στην πράξη έχουμε ολιγοπωλιακό ανταγωνισμό. Π.χ., η αγορά του γάλακτος στον τόπο μας ελέγχεται, σε συντριπτικό ποσοστό, από 3-4 μεγάλες εταιρείες, οι οποίες έχουν την δυνατότητα να επηρεάζουν τις τιμές παραγωγού.

Μάλιστα, η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη όταν αυτές οι 3-4 εταιρείες συμφωνήσουν σε κοινή πολιτική (δηλαδή, συμπήξουν καρτέλ) κι αποφασίσουν να πουλήσουν το γάλα προς 1,5 ευρώ το λίτρο. Πού είναι ο ελεύθερος ανταγωνισμός; Μονοπώλιο έχουμε! Τί να κάνει ο καταναλωτής; Να ψάξει για φτηνότερο γάλα δεν γίνεται, αφού όλες οι εταιρείες πουλάνε στην ίδια τιμή. Σκάει και πληρώνει, γιατί δεν μπορεί ν' αφήσει τα παιδιά του δίχως γάλα. Ναι, αλλά πού βρίσκει λεφτά, αφού του γδάρανε τον μισθό ή έμεινε άνεργος; Πρώτα-πρώτα, εξαφανίζει όσες οικονομίες είχε βάλει τόσα χρόνια στην άκρη, μετά πουλάει τα οικογενειακά κειμήλια, ύστερα βάζει για πούλημα όσο-όσο το σπιτάκι ή το χωραφάκι του (όπως την περίοδο της κατοχής, ένα πράμα) και μετά...έχει ο θεός.

Αυτό το πολύ βασικό είναι που καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν οι μουμουεδοεγκέφαλοι. Και λέω "καμώνονται" επειδή το καταλαβαίνουν και το παρακαταλαβαίνουν αλλά το κάνουν γαργάρα. Επειδή αν το παραδεχτούν, θα πρέπει να ομολογήσουν ότι το μόνο αποτέλεσμα που έχουν οι περικοπές των μισθών και η κατάλυση του κοινωνικού κράτους, είναι η αύξηση των κερδών των κεφαλαιοκρατών. Οπότε, πάπαλα το παραμυθάκι τής ανάπτυξης. Οπότε, τέρμα η καραμέλλα "σφίξου σήμερα να φας αύριο". Οπότε, θα ξυπνήσει ο ζαβλακωμένος λαός και θα τους πάρει παραμάζωμα, μαζί με το σάπιο σύστημα που στηρίζουν.

Οι υπεράκτιες εταιρείες και οι κοροϊδάρες

Ο φιλαράκος μπήκε φουριόζος στο γραφείο. "Θόδωρε", μου κάνει, "ελπίζω να μην αγοράζεις πούρα από το εξωτερικό". Έβαλα τα γέλια. "Από πού να παίρνω, ρε Γιώργο;" τον ρωτάω. Με κοίταξε σοβαρά. "Πριν 6 χρόνια", συνέχισε, "έδωσα την πιστωτική μου κάρτα σε έναν φίλο για να παραγγείλει κάτι πούρα από την Ισπανία. Χτες μου ήρθε ένα χαρτί από τον ΣΔΟΕ, που με καλεί εντός 5 ημερών σε απολογία επειδή έκανα διαδικτυακή αγορά προϊόντων καπνού από το εξωτερικό και δεν απέδωσα τον αναλογούντα φόρο καπνού 159 ευρώ".

Το 'παν και το 'καναν στον ΣΔΟΕ. Είπαν θα ανακαλύψουν και θα πατάξουν την φοροδιαφυγή και ιδού τα άμεσα αποτελέσματα: ο φοροφυγάς των 159 ευρώ συνελήφθη, έστω και με 6 χρόνια καθυστέρηση. Καλά να πάθει, βέβαια, διότι έκανε την αγορά στο όνομά του. Πού πας, αγορίνα μου; Ρώτα πρώτα να μάθεις πώς γίνεται. Εμ, τί νόμισες; Παίρνουμε μια πιστωτική κάρτα και πάμε; Όχι, ντε! Άκου, λοιπόν:

Ο κόσμος φτιάχνει πρώτα μια υπεράκτια (οφ σορ, που λένε κι οι παραμορφωμένοι του στυλ πώς-το-λέτε-σεις-εδώ-γιατί-ξεχνάω πώς-το-λέμε-εμείς-εκεί) εταιρεία. Μη σε μπερδεύουν οι εγγλέζικοι όροι. Δεν χρειάζεται να ξέρεις γρυ εγγλέζικα. Απλώς απευθύνεσαι σε ένα από τα δεκάδες σχετικά γραφεία που πουλάνε υπεράκτιες εταιρείες. Εκεί, θα σου δείξουν μια λίστα με εταιρείες ήδη στημένες, με καταστατικό, α-φι-μί, διεύθυνση, διοικητικό συμβούλιο κλπ. Αν δεν σου αρέσει κάποιο από τα ονόματα, κανένα πρόβλημα: σου φτιάχνουν μιαν άλλη με το όνομα που εσύ γουστάρεις. Σιγά το πρόβλημα, ένα κόπυ-πέιστ θα κάνουν και...βουαλά, η "Παφ-Πουφ Λίμιτεδ" είναι έτοιμη. Το μόνο που χρειάζεται να συμπληρωθεί είναι το όνομά σου ως κύριου μετόχου και ως προέδρου τού διοικητικού της συμβουλίου. Κι όλα αυτά τα ωραία δεν πρόκειται να σου κοστίσουν παρά δυο χιλιάρικα, άντε τρία και με το ζόρι.

Τώρα, θα μου πεις, τι σκατά εταιρεία είναι αυτή. Είσαι μπουμπούνας, ε; Ρε συ, εταιρεία την λέμε αλλά στην ουσία είσαι εσύ με άλλη ταυτότητα. Λες και πρόκειται ποτέ να κάνεις καμμιά εταιρική πράξη; Το ζήτημα είναι να μπορείς εσύ, ως Γιώργος να πούμε, να κάνεις τις νόμιμες καθημερινές συναλλαγές σου: να παίρνεις ψωμί από τον φούρνο, να τρώς δυο πιτόγυρα, να πίνεις κανένα ουζάκι...τέτοια πράγματα, απλά και νόμιμα. Τα άλλα, τα παράνομα ή τα ντεμί-νόμιμα να πούμε, θα τα κάνεις όχι ως Γιώργος αλλά ως εταιρεία.

Θες και παράδειγμα για να το καταλάβεις; Εν τάξει. Πήρες τα πούρα ως Γιώργος και σε βούτηξε ο ΣΔΟΕ για φόρο 159 ευρώ, έτσι; Αν, όμως, τα πούρα τα αγόραζε η εταιρεία (για να 'χει να κερνάει τους πελάτες της, να πούμε), ποιος θα την έπιανε; Έλα ντε! Μπας και νομίζεις ότι πρόκειται ο ΣΔΟΕ να πιάσει κανέναν μεγαλολεφτά για αφορολόγητα πούρα; Κούνια που σε κούναγε, φουκαρά... Προς θεού, όμως, μη νομίσεις ότι σου λέω να στήσεις ολόκληρη υπεράκτια εταιρεία μόνο για να αγοράζεις αφορολόγητα πούρα, ε; Βάλε μπροστά την φάμπρικα και θα δεις πόσες δουλειές μπορεί να κάνει αυτή η εταιρεία!

Θες, ας πούμε, να αγοράσεις ένα ακίνητο αλλά δεν μπορείς γιατί το χρήμα που έχεις είναι "μαύρο" και θα σε τσιμπήσει το πόθεν έσχες; Κορόϊδο! Θα το αγοράσει η εταιρεία, καλέ! Όχι μόνο δεν θα της μιλήσει κανένας αλλά θα την χειροκροτήσουν κι από πάνω γιατί...κάνει επένδυση στην χώρα μας! Πώς είπες; Το δικό σου ακίνητο θα είναι στο όνομα της εταιρείας και φοβάσαι; Τί φοβάσαι, βρε κεφάλα; Δικιά σου δεν είναι και η εταιρεία; Μεγαλομέτοχος και πρόεδρός της δεν είσαι;

Να σε πάω και λίγο παρακάτω, μπας κι ανοίξουν τα στραβά σου; Έχεις, ας πούμε, ένα ακίνητο και θες να το γράψεις στο παιδί σου. Έρχεται η εφορία και σου λέει αντικειμενικές τιμές, τόσο επί τόσο ίσον τόσο και συν επί πλην πλην...δώσε τόσα για φόρο μεταβίβασης. Αν, όμως, το ακίνητο ήταν στο όνομα της εταιρείας, τί θα έκανες; Θα έδινες τις μετοχές στο παιδί σου, θα το έκανες και πρόεδρο του διοικητικού συμβολίου και κάπως έτσι το παιδί θα αποκτούσε την εταιρεία, άρα και την περιουσία της, άρα και το ακίνητο που θες να του δώσεις. Γκέγκε; Τα υπόλοιπα ανακάλυψέ τα μόνος σου. Π.χ., αν έχεις δυο παιδιά, φτιάχνεις δυο υπεράκτιες εταιρείες και δίνεις από μία σε κάθε παιδί. Σκέψου και λίγο μόνος σου, μη τα περιμένεις όλα έτοιμα!

Άκου κι άλλο ένα ωραίο. Είσαι έμπορος, έτσι; Φέρνεις, ας πούμε, ένα εμπόρευμα από εξωτερικό με 10 ευρώ το κομμάτι. Πόσο να το πουλήσεις; 15; 20; Θα σε σκίσει η εφορία. Σκέψου, όμως, τι θα γίνει αν το εμπόρευμα το αγοράσει εικονικά η εταιρεία σου με 10 ευρώ και μετά σου το πουλήσει, πάλι εικονικά, με 19: το βγάζεις στην αγορά με 20, δηλώνεις ως Γιώργος 1 ευρώ μικτό κέρδος, βγάλε κι ένα δίφραγκο έξοδα, μπαίνεις μέσα και δεν πληρώνεις μία για φόρο. Και μη μου πεις ότι η εταιρεία θα δηλώσει 9 ευρώ κέρδη, γιατί εκεί που είναι η εταιρεία δεν πληρώνουν παρά κάτι πενταροδεκάρες στο κράτος. Γι' αυτό τις φτιάχνουμε εκεί, άλλωστε.

Ακόμα το σκέφτεσαι, ε; Κοροϊδάρα! Είσαι καταδικασμένος να πληρώνεις μια ζωή φόρους...

Περί σκανδάλων

Τί θα γίνει, τελικά, με κείνο το σιντί από την Ελβετία, ρε παιδιά; Θυμάστε ποιο λέω, έτσι; Εκείνο που είχε μερικές χιλιάδες ονόματα ελλήνων (μεταξύ άλλων) καταθετών; Που το 'χε στείλει η Γερμανία στον πρώην υπουργό οικονομικών, τον Παπακωνσταντίνου; Που το 'χε βάλει ο Παπακωνσταντίνου στο δεύτερο δεξιά συρτάρι τού γραφείου του (δεν κάνω πλάκα, ο ίδιος το είπε!) αλλά κοίταξε μια μέρα και δεν το βρήκε; Αυτό! Τί θα γίνει, λοιπόν; Βρέθηκε ή όχι; Κι αν δεν βρέθηκε, πότε θα βρεθεί, να βάλουμε στο χέρι τους φοροφυγάδες;

Καταλάβατε; Μεριά ο Άκης, μεριά η Ελβετία, μεριά ο Καρούζος, μεριά οι κουμπάροι, μεριά τα αδερφοξάδερφα, μεριά η μαμμή, μεριά η λεχώνα...πάει το παιδί. Παναπεί, δηλαδή, δεν φταίει το σύστημα για την κατάντια μας αλλά μερικοί κοπριταραίοι που εκμεταλλεύτηκαν πρόσωπα και καταστάσεις για να πλουτίσουν παράνομα. Τόμπολα!

Πρώτα-πρώτα, δεν καταλαβαίνω πού είναι το κακό στο να βγάλει κάποιος τα λεφτά του στην Ελβετία, στα Καϋμάν ή στις Βερμούδες. Μήπως δεν προβλέπει ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων εκείνη η κατάπτυστη συνθήκη τού Μάαστριχτ, την οποία υπενθυμίζω πως προσυπέγραψαν όλα τα κοινοβουλευτικά μας κόμματα πλην ΚΚΕ; Απόλυτη ελευθερία, μάλιστα. Θυμάμαι, όταν πρωτοπήγα στην Αγγλία είχα βάλει στην τσέπη 60.000 δραχμές και με ξετίναξαν στο Ελληνικό για να βρουν μήπως είχα κρυμμένα κι άλλα. Σήμερα, δόξα τω Μάαστριχτ, μπορώ να πάρω μια βαλίτσα ευρώ και να τα πάω για διακοπές στην Μαγιόρκα, δίχως να μου μιλήσει κανένας. Οπότε, προς τί τόση φασαρία;

Θα μου πει κάποιος ότι τα λεφτά που πάνε στην Ελβετία είναι -κατά μείζονα λόγο- προϊόντα ύποπτων ή παράνομων συναλλαγών, άρα αφορολόγητα. Πάει καλά. Κι αν δεν τα στείλω στην Ελβετία αλλά τα αφήσω στις ντόπιες τράπεζες; Αν στήσω με δαύτα καμμιά εικοσαριά υπεράκτιες (χυδαϊστί: οφ σορ) εταιρείες; Αν τα ρίξω στο χρηματιστήριο, όπου δεν ελέγχεται το πόθεν έσχες (καθ' ότι, όπως λέει ο νόμος, αν αγοράσω μια γκαρσονιέρα με ρωτάνε πού τα βρήκα αλλά αν αγοράσω καμμιά πεντακοσαριά χιλιάδες μετοχές τής Εθνικής απαγορεύεται να με ρωτήσουν); Πρέπει ντε και σώνει να στείλω το βρόμικο χρήμα μου στις ελβετικές τράπεζες; Δηλαδή, μαύρα λεφτά δεν υπάρχουν στην Ελλάδα; Στο κάτω-κάτω, τόσους μήνες τραβολογάνε τον φουκαρά τον Άκη, αλλά λογαριασμούς στην Ελβετία δεν του βρήκανε.

Πάμε παρακάτω. Φαίνεται πως η καραμέλλα που λέγεται "σκάνδαλα" δεν λυώνει με τίποτε σε τούτον εδώ τον τόπο, όσο και να την πιπιλήσουμε. Ας θυμηθούμε επί τροχάδην μερικά μεταπολεμικά σκάνδαλα που συγκλόνισαν τον τόπο: σύμβαση Κούπερ, υπόθεση Χατζηπάνου, σύμβαση Φίλη, σύμβαση Πεσινέ, Πεζόπουλος και Esso Pappas, σύμβαση Λίτον, Ωνάσης και διυλιστήρια, ΑΓΕΤ Ηρακλής και Καλτσεστρούτσι, υπόθεση Κοσκωτά, ξεπούλημα της ΔΕΗ, Πόρτο Καρράς, αργυρωρυχεία Χαλκιδικής, υπόθεση των "κουμπάρων", υπόθεση Ζήμενς κλπ κλπ. Ωραιότατη λίστα, αν και είναι ενδεικτική και αυστηρώς μεταπολεμική. Γιατί, αν πιάσουμε την Ιστορία από την αρχή, θα απαριθμούμε σκάνδαλα ίσαμε αύριο το μεσημέρι. Ακόμα και κατά το χτίσιμο της Ακρόπολης έγινε σκάνδαλο με τα μάρμαρα...

Φυσικά, το φαινόμενο των σκανδάλων δεν είναι ελληνικό, έτσι; Άλλωστε, ως γνωστόν, το χρήμα δεν έχει ούτε πατρίδα ούτε θρησκεία, ούτε ράτσα. Κεφάλαιο και σκάνδαλα είναι έννοιες σύμφυτες, παγκοσμίως και διαχρονικώς. Καθαρό κεφάλαιο, δίχως διαφθορά και διαπλοκή ανάμεσα σε κεφαλαιούχους και πολιτικό προσωπικό, ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ. Όπως λέει ο Άρης Φακίνος, "ο παράς δεν ταξιδεύει ποτέ χωρίς συνοδεία, σέρνει από πίσω του, όπως κι ένα κάρο φορτωμένο κοπριά, ένα σωρό ζούδια, μύγες, σκαθάρια, σκουλήκια: χρήμα καθαρό, τίμιο, αθώο δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο" ("Το όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα", εκδόσεις Κέδρος).

Στην ουσία, οι -υποτιθέμενες- αποκαλύψεις των σκανδάλων ελέγχονται (τουλάχιστον στην συντριπτική τους πλειοψηφία) από το ίδιο το σύστημα, ώστε να λειτουργούν ως "ανακουφιστικές βαλβίδες" όταν υπερσυσσωρεύεται λαϊκή οργή. Με απλά λόγια, το κόλπο λειτουργεί ως εξής: κάθε φορά που το κεφάλαιο αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα, η ευθύνη μετατίθεται στους πολιτικούς που κλέβοντας προσθέτουν βάρη στις πλάτες των φορολογουμένων, οπότε η λύση είναι να αλλάξουμε τους κλέφτες πολιτικούς με τίμιους, οι οποίοι θα διορθώσουν την κατάσταση.

Απλά πράγματα, έτσι; Έφταιγε ο Άκης που έκλεβε αλλά θα στρώσουν τα πράγματα με τον αδιάλλακτο Αντώνη. Όπως έφταιγε ο Τρικούπης και θα έφτιαχνε η κατάσταση με τον Δεληγιάννη, όπως κατέστρεψε τον τόπο ο Σημίτης αλλά θα τον ξανάχτιζε -σεμνά και ταπεινά- ο μπουχέσας, όπως τα έκανε σκατά ο Γιωργάκης αλλά θα τα καθαρίσει ο Βενιζέλος, όπως η τρικομματική κυβέρνηση ΦΑΒΑ έφερε διέξοδο στα αδιέξοδα των μονοκομματικών κυβερνήσεων κλπ κλπ. Πάντοτε κάποιοι έρχονται να μας ταΐσουν ελπίδες πως τάχα θα ξεπλύνουν τα άγη των προηγούμενων.

Κι εμείς, δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, ασχολούμαστε με το ποιο θα 'ναι το πρώτο όνομα στην μαρκίζα, παρ' όλο που το μαγαζί έχει μονίμως το ίδιο πρόγραμμα...

"Ζερμινάλ"

Όταν το 1898 κατηγόρησε ανοιχτά κι επώνυμα υπουργούς, στρατιωτικούς και όλους όσους έστησαν τα παρασκήνια και σκηνοθέτησαν την πολύκροτη "υπόθεση Ντρέυφους", προκάλεσε σεισμό στην γαλλική πολιτική σκηνή. Το κατεστημένο τον έβαλε στο μάτι και τον καταδίκασε σε έναν χρόνο φυλακή για συκοφαντία αλλά δεν κατάφερε να του κάμψει το ηθικό. Συνέχισε τον αγώνα του για την αλήθεια και την δικαιοσύνη, ώσπου δικαιώθηκε κι ο ίδιος. Κι όταν το 1902, μια μέρα σαν χτες, έκλεισε για πάντα τα μάτια, ο Εμίλ Ζολά πέρασε στην ιστορία ως παράδειγμα μαχητικής δημοσιογραφίας και στρατευμένης με τον λαό λογοτεχνίας.

Αν και έχουμε γνωρίσει τον Ζολά από το αθάνατο "Κατηγορώ" του (με αφορμή την "υπόθεση Ντρέυφους" που προαναφέραμε) και από το κλασσικό μυθιστόρημά του "Νανά" (όπου αποδομεί την διεφθαρμένη κοινωνία τής εποχής του), θα ήθελα σήμερα να κατεβάσω από την βιβλιοθήκη μου το κατ' εμέ (και κατά πολλούς ακόμη) κορυφαίο δημιούργημά του: το "Ζερμινάλ".

Όταν, το 1789, επικράτησε η Γαλλική Επανάσταση, οι επαναστάτες θέλησαν να αλλάξουν τα πάντα. Κι ανάμεσα σ' αυτά τα "πάντα" ήσαν και τα ονόματα των μηνών τού έτους. Ζερμινάλ, λοιπόν, ονομάστηκε ο πρώτος μήνας τής άνοιξης. Όμως, το "Ζερμινάλ" δεν είναι μυθιστόρημα με λουλουδάκια και πεταλούδες. Στο "Ζερμινάλ" πρωταγωνιστεί ένα ανθρακωρυχείο στην βόρεια Γαλλία, το Βορέ, στην κόλαση του οποίου βυθίζεται ο άνεργος Ετιέν Λαντέ προκειμένου να εξασφαλίσει το μεροκάματο.

Μέσα από τα μάτια τού Ετιέν, ο Ζολά αποκαλύπτει με μοναδική στιβαρότητα το δράμα των ανθρακωρύχων, οι οποίοι δουλεύουν σε συνθήκες σκλαβιάς. Παράλληλα, με το αναμφισβήτητο δημοσιογραφικό του ταλέντο, ο συγγραφέας καταγράφει τις προσπάθειες αυτών των ανθρώπων να συνειδητοποιήσουν την δύναμή τους και να διεκδικήσουν, ως εργατική τάξη, τα δικαιώματά τους. Ο αγώνας των ανθρακωρύχων αρχίζει αλλά, όπως συμβαίνει πάντοτε, η απεργία που σχεδιάζουν υποσκάπτεται από κάποιον ταξικό προδότη. Ο Ετιέν μάχεται με όλες του τις δυνάμεις για να συντονίσει τον αγώνα, γνωρίζοντας ότι στο τέλος τον περιμένει ένα στεφάνι, είτε το δάφνινο του νικητή είτε το ακάνθινο του μάρτυρα (άλλωστε Ετιέν είναι στα γαλλικά ο Στέφανος).

Ο Ζολά είναι αναμφισβήτητα ένας επαναστάτης και, συνεπώς, δεν φοβάται να χώσει βαθειά το συγγραφικό του μαχαίρι, σπάζοντας όλα τα αποστήματα και αδιαφορώντας για οποιαδήποτε "υψηλή" κριτική. Στο "Ζερμινάλ" τίποτε δεν ωραιοποιείται. Π.χ., όταν ξεσπάει η απεργία, ο εκμεταλλευτής τοκογλύφος μπακάλης Μεγκρά εκτελείται από τις γυναίκες των απεργών, ενώ το κατεστημένο δεν διστάζει να πνίξει την απεργία στο αίμα προκειμένου να την καταστείλει.

Το βιβλίο γράφτηκε το 1885 αλλά παραμένει νευρώδες και ζωντανό σαν να γράφτηκε μόλις χτες. Ίσως να θυμίσει σε κάποιους τα έργα τού Άπτον Σίνκλαιρ "Ζούγκλα" και "Βασιλιάς άνθρακας", αλλά το κείμενο του Ζολά είναι πολύ πιο κοφτερό. Ο ίδιος ο συγγραφέας εξομολογείται: "Δεν είχα παρά μία μόνον επιθυμία, να δείξω αυτούς τους εξαθλιωμένους, αυτά τα θύματα της εκμετάλλευσης, αυτούς που ασφυκτιούν, όπως ακριβώς τους έχει καταντήσει η κοινωνία μας, και να ξεσηκώσω τέτοιον οίκτο, να προκαλέσω τέτοια κραυγή για δικαιοσύνη, ώστε η Γαλλία να πάψει, επιτέλους, να επιτρέπει να την κατασπαράζουν".

Βέβαια, το "Ζερμινάλ" δεν είναι εύκολο ανάγνωσμα και ο όγκος του μάλλον απωθεί αλλά παραμένει αναμφίβολα ένα από τα βιβλία που πρέπει να διαβαστεί. Σήμερα, κυκλοφορούν στα ελληνικά δυο παλαιές εκδόσεις του: μία τού 1988 από τον "Ζαχαρόπουλο" με 648 σελίδες και μία τού 1994 από τον "Λιβάνη" με 573 σελίδες, στην ίδια σχεδόν τιμή (15 ευρώ περίπου). Αναζητείστε οποιαδήποτε από τις δυο και, όταν την βρείτε, μη διστάσετε.

Γαλλικός φερετζές

Η είδηση είναι σημερινή:

"Με σκληρά μέτρα - γίνεται λόγος για τα χειρότερα της τελευταίας τριακονταετίας- βρίσκονται αντιμέτωπα τα λαϊκά στρώματα με το σχέδιο προϋπολογισμού του 2013 που συζητήθηκε και εγκρίθηκε, χτες, από το γαλλικό υπουργικό συμβούλιο. Με το πρόσχημα της δημοσιονομικής προσαρμογής (το έλλειμμα από 4,8% του ΑΕΠ να πάει στο 3%), κυβέρνηση και κεφάλαιο εξαπολύουν μετωπική επίθεση σε εισόδημα και δικαιώματα των εργατών για να βγουν με λιγότερες απώλειες από την κρίση οι καπιταλιστές. Στη Γαλλία, όπως και σε άλλες χώρες της ΕΕ, χωρίς μνημόνια ισοπεδώνονται λαϊκές κατακτήσεις.

Ο προϋπολογισμός προβλέπει «εξοικονόμηση» 36,9 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία θα προέρχονται, κατά κύριο λόγο, από φορολογία και από κατάργηση ποικίλων φοροαπαλλαγών, αλλά και από περικοπές στις δημόσιες δαπάνες παντός είδους. Ως προς το δεύτερο σκέλος περισσότερες λεπτομέρειες αναμένονται από Δευτέρα, οπότε η κυβέρνηση Ολάντ θα παρουσιάσει το «σχέδιο χρηματοδότησης» του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, στην πραγματικότητα περικοπών.

Μέσα στο προσχέδιο προϋπολογισμού, που εγκρίθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση, περιλαμβάνονται και τα μέτρα εντυπωσιασμού της αύξησης της φορολόγησης στις μεγάλες επιχειρήσεις και στα υψηλά εισοδήματα. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι επιβάλλεται «έκτακτη εισφορά» της τάξης του 75% στα εισοδήματα άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ καθώς και φορολογικός συντελεστής της τάξης του 45% στα εισοδήματα άνω των 150.000 ευρώ. Το πρώτο μέτρο εκτιμάται ότι δεν αφορά παρά μόνο 1.500 άτομα και το δεύτερο περίπου 50.000 άτομα.

Κατά τα άλλα, αυξάνεται η φορολόγηση στα μερίσματα, στις μετοχές, αλλά το βάρος καλούνται να σηκώσουν κυρίως τα γνωστά υποζύγια, δηλαδή τα μεσαία και χαμηλά κοινωνικο-οικονομικά στρώματα. Και αυτό γιατί καταργείται η φοροαπαλλαγή για τους τόκους των δανείων, ενώ εισάγεται ως πλαφόν στις όποιες φοροαπαλλαγές το ετήσιο εισόδημα ανά νοικοκυριό των 10.000 ευρώ, δηλαδή κάτω από το όριο της φτώχειας. Πάνω από αυτό χάνεται κάθε φοροαπαλλαγή, που σημαίνει γενικευμένη φοροληστεία των λαϊκών στρωμάτων. Επίσης, εισάγεται εισφορά της τάξης του 0,15% σε όλες ανεξαιρέτως τις συντάξεις, μέτρο που επίσης πλήττει κυρίως τα λαϊκά στρώματα και τους εργαζόμενους. Προβλέπεται «πάγωμα» των δημοσίων δαπανών μέχρι νεωτέρας. Και όλα αυτά όταν η επίσημη ανεργία ξεπέρασε το 10% και στην πραγματικότητα είναι ακόμα μεγαλύτερη."


Πρώτο σχόλιο: Η Γαλλία δεν έχει μνημόνιο. Άρα, εκεί δεν μπορεί κανένας να ισχυριστεί ότι τα μέτρα επιβάλλονται από κάποια εξωτερική τρόικα. Ούτε μπορεί να πει κανείς ότι τα μέτρα επιβάλλονται για να θωρακιστεί η οικονομία της χώρας, ώστε να μην υπάρξει κίνδυνος εμφάνισης τρόικας και μνημονίων στο μέλλον. Συνεπώς, νομιμοποιούμαστε όλοι όσοι υποστηρίζουμε ότι το παλούκι που έχει στον κώλο του ο ελληνικός λαός, δεν του το έχωσε καμμία τρόικα αλλά η ίδια η κυβέρνησή του και, μάλιστα, μετά χαράς της. Θυμηθείτε πόσο γλαφυρά το έχουν πει κατ' επανάληψη οι πουλημένοι πολιτικοί και οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι τους: "κι αν ακόμα δεν μας είχαν επιβάλει το μνημόνιο, θα έπρεπε να το επιβάλουμε μόνοι μας".

Δεύτερο σχόλιο: Αυτό το περίφημο όριο του ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ, αν δεν με απατά η μνήμη μου, έχει επιβληθεί από την συνθήκη τού Μάαστριχτ και επικυρώθηκε από την συμφωνία τής Λισαβόνας. Τα λέω καλά; Μια χαρά τα λέω. Ποιοί υπέγραψαν αυτές τις συμφωνίες; Μα, αυτοί που σήμερα διαπιστώνουν τον εκτροχιασμό του ελλείμματος των χωρών τους. Προφανώς, τότε θεωρούσαν ότι ο,τιδήποτε πάνω από 3% συνιστά εκτροχιασμό. Μάλιστα. Πότε ήταν αυτό το "τότε"; Στις 7 Φεβρουαρίου 1992 το Μάαστριχτ και στις 13 Δεκεμβρίου 2007 η Λισαβόνα. Δηλαδή, τόοοοσο ανοιχτομάτηδες ήσαν εκείνοι που κάνανε τούτες τις συμφωνίες, ώστε ούτε το 2007 δεν πήραν χαμπάρι ότι αυτό το 3% θα στραγγαλίσει εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη. Ούτε το 2007! Παρ' ότι η κρίση είχε ήδη ξεσπάσει στην απέναντι πλευρά τού Ατλαντικού. Σοβαροί πολιτικοί λέμε!

Τρίτο σχόλιο: Το γαλλικό πλάνο (όπως ακριβώς και το ελληνικό αλλά και το ιταλικό και το ισπανικό και το ιρλανδικό και το πορτογαλικό κλπ) προβλέπει φορολογικό τσάκισμα των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, λες και όλα τα μεγάλα μυαλά τής Ευρώπης συναντήθηκαν στο συμπέρασμα ότι για την μείωση των ελλειμμάτων πρέπει να πληρώσουν εκείνοι ακριβώς που δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για την δημιουργία τους. Προφανώς, όλοι θεωρούν ότι πρέπει σήμερα να πληρώσει η πλεμπάγια για να θωρακιστούν οι οικονομίες, ώστε να μπορεί αυτή η πλεμπάγια να περάσει καλύτερα αύριο. Πάει καλά. Όμως, αφού δεν είναι η πλεμπάγια που δημιουργεί τα ελλείμματα, ποιός εγγυάται ότι εκείνοι που τα δημιουργούν δεν θα κάνουν τα ίδια και αύριο; Έλα ντε!

Τέταρτο σχόλιο: Λέει ο λαός ότι "το μουστάκι είναι ο φερετζές τού πούστη". Έτσι ακριβώς, αυτή η διάταξη του γαλλικού πλάνου για έκτακτη εισφορά 75% στα εισοδήματα άνω του εκατομμυρίου (η οποία, κατά το δημοσίευμα, αφορά μόλις μιάμιση χιλιάδα λεφτάδων), συνιστά τον φερετζέ όλων εκείνων των πούστηδων που κόβουν τις όποιες φοροαπαλλαγές σε όσους βγάζουν πάνω από οκτώ κατοστάρικα τον μήνα. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, σαφώς και δεν έχω τίποτε εναντίον των ομοφυλοφίλων αλλά άλλο να 'ναι κανείς ομοφυλόφιλος κι άλλο να είναι πούστης (ενίοτε δε και παλιόπουστας).

Πέμπτο σχόλιο: Ένα άλλο σημείο όπου φαίνεται πως συμφωνούν τα "μεγάλια κεφάλια", είναι οι περικοπές και οι εισφορές σε μισθούς και συντάξεις, ώστε να μη καταρρεύσει το σύστημα και να μπορεί αύριο να πληρώνει...μισθούς και συντάξεις! Πανέξυπνο; Να χέσω την ευφυΐα μου μέσα, πώς δεν το είχα σκεφτεί τούτο το τερτίπι τόσα χρόνια; Τόσο Κέυνς, τόσο Μαρξ και τόσο Σάμουελσον έχω διαβάσει αλλά κανένας από δαύτους δεν με δίδαξε αυτό το απλό πραγματάκι: πάρε σήμερα την μπουκιά από το στόμα του άλλου και δώστου την πίσω αύριο για να μη πεινάσει. Το καταλάβαμε; Για μας φροντίζουν, ρε σεις. Ουσιαστικά, δηλαδή, δεν μας κόβουν μισθούς και συντάξεις αλλά, απλώς, κάνουν...αποταμίευση για πάρτη μας. Μπροστά μας θα τα βρούμε, διάολε!       

Το νόημα της προχτεσινής απεργίας

Διαβάζω τις περισπούδαστες αναλύσεις των εφημερίδων και αρχίζω να αμφιβάλλω για την πνευματική μου ικανότητα. Μήπως έχω πράγματι αρχίσει να το χάνω; Δεν μπορεί να έχω εγώ δίκιο και να 'χουν άδικο όλοι οι "παραμορφωμένοι" κονδυλοφόροι!

Για παράδειγμα, βλέποντας τις προχτεσινές διαδηλώσεις και πορείες κατά την γενική απεργία, προσπάθησα να διερμηνεύσω τους λόγους για τους οποίους τόσες χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στον δρόμο. Ας πούμε, στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, δεν χρειάστηκε να κουραστώ για να καταλάβω τι εννοούσαν τα συνθήματα "εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά, χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά" και "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη". Ας πούμε, επίσης, ότι από τις συγκεντρώσεις των "επίσημων" εργατικών κέντρων κατάλαβα πως στόχος ήταν να μη περάσουν τα νέα μέτρα και να καταργηθεί το μνημόνιο. Εν τάξει; Κατάλαβα καλά ή όχι;

Φαίνεται πως όχι. Για παράδειγμα, η "Ημερησία" κατάλαβε ότι ο κόσμος αγανακτεί όχι επειδή πεθαίνει λίγο-λίγο κάθε μέρα αλλά επειδή τα μέτρα δεν δίνουν ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Λογικόν! Απλώς εγώ δεν κατάλαβα ότι έχουμε καβαντζάρει το σήμερα και έχουμε κόψιμο μόνο για το αύριο.

Μάλιστα, το λαμπρακαίηκο με "Τα Νέα" πήγε το θέμα ένα βήμα παραπέρα, διαπιστώνοντας ότι "το αίτημα είναι επίσης κοινό: πολιτικές ανάπτυξης εδώ και τώρα". Πώς δεν το κατάλαβα, ο μαλάκας; Τόσες χιλιάδες νοματαίοι βγήκαν στον δρόμο ζητώντας ανάπτυξη "εδώ και τώρα" αλλά εγώ...μαύρα μεσάνυχτα... Τί διάολο; σκατά έχω στο κεφάλι μου;

Αλλά εκεί που ένοιωσα απολύτως ηλίθιος ήταν με την "Καθημερινή". Μιλάμε ότι η συμμωρία (συν + μωρία) του Αλαφούζου δεν παίζεται με τίποτε! Οι άνθρωποι είναι αιώνες μπροστά. Τι Κέυνς και Μαρξ και Σάμουελσον και αρχίδια... Εδώ μιλάμε για Παπαχελά, Πορτοσάλτε και Μπάμπη (ένας είναι ο Μπάμπης), που έχουν δημιουργήσει ολόκληρη σχολή σφουγγοκωλάριων τού συστήματος! Απολαύστε τον αφορισμό ενός καινούργιου φυντανιού τους, του Κώστα Ιορδανίδη (για να τον έχουμε υπ' όψη μας): "Η προσαρμογή στα ευρωπαϊκώς ισχύοντα -ασχέτως εάν ο τρόπος που επελέγη είναι σωτήριος ή καταστροφικός- συνεπάγεται την εξάρθρωση του παλαιού συστήματος..."! (*)

Τέλειο; Δεν υπάρχει, λέμε! Γουστάρω την φράση ανάμεσα στις παύλες και θα την επαναλάβω για να την εμπεδώσουμε καλύτερα: "ασχέτως εάν ο τρόπος που επελέγη είναι σωτήριος ή καταστροφικός"!! Καραμπάμ και ουάου και γαμώ, δηλαδή! Παναπεί, αν θέλουμε να γίνουμε επί τέλους ευρωπαίοι, δεν έχει σημασία αν σωθούμε ή καταστραφούμε! Αυτό είναι, ρε πούστη μου! "Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος της ελευθερία" βαράτε με κι ας κλαίω, αν είναι έτσι να γίνουμε -επί τέλους!- ευρωπαίοι! Πάει στον διάολο, τόσες θυσίες κάνανε οι προγονοί μας...να μη κάνουμε κι εμείς άλλη μία; Αφού όλοι το ίδιο μας λένε: προσοχή μη βγούμε από την ευρωπαϊκή ένωση κι από το ευρώ. Ακόμη και το Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο (ο ΣυΡιζΑ δηλαδή) αυτό δεν λέει; Ε, ας καταστραφούμε κι εμείς λιγάκι, αν είναι να μη χάσουμε το ευρώ!

Αλλά, μη μένουμε μόνο ανάμεσα στις παύλες. Ας βγούμε κι έξω απ' αυτές: "Η προσαρμογή στα ευρωπαϊκώς ισχύοντα...(παύλες)...συνεπάγεται την εξάρθρωση του παλαιού συστήματος". Προσέξτε και μη παίρνετε θάρρος, ε; Όταν λέμε "παλαιό σύστημα", δεν εννοούμε τους λογής-λογής μπινέδες που διαφεντεύουν τούτον τον τόπο από το 1830 και δώθε, να εξηγούμαστε. Εννοούμε τα εργατικά μας κεκτημένα δικαιώματα, τους αξιοπρεπείς μισθούς και τις ανθρώπινες συντάξεις μας, την δωρεάν παιδεία μας και, εν γένει, τις κοινωνικές παροχές μας (για τις οποίες έχουμε πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά μας). Αυτά είναι που πρέπει να εξαρθρωθούν. Συνεννοηθήκαμε; Άντε, γιατί εγώ προς στιγμή νόμισα ότι θα εξαρθρωνόταν όλο αυτό το αστικοκαπιταλιστικό σύστημα που διαγουμίζει τις ζωές μας...

Ιδού, λοιπόν, πόσα μεγάλα και σπουδαία νοήματα είχαν οι προχτεσινές απεργιακές κινητοποιήσεις, από τα οποία εγώ δεν πήρα μυρουδιά. Ας είναι καλά οι "έγκριτοι" που με ενημερώνουν "έγκαιρα και έγκυρα"...


(*) Όσοι έχουν το κουράγιο να ακολουθήσουν τον διασύνδεσμο [link] και διαβάσουν ολόκληρο το άρθρο, θα δουν ότι η δημοσιογραφάρα βάζει την φράση "αντιλαϊκή στάση" σε εισαγωγικά!