Άμα λάχει!

"Ό,τι κάναμε τόσο καιρό, ο Σαμαράς και οι άλλοι αρχηγοί, για να ανορθωθεί το κύρος της χώρας στο εξωτερικό, εξανεμίστηκε μέσα σε μια ημέρα από αυτό το δημοσίευμα. Ένα δημοσίευμα που πλήττει το θεσμό του προέδρου της βουλής και το πολιτικό σύστημα..."

Αυτά δήλωσε ο Βαγγέλας, διανθίζοντάς τα με τα "άμα λάχει" του, με τα "σαλονάτα" του και με την -προειδοποίηση να το πω...ενημέρωση να το πω...πώς να το πω;- πως, όταν βγάζει το κουστούμι του, βγάζει πρώτα το παντελόνι του. Άμα λάχει δηλαδή.

Μάγκας ο Βαγγέλας. Τουλάχιστον, τα μάγκικα τα μιλάει μια χαρά και περί αυτού δεν χωρεί καμμιά αμφιβολία. Άλλωστε, είναι η μόνη γλώσσα που μιλάει μιας και με τα σωστά ελληνικά δεν τα πολυκαταφέρνει και τα αγγλικά του περιορίζονται στο "γκουντ μόρνινγκ" και στο ζουμπουλιακό "γιου αρ ε γκουντ στιούντεντ" κι αυτά με το δικό του, χαρακτηριστικό αξάν. (Ανοίγουμε παρενθεσούλα. Βέβαια, μπορεί σήμερα να χρειάζεται άριστη γνώση τουλάχιστον δυο ξένων γλωσσών για να δουλέψεις έστω ως πίτσα-μπόυ αλλά, προφανώς, η γνώση ξένων γλωσσών δεν είναι προαπαιτούμενο για να σκαρφαλώσει κάποιος στο δεύτερο τη τάξει αξίωμα της χώρας. Μη ξεχνάμε ότι ο πρόεδρος της βουλής αντικαθιστά τον πρόεδρο της δημοκρατίας, αν ο τελευταίος ξαφνικά παραιτηθεί ή πεθάνει. Άμα λάχει, δηλαδή. Κλείνουμε την παρενθεσούλα.)

Προσωπικώς, δεν δίνω δεκάρα τσακιστή για το αν ο Βαγγέλας είναι πράγματι μπλεγμένος σε οποιοδήποτε σκάνδαλο ή αν είναι θύμα σκευωρίας. Ειλικρινά, ειλικρινέστατα, χέστηκα και για τον Βαγγέλα και για τον Άκη και για τον οποιονδήποτε από δαύτους, για έναν απλό λόγο: επειδή το αστικό πολιτικό κατεστημένο τούτου του τόπου στο σύνολό του και άσχετα από το ποιοι έβαλαν λεφτά στο παντελόνι τους φροντίζει πάντοτε (και με ιδιαίτερη επιμέλεια μάλιστα) να πλουτίζει μια μικρή και συγκεκριμμένη κάστα κομπραδόρων που λυμαίνονται τον τόπο. Αυτό είναι για μένα το πραγματικό και διαρκές σκάνδαλο. Άμα λάχει, δηλαδή.

Όμως, θεωρώ πως υπάρχει κάτι εξαιρετικά ανησυχητικό σε όσα είπε ο Μεϊμαράκης. Πρόκειται για την δήλωσή του ότι το δημοσίευμα της εφημερίδας Real News πλήττει τον θεσμό τού πρόεδρου τής βουλής και το πολιτικό σύστημα γενικώτερα. Η ανησυχία μου προέρχεται από την διαπίστωση ότι οι θεσμοί και το σύστημά μας είναι τόσο αδύναμα ώστε πλήττονται από μια επίθεση κατά του Βαγγέλα. Πόσο αδύναμοι πρέπει να είμαστε για να αποτελεί ο Βαγγέλας κολώνα των θεσμών και συστήματος... Άμα λάχει, δηλαδή.

Φυσικά, δεν είναι μόνο το ελληνικό πολιτικό σύστημα αδύναμο, για να εξηγούμαστε. Τις ίδιες αδυναμίες, για παράδειγμα, διαπιστώσαμε προχτές και στην Ισπανία, όπου η αστυνομία έβαλε στο σημάδι τους διαδηλωτές. Όπως δήλωσε η αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης, η θενιόρα Σοράγια Σάενθ δε Σανταμαρία, "όταν κάποιος διαδηλώνει βίαια (σ.σ.: !!!) και ενώπιον της βουλής των ισπανών, δεν μιλάμε για δημοκρατία αλλά για τρομοκρατία"! Δηλαδή, ρε μανταμίτσα, τί τους είπες; Μπορείτε να διαδηλώνετε βίαια αλλά όχι ενώπιον της βουλής των ισπανών; Διαδηλώστε βίαια κάπου στα περίχωρα, ας πούμε; Και τί σημαίνει "βίαια"; Να αμύνομαι όταν η μπατσονομία με πλακώνει με τα γκλομπ άνευ λόγου και αιτίας; Ή, μάλλον, με πλακώνει επειδή η κυβέρνηση με θεωρεί τρομοκράτη; Προφανώς. Καθ' ότι μόνο η αστυνομία έχει νόμιμο δικαίωμα στην βία. Άμα λάχει, δηλαδή.

Ας κλείσουμε, επιστρέφοντας στην περίπτωση Μεϊμαράκη και σε όσα κατήγγειλε η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος της ΝουΔου στην βουλή: "Η πραγματικότητα είναι ότι το ΣΔΟΕ έχει από καιρό εξελιχθεί σε ένα κέντρο συκοφαντίας και διαρροών, το οποίο έχει εξελιχθεί σε ένα εξωκοινοβουλευτικό κέντρο". Μάλιστα, έτσι ακριβώς το είπε η κυρία Βούλτεψη! Μόνο που δεν μας είπες, κυρα-Σοφία μας, αν το ΣΔΟΕ είναι κέντρο συκοφαντίας γενικά ή μόνο όταν ασχολείται με υποθέσεις βουλευτών. Καθ' ότι, όπως μας τα λες, δικαιούμαι κι εγώ να πιστέψω πως όλοι αυτοί οι φοροφυγάδες και απατεώνες, που μας μοστράρετε κάθε τρεις και λίγο στο γυαλί, δεν είναι παρά θύματα συκοφαντιών. Άμα λάχει, δηλαδή.

"Τραγούδι της απεργίας"

Σήμερα, μέρα απεργίας, το ιστολόγιο, πιστό στις αρχές του, δεν θα "δουλέψει". Μα, όπως συνηθίζει, θα προσφέρει στους φίλους του ένα αντίδωρο, μιας και τέτοιες μέρες χρειαζόμαστε κάτι να μας στηλώσει. Το σημερινό μας αντίδωρο, λοιπόν, θα το πάρουμε από το χέρι τού Μπέρτολντ Μπρεχτ και θα 'ναι ένα σύντομο ποίημα (τραγούδι, πες καλύτερα) που ταιριάζει απόλυτα σε μια μέρα απεργίας. Τίτλος του: "Τραγούδι της απεργίας":


Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε 
τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι,
τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή 
και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!

Βγες έξω, σύντροφε, αντιμέτωπος με τα όπλα
και διεκδίκησε το μεροκάματό σου!
Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις,
όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν! 

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας: 
Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!

[Μπέρτολντ Μπρεχτ, "Ποιήματα", μετάφραση Νάντια Βαλαβάνη, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή]

Εθνικόφρων φρενοβλάβεια (Σάμος, 1947)

Στο χτεσινό σημείωμα έγραφα: "Όμως, η αστική εξουσία δεν θέλει ειρήνη. Θέλει να βγάλει από την μέση κάθε κομμουνιστή, κάθε αριστερό και, γενικώτερα, κάθε ένα που μπορεί να της δημιουργήσει πρόβλημα στο διαφέντεμα του τόπου". Επειδή, χτες βράδυ, αυτές οι δυο αράδες έγιναν θέμα στην παρέα, ας προσθέσω δυο-τρία πραγματάκια, σε επίρρωση όσων έγραψα.

Είναι αλήθεια ότι η ανταρτική δραστηριότητα ήταν από περιορισμένη έως ανύπαρκτη στα νησιά, προφανώς λόγω της μορφολογίας του έδαφους τους, η οποία δεν ευνοεί τον ανταρτοπόλεμο. Βεβαίως, στην Κρήτη υπήρξε αντάρτικο αλλά η Κρήτη δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα μικρά νησιά, καθώς διαθέτει και την μεγάλη έκταση αλλά και τους ορεινούς όγκους που χρειάζεται κάθε αντάρτικο. Για τους ίδιους λόγους υπήρξε ανταρτική δράση (σαφώς μικρότερης έκτασης) και στην Λέσβο. Μόνη εξαίρεση στον κανόνα ήταν το "κόκκινο νησί", η Ικαρία, όπου οι μικρές ανταρτικές ομάδες των Σίμου Γεράκη, Χρήστου Μαυρογιώργη και Γιάννη Τσερμέγκα επέμεναν να κρατούν απασχολημένο ένα κομμάτι τού "εθνικού στρατού", ώστε να μη του επιτρέψουν να ενισχύσει τα στρατεύματα που χτυπούσαν τον Γράμμο και το Βίτσι.

Από τον κανόνα δεν ξέφυγε η Σάμος, όπου επικράτησε σχετική ηρεμία μετά την λήξη τής κατοχής. Δυστυχώς, όμως, εκείνη την εποχή ήταν νομάρχης ο περιβόητος δοσίλογος Χρήστος Κούσουλας, τον οποίο ο ακραιφνής εθνικόφρων συμπατριώτης του Θεμιστοκλής Σοφούλης είχε χαρακτηρίσει ως φρενοβλαβή. Αυτός ο ανεκδιήγητος νομάρχης, λοιπόν, στον πανηγυρικό που εκφώνησε την 25η Μαρτίου 1947, δεν δίστασε να βροντοφωνάξει: "Με τον αγώνα που διεξάγεται σήμερον διά την ύπαρξιν της ελληνικής φυλής, αγώνα κατά των επιδρομέων της, διασαφηνίζεται απολύτως, ότι δεν κατοικούν εις την Ελλάδα Ελληνες αριστεροί, αλλά κομμουνιστική ελληνόφωνος μειονότης, ενεργούσα και συμμαχούσα με τους επιδρομείς της πατρίδος. Η μειονότης άλλωστε αυτή, η εξαγγέλλουσα, διακηρύττουσα και προπαγανδίζουσα την συμφιλίωσιν, απεδείχθη και παρά της Διεθνούς Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών ότι είναι συμπαραστάτης και σύμμαχος των σλάβων. Διά τούτο αρνούμεθα και αποκηρύττομεν κάθε συμφιλιωτικήν κίνησιν μέχρι περατώσεως του αγώνος μας εναντίον των επιδρομέων".

Άλλο που δεν ήθελαν οι λογής-λογής "εθνικόφρονες" (δοσίλογοι, μαυραγορίτες, παρακρατικοί κλπ), οι οποίοι έσπευσαν να συμμορφωθούν με το κάλεσμα του νομάρχη. Εξαπολύθηκε ένα απίστευτης βιαιότητας πογκρόμ εναντίον όχι μόνο των κομμουνιστών, των κομμουνιζόντων και των απλώς σοσιαλιζόντων αλλά και εναντίον των οικογενειών τους. Στόχος, βέβαια, δεν ήταν ο "καθαρμός" της πατρίδας από τα "μιάσματα". Αυτή ήταν απλώς η δικαιολογία. Ο σκοπός ήταν να αρπαχτούν οι περιουσίες εκείνων που πέθαιναν.

Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, οι κυνηγημένοι πήραν τα βουνά. Κι ενώ στην διάρκεια της κατοχής στον Κερκετέα (Κέρκη, για τους ντόπιους) υπήρχαν ελάχιστοι αντιστασιακοί, ξαφνικά το βουνό γέμισε αντάρτες. Αντάρτες που δεν πολεμούσαν μόνο για τις ιδέες τού Δημοκρατικού Στρατού αλλά και για να σώσουν τις ζωές τους και τις ζωές των οικείων τους. Η αιματοχυσία πήρε τέτοιες διαστάσεις ώστε ο Ειρηναίος (ένας πραγματικά φωτισμένος δεσπότης) συγκάλεσε σύσκεψη όλων των αρχών του νησιού προκειμένου να την σταματήσει. Στην σύσκεψη αυτή όλοι συμφώνησαν ότι έπρεπε να γίνει ανακωχή, ώστε να επικρατήσει και πάλι η ειρήνη. Όλοι, πλην νομάρχου.

Ο Κούσουλας δεν μπορούσε να χωνέψει ότι τον έγραψαν όλοι στ' αχαμνά τους κι αποφάσισε να περάσει το δικό του με το ζόρι. Έτσι, λοιπόν, ενώ είχαν δρομολογηθεί οι διαδικασίες τής ανακωχής, στις αρχές Οκτωβρίου 1947 εμφανίστηκε στα παράλια του νησιού ο στόλος, ο οποίος άρχισε να βομβαρδίζει ανηλεώς τον Κερκετέα. Η λαϊκή αντίδραση γι' αυτή την ελεινή πράξη ήταν τόσο ισχυρή ώστε στις 8 Οκτωβρίου ο Κούσουλας υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την θέση του. Παρά ταύτα, η δραστηριότητα των "εθνικοφρόνων" δεν μειώθηκε καθόλου.

Αποτέλεσμα: στα μέσα Οκτωβρίου, οι ανταρτικές ομάδες οργανώθηκαν σε κανονικό στρατό με πέντε τμήματα: του Κεντρικού Καρβούνη, του Ανατολικού Καρβούνη, των Λακών, του Πλατάνου και του Κέρκη, με αντίστοιχες έδρες τα Μαρμαράκια, τα Κοχύλια, την Μερτζάνη, την Κατλάκα και τον Αη-Λια και αρχηγούς αντίστοιχα τον Γιάννη Σοφούλη, τον Μιλτιάδη Βακάκη, τον Θόδωρο Βασιλείου, τον Δημήτρη Ασημίνα και τον Μάνο Πίτα. Παράλληλα, οργανώθηκε επιμελητεία υπό τον Χρήστο Παντελόγλου, λόχος μηχανημάτων υπό τον Γιάννη Τζίχα και έμπεδο νεοσυλλέκτων κοντά στις Λάκες, με πρώτο εκπαιδευτή τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Σταμάτη Δεμερτζή.

Κάπως έτσι, λοιπόν, το αιματοκύλισμα συνεχίστηκε μέχρι την λήξη του εμφυλίου, τον Αύγουστο του 1949. Ένα αιματοκύλισμα που μεθοδεύτηκε, ξεκίνησε και συνεχίστηκε αποκλειστικά από την αρρωστημένη δίψα των "εθνικοφρόνων" να εξαφανίσουν όσους επέμεναν να διαφωνούν με δαύτους.

33 χρόνια αντάρτες

Κοιτάζω τα χαρτάκια και τα αποκόμματα πάνω στο γραφείο μου αλλά δυσκολεύομαι να αποφασίσω σε ποιο θέμα να αφιερώσω το σημερινό κείμενό μου. Όλα μού φαίνονται απαισιόδοξα, ειδικά για Δευτέρα. Τελικά, θα σημειώσω στο ιστολόγιό μου αυτό που με συγκίνησε περισσότερο από όσα διάβασα το σαββατοκύριακο...

Η ιστορία αρχίζει πολλά χρόνια πίσω, κάπου στα 1944. Τότε που οι γερμανοί αποχωρούν από την Ελλάδα, καθώς το τέλος τού πολέμου και η συντριβή τού χιτλερισμού πλησιάζει. Μόνο που οι γερμανοί δεν αποχωρούν από όλη την Ελλάδα. Εντεκάμισυ χιλιάδες από δαύτους παραμένουν στην Κρήτη, υπό τις ευλογίες των Άγγλων. Βέβαια, ο αγγλικός λέων έχει φροντίσει να "τυλίξει" το λαϊκό κίνημα με τις συμφωνίες τού Λιβάνου (Μάιος 1944) και της Καζέρτας (Σεπτέμβριος 1944), ενώ παράλληλα μεθοδεύει και το οριστικό ξεδόντιασμα του αντάρτικου με τον σχεδιασμό τής συμφωνίας τής Βάρκιζας (12/2/1945), αλλά ξέρει πολύ καλά ότι οι κρητικοί είναι πολύ "κουζουλοί" για να συμμορφωθούν με τέτοιες συμφωνίες.

Έτσι, οι άγγλοι δεν διστάζουν να συνεργαστούν με τους γερμανούς στην Κρήτη, προκειμένου να ελέγξουν τους αντάρτες τού νησιού. Απόδειξη είναι το γεγονός ότι η συμφωνία τής Βάρκιζας δεν αναφέρει τίποτε για αφοπλισμό των κρητικών αντάρτικων μονάδων. Όπως απόδειξη συνιστά η αλληλογραφία μεταξύ αγγλικών και γερμανικών μονάδων του νησιού, οι οποίες συντονίζονται για να καταπνίξουν κάθε ανταρτική ενέργεια. Τελικά, οι κρητικοί αντάρτες κατεβαίνουν από τα βουνά, επιστρέφουν στα χωριά τους και το κεφάλαιο "αντίσταση" κλείνει για την Κρήτη δίχως τα ολοκαυτώματα που γνώρισαν ο Γράμμος και το Βίτσι. Έτσι, τον Μάιο του 1945, μια ολόκληρη εβδομάδα μετά την επίσημη παράδοση της Γερμανίας, οι άγγλοι φροντίζουν για την μεταφορά των γερμανών στρατιωτών στην -συνθηκολογημένη πια- πατρίδα τους. Εντεκάμισυ χιλιάδες γερμανοί φεύγουν από την Ελλάδα δίχως να ανοίξει ρουθούνι.

Όμως, η αστική εξουσία δεν θέλει ειρήνη. Θέλει να βγάλει από την μέση κάθε κομμουνιστή, κάθε αριστερό και, γενικώτερα, κάθε ένα που μπορεί να της δημιουργήσει πρόβλημα στο διαφέντεμα του τόπου. Έτσι, λοιπόν, δεν διστάζει να υποθάλψει την δημιουργία παραστρατιωτικών οργανώσεων, οι οποίες στρώνουν τους παλιούς ΕΑΜίτες στο κυνήγι. Η σημαντικώτερη από αυτές τις οργανώσεις τής Κρήτης είναι το "Σώμα Χωροφυλάκων Άνευ Θητείας", το οποίο στήνει ο πρώην συνεργάτης των γερμανών και καραμπινάτος δωσίλογος Παύλος Γύπαρης, με την παρότρυνση και την ενίσχυση εκείνου του πανηλίθιου Σοφοκλή Βενιζέλου.

Σύμφωνα με την επίσημη κυβέρνηση, με την οποία συμφωνεί απολύτως και η εφημερίδα των Χανίων "Κήρυξ" (την οποία εκδίδει ένας φέρελπις πολιτικός ονόματι Κωνσταντίνος Μητσοτάκης), ο Γύπαρης επιτελεί "εθνοσωτήριο" έργο. Οι "γυπαραίοι", με την κάλυψη των άγγλων, οργώνουν το νησί και σκοτώνουν αδιακρίτως όποιον αριστερό βρεθεί στο διάβα τους. Από το μένος τους δεν γλιτώνει ούτε ο ήρωας συνταγματάρχης Γιώργος Παπουτσάκης, ο οποίος βρίσκεται σε τιμητική αποστρατεία. Φυσικά, η δράση των παραστρατιωτικών εξωθεί τους παλιούς ΕΑΜίτες να ξαναπάρουν τα όπλα και να ξανανεβούν στα βουνά.

Η τελευταία μεγάλη μάχη που έδωσαν αυτοί οι αντάρτες ήταν η μάχη τής Σαμαριάς, τον Ιούνιο του 1948, από την οποία επέζησαν καμμιά εκατοστή. Μέχρι τα τέλη Αυγούστου 1949, έχουν απομείνει καμμιά σαρανταριά, εγκλωβισμένοι στις Μαδάρες, στα Λευκά Όρη. Μέρα με την ημέρα λιγοστεύουν. Μέχρι τα τέλη τού 1950 έχουν μείνει 14, αλλά το κυνήγι τους συνεχίζεται. Το 1958 έχουν απομείνει 8. Απ' αυτούς, οι 6 καταφέρνουν ένας-ένας να φύγουν κρυφά από την Κρήτη και συγκεντρώνονται στην Αθήνα. Το 1962 περνούν στην Ιταλία, απ' όπου -με την βοήθεια ιταλών συντρόφων τους- φτάνουν μέχρι την Τασκένδη, όπου παραμένουν ως το 1976 οπότε επαναπατρίζονται.

Μετά την αναχώρηση των 6, στα βουνά παραμένουν οι δυο τελευταίοι αντάρτες, τους οποίους κυνηγά λυσσαλέα το παρακράτος. Δυο αντάρτες, που κρύβονται σαν τα ζουλάπια σε σπηλιές, στάβλους, κατώγια σπιτιών. Ευτυχώς γι' αυτούς, οι απλοί χωριάτες τούς ανοίγουν τα σπίτια τους, τους κρύβουν, τους ταΐζουν. Το παρακράτος έχει λυσσάξει. Το επίσημο κράτος τούς κηρύσσει καταζητούμενους. Όμως οι δυο πρώην μαχητές τού Δημοκρατικού Στρατού αντέχουν. Τα χρόνια περνούν. Η δημοκρατία καταλύεται από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Η χώρα βυθίζεται σε επταετές σκοτάδι. Το ξημέρωμα, που έρχεται τον Ιούλιο του 1974, βρίσκει τους δυο αντάρτες να κρύβονται ακόμη στα βουνά. Εκείνο το βράδυ, το τελευταίο βράδυ τής χούντας, δίνουν την τελευταία τους μάχη με ένα απόσπασμα των ΤΕΑ και ξεφεύγουν για πολλοστή φορά.

Επί τέλους, το 1975 η δημοκρατία συγκινείται και αίρει την επίσημη δίωξη των δυο ανταρτών, αμνηστεύοντάς τους από όλα τα "εγκλήματα" που τους είχαν φορτώσει οι κυβερνήσεις Πλαστήρα-Παπάγου-Παπανδρέου-Στεφανόπουλου-Κανελλόπουλου. Επί τέλους, έφτασε η πολυπόθητη ώρα για τον Γιώργο Τσομπανάκη και τον Σπύρο Μπλαζάκη να κατεβούν από το βουνό, όπου ζούσαν από το 1942. Το δικό τους αντάρτικο είχε κρατήσει 33 ολόκληρα χρόνια...


ΥΓ:  Όπως πέρασαν μαζί την ζωή τους, έτσι μαζί έφυγαν απ' αυτήν οι δυο φίλοι: την 1η Νοεμβρίου 1996 πέθανε ο Γιώργος Τσομπανάκης, στις 4 Δεκεμβρίου τον ακολούθησε ο Σπύρος Μπλαζάκης.

"Η καρδιά του σκότους"

Στον Τζόζεφ Κόνραντ (Γιόζεφ Φιοντόρ Κορζενιόφσκι, 1857-1924) είχαμε αναφερθεί πριν ενάμιση -περίπου- χρόνο, όταν παρουσιάσαμε το κλασσικό του αριστούργημα "Η γραμμή σκιάς". Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα άλλο βιβλίο τού αγγλόφωνου, πλην πολωνικής καταγωγής, συγγραφέα με το οποίο έγινε περισσότερο γνωστός μισό -και πλέον- αιώνα μετά τον θάνατό του. Πρόκειται για την νουβέλλα "Η καρδιά του σκότους", η οποία ενέπνευσε τον Φράνσις Φορντ Κόππολα να γυρίσει το all time classic αριστούργημά του "Αποκάλυψη τώρα".

Η υπόθεση του βιβλίου είναι μάλλον απλοϊκή. Στην προσπάθειά του να βρει δουλειά, ο άνεργος καπετάνιος Τσάρλι Μάρλοου προσλαμβάνεται από μια αποικιακή εταιρεία για να κουμαντάρει ένα ποταμόπλοιό της σε κάποιον ποταμό τού Κονγκό, ο οποίος δεν κατονομάζεται. Σκοπός τού Μάρλοου θα είναι να μεταφέρει το φίλντισι που "αγοράζει" η εταιρεία από τους ιθαγενείς, "πληρώνοντάς" τους με φανταχτερές χάντρες και κομματάκια χάλκινου σύρματος. Την "δουλειά" τής εταιρείας αναλαμβάνουν να διεκπεραιώσουν διάφοροι πράκτορες-ανταποκριτές της, οι οποίοι βρίσκονται διασκορπισμένοι σε ολόκληρο το Κονγκό.

Πριν καλά-καλά πατήσει το πόδι του στην αφρικανική ήπειρο, ο Μάρλοου ακούει να γίνεται λόγος για τον Κουρτς, τον πιο διάσημο πράκτορα της εταιρείας, ο οποίος μαζεύει μόνος του περισσότερο φίλντισι από όλους τους άλλους πράκτορες μαζί. Μόνο που ο Κουρτς έχει ένα ελάττωμα: δεν διστάζει να σκοτώσει τους ιθαγενείς και να κάψει τα χωριά τους. Κι αυτό δεν το κάνει για να κλέψει το φίλντισι (άλλωστε, ουσιαστικά το κλέβει αφού το πληρώνει με χάντρες) αλλά επειδή πιστεύει πως, αφανίζοντας τους μαύρους, τους...εκπολιτίζει. Όμως, αυτή η "ιδιοτροπία" τού Κουρτς έχει αρχίσει να διαδίδεται και η εταιρεία ανησυχεί πλέον για την φήμη της. Έτσι, ο Μάρλοου πρέπει να αναζητήσει τον παρανοϊκό Κουρτς και να τον σκοτώσει.

Με την σύντομη νουβέλλα του (μόλις 120 σελίδες) ο Κόνραντ μπήγει δίκοπο μαχαίρι στην καρδιά του εκμεταλλευτικού εμπορίου των αποικιών, το οποίο ανθούσε εκείνη την εποχή. Συνάμα, μέσα από το ψυχογράφημα του Κουρτς (ο οποίος προσπαθεί να εκπολιτίσει τους ιθαγενείς ενώ τους κλέβει και τους δολοφονεί), στιγματίζει τον δυτικό πολιτισμό, λίγα χρόνια πριν αυτός ο πολιτισμός οδηγήσει στο αιματοκύλισμα ολόκληρη την Ευρώπη.

Το 1979, το Κονγκό -υποτίθεται πως- είναι πλέον ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος. Έτσι, ο Κόππολα μεταφέρει την δράση τής ταινίας του στο Βιετνάμ, το οποίο είναι περισσότερο επίκαιρο. Όσο κι αν ο Μάρλον Μπράντο (ως συνταγματάρχης Κουρτς) δεν θυμίζει τον μικροκαμωμένο (στα γερμανικά, "κουρτς" σημαίνει ακριβώς αυτό) κι ασθενικό ήρωα του Κόνραντ, αποτελεί σχεδόν ακριβές ψυχογραφικό αντίγραφο τού πράκτορα Κουρτς. Συγκριτικά, όμως, "Η καρδιά του σκότους" είναι λιγώτερο κραυγαλέα από το "Αποκάλυψη τώρα", ο πράκτορας της νουβέλλας είναι λιγώτερο μοχθηρός από τον συνώνυμό του συνταγματάρχη και ο Τσάρλι Μάρλοου δεν έχει καμμία σχέση με την σκληράδα τού λοχαγού Γουίλλαρντ (Μάρτιν Σην). Πάντως, ενώ το όνομα και η σκιά του πλανάται διαρκώς στην εξέλιξη της ιστορίας, ο πράκτορας Κουρτς εμφανίζεται ελάχιστα, ακριβώς όπως και ο συνταγματάρχης στην ταινία: πρωτοπαρουσιάζεται στην σελίδα 100 και πεθαίνει στην σελίδα 117:

... Πέρασα πάλι το απόγευμα. Τον βρήκα ξαπλωμένο ανάσκελα με τα μάτια κλειστά και ξαναβγήκα αθόρυβα, αλλά τον άκουσα να ψιθυρίζει: "Να ζήσεις σωστά, να πεθάνεις, να πεθάνεις..." Έστησα αυτί. Τίποτ' άλλο. Να έκανε άραγε πρόβα σε κάποιον λόγο στον ύπνο του, ή μήπως ήταν τμήμα κάποιας φράσης από άρθρο εφημερίδας; Έγραφε παλιότερα σε εφημερίδες και είχε σκοπό να συνεχίσει - "για να διαδώσω τις ιδέες μου. Πρέπει"...
...Κάποιο βράδυ, μπαίνοντας μέσα με ένα κερί, τρόμαξα ακούγοντάς τον να λέει, με λιγάκι τρεμάμενη φωνή: "Κάθομαι εδώ στο σκοτάδι και περιμένω τον θάνατο"...Κατάφερα και ψέλλισα ένα "ωχ, κουταμάρες!" κι απόμεινα εκεί δίπλα του σαν απολιθωμένος...Φώναξε με φωνή ψιθυριστή σε κάποια εικόνα, σε κάποιο όραμα φώναξε δυο φορές - μια κραυγή που δεν ήταν πιο δυνατή από ανάσα: "Η φρίκη! Η φρίκη"...

"Η καρδιά του σκότους" γράφτηκε στο λυκόφως τού 19ου αιώνα (πρωτοκυκλοφόρησε το 1900) και δείχνει έντονα την ηλικία της αλλά παραμένει ένα κλασσικό βιβλίο, γραμμένο από έναν πραγματικά σημαντικό συγγραφέα. Προσωπικά, στην αρχή το διάβαζα αργά επειδή ένοιωθα να με κουράζει αλλά επιτάχυνα τον ρυθμό μόλις κατάλαβα ότι ακριβώς αυτό επεδίωκε ο Κόνραντ: να κουράσει τον αναγνώστη και να τον κάνει να αγανακτήσει. Γι' αυτό και δεν επιφύλαξε καμμιά έκπληξη και καμμιά έκρηξη στο φινάλε: η έκρηξη πρέπει να έχει ήδη γίνει μέσα στον αναγνώστη.

Κάποιοι έγραψαν πως "Η καρδιά του σκότους" αποτελεί μια ελεγεία στην παρακμή. Κάποιο άλλοι υποστήριξαν πως συνιστά μια αλληγορική αυτοβιογραφία τού -έτσι κι αλλιώς, ναυτικού- Κόνραντ. Ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά. Η ουσία είναι ότι, χάρη στις εκδόσεις "Πατάκη", εμείς μπορούμε να απολαύσουμε ένα από τα σημαντικώτερα βιβλία τής αγγλικής λογοτεχνίας με λιγώτερα από 8 ευρώ. Κι αυτό κάνουμε.

Μικρομεσαίοι: αυτά τα τρωκτικά

Εκτός από τα λαμόγια που εισπράττουν συντάξεις πεθαμένων, στα οποία αναφερθήκαμε χτες, οι καλοί μας πολιτικοί (φυσικά, με την βοήθεια των επίσης καλών μας δημοσιογράφων) μας δείχνουν τις τελευταίες μέρες, με το δάχτυλο τεντωμένο, ποιοι άλλοι ευθύνονται για την κατάντια αυτού του τόπου: οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες που φοροδιαφυγούν (*).

Σύμφωνα με την περισπούδαστη δημοσιογράφα κύρια Πυργιώτη, για παράδειγμα, δεν θα χρειάζονταν τα μέτρα των 11,5 δισ. αν οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες ήσαν συνεπείς στις φορολογικές τους υποχρεώσεις, διότι περίπου εκεί υπολογίζονται τα "διαφυγόντα έσοδα" του κράτους από την φοροδιαφυγή αυτών των "τρωκτικών". Βλέπετε, οι εν λόγω επαγγελματίες είναι και χιλιάδες αλλά και διασπαρμένοι σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, οπότε η σύλληψή τους είναι από εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη.

Είναι λογικό, λοιπόν, να αγανακτεί και να εξανίσταται ο κάθε μισθωτός ή συνταξιούχος, καθώς βλέπει να τσακίζονται οι αποδοχές του προκειμένου να εξοικονομηθούν όσα κλέβουν όλα αυτά τα τρωκτικά, οι μικρομεσαίοι. Και είναι επίσης λογικό να συμφωνεί με τον υπουργό οικονομικών, ο οποίος φωνάζει προς κάθε κατεύθυνση ότι όλοι οφείλουμε να ζητάμε απόδειξη για κάθε συναλλαγή μας καθώς οι φόροι, τους οποίους γλιτώνει όποιος δεν κόβει απόδειξη, θα πέσουν στην πλάτη μας. Όμως, πόσο έτσι είναι τα πράγματα; Ας το κουβεντιάσουμε λίγο.

Πρώτα-πρώτα, ας δεχτούμε ότι η φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων δημιούργησε την "τρύπα" που πάνε τώρα να βουλώσουν τα μνημονιακά μέτρα. Εντεκάμισυ δισ. μας λένε ότι κάνουν αυτά τα μέτρα; Πάνω από είκοσι λέω εγώ ότι θα φτάσουν ίσαμε το τέλος του 2013, αλλά δεν θα τα χαλάσουμε εδώ. Όσα και να 'ναι, πάντως, προέρχονται από την φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων, εν τάξει; Πάει καλά. Πώς διάβολο γίνεται, λοιπόν, να κλείνουν τα μικρομεσαία μαγαζιά με ρυθμό πολυβόλου, το ένα μετά το άλλο; Πώς εξηγείται να κλέβουν εκατομμύρια από την μια και να πτωχεύουν από την άλλη; Τί τα 'καναν τόσα λεφτά οι μικρομεσαίοι; Στα μπουζούκια τα φάγανε ή στις πουτάνες; Δεν μπορεί, κάπου τα φάγανε γιατί στην Ελβετία δεν τα βγάλανε, σίγουρα.

Πάμε παρακάτω. Προσωπικά, είμαι ελεύθερος επαγγελματίας 27 χρόνια. Στο επαγγελματικό μου διάβα απέκτησα -πόσα να πούμε;- εκατό χιλιάδες (υπερπαραφουσκωμένο νούμερο, αλλά δεν πειράζει) "μαύρο" εισόδημα, για το οποίο το κράτος δεν εισέπραξε ούτε ΦΠΑ ούτε φόρο εισοδήματος. Ας πούμε, λοιπόν, ότι ζημίωσα το κράτος 40-50 χιλιάρικα μέσα σε 27 χρόνια. Πάει καλά ως εδώ; Ωραία. Όμως, όλα αυτά τα χρόνια, το κράτος μού πήρε πάνω από 50 χιλιάρικα για συμβιβασμούς και περαιώσεις, μου πήρε παραπάνω φόρο από τους μισθωτούς (μέχρι πρόσφατα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες είχαν λιγώτερο αφορολόγητο από τους μισθωτούς), μου επέβαλε πρόστιμα και προσαυξήσεις όποτε καθυστερούσα τις πληρωμές μου και δεν πρόκειται ποτέ να μου δώσει "εφ' άπαξ" όταν θα βγω στην σύνταξη. Παράλληλα, χρειάστηκε να πληρώσω ένα σωρό "μαύρα": την πολεοδομία για να βγάλω άδεια, τον γιατρό για να χειρουργήσει τον πατέρα μου, τον εφοριακό για να μη με τσακίσει, τον υπάλληλο της περιφέρειας για να μου "τρέξει" την επιδότηση, τον καθηγητή που έκανε ιδιαίτερο στο παιδί μου κλπ., δαπάνες που δεν θα έκανα αν το κράτος δεν κακοπλήρωνε ή δεν είχε έλλειψη σε υπαλλήλους, γιατρούς και δασκάλους.  Πώς το βλέπετε το θέμα; Σε τελική ανάλυση, έχει βγει χαμένο το κράτος από μένα ή κερδισμένο;

Ας πούμε τώρα ότι ήμουν 100% νομοταγής. Πήρα, λοιπόν, από κάποιον πελάτη μου 1.000 ευρώ κι έκοψα την σχετική απόδειξη, καταβάλλοντας τον αναλογούντα ΦΠΑ στο κράτος (ας αφήσουμε έξω τον φόρο εισοδήματος, για ευκολία). Έτσι, από το χιλιάρικο, μου έμειναν 813 ευρώ. Ακριβώς τόσα πλήρωσα στο συνεργείο όπου πήγα το αυτοκίνητό μου για επισκευή. Ο συνεργειάς έκοψε απόδειξη, πλήρωσε τον αναλογούντα ΦΠΑ και του έμειναν 661 ευρώ, με τα οποία πλήρωσε τον μπογιατζή που του έβαψε το σπίτι. Ο μπογιατζής έκοψε απόδειξη κι αυτός, πλήρωσε κανονικά τον ΦΠΑ του και με τα ρέστα, 537 ευρώ, αγόρασε κάτι μικροέπιπλα για το σπίτι του. Νόμιμος κι ο επιπλοποιός, έκοψε απόδειξη, πλήρωσε τον ΦΠΑ και του έμειναν 437 ευρώ, με τα οποία ξόφλησε το φροντιστήριο των παιδιών του. Μετά την πληρωμή του ΦΠΑ, στον καθηγητή έμειναν 355 ευρώ. Παναπεί, δηλαδή, μετά από 5 νταραβέρια, το κράτος πήρε το 65% από το χιλιάρικό μου (ξαναλέω, δίχως να λογαριάσουμε τους φόρους εισοδήματος). Όμορφα;

Συνεχίζουμε. Επειδή όλοι οι συναλλασσόμενοι ήμασταν νομοταγείς πολίτες, από την αγορά χάθηκε το 65% των χρημάτων και πήγε στο κράτος. Αν το κράτος μάς επέστρεφε αυτά τα λεφτά ως κοινωνικές παροχές, δεν θα υπήρχε πρόβλημα: τα χρήματα θα επέστρεφαν σε μας ως πλατείες, νοσοκομεία, σχολεία, επιδόματα κλπ κλπ. Όμως, από την στιγμή που αυτά τα λεφτά δεν επιστρέφουν σε μας αλλά δίνονται σε κάποιους πονηρούς, οι οποίοι τα παίρνουν και τα βγάζουν στο εξωτερικό (η διεθνής των τοκογλύφων που λέμε, οι αγορές) τότε ναι, υπάρχει πρόβλημα.

Τώρα, ποιος ζημιώνει αν εμείς πάψουμε να είμαστε νομοταγείς και δεν ξανακόψουμε απόδειξη; Η ντόπια αγορά θα είναι σίγουρα κερδισμένη, αφού το αρχικό χιλιάρικο θα παραμείνει χιλιάρικο όσα χέρια κι αν αλλάξει. Θα ζημιώσει το κράτος; Μα το κράτος θα ζημίωνε αν ήταν όντως "κράτος", δηλαδή αν νοιαζόταν για τους πολίτες του. Τώρα, όμως, δεν είναι "κράτος" αλλά εισπράκτορας των τοκογλύφων. Τελικά, δηλαδή, είτε με το τούτο είτε με το 'κείνο, σκοπός του είναι να μας πάρει τα λεφτά για να τα δώσει στους πονηρούς που προαναφέραμε, οι οποίοι είναι και οι μόνοι ζημιωμένοι από την οποιαδήποτε φοροδιαφυγή σ' ένα τέτοιο κράτος. Υπ' αυτή την άποψη, λοιπόν, ούτε του μισθωτού είναι εχθρός ο μικρομεσαίος επαγγελματίας που φοροδιαφυγεί, ούτε του μικρομεσαίου επαγγελματία είναι εχθρός ο μισθωτός που τεμπελιάζει. Κοινός εχθρός και των δυο είναι το αστικό κράτος που τους έχει αμφότερους γραμμένους στα καπιταλιστικά παπάρια του.

Ας τελειώνουμε με κάτι που μπορεί να ακουστεί παράδοξο αλλά είναι απόλυτα τεκμηριωμένο. Αν το επίπεδο ζωής των λαϊκών στρωμάτων βελτιώθηκε τα τελευταία 60 χρόνια, τούτο οφείλεται σε δυο κυρίως παράγοντες: στα εμβάσματα των μεταναστών και των ναυτικών κατ' αρχάς και στην "μαύρη" οικονομία των μικρομεσαίων εν συνεχεία. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η βιοτική βελτίωση αυτού του τόπου χρωστάει πολλά στην φοροαποφυγή και στην φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων: στον φτωχοψαρά, στον μπατίρη με τα 1-2 ρουμ-του-λετ, στην πουτάνα τού δρόμου, στον φούρναρη της γειτονιάς, στον ψιλικαντζή, στον μικρομαγαζάτορα της γωνίας. Σε όλους αυτούς που μεγάλωσαν και μόρφωσαν παιδιά επειδή δεν πλήρωναν φόρους. Για την ακρίβεια: επειδή δεν πλήρωναν όλους αυτούς τους παράλογους φόρους που το κράτος επιμένει να θέλει να εισπράξει από πλατειά λαϊκά στρώματα, μόνο και μόνο για να μην υποχρεωθεί να τους αναζητήσει από τους λίγους που έχουν πράγματι φοροδοτική ικανότητα.

Κι ένα τελευταίο: η επιμονή τής καθεστηκυίας τάξης να δείχνει, με το δάχτυλο τεντωμένο, τους μικρομεσαίους, την ώρα που προβαίνει σε σκανδαλώδη μείωση της φορολογίας των μεγαλομεγάλων και στην νομιμοποίηση της φορολογικής ασυλίας των μεγαλοκαταθετών τού εξωτερικού, είναι εξαιρετικά περίεργη (για να μη πω σκανδαλωδεστάτη). Τελεία και παύλα.



ΥΓ:  Συγγνώμη αν το "φοροδιαφυγώ" ακούγεται παράταιρο, άκομψο ή λανθασμένο αλλά η λέξη είναι απόλυτα σωστή. Σύμφωνα με τον σχετικό "νόμο τού Σκάλιγκερ" (υποθέτω ότι οι φιλόλογοι με εννοούν), δεν υπάρχει λέξη "φοροδιαφεύγω". Όπως δεν υπάρχει λέξη "δενδροφυτεύω", αλλά ας μην ασχοληθούμε τώρα μ' αυτά.

Εγώ, το λαμόγιο

Τελικά, έφτασε η ώρα να σταματήσω να γράφω τούτο το ιστολόγιο. Με τί μούτρα να συνεχίσω, άλλωστε, τώρα που το λαμπρακαίηκο αποκάλυψε την απατεωνιά μου και με παρέδωσε βορά στην κοινή γνώμη ως "λαμόγιο"; Πώς να εξακολουθήσω να παριστάνω τον κάποιον, ενώ -όπως αποκάλυψε το χτεσινό "Βήμα"- είμαι ένας "δήθεν", ένας από τους πολίτες που "φέρουν ευθύνη για το κατάντημα της χώρας"; Αλλά καλύτερα να εξηγηθώ για να με καταλάβετε.

Πέρυσι την πρωτομαγιά έφυγε από τούτη την ζωή ο μαστρο-Νίκος, ο πατέρας μου. Λίγες μέρες αργότερα, πήγα σε κάποιο ΚΕΠ και δήλωσα τον θάνατό του, ζητώντας παράλληλα την χορήγηση στην μητέρα μου όποιας συντάξεως δικαιούται. Για κακή μου τύχη, ο μαστρο-Νίκος ήταν ανάπηρος πολέμου, συνεπώς έπαιρνε και αναπηρική σύνταξη. Λέω "για κακή μου τύχη" επειδή μπορεί η πολιτική του σύνταξη να κόπηκε αμέσως αλλά η διεύθυνση που χορηγούσε τις αναπηρικές συντάξεις εξακολούθησε να καταθέτει κανονικά την σύνταξη του.

Κάμποσους μήνες αργότερα, η μητέρα μου πήγε να κλείσει τον σχετικό τραπεζικό λογαριασμό. Κι ενώ η δόλια περίμενε να πάρει μερικές πενταροδεκάρες, διεπίστωσε έκπληκτη ότι ο λογαριασμός είχε "γεννήσει" χιλιάρικα, οπότε με πήρε τηλέφωνο τρομαγμένη. Με τη σειρά μου, λοιπόν, απευθύνθηκα στον τοπικό Σύνδεσμο Αναπήρων & Θυμάτων Πολέμου, καταθέτοντας άλλη μια σειρά δικαιολογητικών που αποδείκνυαν τον θάνατο του πατέρα μου και ζητώντας εκ νέου την διακοπή παροχής τής αναπηρικής σύνταξής του.

Από τότε πέρασε κοντά ένας χρόνος αλλά το υπόλοιπο στον λογαριασμό εξακολουθούσε να αβγαταίνει αδιατάρακτα, ώσπου στις αρχές αυτού του μήνα χρειάστηκε να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με την μοναδική αρμόδια υπάλληλο σε ολόκληρο υπουργείο. Ευτυχώς, έπεσα σε άνθρωπο με φιλότιμο. Έτσι, λοιπόν, την περασμένη Δευτέρα ενημερώθηκα ότι -16,5 μήνες μετά τον θάνατό του- ο μαστρο-Νίκος θα έπαυε να εισπράττει την αναπηρική σύνταξή του και το κράτος θα ξανάβαζε στα συρτάρια του όσα κακώς κατέθετε τόσον καιρό.

Δυστυχώς, όμως, δεν μπόρεσα να ξεφύγω από το άγρυπνο μάτι των έγκριτων δημοσιογράφων τού λαμπρακαίηκου. Το χτεσινό "Βήμα" αποκάλυψε πως "η επίσημη έρευνα στα ασφαλιστικά ταμεία κατέδειξε ότι περίπου 11.000 συμπολίτες μας ελάμβαναν παρανόμως τις συντάξεις πεθαμένων συγγενών τους" και ο αγανακτισμένος δημοσιογράφος δεν παρέλειψε να απαιτήσει "τον ποινικό κολασμό των υπευθύνων".

Σκύβω ταπεινά το κεφάλι, μετανοώ για την λαμογιά μου, συναισθάνομαι το έγκλημα που διέπραξα εις βάρος της ταλαίπωρης πατρίδας μου και υπόσχομαι ότι θα δεχτώ αδιαμαρτύρητα την ισόβια εκτόπισή μου στην Μακρόνησο, στα Γιούρα, στον Άη-Στράτη ή όπου αλλού με στείλουν. Τί κι αν τα στοιχεία τού υπουργείου εργασίας πιστοποιούν ότι τα λαμόγια που εισέπρατταν συντάξεις πεθαμένων δεν ξεπερνούσαν τα 500 άτομα; Αφού η έγκυρη εφημερίδα μίλησε για 11.000 απατεώνες, ποιόν πρέπει να πιστέψετε;

Λυπάμαι που τούτο το ιστολόγιο κλείνει τόσο άδοξα την πορεία του, με το ξεμπρόστιασμα και την καταισχύνη τής παλιόφατσας που βλέπετε δίπλα. Τούτη την ώρα δυο πράγματα μετριάζουν την θλίψη μου: (α) καταλάβατε -έστω κι έτσι- ποιος είναι υπεύθυνος για την ανεργία σας, για το σμπαράλιασμα των κοινωνικών παροχών σας, για το τσάκισμα των μισθών σας και για την μαύρη σας την τύχη γενικώτερα: εγώ και άλλα 10.999 λαμόγια που εισπράτταμε συντάξεις πεθαμένων και (β) τώρα που πιαστήκαμε όλοι εμείς οι εθνοπροδότες και θα επιστρέψουμε όλα τα δισεκατομμύρια που φάγαμε, θα ξανααβγατίσουν οι μισθοί και οι συντάξεις σας, θα ξαναλειτουργήσουν τα νοσοκομεία κι οι παιδικοί σταθμοί που έκλεισαν, θα διαγραφούν τα χαράτσια, θα ξαναφτηνύνει το πετρέλαιο θέρμανσης, θα ξαναπάνε βιβλία και δάσκαλοι στα σχολεία, θα πάψετε να τρώτε τα απομεινάρια των λαϊκών και, γενικά, θα ξαναγίνει η ζωή σας όπως ήταν πριν τα μνημόνια.

Μ' αυτές τις ανακουφιστικές σκέψεις σάς ζητώ ταπεινά συγγνώμη και σας αποχαιρετώ οριστικά.


ΥΓ1: Η ίδια εφημερίδα έκανε άλλη μια αποκάλυψη χτες: η κυβέρνηση μεθοδεύει την αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση με στόχο να αναγκάσει κάποιους δημόσιους υπαλλήλους να βγούν με το ζόρι στην σύνταξη κι έτσι να αποφύγει την απόλυση των 150.000 που -υποτίθεται πως- ζητάει η τρόικα. Συνεπώς, όσοι δεν είσαστε δημόσιοι υπάλληλοι, δεν πρέπει να ανησυχείτε: τα 67 χρόνια θα αφορούν μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους. Το λέει η "έγκριτη"!

ΥΓ2: Σιγά μη σταματήσω να γράφω...