Ψευτοδιλήμματα

Αν παρακολουθήσει κανείς την ειδησεογραφία και, μάλιστα, τις "βαθυστόχαστες" αναλύσεις των "εμπνευσμένων" (διάβαζε: αργυρώνητων) δημοσιολόγων και δημοσιογράφων, οι οποίοι έχουν πάρει εργολαβία την διαμόρφωση της κοινής γνώμης, αισθάνεται συνεχώς ότι πρέπει ανά πάσα στιγμή να διαλέξει στρατόπεδο. Λες και όλοι τον δείχνουν με το δάχτυλο και τον ρωτούν αυστηρά "εσύ με ποιόν είσαι;": με τους ρώσσους ή με την δυτική συμμαχία ευρωπαίων-πολιτειακών; με το "νόμιμο" καθεστώς τού Κιέβου ή με τους αποσχιστές ρωσσόφωνους; με τον Άσαντ ή με τους αντάρτες; με την καθεστηκυία τάξη στην περιοχή ή με τους τζιχαντιστές τού "Ισλαμικού Κράτους"; με την εκλεγμένη κυβέρνηση του Αφγανιστάν ή με τους ταλιμπάν; με την δραχμή ή με το ευρώ; με τους τούρκους ή με τους κούρδους; με τους εβραίους ή με τους παλαιστίνιους; με το κέντρο ή με τα άκρα; με τους μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή με τους έξω; με τους μένουμε στο ΝΑΤΟ ή με τους φεύγουμε; με την σταθερότητα ή με την αστάθεια; με τον Τσίπρα ή με τον Σαμαρά; με τους πρώην "αργόσχολους" της ΕΡΤ ή με τους νυν "τσανακογλείφτες" της ΝΕΡΙΤ; με την "ανάπτυξη" που κόβει και κανένα δέντρο ή με την "κακομοιριά" που προστατεύει το περιβάλλον; με τον μισθό των τριακοσίων έστω ευρώ ή με την ανεργία; με την έννομη τάξη ή με την αναρχία; μ' αυτόν που σε γαμεί ή μ' εκείνον που σε δέρνει;...

Όλα τούτα τα διλήμματα -και αμέτρητα ακόμη σαν αυτά- είναι πλασματικά. Θυμίζουν το αντίστοιχο αλήστου μνήμης ψευτοδίλημμα "με τον αστυφύλαξ ή με τον χωροφύλαξ;". Λες και δεν παίζει ως απάντηση το απλό "με κανέναν" ή λες και κάθε επιλογή δεν συνακολουθείται από διάφορες προϋποθέσεις. Λες και το ματσούκι που έτρωγες από τον "αστυφύλαξ" ήταν καλύτερο ή χειρότερο από εκείνο του "χωροφύλαξ".

Ο μόνος τρόπος να απεμπλακούμε από τέτοιας μορφής ψευτοδιλήμματα είναι να βάλουμε εμείς τους όρους του διαλόγου. Και ο πλέον απαραίτητος όρος είναι απλός: δεν μας ενδιαφέρουν διλήμματα που καμμιά από τις εναλλακτικές τους απαντήσεις δεν εξυπηρετεί τους στόχους και τα συμφέροντα της τάξης μας, οπότε τα απορρίπτουμε δίχως να μπαίνουμε στον κόπο ενός αδιέξοδου διαλόγου. Για παράδειγμα, ποιά σημασία έχει για μας αν από την ουκρανική περιπέτεια βγεί κερδισμένος ο Ομπάμα ή ο Πούτιν; Γιατί πρέπει ντε και καλά να πάρουμε θέση για το αν υποστηρίζουμε τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων ή των ρώσσων ολιγαρχών; Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα αυτής της κόντρας, το ίδιο ζοφερή θα είναι η επόμενη μέρα για τον ουκρανικό λαό, ρωσσόφωνο ή μη.


Θα κλείσουμε το σημερινό κείμενο με δυο λόγια τού θείου Βλαδίμηρου επί του θέματος:

Ας υποθέσουμε ότι δυο χώρες πολεμούν ανάμεσά τους στην εποχή των αστικών, εθνικών και απελευθερωτικών κινημάτων. Ποιάς χώρας την επιτυχία πρέπει να εύχεται κανείς από την άποψη της σύγχρονης δημοκρατίας; Βέβαια εκείνης της χώρας που η επιτυχία της θα σπρώξει πιο δυνατά και θα αναπτύξει πιο ορμητικά το απελευθερωτικό κίνημα της αστικής τάξης και θα υποσκάψει περισσότερο τη φεουδαρχία.

Ας υποθέσουμε, σε συνέχεια ότι το καθοριστικό στοιχείο τής αντικειμενικής ιστορικής εποχής άλλαξε και τη θέση τού κεφαλαίου που παλεύει για εθνική απελευθέρωση την κατέλαβε το διεθνές αντιδραστικό, το χρηματιστικό, το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο. Η πρώτη από τις κυρίαρχες χώρες κατέχει, ας υποθέσουμε, τα 3/4 της Αφρικής, ενώ η δεύτερη το 1/4. Το αντικειμενικό περιεχόμενο του πολέμου τους είναι το ξαναμοίρασμα της Αφρικής. Ποιάς πλευράς την επιτυχία πρέπει να ευχόμαστε; 

Το πρόβλημα, όπως έμπαινε προηγούμενα, αποτελεί παραλογισμό, γιατί δεν ισχύουν σήμερα τα παλιά κριτήρια εκτίμησης: δεν έχουμε ούτε μια πολύχρονη ανάπτυξη ενός αστικού απελευθερωτικού κινήματος, ούτε το πολύχρονο προτσές τής κατάρρευσης της φεουδαρχίας. Δεν είναι δουλιά τής σύγχρονης δημοκρατίας ούτε να βοηθήσει την πρώτη χώρα να κατοχυρώσει το "δικαίωμά" της στα 3/4 της Αφρικής, ούτε να βοηθήσει τη δεύτερη (έστω κι αν έχει αναπτυχθεί οικονομικά πιο γρήγορα από την πρώτη) να αποσπάσει αυτά τα 3/4.

Η σύγχρονη δημοκρατία θα παραμείνει πιστή στον εαυτό της μόνο στην περίπτωση που δεν θα προσχωρήσει σε καμιά ιμπεριαλιστική αστική τάξη, στην περίπτωση που θα πει ότι "και οι δυο τους είναι η μια χειρότερη από την άλλη", στην περίπτωση που σε κάθε χώρα θα εύχεται την αποτυχία τής ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης. Κάθε άλλη λύση θα είναι στην πράξη εθνικοφιλελεύθερη και δεν θα έχει τίποτε το κοινό με τον αληθινό διεθνισμό.

[Β.Ι.Λένιν, "Κάτω από ξένη σημαία", 1915 (;) - Άπαντα, τόμος 26, σελ. 140-141]

Σαββατιάτικα (20)

*** Το καλοκαίρι συνεχίζεται κι ας μπήκε ο Σεπτέμβρης. *** Έτσι κι αλλοιώς, βρέχει όπως έβρεχε τον Αύγουστο. *** Άιντε, καθαρίστε το 4Χ4 να είναι έτοιμο για Αράχωβα. *** 40 χρόνια δημοκρατία τον Ιούλιο, 40 χρόνια ΠαΣοΚ τον Σεπτέμβριο. *** Καλά σαράντα. *** "Γιώργο γερά, να πέσει η δεξιά". *** Το τρολ της χρονιάς. *** Το μισό ΠαΣοΚ είναι μ' εκείνον που έβαλε τον Καρατζαφύρερ συγκυβερνήτη τής χώρας και το άλλο μισό μ' εκείνον που συγκυβερνάει την χώρα με Σαμαρά, Άδωνη και Βορίδη. *** Από δυο σοσιαλιστικά (ήμαρτον παππού Κάρολε) χωριά χωριάτες. *** Σοσιαλιστική διεθνής. *** Παιδιά, αν μόνοι σας δεν μπορείτε να βρείτε ποιος έφερε -και διατηρεί- την δεξιά στην εξουσία, ρωτήστε απ' ευθείας τον Αντώνη. ***

Σφηνώσαμε;

Αρρωστημένη φαντασίωση ιστολογίου: ο Γιωργάκης φτιάχνει νέο κόμμα, το ονομάζει "ΠαΣοΚ Εσωτερικού" ή "ΠαΣοΚ (μ-λ)" και ο Μπέννυ ωρύεται ότι "ένα είναι το κόμμα". *** Καύλα; *** Τι λένε απ' αυτού τα "Πρωτόκολλα των 58 σοφών τής Ελιάς"; *** Κάμερα σε μένα. *** Αληθεύει η είδηση ότι ο Πούτιν επισκέφθηκε δερματολόγο; *** Με τόσες κυρώσεις από την δύση, σίγουρα μάτωσε τ' αρχίδια του από το ξύσιμο. *** Τελικά, έχετε καταλάβει ποιον θα προτείνει ο γκαβός για πρόεδρο; *** Άκουσα για Κωνσταντόπουλο, άκουσα για Κουβέλη, άκουσα για Παπαδημούλη... *** Όλα τα άσχετα και ξενερουά, δηλαδή. *** Το ιστολόγιο έχει ρηξικέλευθη πρόταση: Αντετοκούνμπο! *** Δηλαδή, ο άθεος Τσίπρας προωθεί αφορολόγητο για τους παπάδες; *** Γιατί όχι; *** Αφού η εξουσία δικαιολογεί συμμαχία και με τον διάβολο, γιατί όχι και με τον θεό; *** Τί λέει επί του θέματος ο γέροντας Παΐσιος; *** Κάμερα σε μένα. *** Και ο Καμμένος στ' Αγιονόρος. *** Πανούλη, άργησες. *** Πρόλαβαν κι έκλεισαν συμφωνίες ο Αντώνης κι ο Αλέξης. *** Με βυζαντινά χρυσόβουλα διεκδικεί η μονή Βατοπεδίου την περιουσία που της αρνήθηκαν τα δικαστήρια. *** Αν σας παίρνουν τα σπίτια οι τράπεζες, μη κατηγορείτε τον καπιταλισμό. ***

Χάρρυ Πόττερ (;)

Εσείς φταίτε που τα αποκτήσατε με συμβόλαια και όχι με αυτοκρατορικά σιγγίλια. *** Η καπιταλιστική κρίση ανέδειξε μια καινούργια τάξη ανθρώπων: τους εργαζόμενους που πεινάνε επειδή ο μισθός τους δεν φτάνει για να φάνε. *** Τό 'χε προφητέψει ο Κοσμάς ο Αιτωλός: "Θά 'ρθει μια μέρα που θα σπέρνετε τα χωράφια σας αλλά δεν θα έχετε να φάτε." *** Κάμερα σε μένα. *** Θοδωρής Δρίτσας (ΣυΡιζΑ): "Στόχος μας η απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ και η διάλυση της συμμαχίας." *** Δεν φτάνει που θα φύγουμε, θα τους διαλύσουμε κι από πάνω; *** Θοδωρή, μη σφίγγεσαι και κλάσεις σφυριχτά. *** Τέτοια έλεγε κι Ανδρέας και την είδαμε την προκοπή μας. *** Ρώυτερς: "Δεν δέχεται φοροελαφρύνσεις η τρόικα." *** Θανάσης Λυρτσογιάννης (Έθνος): "Πράσινο φως για φοροελαφρύνσεις και μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ από την τρόικα... αλλά με μέτρο." *** Τί καταλάβατε; *** Βρούτσης: "Διαρκής και δύσκολη η μάχη κατά της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας." *** Την κανονικά δηλωμένη κι ασφαλισμένη την ξεπαστρέψατε τελείως, Γιάννη, ε; *** Οι μπαταχτσήδες οι αργεντίνοι δεν κοιτάνε την χρεωκοπία τους καλύτερα, ήθελαν να παίξουν και μπάσκετ μαζί μας. *** Πού πάτε, ρε λιγούρια, με το κωλο-πέσο σας; *** Να τα βάλετε με το ευρώ; *** Πριν 22 χρόνια έρριξε τον Μητσοτάκη λόγω Μακεδονίας αλλά σήμερα δέχεται να μπουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ ως Μακεδονία. ***

Νέα Ελλάδα

Και γκαβός και καραγκιόζης. *** Αντώνη, οι καιροί ου μενετοί, το τέλος γαρ εγγύς. *** Κάμερα σε μένα. *** Χριστίνα Σιδέρη, πολιτευτής ΝΔ, στο Φέισμπουκ: "Μαζική απέλαση όλων των λαθρομουσουλμάνων και αφαίρεση ιθαγένειας όλων των μεταναστών δεύτερης γενιάς που γεννήθηκαν στην Ευρώπη." *** Να την χαίρεσαι την υποψήφια βουλευτή σου, Αντώνη. *** Άντε πλύνε κανένα πιάτο, μωρή πατσαβούρα. *** Ο πιασοκωλάς γυιος στις Βρυξέλλες, ο μπαμπάς Συνήγορος του Καταναλωτή. *** Ανεξάρτητη αρχή υπό τον πρώην γραμματέα τής ΝουΔου. *** Ανεξαρτησίας εγκώμιον. *** Ζαγορίτης: η ροχάλα τού Σαμαρά στα μούτρα των καταναλωτών. *** Ρε κεφάλα Νεράντζη, δεν ζήτησαν να τους παντρέψετε αλλά να τους επιτρέψετε να ζουν μαζί. *** Πού διάολο ανακάλυψες συσχετισμό με την κτηνοβασία; *** Δυο άνθρωποι θέλουν να ζουν μαζί, όχι ένας άνθρωπος και μια γίδα. *** Γίδι. *** Στην Κύπρο συνελήφθη 62χρονος ταξιτζής για κατοχή 348 "μαϊμού" χαπιών βιάγκρα.*** Και πως ήσαν "μαϊμού" τα χάπια, τί έγινε; *** Λέτε μ' αυτά, εκτός του ότι σηκώνεται το πουλί σου, να κοκκινίζει και ο κώλος σου; *** Απορία: οι κρητικοί το σκατό τους το κάνουν παξιμάδι ή ντάκο; ***

Ευτυχισμένα χρόνια...
(Από δεξιά: Κάρ. Παπούλιας, Έλλη Στάη, Γ. Λιάνης,
Δήμ. Λιάνη και ο τότε σύζυγός της Διον. Λιβανός)

 Αντώνη, νομίζω ότι πάλι μαλακίες είπες στην Θεσσαλονίκη και για το βασικό ζήτημα δεν έβγαλες άχνα. *** Αργεί πολύ ακόμη εκείνο το δωρεάν wi-fi που λέγαμε; *** Μήπως κατάλαβε κανείς αν, μεταξύ των άλλων, πωλείται και το λιμανάκι τής Παμβώτιδας; *** Σαμαράς: "Σύντομα η απονομή των συντάξεων θα γίνεται με το πάτημα ενός κουμπιού." *** Του Delete; *** Καρατζαφύρερ: "Εμείς οι χριστιανοί φοβόμαστε τον θεό και δεν είμαστε αδίστακτοι." *** Σωστός ο Γιώργαρος. *** Ξέρετε τι δισταγμούς είχαν ο Βασίλειος Β' ο Βουλγαροκτόνος, ο Μέγας Θεοδόσιος, οι Σταυροφόροι και οι Ιεροεξεταστές πριν εξοντώσουν όσους εξόντωσαν; *** Για περισσότερες λεπτομέρειες διαβάστε τα "Χάλκινα Βιβλία" και τα απομνημονεύματα του γέροντος Αρσενίου. *** Κάμερα σε μένα. *** Καλό Σαββατοκύριακο. ***

Μια άλλη θάλασσα

"Δύναμη κρούσης για άμεσες επεμβάσεις σε όλη τη γή" δημιουργεί το ΝΑΤΟ ενώ από την άλλη με αντίστοιχες εξαγγελίες απαντά η Ρωσία.

Η καπιταλιστική κρίση εξελίσσεται κανονικά και σπρώχνει τον πλανήτη που ήδη βρωμάει μπαρούτη σε σύγκρουση γιγάντιων διαστάσεων.


Την ίδια στιγμή κάποιοι, όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, εξακολουθούν να θεωρούν το ΝΑΤΟ δύναμη σωτηρίας και τρέχουν πρώτοι να δηλώσουν τη χώρα (και μαζί και τα παιδιά μας) σε διαθεσιμότητα για οποιαδήποτε χρήση, μπας κι αρπάξει η μεγάλη αστική τάξη της χώρας κανένα κοκαλάκι από τη νέα μοιρασιά που μπορεί να προκύψει...

Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει να διαλυθεί η συμμαχία!! (Από ποιον άραγε το ζητάει;)

Αν μας έλεγε κάποιος και το πώς μπορεί να διαλυθεί μια συμμαχία-τέρας, που έχει βάλει στόχο την παραπέρα επέκταση και γιγάντωσή της, χωρίς να αποχωρήσουν χώρες-μέλη προκαλώντας κάποια προβλήματα και δείχνοντας δρόμο και σε άλλους λαούς για να παλέψουν για τα ίδια, θα βγάζαμε και μεις μιαν άκρη.


Εν τω μεταξύ τα μεγάλα ΜΜΕ συνεχίζουν το έργο τους εκπέμποντας όλα στην ίδια συχνότητα και επαναλαμβάνοντας ακριβώς ό,τι λέει το ΒΒC, το CNN και τα άλλα παιδιά του καπιταλισμού για το ό,τι συμβαίνει.

Συμπτωματικά πάντα, στο ρόλο του καλού βρίσκονται οι ΗΠΑ, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, ο Ομπάμα, ο Κάμερον και οι φίλοι τους ενώ όλοι οι άλλοι είναι εχθροί της Δημοκρατίας (της ποιάς;) και τουλάχιστον ύποπτοι για τρομοκρατία ... ή ό,τι άλλο προκύψει ως επιχείρημα.


Επειδή η αλήθεια δεν κρύβεται, και η διάθεση για άγρια σύγκρουση βγάζει μάτι, ξαναζεσταίνονται διάφορες σούπες περί κόντρας Δύσης-Ανατολής, θρησκευτικών πολέμων και επικίνδυνων απολίτιστων τεράτων που απειλούν την πολιτισμένη Δύση και άλλα τέτοια για να μπερδεύεται το μυαλό και να μην καταλαβαίνει ότι τα τέρατα τα πραγματικά είναι εντός των πυλών.

Και βέβαια δεν είναι άλλα απο τα γιγάντια μονοπώλια, που προσπαθώντας να επικρατήσουν στον χωρίς όρια πλέον ανταγωνισμό, έχουν βγάλει τα μαχαίρια και δε λογαριάζουν τίποτα προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους και να εδραιώσουν ακόμα περισσότερο τη θέση τους μέσα στην κρίση που μαίνεται.


Κάπου στη γωνία οι λαοί αδυνατούν να καταλάβουν τι τους συμβαίνει, αφού άλλοι τους καθησυχάζουν, άλλοι τους μπουκώνουν με αυταπάτες χωρίς περιεχόμενο και άλλοι τους εκφοβίζουν ανοιχτά ή δια της πλαγίας για να μην μπορούν να σκεφτούν.


Και μόνο κάτι λίγες φωνές που όμως δεν το βάζουν κάτω, φωνάζουν κάθε μέρα με όλους τους τρόπους την αλήθεια παλεύοντας να την κάνουν να ριζώσει όσο πιο βαθιά γίνεται και να αρχίσει να φουντώνει.

Μιλάμε βέβαια για τους κομμουνιστές κι εδώ στην περίπτωσή μας για το ΚΚΕ, που όμως το σύστημα έχει φροντίσει με όλα τα κόλπα και τις εφεδρείες του να σπρώξει όσο γίνεται στην άκρη, γεμίζοντας τον αέρα με παράσιτα που μπερδεύουν το σήμα που εκπέμπουν αυτές οι κόκκινες φωνές.

Η αλήθεια βέβαια ήταν και θα είναι πάντα απλή.

Η αιτία όλων όσων μας συμβαίνουν είναι μία. Στον κόσμο που ζούμε, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό κι όλο μεγαλώνει μέχρι να σκάσει, κι αυτό δεν αλλάζει εκ Θεού αν κι εμείς δεν κάνουμε κάτι.

Κι όσο υπάρχουν μεγάλα ψάρια και καρχαρίες, πάντα έτσι θα γίνεται.


Υπάρχει όμως κι ένας άλλος κόσμος, κάποιοι κάποτε έδειξαν το δρόμο, όπου τα μικρά ψαράκια που χτίζουν κάθε μέρα με τη δουλειά τους τον ωκεανό που ζούμε και που κανένας δεν τους δίνει σημασία, παίρνουν χαμπάρι, ενώνονται, οργανώνονται και παίρνουν στο κυνήγι τους καρχαρίες και στο τέλος τους εξαφανίζουν και τότε η θάλασσα του κόσμου βρίσκει την ησυχία της και γίνεται πραγματικός παράδεισος.


Αρκεί να το πιστέψουμε, να απλώσουμε τα χέρια και να το κάνουμε πραγματικότητα.

[Κείμενο του μουσικού-τραγουδοποιού Γιώργου Σαρρή, από το προσωπικό του ιστολόγιο]

Τι Παρίσι, τι γαμήσι...

Την περασμένη Δευτέρα, με το κείμενο "Όμορφα!", σχολιάζαμε σε τούτη την γωνιά τον τίτλο τού κυριακάτικου Έθνους "Ταγκό στο Παρίσι, σκληρό ροκ στην Αθήνα", λέγοντας ότι, σύμφωνα με την μπομπόλειο φυλλάδα, "στο Παρίσι θα χορεύαμε αισθησιακό ταγκό με τους ευρωπαίους συν-εταίρους μας ενώ στην Αθήνα θα βγάζαμε τα μάτια μας με την τρόικα". Ειρωνευτήκαμε εκείνο το άρθρο και, όπως αποδεικνύεται σήμερα, δεν είχαμε καθόλου άδικο.

Υποτίθεται ότι στο Παρίσι πήγε μια ομάδα υπουργών, προκειμένου να συζητήσει τα νέα μέτρα που απαιτεί η τρόικα. Υποτίθεται, επίσης, ότι οι υπουργοί μας θα ζητούσαν από τους ευρωπαίους συν-εταίρους μας να αμβλύνουν κάπως την σκληρότητα των μέτρων, κουνώντας τους στην μούρη μια σειρά θετικών στοιχείων, όπως π.χ. την μείωση της ανεργίας (σ.σ.: γελάστε ελεύθερα!), το αυξημένο πρωτογενές πλεόνασμα, την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων κλπ. Υποτίθεται, ακόμη, ότι οι υπουργάρες μας θα έφταναν σε σημείο να πατήσουν πόδι ώστε να πετύχουν κάτι για το οποίο θα μπορούσαν να κοκορευτούν κατά την επιστροφή τους. Έστω ένα μαλάκωμα της απαίτησης για 15.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων μέχρι τέλους τού 2015, έστω μια φιλολαϊκή πινελλιά στο πλάνο των επερχόμενων πλειστηριασμών ακινήτων, έστω μια παράταση στην λήψη του πακέττου μέτρων που θα αποδομούν τελείως ό,τι έχει μείνει όρθιο στο ασφαλιστικό μας σύστημα.

Αυτά υποτίθεται ότι θα γίνονταν στο Παρίσι και μ' αυτά μας πιπίλισαν τα μυαλά επί τόσες ημέρες τα διάφορα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Το τι έγινε τελικά, τώρα που το "ταγκό" τελείωσε, μας το λέει με τον δικό του, χαρακτηριστικό τρόπο ο Δημήτρης Μηλάκας στο παρακάτω άρθρο του, το οποίο δημοσιεύεται στον ιστοτόπο "Ημεροδρόμος" και έχει ως τίτλο τον τίτλο τού σημερινού μας κειμένου:


Έφυγαν θορυβωδώς για τη μάχη του Παρισιού όπου θα προάσπιζαν  τάχα τα συμφέροντα της χώρας και επιστέφουν  ήσυχα και αθόρυβα με την ουρά στα σκέλια. Υπέκυψαν, προφανώς, στις υπέρτερες δυνάμεις της τρόικας οι  ηρωικοί (Χαρδούβελης, Μητσοτάκης, Βρούτσης, Αθανασίου Δένδιας) υπουργοί μας. Πήγαν, άκουσαν τις οδηγίες, παρέλαβαν τα τελεσίγραφα και επέστρεψαν για να συνεχίσουν τη…διάσωσή μας.

Όπως προεξοφλούσαν όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις χωρίς τα γυαλιά της σκοπιμότητας  η τρόικα των δανειστών επανέλαβε στους υπουργούς  το αυτονόητο: Να προσέχετε που βάζετε τις υπογραφές σας. Με άλλα λόγια οι τροικανοί ζήτησαν να τηρηθούν απαρέγκλιτα τα όσα αναγράφονται αναλυτικά στο μνημόνιο.

Κάπως έτσι κατάρρευσε κατάρρευσε σα χάρτινος πύργος η κυβερνητική επικοινωνιακή τακτική των τελετυαίων ημερών που με τη βοήθεια μεγάλων καναλιών και εφημερίδων διατυμπάνιζε τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης της ελληνικής κυβέρνησης για ελαφρύνσεις, φορολογικές και άλλες.

Αντί περιθωρίων κινήσεων που αναζητούσε η ελληνική κυβέρνηση στη συνάντησή της με την τρόικα στο Παρίσι, έλαβε  όπως φαίνεται οδηγίες και ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα μέσα στα οποία θα πρέπει:
- Να αλλάξει τον κώδικα πολιτικής δικονομίας ώστε να μπορούν να προχωρούν οι πλειστηριασμοί ακινήτων σε τιμές κάτω από τις αντικειμενικές αξίες.
- Να προχωρήσει η ολοκλήρωση της κατεδάφισης του ασφαλιστικού με την ολοκλήρωση της συγχώνευσης των ασφαλιστικών ταμείων.
- Να ολοκληρώσει τις …μεταρρυθμίσεις που ουσιαστικά καταργούν το δικαίωμα της απεργίας και απελευθερώνουν τις ομαδικές απολύσεις.

Περί τα τέλη του μήνα το σύνολο της ελληνικής κυβέρνησης και όχι μόνο οι  πέντε υπουργοί που έκαναν το ταξιδάκι τους στο Παρίσι θα έχουν την ευκαιρία  στενών επαφών με τους επικεφαλής της τρόικας  (Κλάους Μαζούχ (ΕΚΤ), Ρίσι Γκογιάλ (ΔΝΤ) και Ντέκλαν Κοστέλο (ΕΕ)) των δανειστών. Και μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι όλοι, από τον πρωθυπουργό μέχρι τη Βούλτεψη και από τον Βενιζέλο μέχρι τον Κεγκέρογλου θα κάνουν ότι μπορούν για να τους…ανακουφίσουν.

Σαράντα αλησμόνητα χρόνια

Σήμερα κλείνουν σαράντα χρόνια από την ίδρυση του ΠαΣοΚ. Κλείνουν σαράντα χρόνια από εκείνη την αλησμόνητη βραδιά τού 1974, οπότε ο αλησμόνητος Ανδρέας Παπανδρέου ενεργοποίησε το πρώτο στην ελληνική ιστορία σοσιαλιστικό κίνημα μ' εκείνη την αλησμόνητη "Διακήρυξη τής 3ης Σεπτέμβρη". Το ιστολόγιο, συμμετέχοντας στους περίλαμπρους εορτασμούς, καταθέτει μερικές από τις αλησμόνητες στιγμές που, χάρη στο ΠαΣοΚ, ζήσαμε αυτά τα αλησμόνητα σαράντα χρόνια.

(1) Τον Οκτώβριο του 1974 προσχωρεί στο ΠαΣοΚ η αντιδικτατορική οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα. Όμως, η σύγκρουση των "αμυνιτών" με τον αρχηγό τού ΠαΣοΚ δεν αργεί. Τελικά, στις 6 Ιουνίου 1975, παραιτούνται από την κεντρική επιτροπή τού κόμματος οι 45 "αμυνίτες" που συμμετέχουν σ' αυτή. Ο Ανδρέας δεν διστάζει να διαγράψει όλα τα μέλη (πλην ενός) που προέρχονταν από την Δημοκρατική Άμυνα. Ανάμεσά τους: Σάκης Καράγιωργας (ο αρχηγός τής Δ.Α.), Αστέρης Στάγγος, Βασίλης Φίλιας, Πέτρος Ευθυμίου, Μελίνα Μερκούρη, Αμαλία Φλέμινγκ, Χρήστος Ροκόφυλλος, Νίκος Κωνσταντόπουλος (ο μετέπειτα πρόεδρος του Συνασπισμού), Λαοκράτης Βάσσης, Θοδωρής Καλούδης (τότε μέλος τής ΠΑΣΠ και μετέπειτα γνωστός δημοσιογράφος), Αγγέλα Κοκκόλα (η κατοπινή πιστή ιδιαιτέρα τού Ανδρέα!) κ.ά. Ο ένας που δεν φαγώθηκε εκείνη την ημέρα ήταν ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος είχε προλάβει να διορθώσει το βιογραφικό του, δηλώνοντας ότι προέρχεται από το...ΠΑΚ (!). Αργότερα, πολλοί από τους διαγραμμένους θα επιστρέψουν στο ΠαΣοΚ ως μέλη.

(2) Τον Ιούλιο του 1981 και εν όψει εκλογών, ο Ανδρέας παρουσιάζει το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠαΣοΚ. Πρόκειται για το αλησμόνητο Συμβόλαιο με τον λαό. Επί τρία ολόκληρα χρόνια το είχα στο γραφείο μου και υπογράμμιζα με πράσινο χρώμα τους "όρους τού Συμβολαίου" που υλοποιούσε η πασοκική εξουσία και με κόκκινο όσους παραβίαζε. Μέχρι τις ευρωεκλογές τού 1984, το "πράσινο βιβλιαράκι" είχε καταντήσει το λιβάδι με τις παπαρούνες.

(3) Τον Οκτώβριο του 1981 το ΠαΣοΚ σαρώνει στις εκλογές την Νέα Δημοκρατία τού δύσμοιρου Γεωργίου Ράλλη και η -ευαγγελιζόμενη από τον Ανδρέα- αλησμόνητη "Αλλαγή" φτάνει επί θύραις. Ο Ανδρέας, ως άλλος Ναπολέων, αναδεικνύεται κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού και τα αλλάζει όλα. Ο Ανδρέας δεν κάνει ανασχηματισμούς των κυβερνήσεών του - κάνει αναδομήσεις. Ο Ανδρέας καταργεί τις πανελλήνιες εξετάσεις στο λύκειο - κάνει πανελλαδικές. Ο Ανδρέας αλλάζει το κατάπτυστο εκλογικό σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής - εφαρμόζει το κουτσογιώργιας έμπνευσης αλησμόνητο σύστημα απλής αναλογικής (άλλο αν αυτή αποδεικνύεται πιο ενισχυμένη από την προηγούμενη). Ο Ανδρέας δεν περιμένει διαδηλώσεις και απεργίες για να χορηγήσει αυξήσεις στους μισθωτούς - θεσπίζει την αλησμόνητη Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή (ΑΤΑ), δίνει από μόνος του μερικές πενταροδεκάρες ως αυξήσεις και ξεμπερδεύει. Ο Ανδρέας δεν αρνείται να εξετάσει οποιοδήποτε λαϊκό αίτημα φτάνει σ' αυτόν - απλώς το παραδίδει για επεξεργασία σε "ειδικές επιτροπές", οι οποίες είναι πάντοτε τόσο πολυμελείς ώστε σπανιότατα καταλήγουν σε πόρισμα. Γενικά, ο Ανδρέας αλλάζει τα πάντα, εκτός από εκείνα τα οποία πράγματι χρειάζονταν αλλαγή.

(4) Το ΠαΣοΚ μάς χάρισε μερικά αλησμόνητα συνθήματα. Άλλα απ' αυτά ήσαν κλεμμένα από το ΚΚΕ (π.χ. Έξω οι βάσεις τού θανάτου, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο κλπ) και άλλα προήλθαν από τον ίδιο τον Ανδρέα. Αλησμόνητη μένει η κορώνα του "Βυθίσατε το Χόρα", κατά την διάρκεια περιοδείας του στην Θράκη το 1976, με την οποία περίπου παρότρυνε την κυβέρνηση Καραμανλή να κηρύξει πόλεμο κατά της Τουρκίας. Αλησμόνητη, επίσης, είναι και η εξής φράση την οποία επαναλάμβανε συχνά-πυκνά στις ομιλίες του: "Μαζί θα προχωρήσουμε, για μια Ελλάδα εθνικά περήφανη και κοινωνικά δίκαιη, περήφανα νιάτα, τιμημένα γηρατειά". Και, βεβαίως, αλησμόνητο θα μείνει το προεκλογικό σύνθημα του 1985 "ΠαΣοΚ - Για ακόμη καλύτερες μέρες", αφού αμέσως μετά τις εκλογές, ο Ανδρέας πέρασε Προεδρικό Διάταγμα με το οποίο -μεταξύ άλλων- απαγορεύονταν απολύτως οι αυξήσεις μισθών ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα.

(5) Το 1989, το ΠαΣοΚ παρασύρεται στην δίνη τού "σκανδάλου Κοσκωτά". Ο ίδιος ο Ανδρέας, μαζί με μερικούς πρωτοκλασσάτους υπουργούς του (Τσοβόλας, Κουτσόγιωργας, Πέτσος, Ρουμελιώτης) παραπέμπονται σε ειδικό δικαστήριο, κατηγορούμενοι για απιστία, παθητική δωροδοκία, δωροληψία, υπόθαλψη εγκληματιών, αποδοχή προϊόντων εγκλήματος κλπ. Τελικά, ο Ρουμελιώτης δεν δικάστηκε ποτέ (είχε ήδη εκλεγεί ευρωβουλευτής και το ευρωκοινοβούλιο δεν ήρε την ασυλία του), ο Πέτσος με τον Τσοβόλα καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 10 μηνών και 2,5 ετών αντίστοιχα, ο Κουτσόγιωργας πέθανε μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου ενώ μιλούσε και ο Ανδρέας αθωώθηκε κατά πλειοψηφία (4-3).

(6) Ουσιαστικά, το ΠαΣοΚ που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου πεθαίνει το 1989. Εκείνη την εποχή, ο ιδρυτής του είναι ήδη βαριά άρρωστος και στο κόμμα αρχίζουν να κάνουν κουμάντο οι "νταβατζήδες" και οι "πολιτικοί τραμπούκοι" (όπως τους αποκαλεί ο Νίκος Αρβανίτης). Η εποχή τού Τρίτση, του Γεννηματά και της Μελίνας έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η προϊούσα πολιτική σήψη, καλλιεργημένη στο πρόσφορο έδαφος που είχε ήδη ετοιμάσει η οχτάχρονη διακυβέρνηση του τόπου από το ΠαΣοΚ και τον Ανδρέα, βοηθάει να ευδοκιμήσουν φυντάνια τύπου Τσοχατζόπουλου, Σημίτη, Παπουτσή, Παπαντωνίου, Πάγκαλου, Μόσιαλου, Τσουκάτου, Αθανασούλη, Ξενογιαννακοπούλου, Λαλιώτη, Διαμαντοπούλου, Σηφουνάκη κλπ. Υλοποιώντας μια αλησμόνητη πολιτική πιρουέττα, το -υποθετικά- σοσιαλιστικό ΠαΣοΚ μεταλλάσσεται σε νεοφιλελεύθερο -της κακιάς ώρας- κόμμα. Η μετάλλαξή του είναι τόσο πετυχημένη ώστε σήμερα βρίσκεται να συγκυβερνά την χώρα με την δεξιά, την οποία ο Ανδρέας -υποτίθεται πως- είχε βάλει "στο χρονοντούλαπο της ιστορίας" (άλλη μια αλησμόνητη φράση τού μεγάλου).

(7) Από την μετα-Ανδρέα εποχή τού ΠαΣοΚ, θα μείνει αλησμόνητη η μεγαλύτερη εθνική ξεφτίλα της μεταπολίτευσης. Τον Ιανουάριο του 1996, λίγο μετά την εθνική προδοσία των Ιμίων, ο τραγικός πρωθυπουργός Σημίτης τόλμησε να πει επί λέξει από το βήμα τής βουλής: "Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για την πρωτοβουλία και την βοήθειά τους". Αυτό και μόνο το περιστατικό αρκεί για να κατατάξει τον Σημίτη στα σκουπίδια τής ιστορίας.

(8) Μπροστά στην διαφαινόμενη εκλογική πανωλεθρία τού 1989, ο Ανδρέας κάλεσε τον υπουργό οικονομικών να προχωρήσει σε παροχές, με την αλησμόνητη φράση "Τσοβόλα, δώσ' τα όλα!". Είκοσι χρόνια αργότερα, ο γυιος του ο Γιωργάκης θα γινόταν πρωθυπουργός με μια άλλη αλησμόνητη φράση οικονομικού περιεχομένου, η οποία έγινε σύνθημα: "Λεφτά υπάρχουν!"


Θα κλείσουμε το μικρό μας αφιέρωμα στα σαράντα χρόνια τού ΠαΣοΚ με μια αναφορά σε όσους έφυγαν κάποια στιγμή από το ΠαΣοΚ και ίδρυσαν το δικό τους αλησμόνητο κόμμα:
- Σ. Καράγιωργας, Π. Ευθυμίου κ.ά (1975: Σοσιαλιστική Πορεία)
- Δ. Λιβιεράτος, Γ. Δαλαβάγκας κ.ά. (1976-1977: Πολιτική Κίνηση της 3ης Σεπτέμβρη)
- Χ. Μήλιος, Β. Χωραφάς, Δ. Τζουβάνος κ.ά. (1980: Ενότητα Μαρξιστών Σοσιαλιστών - ΕΜΑΣ)
- Γεράσιμος Αρσένης (1985: Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα - ΕΣΚ)
- Αντώνης Τρίτσης (1989: Ελληνικό Ριζοσπαστικό Κίνημα)
- Δημήτρης Τσοβόλας (1995: Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα - ΔΗΚΚΙ)
- Λούκα Κατσέλη, Χάρης Καστανίδης (2012: Κοινωνική Συμφωνία)
- Στέφανος Τζουμάκας (2014: Σοσιαλιστικό Κόμμα)

Σαράντα όντως αλησμόνητα χρόνια...


Σημείωση 1: Ο Σάκης Καράγιωργας είχε χάσει το χέρι του από έκρηξη βομβιστικού μηχανισμού κατά την περίοδο τής χούντας. Κατά το προσυνέδριο που προηγήθηκε των διαγραφών, την ώρα που μιλούσε ο Καράγιωργας, ακούστηκε από κάτω μια φωνή: "Κάτσε κάτω κουλοχέρη". Αν και δεν είναι γραμμένο πουθενά, οι παλιοί πασόκοι λένε πως εκείνος που φώναξε ήταν ο Κίμωνας Κουλούρης.

Σημείωση 2: Οι Δ. Λιβιεράτος και Γ. Δαλαβάγκας ήσαν τροτσκιστές. Το 1946, στο ενοποιητικό συνέδριο των τροτσκιστών, ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ), το οποίο διέκοψε την λειτουργία του κατά την περίοδο της δικτατορίας. Στο ΠαΣοΚ προσχώρησαν μετά από πρόσκληση του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου.

"Δήμος της Πάτρας" ή "Δήμος Πατρέων";

Όπως άλλες τρεις πόλεις στην Ελλάδα, έτσι και η Πάτρα έχει από χτες κομμουνιστή δήμαρχο. Δεν είναι, βεβαίως, η πρώτη φορά που οι πατρινοί εκλέγουν ως δήμαρχό τους κάποιον υποστηριζόμενο από το ΚΚΕ. Μόνο που αυτή την φορά ο Κώστας Πελετίδης είναι αυθεντικός κομμουνιστής, μέλος τού ΚΚΕ και όχι απλώς συνεργαζόμενος όπως ο επί τέσσερις τετραετίες πρώην δήμαρχος Θόδωρος Άννινος. Με δεδομένο ότι ο Πελετίδης απολαμβάνει λαϊκής αποδοχής σαφώς ευρύτερης των ορίων τού κομματικού του χώρου και εκλέχτηκε μάλλον διά περιπάτου, είναι λογικό να αναρωτιούνται οι πολίτες τι διαφορετικό μπορεί να κάνει ένας κομμουνιστής δήμαρχος με τις σημερινές συνθήκες.

Πριν επιχειρήσουμε να δώσουμε απάντηση σε τούτο το ερώτημα, ας δούμε το ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο υποχρεούται να κινηθεί οποιαδήποτε δημοτική αρχή στην χώρα μας.

Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι ότι, βάσει του καλλικρατικού νόμου, τα έσοδα των δήμων προέρχονται κατά 70% -τουλάχιστον- από τοπικούς φόρους και τέλη που πληρώνουν οι πολίτες τους και κατά 30% -το πολύ- από κρατικούς πόρους (Τέλη Ακίνητης Περιουσίας [ΤΑΠ], ποσοστό από εισπραττόμενους φόρους [Χαρτόσημο, ΦΠΑ, Φόρος Εισοδήματος Νομικών Προσώπων κλπ] κ.ά.). Αυτό σημαίνει πως ο κάθε Δήμος, προκειμένου να υλοποιήσει οποιδήποτε έργο, πρέπει σε κάθε περίπτωση να εξασφαλίσει το 70% τουλάχιστον των απαιτούμενων κονδυλίων.

Το δεύτερο που πρέπει να γνωρίζουν οι πολίτες είναι ότι απαγορεύεται οποιαδήποτε πρόσληψη μόνιμου προσωπικού. Αυτό σημαίνει ότι, μέσω διαδικασιών όπως η αξιολόγηση, η διαθεσιμότητα αλλά και οι αναπόφευκτες συνταξιοδοτήσεις, το διαθέσιμο προσωπικό όλο και θα μειώνεται. Για την κάλυψη των αναγκών που δημιουργούνται από την μείωση του προσωπικού, οι Δήμοι μπορούν να κάνουν δυο πράγματα: (α) να εκχωρήσουν τις δουλειές σε ιδιώτες (φυσικά, εκχωρώντας ταυτόχρονα και τα αναλογούντα ανταποδοτικά τέλη) ή (β) να προσλάβουν εργαζόμενους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή ορισμένου έργου (τους οποίους, όμως, θα πληρώνουν αποκλειστικά με δικούς τους πόρους).

Επίσης, ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει ότι οι Δήμοι υποβάλλουν τους ετήσιους προϋπολογισμούς τους (με ενιαία κωδικοποίηση λογαριασμών) προς έγκριση και απαγορεύεται απολύτως οποιαδήποτε υπέρβαση οποιουδήποτε κονδυλίου. Αν σημειωθεί οποιαδήποτε υπέρβαση, τότε (α) καλείται σε απολογία (από την κεντρική εξουσία) ο υπεύθυνος του τμήματος όπου σημειώθηκε η υπέρβαση και (β) υποχρεούται ο Δήμος να πάρει ισοδύναμα μέτρα (δηλαδή, να αυξήσει τους φόρους και τα τέλη του) προκειμένου να καλυφθεί η υπέρβαση.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό το ασφυκτικό οικονομικό πλαίσιο το πρόβλημα. Όλες οι αποφάσεις τής -κατά τα άλλα, "ανεξάρτητης"- τοπικής αυτοδιοίκησης μπαίνουν στο μικροσκόπιο της κεντρικής εξουσίας. Ιδού δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα:

(α) Απολυμένοι σχολικοί φύλακες τού Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας προσέφυγαν στην δικαιοσύνη, ζητώντας να παραμείνουν στις θέσεις τους. Το δικαστήριο τους δικαίωσε. Το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να μην ασκήσει έφεση σ' αυτή την δικαστική απόφαση και τους επανέφερε στις δουλειές τους. Όμως, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής (κρατικό όργανο) ακύρωσε την εν λόγω απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, σημειώνοντας ότι "οι ΟΤΑ και τα νομικά τους πρόσωπα έχουν καθήκον να προασπίζονται τα συμφέροντά τους, μέχρι εξαντλήσεως των ένδικων μέσων και βοηθημάτων και σε κάθε στάδιο των δικών αυτών". Ουσιαστικά, δηλαδή, η κεντρική εξουσία απαιτεί από την "ανεξάρτητη" τοπική αυτοδιοίκηση να κάνει το παν ώστε να απολυθούν οι εργαζόμενοι.

(β) Επί "Καποδίστρια", ο Δήμος Ραχών στην Ικαρία, υπό τον κομμουνιστή δήμαρχο Φανούρη Καρούτσο, πήρε απόφαση να μην εκμισθώσει τις παραλίες του σε ιδιώτες, επιτρέποντας στους πολίτες να κάνουν τα μπάνια τους δίχως να πληρώνουν εισιτήριο. Φιλολαϊκό το μέτρο, θα μου πείτε. Όμως, ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών Σάμου είχε άλλη άποψη: άσκησε δίωξη κατά του δημάρχου και του δημοτικού συμβουλίου επειδή "το 2009 ο Δήμος Ραχών δεν εκμίσθωσε χώρους αιγιαλού και παραλίας και τοποθέτησε δικές του ομπρέλες και ξαπλώστρες δωρεάν, αποστερώντας από το Δημόσιο το αντάλλαγμα που θα απεκόμιζε από τη μίσθωση" (!!)


Είναι, λοιπόν, σαφές ότι, με τέτοιες προϋποθέσεις, το έργο των κομμουνιστικών δημοτικών αρχών γίνεται εξαιρετικά δύσκολο. Και όμως, υπάρχουν τρόποι να παραχθεί σπουδαίο φιλολαϊκό έργο σ' αυτές τις πόλεις. Για παράδειγμα, μπορούν να παγώσουν κατασχέσεις και κάθε άλλου είδους διώξεις για όσους αδυνατούν να καταβάλουν δημοτικούς φόρους και τέλη, να μειωθούν φόροι και τέλη σε φτωχές ή υποβαθμισμένες συνοικίες, να αξιοποιηθούν προς όφελος των δημοτών οι δομές και οι υποδομές των δήμων αντί να παραχωρείται η χρήση τους σε ιδιώτες, να αναδιοργανωθούν οι ίδιες οι πόλεις ώστε να γίνουν πιο ανθρώπινες, να αξιοποιηθούν τα κονδύλια του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων για έργα τα οποία δεν ενδιαφέρουν την ιδιωτική πρωτοβουλία (π.χ. αντισεισμικά, αντιπλημμυρικά, αντιπυρικά κλπ.), να ανακατευθυνθούν πόροι από έργα βιτρίνας σε έργα ουσίας κλπ.

Επίσης, οι κομμουνιστές δήμαρχοι πρέπει -και μπορούν- να σταθούν εμπόδιο σε κάθε απόπειρα είτε της κεντρικής εξουσίας είτε ιδιωτικών συμφερόντων (που, έτσι κι αλλοιώς, έχουν μάθει να ενεργούν με τις πλάτες τής κεντρικής εξουσίας) να βάλουν στο χέρι τόσο τις δομές όσο και τις λειτουργίες των δήμων. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο ξερογλείφεται όταν ακούει "ύδρευση", "διαχείριση απορριμάτων", "εκμετάλλευση υπαίθριων χώρων" κλπ.

Πάνω απ' όλα, όμως, μια κομμουνιστική δημοτική αρχή οφείλει να ενεργοποιήσει όλους τους πολίτες προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους τόσο ως εργαζομένων όσο και ως απλών πολιτών. Είναι ώρα να πάψει ο αδαής κόσμος να πιστεύει ότι πετυχημένη δημοτική αρχή είναι εκείνη που απλώς μπαλώνει τις τρύπες των οδοστρωμάτων, φυτεύει δυο ραχιτικά δέντρα σε μια πλατεία ή φτιάχνει έναν πεζόδρομο που καταντάει... τραπεζοκαθισματόδρομος καφετεριών και μπαρ.

Τελικά, μια κομμουνιστική δημοτική αρχή οφείλει να ξαναθυμίσει στον κόσμο ότι "Δήμος" είναι οι πολίτες, όχι η πόλη. Να ξεμπερδέψουμε μ' αυτό το βλακώδες π.χ. "ο Δήμος τής Πάτρας". Ο Δήμος ήταν -και πρέπει να ξαναγίνει- Δήμος Πατρέων.

Όμορφα!

Μπήκαμε, λοιπόν, στο φθινόπωρο, τουλάχιστον ημερολογιακά. Δεν ξέρω πώς περάσατε το καλοκαίρι σας, όμως πρέπει να παραδεχτείτε ότι ήταν ένα καλοκαίρι γεμάτο ομορφιές. Οι πολιτικοί μας ταγοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να γελάσει το πικραμένο μας χειλάκι αν και πολύ φοβάμαι πως σύντομα αυτά τα γέλια θα μας βγουν λίγο-πολύ ξινά.

Είδατε τον χτεσινό τίτλο τού κυριακάτικου Έθνους; "Ταγκό στο Παρίσι, σκληρό ροκ στην Αθήνα", έλεγε η μπομπόλειος φυλλάδα, εννοώντας ότι στο Παρίσι θα χορεύαμε αισθησιακό ταγκό με τους ευρωπαίους συν-εταίρους μας ενώ στην Αθήνα θα βγάζαμε τα μάτια μας με την τρόικα. Θρίχαι! Και, μάλιστα, θρίχαι κατσαραί, από εκείνες που δεν ισιώνουν με τίποτε. Μπορεί να χορέψουμε "ταγκό στο Παρίσι", μόνο που θα πέσει πολύ βούτυρο κι εμείς θα βρισκόμαστε πάντοτε στην θέση τής Μαρίας Σνάιντερ και ποτέ στην θέση τού Μάρλον Μπράντο. Όσο για το "σκληρό ροκ" της Αθήνας, καλύτερα να μη το σκεφτόμαστε. Δεν μπορώ με τίποτε να φανταστώ Γκίκα, Βρούτση, Δένδια και Γιακουμάτο να χορεύουν ροκ. Και, μάλιστα, σκληρό.

Το σίγουρο είναι ότι θα χορέψουμε όλοι εμείς. Μόνο που θα χορέψουμε στα κάρβουνα, όπως οι αναστενάρηδες. Ο σκοπός έχει αρχίσει και τα νταούλια βαράνε ήδη με τα εκκαθαριστικά τού φόρου εισοδήματος και τα πρώτα εκκαθαριστικά τού ΕΝΦΙΑ. Σιγά-σιγά θα επιταχύνει ο ρυθμός με αυξήσεις στις εισφορές τού ΟΑΕΕ, περαιτέρω μειώσεις στις συντάξεις των αυτοαπασχολούμενων, καινούργιο κλάδεμα των επικουρικών συντάξεων, νέο ψαλίδισμα των εφ' άπαξ κλπ. Κι από δίπλα θα φορτώνουν τα ντέφια: νέες συγχωνεύσεις σχολείων, νέες περικοπές στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, πλήρης απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης (δηλαδή, της φτηνότερης αλλά και της απλήρωτης εργασίας) κι άλλες τέτοιες ομορφιές.

Ντεκόρ σε όλα τούτα θα αποτελεί για μήνες το "κεφαλαιώδες" ερώτημα αν θα καταφέρουν η μεν συμπολίτευση να βρει τις αναγκαίες 180 ψήφους ώστε να μη πάμε σε πρόωρες εκλογές η δε αξιωματική αντιπολίτευση να συμπήξει μέτωπο 121 βουλευτών ώστε να επιταχύνει την αλλαγή τού πολιτικού σκηνικού. Ήδη άρχισαν να κυκλοφορούν οι πρώτοι ψίθυροι για εξαγορές βουλευτών και, όσο περνάει ο καιρός, τόσο θα ζωηρεύει το κάθε λογής ράδιο-αρβύλα.

Πάντως, υπάρχουν μερικές ομορφιές που ξεπερνούν ως και την φαντασία. Πάρτε για παράδειγμα τον ΟΑΕΔ. Ενώ κατά την τελευταία πενταετία έχει υπερδιπλασιαστεί η ανεργία, ο Οργανισμός που -υποτίθεται πως- υπάρχει για να προστατεύει τους ανέργους, μειώνει κάθε χρόνο τον προϋπολογισμό του: 2012 / 1,487 δισ. - 2013 / 1,246 δισ.- 2014 / 1,125 δισ. Πώς διάβολο καταφέρνει η κυβέρνηση να φτιάχνει "δίχτυ προστασίας των ανέργων" με τέτοιες μειώσεις, μόνο το μυαλό τού Βρούτση μπορεί να το καταλάβει.

Άλλη μια εξαιρετική ομορφιά είναι η περίφημη "επιταγή εισόδου στην απασχόληση", δηλαδή η φάση με τους "πενταμηνίτες". Με δυο λόγια, αυτό το κόλπο δουλεύει ως εξής: οι άνεργοι περνάνε από μια ταχύρρυθμη εκπαίδευση 180 ωρών και μετά πάνε για "πρακτική άσκηση" πέντε μηνών σε μια επιχείρηση. Καθ' όλο αυτό το διάστημα και παρ' ότι δουλεύουν κανονικά και με το παραπάνω, δεν θεωρούνται εργαζόμενοι αλλά ωφελούμενοι, οπότε δεν έχουν ασφάλιση (δηλαδή, δεν κολλάνε ένσημα) ενώ θα πάρουν στο χέρι ως αμοιβή σκάρτα δυο χιλιάρικα (δηλαδή, λιγώτερα από 400 ευρώ τον μήνα). Το ωραιότερο είναι ότι ακόμη κι αυτές τις πενταροδεκάρες θα τις πάρουν από τον ΟΑΕΔ και όχι από την επιχείρηση! Με άλλα λόγια, οι επιχειρήσεις που απασχολούν ωφελούμενους, εξασφαλίζουν μ' αυτό το κόλπο τζάμπα εργαζόμενους για πέντε μήνες! Υπέροχο;

Στα σκαριά βρίσκεται άλλη μια ομορφιά. Ποιά; Για να δικαιούσαι είτε το επίδομα ανεργίας είτε το περίφημο "κοινωνικό μέρισμα" (το πεντακοσάρικο από το "πρωτογενές πλεόνασμα", ξέρετε...) είσαι υποχρεωμένος να πας για δουλειά όπου σου συστήσει ο ΟΑΕΔ. Αν αρνηθείς, επίδομα και μέρισμα πάπαλα. Το κολπάκι αυτό δουλεύει χρόνια στο εξωτερικό και ουσιαστικά εξυπηρετεί την ταχεία εξομείωση των εργαζομένων προς τους σκλάβους. Δείτε δυο παραδείγματα χαρακτηριστικά:
- (α) Προ διετίας, ο γερμανικός ΟΑΕΔ έκοψε το επίδομα σε μια άνεργη η οποία αρνήθηκε να δεχτεί την δουλειά που της σύστησε η υπηρεσία. Λεπτομέρεια: της σύστησαν να πάει για δουλειά σε... οίκο ανοχής!
- (β) Μένεις στην Πάτρα, παίρνεις επίδομα ανεργίας 360 ευρώ και ο ΟΑΕΔ σού συστήνει να πας για δουλειά σε ένα εργοστάσιο στην ΒΙ.ΠΕ όπου θα παίρνεις τον βασικό μισθό, ήτοι κάπου 450 καθαρά. Με δεδομένο ότι η ΒΙ.ΠΕ. απέχει κάπου 20 χιλιόμετρα από την Πάτρα, αν αφαιρέσεις τα έξοδα κίνησης (πάνω από 1.000 χιλιόμετρα τον μήνα), το εισόδημά σου ως εργαζομένου θα είναι μικρότερο από το επίδομά σου ως ανέργου. Δηλαδή, με το νέο κόλπο, οι επιλογές σου είναι ή λιγότερα ή τίποτε!

Εκτός από τον Βρούτση, ομορφιές σχεδιάζουν κι άλλοι "εμπνευσμένοι" υπουργοί. Όπως ο Λοβέρδος, ας πούμε, που δεν κοιτάει την τύφλα του και το πώς θα δουλέψουν εφέτος τα σχολεία με 3.000 κενά από το καλημέρα αλλά ασχολείται με τους "αιώνιους φοιτητές", που δεν του κοστίζουν δεκάρα. Ή όπως ο Κυριάκουλας, που ναι μεν δεν κάνει απολύσεις (όπως λέει) αλλά πρέπει να διώξει 6.500 υπαλλήλους μέχρι το τέλος τής χρονιάς και 15.000 συνολικά ως το τέλος τού 2015. Ή όπως ο Μιχάλης ο Αδιάβαστος, που ψάχνει τρόπο να δώσει αποζημίωση στους εργολάβους των εθνικών οδών επειδή -άκουσον! άκουσον!- ο κόσμος μείωσε τα ταξείδια του και οι εισπράξεις τους από διόδια υπολείπονται των προϋπολογισμένων!!

Όπως καταλαβαίνετε, μπορεί το καλοκαίρι να τέλειωσε αλλά μας περιμένει ένα "όμορφο" φθινόπωρο κι ένας ακόμη "ομορφότερος" χειμώνας. Ας σηκώσουμε τα μανίκια από τώρα.


Υστερόγραφο: Μόλις τώρα πληροφορήθηκα ότι παραιτήθηκε ο Κώστας Κουκοδήμος από την θέση τού υφυπουργού παιδείας. Το ιστολόγιο εκφράζει την βαθύτατη θλίψη του για την δυσαναπλήρωτη πολιτική απώλεια που υπέστη ο τόπος, εύχεται καλή δύναμη στον υπουργό Ανδρέα Λοβέρδο και διατυπώνει την ελπίδα ότι ο πρωθυπουργός θα καλύψει σύντομα το κενό με μια προσωπικότητα αντάξια των ικανοτήτων τού αποχωρήσαντος.