To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

25 Απριλίου 2017

Τριγμοί στην Τουρκία - 4. Η κατάρρευση του παλιού σκηνικού

Με βάση το μνημόνιο, το ΔΝΤ θα έπρεπε να χορηγήσει αμέσως στην Τουρκία 6 δισ. δολλάρια, πλην όμως η εκταμίευση καθυστερούσε. Στις 27 Μαρτίου ο Ετζεβίτ στράφηκε για συμπαράσταση στον Μπους: "Περιμένω από τις ΗΠΑ να στηρίξουν υλικά την Τουρκία. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ και ο κύριος Μπους έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την Τουρκία. Περιμένουμε τα χειροπιαστά αποτελέσματα αυτού του ενδιαφέροντος". Τρεις μέρες αργότερα, ο υπουργός εξωτερικών Ισμαήλ Τζεμ βρέθηκε στην Ουάσινγκτον για να συναντηθεί με την προεδρική σύμβουλο Κοντολήζα Ράις και τον ομόλογό του Κόλιν Πάουελ αλλά η μεν Ράις δεν δέχτηκε να συζητήσει περί οικονομίας ο δε Πάουελ συντάχθηκε με την πολιτική του ΔΝΤ: πρώτα οι μεταρρυθμίσεις και μετά τα λεφτά.


Καλλίπολη, στρατιωτικές εγκαταστάσεις Χαμζάκοϋ, 1980: Αμέσως μετά το πραξικόπημα, ο Μπουλέντ
Ετζεβίτ με τον Σουλεϋμάν Ντεμιρέλ και τις συζύγους τους οδηγούνται σε κατ' οίκον περιορισμό.

Η άκαμπτη στάση των ΗΠΑ έκανε την τουρκική κυβέρνηση να σκύψει το κεφάλι. Μέσα στις επόμενες δυο βδομάδες, ο Ντερβίς πέρασε 15 νόμους που ανέτρεπαν τα πάντα. Ενδεικτικά:
- Για την σωτηρία των τραπεζών, επελέγη κατ' αρχάς η λύση τού bail-in, δηλαδή της "σωτηρίας από μέσα". Οι ζημιές θα καλύπτονταν, κατά πρώτο λόγο, από τους μετόχους με την προσωπική τους περιουσία και, κατά δεύτερο, από τους ίδιους τους καταθέτες. Όμως, με τις απώλειες των τραπεζών να υπολογίζονται περί τα 20 δισ. δολλάρια (αργότερα η Παγκόσμια Τράπεζα τις υπολόγισε περί τα 35 δισ.), μπήκε στο πλάνο και η κρατική βοήθεια, προκειμένου να μη κλείσει καμμία τράπεζα.
- Ματαιώθηκαν χιλιάδες προγράμματα δαπανών κοινωφελούς χαρακτήρα (σχολεία, νοσοκομεία, ενέργεια, αγροτική παραγωγή κλπ), που είχε σχεδιάσει η κυβέρνηση.
- Σταματούσαν τα προγράμματα ανέγερσης εργατικών κατοικιών. Όλες οι υφιστάμενες κατοικίες έπρεπε να πουληθούν αμέσως. Υπολογίζεται ότι αυτό το μέτρο έσφιξε θηλειά στον λαιμό περίπου διακοσίων χιλιάδων οικογενειών.
- Ενεργοποιήθηκαν οι απολύσεις στον δημόσιο τομέα, επειδή ο αριθμός των 2,5 εκατομμυρίων δημοσίων υπαλλήλων εκτιμήθηκε ως υπερβολικός. Πρόκειται για το γνωστό παραμύθι τού "μεγάλου κράτους", το οποίο σερβίρεται κατά κόρον και στην Ελλάδα. Να σημειώσουμε ότι η Γαλλία έχει σχεδόν πέντε εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους, αν και ο πληθυσμός της είναι 15% λιγώτερος από της Τουρκίας.
- Επιβλήθηκε φόρος νομιμοποίησης αυθαιρέτων, με σκοπό να εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία περί τα πέντε δισ. δολλάρια.
- Όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις (ο εθνικός αερομεταφορέας Türk Hava Yolları, οι κρατικές τράπεζες, οι επιχειρήσεις ύδρευσης, ηλεκτρισμού και τηλεπικοινωνιών κλπ) βγήκαν προς πώληση.
Μέχρι τα μέσα Απριλίου, όλες οι "μεταρρυθμίσεις" είχαν νομοθετηθεί και το ΔΝΤ άνοιξε επί τέλους το πουγκί του. Όμως, αυτή η επίθεση στα λαϊκά στρώματα δεν ήταν δυνατόν να μη προκαλέσει κοινωνική και πολιτική αναταραχή. Στις δημοσκοπήσεις, τα τρία συγκυβερνώντα κόμματα άρχισαν να καταγράφουν μονοψήφια ποσοστά, ενώ το όριο εισόδου ενός κόμματος στην βουλή είναι 10%. Ήταν σαφές ότι μέσα σε λίγες εβομάδες η κυβέρνηση Ετζεβίτ είχε χάσει την εμπιστοσύνη όχι μόνο των πολιτών αλλά και αρκετών από τους βουλευτές που την στήριζαν. 

Μέσα σε λίγους μήνες, η φτώχεια και η εξαθλίωση που κάποτε ενδημούσε μόνο στην ανατολική και νοτιοανατολική Τουρκία, επεκτάθηκε σε όλη την χώρα. Το μέσο μηνιαίο εισόδημα των εργαζομένων δεν ξεπερνούσε τα 450 δολλάρια ενώ οι χαμηλότερα αμειβόμενοι αισθάνονταν ευτυχείς αν μάζευαν τα μισά. Μέχρι το τέλος τού 2001, πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι έχασαν τις δουλειές τους ενώ παγιώθηκε το φαινόμενο απλών ανθρώπων να αναζητούν τροφή στα σκουπίδια ή να πωλούν στα διάφορα παζάρια τα ρούχα τους ή αντικείμενα του νοικοκυριού τους για να επιβιώσουν. Πολλοί από εκείνους που διέθεταν και δεύτερο σπίτι, αναγκάστηκαν να το πουλήσουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι καταγράφονται περιπτώσεις χωριών όπου πουλήθηκαν όλα τα σπίτια (ένδεκα τέτοια χωριά μόνο στην περιοχή της Άγκυρας).

Μπροστά στην λαϊκή κατακραυγή, ο Ετζεβίτ άρχισε να σκέφεται διάφορους τρόπους για να ξεφύγει, από την παραίτηση μέχρι την συνεργασία με τους στρατιωτικούς. Όμως, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε οι ΗΠΑ ήθελαν εκείνη την στιγμή οποιαδήποτε ανατροπή στο σκηνικό. Η κυβέρνηση έπρεπε να μείνει πάση θυσία στην θέση της ώσπου να τελειώσει ο Ντερβίς την δουλειά. 

Τελικά, ο Ντερβίς έμεινε στην θέση του ως τις 20 Αυγούστου 2002. Τρεις εβδομάδες νωρίτερα, η εθνοσυνέλευση είχε εγκρίνει την πρόταση του Μπαχτσελί (σε συνεργασία με τον Ετζεβίτ) για πρόωρες εκλογές στις 3 Νοεμβρίου. Όπως ήταν αναμενόμενο, σ' εκείνες τις εκλογές κατέρρευσε το παλιό πολιτικό σκηνικό. Οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι έσβησαν από τον πολιτικό χάρτη (Μπαχτσελί 8,3% από 18%, Γιλμάζ 5,1% από 13,2%, Ετζεβίτ 1,2% από 22,2%), ενώ εκτός βουλής έμεινε και η Τανσού Τσιλλέρ (9,6% από 12%). Για πρώτη φορά στην ιστορία τής Τουρκίας, στην βουλή των 550 εδρών θα έμπαιναν μόνο δυο κόμματα: το εθνικιστικό, αντικομμουνιστικό και νεο-οθωμανικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν (34,3%, 363 έδρες) και το μόνο από τα παλιά κόμματα που διασώθηκε, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα του Ντενίζ Μπαϋκάλ (19,4%, 178 έδρες). 


Ουάσιγκτον, 10/12/2002: Κόλιν Πάουελ, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν, Τζωρτζ Μπους Β' (*).

Παρένθεση. Ίσως η μόνη μεγάλη διαφορά μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας πρέπει να αναζητηθεί στην σύγκριση των πολιτικών σκηνικών που διαμορφώθηκαν στις εκλογές σε μνημονιακή περίοδο. Οι τούρκοι στράφηκαν στους υπερσυντηρητικούς εθνικιστές ενώ εμείς προτιμήσαμε να στηρίξουμε τις ελπίδες μας στην αριστερά αν και, ταυτόχρονα, βγάλαμε και τους φασίστες από την αφάνεια. Κλείνει η παρένθεση.

Λένε μερικοί ότι η Τουρκία στάθηκε γρήγορα στα πόδια της, έδιωξε μια ώρα αρχύτερα το ΔΝΤ και παρέδωσε μαθήματα εθνικής πολιτικής στην Ελλάδα. Βέβαια, στο παρελθόν υπήρξαν κι άλλοι που μιλούσαν για τα μαθήματα που μας παρέδωσαν η Πορτογαλία, η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Κύπρος κλπ αλλά ας μην επεκταθούμε σε όλους αυτούς τους "δασκάλους" γιατί θα χάσουμε τον μπούσουλα. Προς το παρόν, ας κάνουμε μια προσπάθεια μήπως και καταλάβουμε το μάθημα που -υποτίθεται πως- μας παρέδωσε η Τουρκία.


 
-------------------------------------------------
(*) Στην φωτογραφία, ο Ερντογκάν γίνεται δεκτός από τον πρόεδρο και τον υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ ως απλός αρχηγός κόμματος. Παρά την νίκη του στις εκλογές, ο Ερντογκάν δεν μπορούσε να αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού επειδή αντιμετώπιζε πρόβλημα εκλογιμότητας. Στην θέση του ορκίστηκε ο αντιπρόεδρος του κόμματος Αμπντουλλάχ Γκιουλ. Τελικά, το πρόβλημα ξεπεράστηκε και ο Ερντογκάν έγινε πρωθυπουργός στις 14/3/2003.

24 Απριλίου 2017

Τριγμοί στην Τουρκία - 3. To μνημόνιο του Κεμάλ Ντερβίς

Πριν συνεχίσουμε, ας πούμε δυο λόγια για τον Κεμάλ Ντερβίς, μια από τις πλέον αμφισβητούμενες προσωπικότητες της σύγχρονης Τουρκίας. Στα 68 του πια, ο Ντερβίς θεωρείται είτε ο σωτήρας τής τουρκικής οικονομίας τού 21ου αιώνα είτε ο καταστροφέας της. Κατά την μεταχουντική περίοδο υπήρξε στενός συνεργάτης τού Μπουλέντ Ετζεβίτ (*) αλλά το 1991 οι δυο άνδρες συγκρούστηκαν επειδή ο Ετζεβίτ ασκούσε δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση Ντεμιρέλ για τις συνεχιζόμενες ιδιωτικοποιήσεις, υπέρ των οποίων τασσόταν αναφανδόν ο Ντερβίς. Έτσι, το 1993 ο Ντερβίς αποχώρησε από το κόμμα τού Ετζεβίτ και, με την συνεργασία άλλων πολιτικών (ανάμεσά τους και ο μετέπειτα υπουργός εξωτερικών Ισμαήλ Τζεμ), ίδρυσε την Νέα Δημοκρατική Κίνηση. Όταν το κόμμα του πάτωσε στις εκλογές του 1995, ο Ντερβίς εντάχθηκε στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα του Ντενίζ Μπαϋκάλ.

Ντομινίκ Στρως-Καν - Κεμάλ Ντερβίς

Σε διεθνές επίπεδο, ο Ντερβίς τα πήγε καλύτερα ως οικονομολόγος και συνεργάτης τής Παγκόσμιας Τράπεζας από το 1977 σε διάφορα πόστα: το 1989 (μετά την πτώση τού τείχους τού Βερολίνου) ανέλαβε διευθυντής τού τομέα Κεντρικής Ευρώπης, το 1996 έγινε αντιπρόεδρος επί θεμάτων Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής ενώ το 2000 ανέλαβε αντιπρόεδρος με αρμοδιότητες την μείωση της παγκόσμιας φτώχειας και την οικονομική διαχείριση. Το 2011, ο Ντερβίς προαλειφόταν με ιδιαίτερες αξιώσεις για διευθυντής του ΔΝΤ, ως διάδοχος του Ντομινίκ Στρως-Καν αλλά η υποψηφιότητά του υποσκάφτηκε εν τη γενέσει της από τους... συμπατριώτες του (**).


Ας επιστρέψουμε, όμως, στον ταραγμένο Φεβρουάριο του 2001. Καθώς η Τουρκία βυθίζεται στην κρίση, ο Ετζεβίτ υποκύπτει στις πιέσεις τού ΔΝΤ και δέχεται να παραδώσει το τιμόνι τής εθνικής οικονομίας στα χέρια του Κεμάλ Ντερβίς, παίρνοντας μια απόφαση που έκανε τους εκπροσώπους τού τουρκικού κεφαλαίου να ανασάνουν με ικανοποίηση. Και πώς να μην ανασάνουν, δηλαδή, αφού ήσαν διακηρυγμένες οι θέσεις τού Ντερβίς υπέρ μιας ριζικής φιλελευθεροποίησης της τουρκικής οικονομίας στην βάση των θεωριών τού Φρήντμαν και των παιδιών του από το Σικάγο; Άλλωστε, από το 1995 ο ίδιος ο Ντερβίς επέμενε ότι η οικονομία τής χώρας είναι "σοβιετικού τύπου" (!) και επιβάλλεται η ριζική αλλαγή της.

Στις 3 Μαρτίου 2001, ο Ντερβίς αναλαμβάνει την σχεδόν εν λευκώ διοίκηση του συνόλου τής οικονομίας, συμπεριλαμβανομένου του χρηματοπιστωτικού συστήματος και έπιασε αμέσως δουλειά. Η ταχύτητα με την οποία χάραξε τις γραμμές και πήρε τις αποφάσεις, πιστοποιεί ότι ήταν έτοιμος από καιρό γι' αυτή την θέση. Μέσα σε δυο μόλις εβδομάδες από την ανάληψη των καθηκόντων του, στις 19 Μαρτίου, η Τουρκία συνυπογράφει με το ΔΝΤ ένα "μνημόνιο κατανόησης", το οποίο συνοδεύεται από ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα αναμόρφωσης της οικονομίας. Σε αντάλλαγμα ενός δανείου 20 δισ. δολλαρίων, η τουρκική κυβέρνηση αναλαμβάνει την υποχρέωση να υλοποιήσει μια σειρά επεμβάσεων και δομικών μεταρρυθμίσεων, όπως:
- πλήρης αναμόρφωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος με πλήρη αποδέσμευση της κεντρικής τράπεζας από κάθε κρατική επιρροή και ταυτόχρονη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών,
- δραστική μείωση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού με παράλληλη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων,
- ιδιωτικοποίηση όλων των επιχειρήσεων του δημόσιου τομέα,
- πάγωμα των μισθών τού δημοσίου και πλήρης απελευθέρωση των μισθών τού ιδιωτικού τομέα,
- αύξηση μιας σειράς φόρων με σταδιακή εξάλειψη των φοροαπαλλαγών και ταυτόχρονη μείωση του φόρου εταιρικών κερδών,
- αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου στην κατεύθυνση της εξάλειψης της γραφειοκρατίας και των περιορισμών στην άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας,
- πλήρης αποσύνδεση της τουρκικής λίρας από οποιοδήποτε νόμισμα.
Στο πλευρό του, ο Ντερβίς έχει σχεδόν το σύνολο της τουρκικής αστικής τάξης και όχι μόνο. Ο Σύνδεσμος Τούρκων Εμποροβιομηχάνων (TUSIAD) τον βλέπει ως Μεσσία, οι στρατιωτικοί δεν έχουν λόγο να αντιταχθούν στον περιορισμό των ισλαμιστών και οι τραπεζίτες βρίσκονται να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας.

Το πρόβλημα είναι ότι, μαζί με όλους αυτούς, πίστεψαν και οι εξουθενωμένοι πολίτες ότι κάτι καλό μπορεί να γίνει και γι' αυτούς επειδή χειρότερα δεν γινόταν. Προφανώς, δεν είχαν διαβάσει το περίφημο "μνημόνιο οικονομικής πολιτικής", που είχε υπογράψει η κυβέρνησή τους. Αν το είχαν κάνει, θα καταλάβαιναν ότι γινόταν και χειρότερα και πολύ χειρότερα, αφού αυτό το μνημόνιο προέβλεπε μεταξύ άλλων:
- πρωτογενές πλεόνασμα 5,1% του ΑΕΠ για το 2001 και 5,6% για το 2002,
- αύξηση του ειδικού φόρου στα καύσιμα κατά 20% τον Απρίλιο, 15% τον Μάιο και εν συνεχεία αυξήσεις κάθε μήνα, με στόχο μέχρι τέλους του 2001 η συνολική ετήσια αύξηση να αντιστοιχεί σε 0,4% του ΑΕΠ,
- αύξηση των χαμηλών συντελεστών του ΦΠΑ κατά μία ποσοστιαία μονάδα,
- αύξηση των εισφορών για κοινωνική ασφάλιση,
- πάγωμα των μισθών του δημοσίου στα πραγματικά επίπεδα του 2000 με προσαρμογή ανά εξάμηνο στα επίπεδα του πληθωρισμού, 
- κατάργηση των αγροτικών επιδοτήσεων και ιδιωτικοποίηση όλων των εργοστασίων τυποποίησης ή επεξεργασίας αγροτικών προϊόντων,
- ανώτατο επίπεδο προσλήψεων ίσο με το 15% των αποχωρήσεων λόγω συνταξιοδότησης (περίπου μία πρόσληψη ανά επτά αποχωρήσεις), οι οποίες θα γίνονται μόνο αφού θα έχει εξαντληθεί η δυνατότητα κάλυψης των αναγκών με μεταφορά προσωπικού από άλλη υπηρεσία.
16/4/2015: Ο αντιπρόεδρος του Brookings Κεμάλ Ντερβίς συνομιλεί με τον Γιάνη Βαρουφάκη για την Ελλάδα.

Σήμερα, όλα αυτά δεν ακούγονται πρωτόγνωρα στ' αφτιά μας, αφού τα έχουμε ζήσει και στον τόπο μας. Ακόμη και η ανάθεση του κουμάντου σε τεχνοκράτη τραπεζίτη είναι γνωστή. Όλα μοιάζουν σαν βγαλμένα από καρμπόν. Συνεπώς, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε πώς επέδρασαν στην γείτονα. Αυτό ακριβώς θα κάνουμε αύριο.


--------------------------------------------------
(*) Τυπικά, ο Ετζεβίτ βρισκόταν εκτός πολιτικής, μιας κι ο Εβρέν, πριν παραδώσει την εξουσία, είχε περάσει νόμο που απαγόρευε στους παλιούς πολιτικούς να ασχοληθούν με την πολιτική πριν περάσει μια δεκαετία από την παράδοση. Έτσι, πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς ήταν η σύζυγός του Ραχσάν. Με το δημοψήφισμα του 1987 καταργήθηκε ο νόμος τού Εβρέν και ο Ετζεβίτ ανέλαβε και τυπικά την προεδρία του κόμματος.

(**) Ο Ερντογκάν ποτέ δεν χώνεψε τον Ντερβίς, επειδή ο τελευταίος τάσσεται υπέρ του πλήρους διαχωρισμού τού κράτους από το Ισλάμ. Έτσι, ο τούρκος υπουργός οικονομίας Αλί Μπαμπατζάν δεν δίστασε να δηλώσει ότι στην Τουρκία υπάρχουν τουλάχιστον δέκα άτομα που έχουν τα προσόντα για διευθυντές τού ΔΝΤ (Hurriyet Daily News, "Kemal Derviş's IMF chances fading away", 20/5/2011). Παράλληλα, μια φήμη που κυκλοφόρησε για μιαν νεανική "αμαρτία" του Ντερβίς με μια υπάλληλο του ΔΝΤ, πολύ πιθανόν να ξεκίνησε από την Τουρκία.

22 Απριλίου 2017

Σαββατιάτικα (152) - τα θαυματουργά

*** Άνθιμος για την τύφλωση, Αγάθη για τον καρκίνο... *** Ευτυχώς που έβαλε το χέρι της η Παναγία και σώθηκε η κοπέλλα. *** Προφανώς, οι τέσσερις που σκοτώθηκαν ήσαν άθεοι. *** Έτσι, για να μη λέτε ότι δεν γίνονται θαύματα. *** Αυτό που όποτε πέφτει στρατιωτικό ελικόπτερο ή αεροπλάνο, όσοι σκοτώνονται γίνονται ήρωες, δεν θα το καταλάβω ποτέ. *** Μα, πενήντα χρονών ελικόπτερο ενώ οι πιλότοι παίρνουν σύνταξη στα είκοσι χρόνια; *** Ωραία ελικόπτερα... *** Και μετά ψάχνονται οι άλλοι πώς έγινε και την ρούφηξαν στο Βιετνάμ. *** Πάκης: "Ας είναι η θυσία τους κορυφαία παρηγοριά για τις οικογένειές τους." *** Ποιά θυσία, βρε μαμούχαλε, που έχασαν οι λέξεις την σημασία τους; *** Ποιός τους θυσίασε και υπέρ ποίου σκοπού; *** Πέντε επιβαίνοντες, η μία γυναίκα... αυτή σώθηκε. *** Αδέρφια, δεν γλιτώνουμε, θα μας θάψουν όλους αυτές. *** ... Αναστασία για την δηλητηρίαση, Αρτέμιος για ψυχωνευρωτικά και βουβωνοκήλες... *** Το μάθατε ότι αποφυλακίστηκε ο Βεργής, έτσι; *** Σιδερένιος, πρόεδρε! *** Άντε, γιατί έρχονται εκλογές και χρειαζόμαστε μια εναλλακτική για να μη ξαναπέσουμε στον Λεβέντη. *** Είπε ο Καμμένος σε τούρκο ρανταριέρη "βρε, άι σιχτίρ"; *** Γιασάν,
Για πού είσαι το βράδυ, αγόρι μου;
ρε Πάνο, γίγαντα! *** Τους κατατρόπωσες και ψάχνουν τρύπα να κρυφτούν! *** Χουρριγιέτ: "Σύμφωνα με ισχυρισμό τού δημοσιογράφου του Alpha Δήμου Βερύκιου, το ελικόπτερο που μετέφερε τον Καμμένο...". *** Δηλαδή, από τον Βερύκιο το μάθανε οι τούρκοι; *** Μα τώρα, είναι είδηση κάτι που είπε ο Βερύκιος; *** Αν υποψιαστώ ότι μας τρολλάρει ως και ο Βερύκιος, θα πηδηχτώ από το παράθυρο. *** ... Βαρβάρα για λοιμώδη νοσήματα, Βησσαρίων για πανούκλα... *** Βερύκιος: "Δεν θα κλάψω που μειώνονται οι συντάξεις χηρείας... να πάρει τον πισινό της η χήρα να πάει να δουλέψει." *** Στους άλλους πέστα, αγόρι μου, όχι σε μένα που ξέρω. *** Εγώ έχω κάπου τριάντα χρόνια που λέω ότι είσαι μαλάκας. *** Θυμάσαι, τότε που έκανες στρατιωτικό ρεπορτάζ στον Ριζοσπάστη, μέχρι που πήρες πούλο το '91 και σε μάζεψε ο Μπόμπολας στο Έθνος. *** Μικροδράκουλας: "Θα ιδιωτικοποιήσουμε τον ΑΔΜΗΕ σε ποσοστό 66% κι έτσι θα βρεθούν τα αναγκαία κεφάλαια για την αποκατάσταση της ρευστότητας της ΔΕΗ." *** Ζντουπ! *** Αυτά σε μάθανε στο Χάρβαρντ, βρε βλαμμένο; *** Να μου γνωρίσεις τους καθηγητές σου, να τους συγχαρώ, τρομάρα να σού 'ρθει! *** Α propos, αυτό που τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων πάνε κατ' ευθείαν στην εξυπηρέτηση του χρέους δεν ισχύει για τον ΑΔΜΗΕ; *** Ούτε ένα ψέμα της προκοπής δεν μπορεί να πει το γουρλό και θέλει να κυβερνήσει και την χώρα. *** ... Δημήτριος για εγχειρήσεις, Δονάτος για πηγές και πηγάδια... *** Στάθη, πολύ κωλόπαιδο ο χάρος. *** Όταν έρθει... χέστα, βρομόστομε. *** Κωλόπαιδα και όσοι βρήκαν ευκαιρία να πουν τις παπαριές τους. *** Ευτυχώς, υπάρχουν και κάποιοι που ξέρουν πόσο μεγάλο ταλέντο χαράμισες σε άθλιες δουλειές για να επιζήσεις. *** Aυτό που ο Κούλης τουήταρε χτες "21 Απριλίου 1967: Δεν ξεχνάμε" κι ο Κωλόχαρτος έκανε λάικ και ρητουήτ, πώς το εξηγείτε; *** Κούλη, εξήγησέ μας τι εννοείς με το "δεν ξεχνάμε" γιατί ο Άδωνις σίγουρα δεν κατάλαβε. *** Αληθεύει ότι έκανε και ο Βορίδης δηλώσεις για την χούντα; *** Πολύ με χαλάει αυτό το "καταδικάζω την χούντα απ' όπου κι αν προέρχομαι". *** ... Ελισάβετ για 
Άμα θέλει να μπει...
νοσηλεία, Ελισσαίος για λέπρα και λύσσα... *** Ενοχληθήκατε κι εσείς από το αυθαίρετο αντιεξουσιαστικό ΚΕΠ στα Εξάρχεια; *** Ελπίζω μόνο να μην έχετε και σεις αυθαίρετο σε καμμιά παραλία ή καμμιά ραχούλα, έτσι; *** Δένδιας: "Το κοντέινερ στην Πλατεία Εξαρχείων αποτελεί γελοιοποίηση του Κράτους Δικαίου." *** Νίκο μου, το μαγαζάκι ακριβώς πάνω από την πλατεία Συντάγματος αποτελεί γελοιοποίηση του Κράτους γενικώς. *** Σοβαρά το λέτε ότι θύμωσε ο Κούλης επειδή ο Κουρουμπλής μίλησε για κάτι λεφτά που φαγώθηκαν από ίδρυμα της Μαρίκας; *** Πολύ καλά έκανε και θύμωσε. *** Ποιός χέστηκε αν η Μαρίκα έφαγε λεφτά ή όχι; *** Για μας, αρκεί το έγκλημα που γέννησε κάτι μαλακισμένα για να μας βασανίζουν. *** ... Θαλάσσιος και Λιμναίος για παθήσεις των ματιών, Θέκλα για δερματοπάθειες και ψυχοπάθειες... *** Το είδατε κι εσείς το κοριτσάκι από την Βόρεια Κορέα που τραγουδάει βρίζοντας τις ΗΠΑ; *** Αυτό λέω, που έδειξε στις ειδήσεις του Έψιλον ο Ευαγγελάτος. *** Ανατρίχιασες με τόσο μίσος από ένα παιδάκι, Νίκο μου, έτσι; *** Κι εγώ. *** Αλλά εγώ ανατρίχιασα πριν τρία χρόνια, όταν είδα την ταινία. *** Βρε πανίβλακα, γαμώ την εγκυρότητά σου, αυτό που λες "είδηση" είναι η εισαγωγή στην κωμωδία "Η συνέντευξη". *** Ένα γίδι να κάνει στοιχειώδη έλεγχο σε μια "είδηση" δεν υπάρχει σ' αυτό το πουστροκάναλο; *** Θα μου πεις ότι δεν υπάρχει ούτε στον Alpha που έπεσε στην ίδια λούμπα. *** Kατά πρώτον, ο Alpha δεν μετράει γιατί έχει Βερύκιο. *** Και κατά δεύτερον, είπα εγώ ότι ο Alpha δεν είναι
Τότε που ξέραμε τι καπνίζαμε...
πουστροκάναλο; *** ... Θωμάς για αναπηρίες, Ιωάννης ο Πρόδρομος για συνάχια, αλλεργίες, κριθαράκια κλπ μικροπροβλήματα υγείας... *** Μικροδράκουλας: "Φέρνουμε το θέμα της Βενεζουέλας στην βουλή." *** Ο μαλάκας μιλάει για το Καράκας. *** Έκαψες ασφάλεια, παιδάκι μου; *** Πας να βγάλεις τα ματάκια σου, ανοίγοντας κουβέντα για τον Καπρίλες; *** Α, μόνο με τον Μαδούρο θα ασχοληθείτε, ο Καπρίλες θα γίνει μαστίχα. *** Ε, τι να πω... παρακάλα μη τον θυμηθεί κανένας άλλος. *** Φωφώκα, όταν τελειώσει ο Κούλης με την Βενεζουέλα, δεν φέρνεις εσύ την Υεμένη; *** Και πες τού Σταύρακα να ετοιμάζει για μετά την Σρι Λάνκα. *** Αν ο πρόεδρος της βουλής έχει χιούμορ, μόλις ανεβεί ο Κούλης στο βήμα πρέπει να βγάλει ένα χάρτη και να του ζητήσει να δείξει πού είναι η Βενεζουέλα. *** ... Ιγνάτιος για καρδιοπάθειες, Ιουλίττα και Κήρυκος για κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις... *** Κωλόχαρτος: "Θρασύτατοι φοιτητές βάζουν τα κορμιά τους μπροστά στις σφαίρες που υπερασπίζονται την 'Επανάσταση' των Τσαβίστας." *** Και ειρωνεία, Αδωνούκο; *** Βρε στόκε, δεν καταλαβαίνεις ότι εσύ ειδικά δεν πρέπει να μιλάς για φοιτητές και σφαίρες; *** Άντε, μη σου χέσω τους ανύπαρκτους νεκρούς τού Πολυτεχνείου. *** Σταύραξ: "Σε λίγο οι εγχώριοι υπερασπιστές του Μαδούρο θα πουν ότι οι διαδηλωτές σκοτώθηκαν από μόνοι τους." *** Σταύρακα, πότε θα καταλάβεις ότι άλλο το χιούμορ κι άλλο η μαλακία; *** Κανένα νέο για την υγεία τού Πρέκα έχουμε; *** Κώστα μου, περαστικά και γρήγορα κοντά μας. *** Έλα και φτιάξε εκείνο το κόμμα, επί τέλους! *** Άντε και περιμένουν τόσες προφητείες τού Παΐσιου να επαληθευτούν. *** ... Μαρίνα για το μάτιασμα και τα δαιμόνια, Μηνοδώρα-Μητροδώρα-Νυμφοδώρα για πυρκαγιές... *** Σοβαρά μιλάτε ότι ασκήθηκαν διώξεις κατά Προβόπουλου και Σάλλα; *** Μα δεν θα μείνει τίποτε όρθιο σ' αυτόν τον τόπο; *** Θα τα γκρεμίσουν όλα τα σύμβολα οι συριζοάπλυτοι; *** Ξύπνα, Κούλη, χτυπάνε τους άριστους! *** Αυτό που λένε ότι ο έρωτας περνάει από το στομάχι, μόνο εγώ πιστεύω ότι το έχουν βγάλει οι γυναίκες; *** Βρε σεις, δεν καταλαβαίνετε ότι έχουν σοβαρό λόγο που το λένε; *** Χρειάζονται μια καλή δικαιολογία για να μας κρατήσουν κοντά τους. *** Αν την αγαπάς, κύριε, να μείνεις μαζί της ακόμη κι αν ξεφλουδίζει το αβγό πριν το βράσει. *** Έχω και τον Βαγγέλη που μου τα έχει κάνει μπαούλο με τους δρόμους που έφτιαξε η χούντα. *** Βρε γίδι, λες να μείνει ο Τσίπρας στην ιστορία επειδή εγκαινίασε τις σήραγγες στην Πατρών-Κορίνθου; *** ... Παύλος για δαγκώματα φιδιών, Παρασκευή για κάθε πάθηση όρασης... *** Ανησυχείτε κι εσείς για το αυριανό αποτέλεσμα
Ευτυχισμένα χρόνια
των εκλογών στην Γαλλία; *** Τί να πω εγώ που έμαθα από τα κανάλια ότι ο Μελανσόν είναι άκρα αριστερά κι έχω δυο νύχτες άυπνος από την αγωνία; *** Για σκεφτείτε να περάσουν στον δεύτερο γύρο δυο ακραίοι, Λεπέν-Μελανσόν... *** Δεν θα καταστραφεί η Ευρώπη; *** Πέσατε κι εσείς από τα σύννεφα μ' αυτό που είπε η Διαμαντοπούλου; *** Περνούσε -λέει- από τα Εξάρχεια και την κάλεσαν κάτι αναρχικοί να καθήσει μαζί τους να κουβεντιάσουν. *** Αχ, Αννούλα μου, πήρες δυο χάπια και νομίζεις ότι έγινες καλά; *** Πρέπει να αδειάσεις όλο το κουτί, αγάπη μου. *** Με την μία, κατά προτίμηση. *** ... Ραφαήλ για τα παιδιά, Σπυρίδων για σπυριά και παθήσεις ακοής. *** Παιδιά, θαυματουργοί άγιοι υπάρχουν, απλώς δεν ξέρετε σε ποιο πρόβλημα ειδικεύεται ο καθένας. *** Ελπίζω ο μικρός οδηγός που σας πρόσφερε σήμερα το ιστολόγιο να αποδειχτεί χρήσιμος. *** Είμαι σίγουρος ότι πολλοί από σας κατάφεραν να αναγνωρίσουν τον πιτσιρικά τής πρώτης φωτογραφίας. *** Βεβαίως, είναι ο Τζον Τζόζεφ Τραβόλτα, τον οποίο βλέπετε και στην τελευταία φωτογραφία τού 1981, από τα γυρίσματα της ταινίας Blow out. *** Δίπλα του, ο σκηνοθέτης της ταινίας Μπράιαν Ντε Πάλμα. *** Δεν ξέρω σε ποια ταινία τον πρωτοείδατε αλλά η γενιά μου τον γνώρισε από το θρυλικό Saturday Night Fever και το Grease, δυο ταινίες που σηματοδότησαν την χρυσή αλήστου μνήμης εποχή των ντισκοτέκ. *** Κατ' επέκταση, είναι πολύ λογικό, πριν σας χαιρετήσω για σήμερα, να βάλω στο πικάπ το σάουντρακ του SNF και να αφήσω τις νότες τού Stayin' alive να ξεχυθούν στον χώρο. *** Κι αν κάποιοι στραβομουτσουνιάσουν με την σημερινή επιλογή μου, ας μάθουν ότι στις ντισκοτέκ λικνίζονταν και οι ροκάδες. *** Διάολε, με Van der Graaf Generator θα βρίσκαμε κορίτσι; *** Καλό σαββατόβραδο σε όλους! *** Και ο άγιος Βίτων (προστάτης των χορευτών) βοήθειά μας! ***

21 Απριλίου 2017

Τριγμοί στην Τουρκία - 2. Η κρίση του 2001

Η τακτική μηνιαία συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας είχε προγραμματιστεί για την Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2001. Η συγκεκριμένη συνεδρίαση αναμενόταν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μιας και σ' αυτή θα έμπαινε προς συζήτηση το πρόγραμμα για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η στρατιωτική ηγεσία τής χώρας δεν έκρυβε πως θα επιχειρούσε να μπλοκάρει την διαδικασία, προτάσσοντας το ζήτημα της διαφθοράς των πολιτικών και χρησιμοποιώντας ως βασικό όπλο τον φάκελλο "Λευκή Ενέργεια" με τα ευρήματα για τον Γιλμάζ.

Ο Ετζεβίτ πήγε στην συνεδρίαση με την κρυφή ελπίδα ότι, στην κόντρα του με τους στρατιωτικούς, θα είχε ως συμπαραστάτη τον πρόεδρο της χώρας, τον μετριοπαθή συντηρητικό νομικό Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ. Όμως, εκεί τον περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Μόλις άρχισε η συνεδρίαση, ο Σεζέρ αποφάσισε να πάρει την μπουκιά από το στόμα των στρατιωτικών και έστησε ο ίδιος στον τοίχο τον Ετζεβίτ, βάζοντας το θέμα τής διαφθοράς των συνεργατών του. Ο Ετζεβίτ αιφνιδιάστηκε και εκνευρίστηκε, η συζήτησε οξύνθηκε και ξέφυγε, ώσπου ο πρωθυπουργός αποχώρησε από την συνεδρίαση.

Χουρριγιέτ, 19/2/2001

Ίσως η φουρτούνα να είχε καταλαγιάσει αν δεν αναλάμβαναν τα μέσα ενημέρωσης να ρίξουν λάδι στην φωτιά μεγαλοποιώντας την κατάσταση. Ο μεν συμπολιτευόμενος τύπος κατήγγειλε την σύμπνοια προέδρου - στρατιωτικών, επισείοντας τον κίνδυνο ανάμειξης των ενόπλων δυνάμεων στην δικαυβέρνηση της χώρας, ο δε αντιπολιτευόμενος στιγμάτιζε την διαφθορά της κυβέρνησης και την ανικανότητά της. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την ανοιχτή επίθεση Μπαχτσελί κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την καταρράκωση του κύρους τού Γιλμάζ, απετέλεσαν ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο τίναξε στον αέρα την ήδη πληγωμένη οικονομία τής χώρας. Η σύγκρουση στην κορυφή της ηγεσίας έπεισε τις αγορές ότι η κυβέρνηση δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να πάρει τα μέτρα που απαιτούσε η οικονομία.

Την επόμενη μέρα, 20 Φεβρουαρίου, άρχισε η κατάρρευση του χρηματιστηρίου και η κατρακύλα τής τουρκικής λίρας, της οποίας η ισοτιμία με το δολλάριο εκτινάχτηκε από τις 690.000 στις 850.000 λίρες μέσα σε δυο μέρες. Μεσα σε 24 ώρες το τραπεζικό σύστημα έφθασε σε αδιέξοδο. Το μεσημέρι τής Τρίτης, δυο μεγάλες κρατικές τράπεζες, η Ζιραάτ και η Χαλκ, έβγαλαν ανακοινώσεις ότι αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις διεθνείς υποχρεώσεις τους. Την ίδια μέρα, το επιτόκιο στον πλειστηριασμό των χρεωγράφων του δημοσίου σκαρφάλωσαν στο θεότρελο 144%, ήτοι σε διπλάσιο ποσοστό από εκείνο του προηγούμενου πλειστηριασμού που είχε γίνει δυο βδομάδες νωρίτερα. Όμως, παρά την εξαιρετικά υψηλή απόδοση, ο πλειστηριασμός δεν κάλυψε το σύνολο του ποσού που ζητούσε το τουρκικό υπουργείο οικονομικών.

Μέχρι το βράδυ τής Τετάρτης όλες οι χρηματοοικονομικές λειτουργίες στην χώρα σταμάτησαν. Σε μια ύστατη προσπάθεια επανεκκίνησης, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την απελευθέρωση των διεθνών ισοτιμιών τής λίρας από την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου. Όμως, η θύελλα δεν έδειχνε να κοπάζει και μπουνάτσα δεν φαινόταν στον ορίζοντα. Μέχρι το τέλος τού μηνός, η τιμή τού δολλαρίου θα ξεπερνούσε τις 900.000 λίρες και τα τραπεζικά επιτόκια θα διαμορφώνονταν στο εξωγήινο 4.500% (αγγίζοντας κάποια στιγμή και το 5.000%!), καθιστώντας κάθε σκέψη για δανεισμό ανέφικτη.


Παρατηρώντας από απόσταση τα γεγονότα εκείνων των ημερών, μπορούμε να διακινδυνεύσουμε την εκτίμηση ότι η πολιτική σύγκρουση της 19ης Φεβρουαρίου ήταν απλώς η αφορμή για το ξέσπασμα της κρίσης στην Τουρκία. Τα αίτια, όμως, πρέπει να αναζητηθούν αλλού.

Λέγαμε χτες ότι τον Δεκέμβριο του 2000 η Τουρκία μπλέχτηκε στα γρανάζια τού ΔΝΤ. Εννοείται ότι η εμπλοκή αυτή συνοδεύτηκε και από ένα -απαραίτητο σε τέτοιες περιπτώσεις- "πρόγραμμα". Το πρόβλημα ήταν ότι μια αστοχία στους υπολογισμούς τού προγράμματος (ίσως κάποιος λανθασμένος πολλαπλασιαστής...) προκάλεσε μέσα σε δυο μήνες την ανεπιθύμητη υπερτίμηση της τουρκικής λίρας κατά 10%. Αυτή η υπερτίμηση είχε δυο επιπτώσεις: την επιβάρυνση των εξαγωγών (με ταυτόχρονη ελάφρυνση των εισαγωγών) και την δραστική μείωση του πληθωρισμού.

Ίσως να ακούγεται παράξενο στα αφτιά πολλών αλλά η μείωση του πληθωρισμού σήμαινε και την μείωση της κερδοφορίας των τραπεζών, σημαντικό μέρος της οποίας οφειλόταν στην χρηματοδότηση του κράτους. Η μείωση του πληθωρισμού οδηγούσε σε μείωση των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων, άρα και σε μείωση του κέρδους των τραπεζών. Έτσι, οι τραπεζίτες δεν έβλεπαν με καλό μάτι την ενίσχυση του νομίσματος και πίεζαν την κυβέρνηση για λήψη μέτρων (επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, θεσμικές μεταρρυθμίσεις κλπ), που θα άλλαζαν την λειτουργία της οικονομίας. Φυσικά, στο πλευρό τους είχαν και την ένωση των βιομηχάνων, οι οποίοι έβλεπαν τις εξαγωγές τους να συρρικνώνονται.

Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ - Μπουλέντ Ετζεβίτ

Καθώς ο "μαύρος Φεβρουάριος" φτάνει στο τέλος του, είναι σαφές ότι κάποιος πρέπει να κάνει κάτι αμέσως. Όμως... ποιός και τί; Κυβέρνηση και ΔΝΤ αναζητούν απαντήσεις. Στο "τί;" κολλάνε αλλά στο "ποιός;" συμφωνούν: έχει σημάνει η ώρα τού Κεμάλ Ντερβίς.

20 Απριλίου 2017

Τριγμοί στην Τουρκία - 1. Το λυκόφως του 20ου αιώνα

Είναι απορίας άξιον το πώς, έτσι στα ξαφνικά, γίναμε όλοι τουρκολόγοι, χάρη στο δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής. Ανάλογα με το ποιο κανάλι ή ποια εφημερίδα διαβάζει καθένας, διαμορφώνει και άποψη για το τι πρόκειται ή δεν πρόκειται να συμβεί από δω και πέρα στην Τουρκία. Φυσικά, η διαμόρφωση άποψης είναι πάντοτε ζητούμενο για κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο, αρκεί να γίνεται με βάση μια υγιή σκέψη που επεξεργάζεται σωστά δεδομένα και να μη συνίσταται σε απλό αναμάσημα απόψεων τρίτων, των οποίων η εγκυρότητα ή η ανιδιοτέλεια μπορεί να αμφισβητηθούν. Έτσι, σκέφτομαι ότι το λιγώτερο που μπορούμε να κάνουμε εδώ είναι να καταγράψουμε μερικά σωστά δεδομένα. Κι επειδή, σύμφωνα με τις μαρξικές μας καταβολές, η οικονομία ελέγχει την πολιτική, ας ρίξουμε το βάρος σε ζητήματα οικονομίας.

Κόμβο στην τουρκική οικονομία απετέλεσε η περίοδος της δικτατορίας του Κενάν Εβρέν, η οποία επιβλήθηκε με το πραξικόπημα της 12/9/1980 και κράτησε ως τα τέλη του 1983. Στην διάρκειά της, ο Εβρέν άλλαξε το σύνταγμα με δημοψήφισμα (Ναι: 91,4%) και αναθεώρησε την οικονομική πολιτική τής χώρας προς μια φιλελεύθερη κατεύθυνση: οι δασμοί και οι περιορισμοί στις εισαγωγές άρχισαν να καταργούνται, οι εξαγωγές ενισχύονταν με επιδοτήσεις και οι δημόσιες επιχειρήσεις άρχισαν να βγαίνουν στο σφυρί, βάσει ενός προγράμματος εκτεταμένων και στοχευμένων ιδιωτικοποιήσεων. Η κατεύθυνση αυτή διατηρήθηκε ακόμη και μετά την παράδοση της εξουσίας στους πολιτικούς τον Δεκέμβριο του 1983. Άλλωστε, στο μεταχουντικό πολιτικό τοπίο είχαν θέση μόνο τρία κόμματα, τα οποία είχε εγκρίνει η δικτατορία.

Ο στρατηγός Κενάν Εβρέν συζητά με τον Τουργκούτ Οζάλ τις λεπτομέρειες για την παράδοση της εξουσίας
από την χούντα στους πολιτικούς. Εν τέλει, ο Οζάλ θα αναλάβει πρωθυπουργός στις 13 Δεκεμβρίου 1983.

Λογική επίπτωση αυτής της φιλελευθεροποίησης είναι η αύξηση της πίεσης που δημιούργησε στις τουρκικές επιχειρήσεις η αύξηση των εισαγωγών λόγω της κατάργησης των δασμών. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας τού '90 η οικονομία άρχισε να δοκιμάζεται από -μικρές ή μεγαλύτερες- κρίσεις, που δυνάμωναν χρόνο με τον χρόνο. Κρίσεις που δημιουργούνταν κατά κύριο λόγο από το κλείσιμο όσων ντόπιων επιχειρήσεων δεν μπορούσαν να αντέξουν τον ανταγωνισμό των φτηνών εισαγόμενων προϊόντων.

Η κατάσταση χειροτέρεψε μετά την υπογραφή της "συμφωνίας του Ελσίνκι" (Δεκέμβριος 1999), η οποία αναδείκνυε τα δικαιώματα του ατόμου και των μειονοτήτων. Πολλοί πολιτικοί με εθνικιστικές, νεοοθωμανικές, κεμαλικές κλπ ιδέες χρησιμοποίησαν τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο τουρκικός λαός ως μοχλό για να πιέσουν προς μια πιο εσωστρεφή πολιτική, στρεφόμενοι κατά του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού που επιθυμούσαν οι υπόλοιποι (με πρώτο και καλύτερο τον Μεσούτ Γιλμάζ). Η κόντρα μεταξύ των δυο τάσεων άρχισε να δυναμώνει και κορυφώθηκε προς τα τέλη του 2000, καθώς βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαδικασίες έγκρισης ενός κανονισμού εταιρικών σχέσεων, τον οποίο προωθούσε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τότε, στις 22 Νοεμβρίου 2000, μια σειρά επενδυτικών χαρτοφυλακίων ξένων τραπεζών (κυρίως γαλλικών και γερμανικών) άρχισαν να κλείνουν βιαστικά τις θέσεις τους και να αποχωρούν. Μέχρι το βράδυ εκείνης της ημέρας θα αποσύρονταν από την τουρκική αγορά κεφάλαια ύψους επτά δισ. δολλαρίων. Για να μη καταρρεύσει η λίρα, η κεντρική τράπεζα της χώρας αναγκάστηκε να ρίξει δέκα δισ. δολλάρια σε λίγες μέρες.

Μπροστά στο αδιέξοδο, η κυβέρνηση Ετζεβίτ αναγκάστηκε να προσφύγει εσπευσμένα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στις ΗΠΑ, μπορεί ο Μπιλ Κλίντον να ετοιμαζόταν να παραδώσει την προεδρία στον Τζωρτζ Μπους Β' αλλά το ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην Τουρκία παρέμενε αμείωτο, οπότε στο πλευρό των τούρκων βρέθηκε από την πρώτη στιγμή ο πολιτειακός υπουργός θησαυροφυλακίου Λώρενς Σάμμερς. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και υπό την πίεση τόσο του Σάμμερς όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο διευθυντής τού ΔΝΤ Χορστ Κέλερ βρήκε τον τρόπο να τελειώσει το θέμα και να εξασφαλίσει στην Τουρκία δέκα δισ. δολλάρια.

Η οικονομική ανάσα δεν μείωσε την ένταση ούτε μέσα στην χώρα ούτε μέσα στην κυβέρνηση, η οποία είχε σχηματιστεί με συνεργασία τού Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς (Μπουλέντ Ετζεβίτ), του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας (Μεσούτ Γιλμάζ) και του Εθνικιστικού Κόμματος (Ντεβλέτ Μπαχτσελί). Ο Ετζεβίτ προσπαθούσε να αποσοβήσει την κατάρρευση του νομίσματος, ο φιλευρωπαϊστής Γιλμάζ πίστευε ότι ενισχύει την θέση του απέναντι στην παντοδυναμία των στρατιωτικών και ο ακροδεξιός Μπαχτσελί υποστήριζε ότι η κρίση προκλήθηκε σκόπιμα από την Ευρωπαϊκή Ένωση με σκοπό να αναγκαστεί η Τουρκία να αποδεχτεί και τον Κώδικα Εταιρικών Σχέσεων αλλά και την συμφωνία για σύσταση Ευρωπαϊκού Στρατού.

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση είχε υπογράψει συμφωνία με την Ρωσσία για την κατασκευή τού Blue Stream, ενός αγωγού που θα μετέφερε ρωσσικό φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Οι ΗΠΑ δεν είδαν με καλό μάτι αυτή την συμφωνία, η οποία αναβάθμιζε την θέση τής Ρωσσίας στο μεγάλο ενεργειακό παιχνίδι τής περιοχής, την ώρα μάλιστα που πολιτειακές εταιρείες σχεδίαζαν την κατασκευή του "Trans Hazar", ο οποίος θα μετέφερε φυσικό αέριο από το Τουρκμενιστάν. Κι αφού ο Μεσούτ Γιλμάζ ήταν ο πρωτεργάτης αυτής της συμφωνίας, ήταν λογικό να συγκεντρώσει πάνω του την μήνη και των ΗΠΑ, εκτός από την μήνη των στρατιωτικών λόγω του φιλευρωπαϊσμού του.

11/1/1999: Μπαχτσελί, Ετζεβίτ και Γιλμάζ ανακοινώνουν τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.

Έτσι, τον Δεκέμβριο του 2000 και ενώ ο Γιλμάζ πίστευε ότι ενισχύεται, άρχισε η αποκαθήλωσή του. Η χωροφυλακή του στρατού έβαλε μπρος την επιχείρηση "Λευκή Ενέργεια", κάνοντας φύλλο και φτερό όλες τις συμβάσεις που είχε κάνει ο Γιλμάζ και οι συνεργάτες του σε θέματα ενέργειας (ο υπουργός ενέργειας ανήκε στο Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας). Το κυνήγι έφτασε και στους συγγενείς του, ενώ ο ίδιος κινδύνεψε να βρεθεί στην φυλακή. Η κύρια κατηγορία ήταν ότι έκανε παραχωρήσεις προς την Ευρωπαϊκή Ένωση εις βάρος των τουρκικών συμφερόντων. Στις εκλογές τού 2002 το κόμμα του θα έμενε εκτός βουλής και ό ίδιος θα δήλωνε ότι αποχωρεί από την πολιτική, μόλις στα 55 του χρόνια.

Μ' αυτά και μ' αυτά, καθώς ο ατέλειωτος 20ος αιώνας ξεψυχούσε, θα περίμενε κανείς ότι η βοήθεια του ΔΝΤ θα οδηγούσε την κρίση σε υποχώρηση. Όντως, έτσι φάνηκε προς στιγμή. Ώσπου έφτασε η 19η Φεβρουαρίου 2001 και ξέσπασε η θύελλα...

19 Απριλίου 2017

Από τον παππού στον εγγονό... μέσω Καμμένου

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω αυτό που συμβαίνει με την κυβερνώσα αριστεροδέξια συμπαράταξη. Δεν είναι που η πλειοψηφία των στελεχών της καμώνονται τους αριστερούς δίχως να μπορούν να δείξουν στον χάρτη που στα κομμάτια βρίσκεται η αριστερά, ούτε που οι υπόλοιποι παριστάνουν τους δεξιούς ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι που όλοι τους ανεξαιρέτως έχουν ξεφύγει τελείως. Τό ΄χουν χάσει, έχουν κόψει κάβο, έχουν τζαζέψει... πώς να το πω; Λες και οι άνθρωποι έχουν πάθει ομαδική παράκρουση.

Το πιο πρόσφατο κρούσμα αυτής της παράκρουσης είναι ο βουλευτής των Ανεξαρτήτων Ελλήνων Δημήτρης Καμμένος, ο οποίος δήλωσε προχτές πως (κρατηθείτε!) οι συντάξεις κόβονται για να μη μπορούν οι συνταξιούχοι να χαρτζηλικώνουν τα εγγόνια τους κι εκείνα να ξημεροβραδιάζονται με τάβλι και φραπέδες! Απολαύστε τον υποδειγματικό τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνει την υψηλού επιπέδου ανάλυσή του μέσω της τηλεοπτικής συχνότητας του Σκάι:
Εάν καταφέρουμε και δείξουμε και εξηγήσουμε στον κόσμο ότι από το να έχει την σύνταξη ο παππούς και να του παίρνει ένα κατοστάρικο τον μήνα ο εγγονός να πίνει φραπέ και να παίζει τάβλι, προτιμώ να του πάρω εγώ σαν κράτος (εφ' όσον είμαι σοβαρό) το κατοστάρικο και να το κάνω εργοδοτική εισφορά να πάω να βρω δουλειά στο παιδί για να μη πίνει φραπέ. Προσέξατε τι λέω; Θα ήθελα λίγο να το δούμε έτσι. Έτσι θα δώσεις δουλειές για να έχεις διαθέσιμο εισόδημα.
Αυτά είπε ο Δημήτρης Καμμένος και βάζω στοίχημα πως το αίμα που σας ανέβηκε στο κεφάλι δεν σας επέτρεψε να εμβαθύνετε σε όσα διαβάσατε. Να σας βοηθήσω, λοιπόν:

23/9/2015: Ο Δημήτρης Καμμένος αναλαμβάνει υφυπουργός υποδομών για... μισή μέρα.

Το πρώτο και κυριώτερο που έπρεπε να προσέξετε είναι ότι κόβονται οι συντάξεις. Τελεία. Ο κ. Καμμένος είναι σαφής: ένα "σοβαρό κράτος" πρέπει να κόψει από τον συνταξιούχο παππού το χαρτζηλίκι που δίνει στον εγγονό του. Μόνο που ο κ. Καμμένος είναι μακρυά νυχτωμένος και δεν έχει επαφή με την κοινωνία. Ας του εξηγήσουμε, λοιπόν, ότι η εποχή που οι παππούδες μοίραζαν χαρτζηλίκια στα εγγόνια τους έχει περάσει εδώ και χρόνια. Τώρα, πλέον, οι συντάξεις δεν φτάνουν ούτε για την επιβίωση των ίδιων των παππούδων. Όσοι ζουν ακόμη, ζουν επειδή είτε πρόλαβαν κι έφτιαξαν μια καλή "κάβα" για τα στερνά τους είτε επειδή τα παιδιά τους έχουν την δυνατότητα να τσοντάρουν. Οι υπόλοιποι... καλή ψυχή.

Το δεύτερο σημαντικό σημείο που έπρεπε να προσέξετε είναι το τι θα γίνει το κατοστάρικο που κόβεται. Κι εδώ είναι σαφής ο κ. Καμμένος: θα γίνει εργοδοτική εισφορά. Με άλλα λόγια: θα χαριστεί στους επιχειρηματίες, ώστε να μειωθεί το μισθοδοτικό τους κόστος. Θεωρητικώς, η μείωση του κόστους μιας επιχείρησης αντανακλάται εν μέρει σε μείωση της τιμής των παραγόμενων προϊόντων ή υπηρεσιών της και εν μέρει σε αύξηση των κερδών της. Κατά κανόνα, όμως, στην πράξη συμβαίνει μόνο το δεύτερο. Έτσι, το απλοποιημένο σχήμα δείχνει ότι τα χρήματα που κόβονται από τις συντάξεις, καταλήγουν στα συρτάρια των επιχειρήσεων και στις τσέπες των επιχειρηματιών. "Βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω" ένα πράμα...

Τί -υποτίθεται πως- θα κάνουν οι επιχειρηματίες μ' αυτά τα λεφτά, κατά τον κ. Καμμένο; Θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Παναπεί, εκεί που ο νεαρός έπαιρνε το κατοστάρικο και το ξόδευε στους καφενέδες, τώρα μ' αυτό το κατοστάρικο εξασφαλίζει το μέλλον του. Χμμμ.. Ας εξηγήσει κάποιος στον κ. Καμμένο ότι κανένα μέλλον δεν εξασφαλίζεται με μισθό 510,95 μικτά, δηλαδή με λιγώτερα από 430 τον μήνα στην τσέπη. Κι αυτά μόνο σε περίπτωση που δουλεύεις πλήρες οκτάωρο. Καθ' όσον, η πράξη αποδεικνύει ότι περισσότεροι από δύο στους τρεις νέους που βρίσκουν δουλειά, εργάζονται με "ελαστικό" τρόπο (τρίωρο ή τετράωρο, μερικές μέρες την εβδομάδα κλπ). Με άλλα λόγια, ξαναβρίσκονται με το κατοστάρικο του παππού στην τσέπη, μόνο που τώρα τραβιούνται για να το αποκτήσουν και δεν χάνουν την ώρα τους με φραπέ και τάβλι...


Βεβαίως, ο Δημήτρης Καμμένος δεν είναι κανένας τυχαίος ώστε να μη ξέρει τι λέει. Ο άνθρωπος είναι σπουδαγμένος. Όπως λέει ο ίδιος στο βιογραφικό του ότι "Οι σπουδές του περιλαμβάνουν υποχρεωτική εκπαίδευση στον Δημόσιο Λύκειο Βριλησσίων, φοίτηση στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων Αμερικανικού Κολεγίου Αθηνών και εξειδίκευση στα Οικονομικά και Στρατηγική Επικοινωνία σε ΗΠΑ και Μ. Βρετανία". Βέβαια, σε όλα αυτά τα πομπώδη δεν βλέπουμε πουθενά κάποιο πτυχίο ή κάποιο μεταπτυχιακό αλλά, δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει. Επίσης, ο Δημήτρης Καμμένος "διαθέτει πολύ μεγάλη εμπειρία στα διεθνή τραπεζικά, στην επιχειρησιακή μελέτη και ανάλυση επενδύσεων καθώς και στον έλεγχο συμβάσεων χρηματοδοτήσεων", αν και δεν βλέπουμε τι είδους τραπεζική εμπειρία είναι αυτή ούτε πού και πώς την απέκτησε αλλά, δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει. Παρεμπιπτόντως, αν κάποιος βρει στο διαδίκτυο ιστοσελίδα κάποιας (έστω μίας!) από τις εταιρείες όπου έχει εργαστεί ο κ. Καμμένος, ας μου στείλει τον σύνδεσμο με email, διότι εγώ δεν βρήκα τίποτε (μάλλον χρειάζομαι μαθήματα χρήσης google).

Εκείνο που σίγουρα ξέρουμε για τον Δημήτρη Καμμένο, μέσα από όσα ο ίδιος έχει αναρτήσει στο Twitter είναι ότι:
- (α) Απεχθάνεται τον Τσίπρα και την αριστερά: "Ο Τσίπρας είναι χειρότερος από τον ΓΑΠ. Είναι εγκληματίας. Παρακολουθεί, γνωρίζει 3 χρόνια τι και πώς μας καταστρέφουν και πάει υποψήφιος εκεί" (14/12/2013), "Οι αριστεροί είναι η δικαιολογημένη ενοχή και ανοχή της ηλίθιας κοινωνίας η οποία τον παίρνει ΑΑΑριστερόστροφα" (7/11/2013).
- (β) Απεχθάνεται τους εβραίους: "9/11 Και μην ξεχνάτε. Από τις 2.500 εβραίων που εργαζόταν στους Δίδυμους Πύργους εκείνη την ημέρα δεν πήγε κανένας τους για να εργαστεί" (9/11/2013), "Ααα είσαι τρόμπα. Μη μου ξαναμιλήσεις. Γαμώ το Ταλμούδ σας" (15/9/2013). "Ο Κουβέλης είναι Έλληνας; Οι Εβραίοι είναι πρώτα Εβραίοι και μετά κάτι άλλο" (3/9/2014).
- (γ) Απεχθάνεται τους ομοφυλόφιλους: "Γιατί η Χρυσή Αυγή δεν έβγαλε ανακοίνωση ή δεν παρενέβη δυναμικά στα ξεφτιλισμένα γκέι παρέιντ μπροστά στην Βουλή;; Άφαντοι..." (17/6/2014), "Είμαι της Τάξεως και της Ηθικής. Το αναγκαστικό αλλοδαπό πουστροδίκαιο δε θα περάσει" (23/11/2013), "Ο αναγκαστικός σεβασμός του τουρλοκωλιάσματός σας με βρίσκει αντίθετο όσο μου τον κάνουνε πλύση εγκεφάλου" (23/11/2013), "Με αναγκάζεις να σεβαστώ την ανωμαλία σου. Αυτό είναι φασιστικό νταβατζιλίκι. Δεν θα πάρω" (23/11/2013).
- (δ) Μετά βίας γλιτώνει το εγκεφαλικό στον συνδυασμό αριστερός + εβραίος + ομοφυλόφιλος: "ΣυΡιζΑ σε πλήρη ταύτιση με τις επιταγές του σιωνισμού = να διαλυθούν οι άλλες κοινωνίες!! Στο Ισραήλ γιατί δεν κάνουν γάμους ομοφυλόφιλων;" (23/11/2013).


Εκείνο που, επίσης, ξέρουμε είναι ότι, κατά τον σχηματισμό τής κυβέρνησης στις 23/9/2015, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανέθεσε στον Δημήτρη Καμμένο το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού υποδομών, μεταφορών και δικτύων. Ο Καμμένος ορκίστηκε αλλά έμεινε στην θέση του λιγώτερο από δώδεκα ώρες. Χάρη στα παραπάνω "τιτιβίσματά" του (και σωρεία άλλων ακόμη) προκλήθηκε τέτοιος σάλος ώστε αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Το ωραιότερο είναι ότι την παραίτησή του την ανακοίνωσε ο συνεπώνυμός του πρόεδρος του κόμματός του (*) με μια ανάρτηση στο... twitter: "Μέχρι την απόδειξη της αλήθειας για την υπόθεση των αντισημιτικών ρατσιστικών αναρτήσεων, ο υφυπουργός θα διευκολύνει με την παραίτησή του".

Αυτός ο πολυσπουδαγμένος φελλός, λοιπόν, κλήθηκε από τον Σκάι για να εξηγήσει σε μας τους άσχετους γιατί όταν ένα "σοβαρό κράτος" μειώνει το εισόδημα των συνταξιούχων, φροντίζει ουσιαστικά τα εγγόνια τους. Κι όσο σκέφτομαι ότι κάποιοι είναι τόσο "καμμένοι" ώστε και τον ακούνε και τον παίρνουν στα σοβαρά, τόσο τρελαίνομαι...


-----------------------------------------
(*) Από όσα είναι γνωστά, η μόνη σχέση Πάνου και Δημήτρη Καμμένου είναι ότι έχουν το ίδιο επώνυμο, αν και το φιλικά προσκείμενο στον Αντώνη Σαμαρά ιστολόγιο "Δεξί Εξτρέμ" ισχυρίζεται ότι είναι συγγενείς (δίχως να ξεκαθαρίζει το είδος της συγγένειας, πάντως).

18 Απριλίου 2017

Ο διπολικός Αλέξης Τσίπρας

Στις 9 Απριλίου, Κυριακή των Βαΐων, στην μεγάλη αίθουσα του Wyndham Grand Hotel της πλατείας Καραϊσκάκη, συνεδρίασε η Κεντρική Επιτροπή τού ΣυΡιζΑ, για να συζητήσει τις πολιτικές εξελίξεις. Η συνεδρίαση άνοιξε με ομιλία τού προέδρου του κόμματος και πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και κατέληξε με την έκδοση πολιτικής απόφασης, βάσει της οποίας το κόμμα στηρίζει την κυβέρνηση:
Η Κεντρική Επιτροπή δηλώνει ότι στηρίζει την μεγάλη προσπάθεια της Κυβέρνησης για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων εντός του πλαισίου του Eurogroup της 7ης Απριλίου αλλά και ότι θα δώσει την μάχη ώστε όλες οι δυνάμεις του κόμματος να κινητοποιηθούν για την υλοποίηση των μεγάλων στόχων του κυβερνητικού προγράμματος. Ταυτόχρονα όμως και η κυβέρνηση οφείλει να εντείνει τις προσπάθειες της για να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα της στην άσκηση του κυβερνητικού έργου.
Παράλληλα, όμως, η Κεντρική Επιτροπή συζήτησε και το πυραυλικό χτύπημα των ΗΠΑ στην Συρία και εξέδωσε σχετικό ψήφισμα-καταπέλτη, κάτι απολύτως φυσιολογικό για ένα αριστερό κόμμα:
Η Κ.Ε. του ΣυΡιζΑ καταδικάζει με αποτροπιασμό το ανατριχιαστικό έγκλημα με τη χρήση χημικών εναντίον αμάχων στη Συρία. Όποιοι κι αν είναι οι δράστες, πρέπει να εντοπιστούν μέσω αξιόπιστης διεθνούς έρευνας και να προσαχθούν ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα, πρέπει η διεθνής κοινότητα να μην επιτρέψει το έγκλημα αυτό να αποτελέσει πρόσχημα για νέους πολέμους στην πολύπαθη Μέση Ανατολή. Υπό το πρίσμα αυτό, καταδικάζουμε την πυραυλική επίθεση των ΗΠΑ στη Συρία, που παραπέμπει σε αντιλήψεις παγκόσμιου χωροφύλακα και υποκατάστασης των αρμόδιων διεθνών θεσμών, ενώ δημιουργεί κινδύνους διεθνούς σύρραξης.
Προσέξτε ότι η Κ.Ε. του ΣυΡιζΑ δεν καταδικάζει απλώς την επίθεση αλλά σημειώνει ότι αυτή και παραπέμπει σε αντιλήψεις παγκόσμιου χωροφύλακα αλλά και δημιουργεί κινδύνους διεθνούς σύρραξης. Σίγουρα αυτό το ψήφισμα θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει ως αριστερό.


Την επόμενη μέρα, Μεγάλη Δευτέρα, ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣυΡιζΑ Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε στην Μαδρίτη για να πάρει μέρος στην τρίτη σύνοδο των ευρωπαϊκών χωρών τού Νότου, μαζί με τους άλλους αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων χωρών της νότιας Ευρώπης (Κύπρος, Ιταλία, Μάλτα, Γαλλία, Ισπανία και Πορτογαλία). Στο τέλος τής συνόδου, οι εφτά εξέδωσαν μια κοινή διακήρυξη με έντεκα σημεία. Το τελευταίο σημείο αφορά το πυραυλικό χτύπημα των ΗΠΑ στην Συρία και αξίζει τον κόπο να δούμε τι διακηρύσσει ομόφωνα ο ευρωπαϊκός νότος επ' αυτού:
Οι χώρες του Νότου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταδικάζουν απερίφραστα τις αεροπορικές επιθέσεις με χημικά όπλα στις 4 Απριλίου στο Ιντλίμπ (Συρία). Η επανειλημμένη χρήση χημικών όπλων στη Συρία, τόσο από το καθεστώς Άσαντ από το 2013 όσο και από το Daesh συνιστούν εγκλήματα πολέμου. Όλοι οι δράστες πρέπει να λογοδοτήσουν για αυτή την παραβίαση του διεθνούς δικαίου και θα πρέπει να τους επιβληθούν κυρώσεις στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών. Η επίθεση που πραγματοποιήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη στρατιωτική αεροπορική βάση Ας Σαϊράτ στη Συρία είχε την κατανοητή πρόθεση να προλάβει και να αποτρέψει την εξάπλωση και χρήση χημικών όπλων και ήταν περιορισμένη και επικεντρωμένη σε αυτόν τον στόχο. Θα εξακολουθήσουμε να στηρίζουμε τις προσπάθειες και το έργο του ΟΑΧΟ (Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων) και του ΟΗΕ όσον αφορά τη διερεύνηση της χρήσης χημικών όπλων. Οι χώρες του Νότου της Ευρωπαϊκής Ένωσης επαναλαμβάνουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει στρατιωτική λύση στη σύγκρουση στη Συρία (...).
Παρένθεση. Η διακήρυξη αναφέρεται στο γνωστό μας ISIS ή Ισλαμικό Κράτος με τον όρο Daesh, o οποίος αποτελεί εξαγγλισμένο ακρωνύμιο του αραβικού όρου "al-dowla al-islaamiyya fii-il-i'raaq wa-ash-shaam'" (Ισλαμικό Κράτος Ιράκ-Λεβάντε). Το ISIS έχει απειλήσει ότι θα κόψει την γλώσσα όποιου χρησιμοποιεί αυτό τον όρο, επειδή ακουστικά μοιάζει με τις αραβική λέξη da'es, η οποία, ανάλογα με τα συμφραζόμενα, μπορεί να σημαίνει τον νταή, αυτόν που λιώνει κάτι πατώντας το, τον φανατικό αλλά και αυτόν που σπέρνει διχόνοια. Οι δυτικοί χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο τον όρο Daesh, προφανώς πεισμωμένοι από τις απειλές τού ISIS και παρά την επισήμανση ότι είναι προσβλητικός όρος για τους αραβόφωνους. Κλείνει η παρένθεση.

Πρόσεξτε με πόσο όμορφο τρόπο η διακήρυξη "αποφασίζει" ότι το καθεστώς Άσαντ κάνει χρήση χημικών από το 2013, παρά το γεγονός ότι από την 1/10/2013 η κυβέρνηση της Συρίας έχει παραδώσει τον πλήρη έλεγχο του χημικού οπλοστασίου της στον ΟΑΧΟ. Στο σημείο αυτό, οι ευρωπαίοι ηγέτες συντάσσονται ομόφωνα με εκείνους που υποστηρίζουν ότι ο Άσαντ πρόλαβε και έκρυψε πολλά χημικά όπλα πριν παραδώσει τον έλεγχο στον ΟΑΧΟ, έστω κι αν δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη για κάτι τέτοιο. Ο εν λόγω ισχυρισμός θυμίζει τον αντίστοιχης σοβαρότητας ισχυρισμό τού Κόλιν Πάουελ, ο οποίος, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, διατυμπάνιζε ότι ο Σαντάμ είχε χημικά όπλα αλλά δεν είχαν βρεθεί ακόμη.

Προσέξτε, επίσης, πόση κατανόηση δείχνουν οι εφτά για την πυραυλική επίθεση των ΗΠΑ: "Η επίθεση (...) είχε την κατανοητή πρόθεση να προλάβει και να αποτρέψει την εξάπλωση και χρήση χημικών όπλων". Αντίθετα με την Κ.Ε. του ΣυΡιζΑ, οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν διαπιστώνουν ούτε "αντιλήψεις παγκόσμιου χωροφύλακα" ούτε "υποκατάσταση των αρμόδιων διεθνών θεσμών" ούτε "κινδύνους διεθνούς σύρραξης". Τίποτε στραβό δεν υπάρχει σ' αυτή την επίθεση, η οποία είναι κατανοητή.


Αν αναρωτιέστε πώς ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να συνδυάσει το ψήφισμα της 9ης Απριλίου με την διακήρυξη της 10ης Απριλίου, θα σας απαντήσω ότι δεν έχετε ιδέα από πολιτική και, κυρίως, δεν μπορείτε να καταλάβετε ότι άλλο το κόμμα και άλλο η κυβέρνηση. Αυτό θα έπρεπε να το είχατε κατανοήσει από την εποχή που η κυβέρνηση Τσίπρα έφερνε το τρίτο μνημόνιο αλλά το κόμμα Τσίπρα έβγαζε τον κόσμο στον δρόμο για να διαδηλώσει κατά των κυβερνητικών επιλογών. Ή από την εποχή που το κόμμα Τσίπρα δήλωνε ότι θα καταργούσε τα μνημόνια με "έναν νόμο, ένα άρθρο" αλλά η κυβέρνηση Τσίπρα έβλεπε σ' αυτή την δήλωση ένα "σχήμα λόγου".

Εν κατακλείδι, αυτό το "την Κυριακή καταδικάζω αλλά την Δευτέρα προσυπογράφω" πιστοποιεί την διπολική προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα. Κάτι που οφείλαμε να έχουμε καταλάβει τουλάχιστον από τότε που ως πρόεδρος του ΣυΡιζΑ υπερθεμάτιζε το "Όχι" τού δημοψηφίσματος αλλά ως πρωθυπουργός στήριζε το "Ναι". Σίγουρα σ' αυτή την διπολικότητα οφείλεται το ότι θέλει να περνάει ως αριστερός αλλά συμπεριφέρεται ως ακραιφνής δεξιός, καταλήγοντας μια θλιβερή καρικατούρα "νεοφιλελεύθερου επαναστάτη".