Το μνημόνιο έφερε την κρίση ή η κρίση το μνημόνιο;

Σε τούτο το ιστολόγιο έχουμε επισημάνει κατ' επανάληψη το -εσκεμμένο ή μη- λάθος που αναπαράγουν συνεχώς τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, τα οποία επιμένουν να κάνουν λόγο για κρίση χρέους. Κι έχουμε καταδείξει σαφώς ότι η διεθνώς σοβούσα καπιταλιστική κρίση δεν είναι άλλο παρά κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων. Δηλαδή, το σύστημα έχει "μπουκώσει" από τα κεφάλαια που μάζευε τόσα χρόνια και τώρα δεν έχει τι να τα κάνει. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα:

Έστω μια αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία επί σειρά ετών αύξανε την παραγωγή της, πλημμυρίζοντας τον κόσμο με αυτοκίνητα. Αφού η δουλειά "έβγαζε", το ίδιο έκαναν όλες οι αυτοκινητοβιομηχανίες τού κόσμου. Και κάθε φορά που διαπίστωναν κάποια κάμψη στις πωλήσεις τους, φρόντιζαν να "διορθώσουν" την απόκλιση με καινούργια μοντέλα, περισσότερη διαφήμιση κλπ. Μ' αυτόν τον τρόπο συσσώρευαν κέρδη, τα οποία επένδυαν σε νέα εργοστάσια απ' όπου έβγαιναν περισσότερα κέρδη κ.ο.κ και ήσαν όλοι ευτυχισμένοι. Ώσπου ήρθε η μέρα που ό κόσμος έπηξε στο αυτοκίνητο και οι άνθρωποι άρχισαν να αγοράζουν λιγώτερα αυτοκίνητα απ' όσα παρήγαγαν τα εργοστάσια.

Έτσι άρχισαν τα προβλήματα για την αυτοκινητοβιομηχανία τού παραδείγματός μας  Δεν είχε πλέον νόημα να επενδύσει τα κέρδη της σε καινούργια εργοστάσια, εφ' όσον δεν μπορούσε να διαθέσει τα εμπορεύματα που ήδη είχε στις αποθήκες της. Μάλιστα δε, θα έπρεπε να μειώσει κατακόρυφα ή και να αναστείλει τελείως την παραγωγή της ώσπου να ξεστοκάρει. Ειδοποίησε, λοιπόν, τις συνεργαζόμενες επιχειρήσεις ότι μειώνει ή αναστέλλει τις παραγγελίες της. Αυτό σήμαινε ότι ξαφνικά αντιμετώπιζαν πρόβλημα οι βιομηχανίες που της προμήθευαν ελαστικά (και μαζί μ' αυτές και οι εργάτες που μάζευαν το καουτσούκ στον Αμαζόνιο), οι βιομηχανίες που της προμήθευαν τα δερμάτινα καθίσματα (και μαζί μ' αυτές οι γελαδάρηδες της Ολλανδίας που έβγαζαν τα δέρματα), οι βιομηχανίες που της προμήθευαν τα τζάμια (και μαζί μ' αυτές οι εργαζόμενοι στα ορυχεία που έβγαζαν πυρίτιο) κλπ. Όλες αυτές οι προμηθεύτριες επιχειρήσεις είδαν ξαφνικά να μένουν αδιάθετα και τα δικά τους εμπορεύματα, οπότε πήραν κι αυτές παρόμοια μέτρα.

Το φαινόμενο αυτού του "ντόμινο" είναι σύμφυτο με τον καπιταλισμό διότι η καπιταλιστική παραγωγή δεν γίνεται με γνώμονα τις πραγματικές ανάγκες των καταναλωτών αλλά το κέρδος τού κεφαλαιοκράτη. Ο καταναλωτής έχει ανάγκη από κρεμμύδια και ντομάτες αλλά ο κεφαλαιοκράτης δεν σκέφτεται καν να γίνει μποσταντζής αφού κονομάει περισσότερα ως αυτοκινητοβιομήχανος. Επιμένει στις επιλογές του κι αυτή η επιμονή του είναι που γεννάει την κρίση.

Αφού, λοιπόν, η κρίση γεννιέται με την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, η έξοδος απ' αυτήν την κρίση δεν μπορεί να περάσει παρά μέσα από την καταστροφή αυτών των κεφαλαίων. Δυστυχώς για τους κεφαλαιοκράτες, εδώ και 67 χρόνια ο πλανήτης δεν έχει γνωρίσει την βίαιη μαζική καταστροφή ενός διευρυμένου πολέμου, οπότε πρέπει να βρουν άλλον τρόπο για να αβγατίσουν την κερδοφορία τους. Πώς;

Πρώτα-πρώτα, επιδίδονται σε ανηλεή πόλεμο μεταξύ τους. Αν πρέπει να καταστραφούν 10.000 αυτοκίνητα για να ξαναπάρει μπρος ο κλάδος, ο αυτοκινητοβιομήχανος τού παραδείγματός μας θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να μη καταστραφούν τα δικά του. Παράλληλα, όμως, επιδιώκει άλλους δυο στόχους ώστε να αυξήσει τα κέρδη του: να μειώσει το κόστος παραγωγής του και να βρει νέες επενδυτικές ευκαιρίες. Το πρώτο φέρνει την μείωση της αμοιβής τής εργασίας. Το δεύτερο φέρνει τα μνημόνια.

Αντίθετα, λοιπόν, προς όσα ισχυρίζονται βλακωδώς οι περισσότεροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι, πως τάχα για την κρίση που βιώνουμε φταίει το μνημόνιο, η αλήθεια είναι ότι η κρίση γέννησε το μνημόνιο κι όχι το μνημόνιο την κρίση. Αυτό σημαίνει, πολύ απλά, ότι κι αν ακόμη καταργηθεί το μνημόνιο, διέξοδος από την κρίση δεν πρόκειται να υπάρξει. Με άλλα λόγια, αφού το μνημόνιο είναι ένα σαπρόφυτο που φύεται στο χωράφι τής κρίσης, το χωράφι θα παραμείνει στην θέση του έστω κι αν το καθαρίσουμε από τα σαπρόφυτα.

Συμπέρασμα, για να τελειώνουμε: ακόμη κι αν επαληθευθεί η -απίθανη των απιθάνων- περίπτωση να καταργηθεί το μνημόνιο (ή να "απαγκιστρωθούμε" απ' αυτό, όπως λέει ο Καρατζαβέλης), ούτε η ανεργία θα κοπάσει, ούτε τα εργασιακά δικαιώματα θα ανακτηθούν, ούτε η ύφεση θα αναστραφεί, ούτε καλύτερες μέρες θα δούμε. Όσο δεν ψοφάει ο αυτοκινητοβιομήχανος τού παραδείγματός μας ή όσο του επιτρέπουμε να δρα ανεξέλεγκτα, η τύχη μας είναι προδιαγεγραμμένη. Τελεία και παύλα.

Καραγκιόζ μπερντές

Ίσως να είμαι προκατειλημμένος αλλά το πολιτικό σκηνικό, που στήθηκε στην βουλή,  μου θυμίζει καραγκιόζ μπερντέ...

Από δεξιά, το σαράι. Ο πασάς Αντώνης με τον βεζύρη Φώτη και τον βεληγκέκα Βαγγέλη, τριπλοκόλωνο στήριγμα των εθνικών ελπίδων για "επαναδιαπραγμάτευση" του μνημονίου, η οποία θα φέρει ανάπτυξη και έξοδο από την κρίση. Κι από αριστερά, η καλύβα. Με τον Αλέξη, το μακρύ χέρι τού οποίου απειλεί να ρίξει σβουριχτή φάπα σ' όποιον τολμήσει και βάλει υπογραφή στο ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας. Ένα ξεπούλημα το οποίο οι άλλοι, εκείνοι στο σαράι, αποκαλούν "ιδιωτικοποίηση", όπως εκείνοι που ασχολούνται με κρασιά αποκαλούν το ξύδι "γλυκάδι".

Η παράσταση, όπως όλες οι παραστάσεις τού Καραγκιόζη, έχει και μπόλικο τσαμπουκά. Δηλαδή, όχι ακριβώς τσαμπουκά αλλά ψευτοτσαμπουκά. Ο τσαμπουκάς θέλει μάγκες, όχι κουραδόμαγκες. Εν πάση περιπτώσει, έχει τις αψάδες του. Ατζαρδώνεται ο Αλέξης απειλώντας με φυλακές, παίρνει αμπάριζα και βγαίνει ο Αντώνης: "εμένα θα βάλετε πρώτα στην φυλακή, είμαι έτοιμος και σας περιμένω". Πάλι καλά που ο πασάς μας είναι ευγενής γιατί, κανονικά, θα έπρεπε να του πει "θα μου κάνεις τα τρία δύο" και θα 'χε και δίκιο. Μπαίνει ποτέ φυλακή ο πασάς, μωρέ Αλέξη; Διάολε, τίποτε δεν έμαθες από το σόου τού '89;

Κι εκεί που ο μακρυχέρης τής καλύβας απειλεί ολάκερο το σαράι, βγαίνει το Κολλητήρι Παπαδημούλης και το κάνει μπάχαλο: "είναι λάθος, τη στιγμή που είσαι ένα υπερχρεωμένο κράτος και που οι αποτιμήσεις της δημόσιας περιουσίας, κινητής και ακίνητης είναι πολύ χαμηλές να πουλήσεις ό,τι έχεις". Δηλαδή; Αν ο πασάς και η αυλή του πετύχουν καλή τιμή, ας πουλήσουν και το σαράι και την καλύβα; Μπερδεμένα μας τα λες, ρε Κολλητήρι και δεν καταλαβαίνω αν πουλάμε ή δεν πουλάμε τελικά. Δεν ξέρω αλλά το διεστραμμένο μου μυαλό θυμήθηκε το γνωστό ανέκδοτο που τελειώνει με τον αφορισμό "κώλους βρίσκουμε, λεφτά δεν έχουμε"...

Κι αφού δεν βρέθηκε κανένας να του ρίξει μια κατακεφαλιά να συνέλθει, το Κολλητήρι συνέχισε:: "προτείνουμε την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας με κοινοπραξίες είτε με άλλα κράτη είτε με εταιρείες που ελέγχονται από το Δημόσιο ή ιδιώτες". Βρε σαφρακιασμένο, παραθυράκια ψάχνεις να βρεις, σαν κάτι κουτοπόνηρους λογιστάκους τής κακιάς ώρας που πάνε να ξεγελάσουν την εφορία; Δηλαδή, αν δεν το πούμε "δωρεά" και το πούμε "γονική παροχή", τί θα αλλάξει στην ουσία; Αν δεν πουλήσω το οικόπεδό μου αλλά το νοικιάσω για 99 χρόνια, τί θα κερδίσω;

Πάντως, εκεί που γέλασα με την ψυχή μου ήταν μόλις βγήκε στην σκηνή ο Σταύρακας Νικολόπουλος να δηλώσει παραίτηση. Δεν είχα προλάβει καλά-καλά να δημοσιεύσω το χτεσινό σημείωμά μου, όταν έμαθα ότι ο -τέως πια- υφυπουργός εργασίας παραιτήθηκε επειδή δεν συμφωνούσε με την τακτική τής κυβέρνησής του στα εργασιακά. Δηλαδή, ο Σταύρακας παραιτήθηκε από μια κυβέρνηση στην οποία, λίγη ώρα πρωτύτερα, είχε δώσει ψήφο εμπιστοσύνης! Και την οποία κυβέρνηση, όπως είπε ο ίδιος, εξακολουθεί να στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις "ως απλός στρατιώτης", παρ' ότι διαφωνεί με τις επιλογές της! Καραγκιόζ μπερντές σε όλο του το μεγαλείο!

Αχ, βρε Ευγένιε, έφυγες νωρίς...

Το μεγαλείο τού κοινοβουλευτισμού

Είναι γνωστή η εκτίμηση που τρέφω για το πολίτευμά μας, αυτό το αστικής εμπνεύσεως κακέκτυπο ψευδοϊσοπολιτείας και ψευδοϊσονομίας το οποίο επιμένουμε να αποκαλούμε κοινοβουλευτική δημοκρατία. Χτες, η διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση ξεβράκωσε άλλη μια φορά τον -ήδη προ πολλού καταρρακωμένο- κοινοβουλευτισμό μας, αποδεικνύοντας ότι ζούμε σε καθεστώς ευνοιοκρατικής κομματοκρατίας.

Χτες, λοιπόν, έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης ΟΛΟΙ (και ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΙ) οι βουλευτές των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. ΚΑΝΕΝΑΣ από τις παρέες τού Αντώνη, του Βαγγέλη και του Φώτη δεν είδε κάτι στραβό σε όσα προγραμματίζει ο κυβερνητικός εσμός. 179 κουκιά, μονοκούκι στο "Ναι".

Από την άλλη, αρνήθηκαν την ψήφο εμπιστοσύνης ΟΛΟΙ (και ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΙ) οι βουλευτές των κομμάτων που δεν συμμετέχουν στην κυβερνητική παρωδία. Σε ένα ευρύτατο πολιτικό φάσμα, το οποίο εξικνείται από τον ορθόδοξο κομμουνισμό τού ΚΚΕ ίσαμε την φασιστική μαυρίλα τής Χρυσής Αυγής, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν άκουσε κάτι θετικό σε όσα αράδιαζαν επί ώρες οι εισηγητές τής συμπολίτευσης.

Ωραίος κοινοβουλευτισμός! Η κορωνίδα τής δημοκρατίας! Όσα βλέπουν ως άσπρα εκείνοι που βρίσκονται στην συμπολίτευση, τα βλέπουν ως μαύρα οι της αντιπολίτευσης. Ωραίο, έτσι; Αναρωτιέμαι για ποιον λόγο χάθηκαν στην βουλή  τόσες ώρες παρλαπίπας, διότι περί παρλαπίπας μιλάμε και όχι περί διαλόγου. Διάλογος υπό το "ου με πείσεις καν με πείσης" δεν γίνεται. Όπως, βεβαίως, δεν γίνεται διάλογος μεταξύ κουφών. Προφανώς, η όλη διαδικασία απετέλεσε την κορωνίδα τής κομματοκρατίας.

Ας δούμε κι ένα απόσπασμα από όσα ειπώθηκαν χτες στην βουλή. Στο βήμα ο υπουργός εργασίας (ποιάς;) και κοινωνικής ασφάλισης (ξανά ποιάς;) Γιάννης Βρούτσης (*): "Ανοίγει ο διάλογος για το μείζον ζήτημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων, οι οποίες αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο και είναι η μόνη ρεαλιστική οδός για την αποκατάσταση της ομαλότητας στην αγορά εργασίας. Ωστόσο στρεβλώσεις και υπερβολές πιστεύουμε ότι πρέπει να διορθωθούν". Πόσες μαλακίες μαζεμένες σε τόσο λίγες λέξεις!

- "Ανοίγει ο διάλογος"... Ποιός διάλογος κι ανάμεσα σε ποιούς; Θα κάτσουμε να κουβεντιάσουμε για το πόσα θα μας κόψετε; Σε μια διαπραγμάτευση κάτι δίνω και κάτι παίρνω. Σ' αυτήν την διαπραγμάτευση, τί υπάρχει περίπτωση να πάρω (εκτός απ' αυτό που υποψιάζομαι);

- "Το μείζον ζήτημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων"... Το ποιό; Για ποιές συλλογικές διαπραγματεύσεις μιλάμε, όταν οι εταιρικές συμβάσεις, η διαλείπουσα απασχόληση, η εκ περιτροπής εργασία και οι ατομικές συμβάσεις έχουν κουρελιάσει κάθε έννοια συλλογικής διαπραγμάτεσυης; Προφανώς, ο υπουργός θα ήθελε να μιλήσει για "το μείζον ζήτημα της ολοσχερούς κατάλυσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων" αλλά δεν είχε τα ούμπαλα να το πει τόσο ξεκάθαρα.

- "...οι οποίες αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο"... Πες το ντε! Αφού οι συλλογικές διαπραγματεύσεις αποτελούν "ακρογωνιαίο λίθο", είναι λογικό να αρχίζει από το ξήλωμά τους η τελική επίθεση για την κατεδάφιση όσων εργασιακών δικαιωμάτων έχουν μείνει ακόμη όρθια.

- "...αποκατάσταση της ομαλότητας στην αγορά εργασίας"... Τρέλλα! Πρώτα τα κάνανε όλα σκατά και τώρα θέλουν να τα "ομαλοποιήσουν" οι ίδιοι! Λογικόν... Αφού γκρεμίσανε το σύμπαν και δεν έμεινε όρθιος κόθρος, πρέπει τώρα να μαζέψουν τα μπάζα για να 'ρθει μετά ο οδοστρωτήρας να ισοπεδώσει ("ομαλοποιήσει") το έδαφος. Ρε συ παλληκάρι, μια χαρά ήταν η αγορά εργασίας, μέχρι που την καταντήσατε αγορά ανεργίας και υποαπασχόλησης. Δηλαδή, δεν ήταν ακριβώς μια χαρά αλλά, σε σύγκριση με όσα καταφέρατε μέσα σε 2-3 χρόνια, εκείνη η κατάσταση μοιάζει παραμυθένια.

- "...στρεβλώσεις και υπερβολές...πρέπει να διορθωθούν"... Να και κάτι καλό! Παναπεί, καταργούνται οι ατομικές συμβάσεις (στρέβλωση) πολύ περισσότερο δε οι ατομικές συμβάσεις μιας μέρας (υπερβολή), ακυρώνονται οι εταιρικές συμβάσεις (στρέβλωση), καταργείται η μείωση του κατώτερου μισθού (στρέβλωση) πολύ περισσότερο δε η περαιτέρω μείωσή του στους νέους (υπερβολή), σταματάει κάθε συζήτηση για Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (στρέβλωση), ακυρώνονται οι μνημονιακές αλλαγές επαίσχυντων νομοθετημάτων περί βαρέων, ανθυγιεινών, ορίων συνταξιοδότησης κλπ (υπερβολή), καταργούνται οι απαράδεκτες τροποποιήσεις στα όρια των απολύσεων (στρέβλωση) και στις προβλεπόμενες αποζημιώσεις (υπερβολή) κλπ κλπ. Ωραιότατα! Εκτός, βέβαια, αν ο υπουργός εννοούσε ως "στρέβλωση" και "υπερβολή" να υπάρχουν ακόμη κάποιοι εργαζόμενοι οι οποίοι εξακολουθούν να διατηρούν ορισμένα δικαιώματα και ως "διόρθωση" την ισοπέδωση και αυτών.

Και όμως, σε όλες αυτές τις "ομορφιές" που ξεστόμισε από το βήμα τής βουλής ο υπουργός εργασίας (ποιάς;) και κοινωνικής ασφάλισης (ξανά ποιάς;), ΚΑΝΕΝΑΣ βουλευτής τής συμπολίτευσης δεν βρήκε κάποιο ψεγάδι! Το μεγαλείο τού κοινοβουλευτισμού!



(*) Στον προσωπικό του ιστοχώρο, ο υπουργός σημειώνει ότι "αρχικά εργάσθηκε για αρκετά χρόνια (σημ.:  μη ρωτάτε πόσα, είναι μυστικό!) στον ιδιωτικό τομέα και κατόπιν στο Υπουργείο Οικονομικών" με την ειδικότητα του...συνδικαλιστή (όπως προκύπτει από τα παρατιθέμενα στοιχεία). Ακριβώς όπως ο υφυπουργός του, ο Νίκος Νικολόπουλος, ο οποίος διετέλεσε "σύμβουλος ιδιωτικών επιχειρήσεων" και "στέλεχος χρηματοπιστωτικού οργανισμού". Οι σκληρά εργασθέντες μπήκαν μπροστάρηδες στην υπηρεσία των εργαζομένων...

"Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου"

Μας συγκλόνισε με το "Εκατό χρόνια μοναξιάς", μας συγκίνησε με το "Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει", μας συνεπήρε με το "Ο έρωτας στα χρόνια τής χολέρας", μας προβλημάτισε με το "Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου". Κι όταν έγραψε το αυτοβιογραφικό "Ζω για να την διηγούμαι", πιστέψαμε ότι ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες είχε κλείσει τον κύκλο του ως συγγραφέας και δεν είχε κάτι άλλο να μας πει. Όμως, καθώς ο μεγάλος κολομβιανός λογοτέχνης πλησίαζε τα 80 του χρόνια, επέστρεψε για να μας χαρίσει μια απροσδόκητη νουβέλλα, ένα μικρό αριστούργημα με τίτλο "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου".

Το θέμα τής μοναξιάς είναι διάχυτο σχεδόν σε όλα τα έργα τού Μάρκες, ενώ σε κάποια απ' αυτά ο συγγραφέας ανατέμνει την μοναξιά με σχεδόν ευλαβική εμμονή. Αυτή η ανατομία άρχισε στο "Εκατό χρόνια μοναξιάς", συνεχίστηκε με έναν στρατηγό, έναν συνταγματάρχη κι έναν πατριάρχη ("Το φθινόπωρο τού Πατριάρχη") και ολοκληρώνεται ιδανικά στο "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου", όπου ο "Γκάμπο" καταπιάνεται και με τον αγοραίο έρωτα για να εξετάσει την σχέση τής μοναξιάς με το σεξ. Αλλά ας πούμε δυο λόγια για το θέμα τού βιβλίου.

Ένας γέρος, άσχημος, συντηρητικός και ακόμη μάχιμος δημοσιογράφος, ο οποίος δεν παντρεύτηκε ποτέ και πάντοτε έκανε σεξ επί πληρωμή, αποφασίζει να κάνει στον εαυτό του ένα δώρο κατά την ενενηκοστή επέτειο των γενεθλίων του: να κάνει σεξ με μια παρθένα. Πιστεύει ότι μ' αυτόν τον τρόπο θα αποδείξει πως είναι ακόμη ζωντανός, ενώ παράλληλα θα πραγματώσει κάτι που ποτέ δεν είχε βιώσει μέσα στα ενενήντα χρόνια τής ζωής του. Έτσι, απευθύνεται στην Ρόζα Καμπάρκας, μια γνωστή του η οποία δευθύνει τον οίκο ανοχής όπου συχνάζει, ζητώντας της να του βρει μια παρθένα. Η Ρόζα ικανοποιεί την επιθυμία τού πελάτη της αλλά εκείνος, αντί να κάνει σεξ με το κορίτσι, το ερωτεύεται...

Ο Μάρκες καταφέρνει να αντιστρέψει το κοινώς λεγόμενο "το σεξ είναι η παρηγοριά που έχει κανείς όταν δεν υπάρχει έρωτας". Ο πρωταγωνιστής του ανακαλύπτει τον έρωτα σε μια ηλικία τελείως ακατάλληλη για σεξ, έχοντας ζήσει μιαν ολόκληρη ζωή συναισθηματικά ανάπηρη. Δένεται ψυχικά με ένα δεκατετράχρονο κορίτσι, αρκούμενος στην θέα ενός γυμνού κορμιού που τον συναρπάζει τόσο ώστε να θέλει να πεθάνει γι αυτό, μιας και "δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να πεθάνει κανείς μόνος".

Για το "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου", ο Μάρκες επέλεξε την γραφή σε πρώτο πρόσωπο. Έτσι προσδίδει μιαν απρόσμενη αμεσότητα σε λόγο και συναίσθημα, καθώς σκάβει σε βάθος την ψυχή τού ήρωά του ώσπου, τελικά, καταφέρνει να ολοκληρώσει, με χειρουργική ακρίβεια, την επιχειρούμενη ανατομία τής σχέσης έρωτα και μοναξιάς, βάζοντας το νυστέρι στο χέρι τού ίδιου τού αφηγητή-πρωταγωνιστή.

Αν δεν ήξερα ότι ο Μάρκες βρίσκεται παντρεμένος για πάνω από μισό αιώνα με την ίδια γυναίκα, βιώνοντας μια ζεστή οικογενειακή ζωή, θα πίστευα ότι "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου" δεν είναι παρά ένα συμπλήρωμα στην αυτοβιογραφία του. Ομολογώ, πάντως, ότι κάποια στιγμή σκέφτηκα πως τούτη η νουβέλλα ίσως να καταγράφει κάποιες μύχιες επιθυμίες τού συγγραφέα. Σύντομα, όμως, θύμωσα με τον εαυτό μου επειδή επέτρεψα στον Μάρκες να με παρασύρει. Νομίζω πως ξέρω αρκετά τον τρόπο σκέψης τού Γκάμπο: είμαι σίγουρος ότι θα γέλαγε με την καρδιά του αν μάθαινε τι πέρασε από το μυαλό μου, μιας και πρέπει να επεδίωκε κάτι τέτοιο όταν έγραφε την ιστορία του...

Το βιβλίο ευτύχησε να μεταφραστεί με άψογο τρόπο από την Κλαίτη Σωτηριάδου, η οποία έχει προσθέσει και ένα θαυμάσιο επίμετρο για τον "Κύκλο της μοναξιάς" τού Μάρκες, εμπλουτισμένο με άφθονο φωτογραφικό υλικό. Κυκλοφορεί σε μια πολύ προσεγμένη έκδοση από τον "Λιβάνη", κοστίζει 15 ευρώ (μείον 10% στα καλά βιβλιοπωλεία), οι κάπου 200 αραιογραμμένες σελίδες του (μαζί με το επίμετρο) κυλούν απολαυστικά και η ανάγνωσή του επιβάλλεται, άσχετα αν έχετε διαβάσει άλλα βιβλία τού Μάρκες ή όχι.

Το παραμύθι των ρωσσοκινεζικών δανείων

Το ότι η πρωθυπουργική καρριέρα τού Γιωργάκη ήταν φίσκα στις μαλακίες, δεν θα το συζητήσουμε διότι συμφωνούμε. Αλλά ας αποφύγουμε το "βρήκαμε παπά, ας θάψουμε πεντ' έξι". Είπαμε, έκανε λάθη "ων ουκ έστι αριθμός", δεν χρειάζεται να του φορτώνουμε και ανύπαρκτα. Τί εννοώ;

Πέρυσι, τέτοια εποχή, "πολυφορέθηκε" σε διάφορα ιστολόγια η "αποκάλυψη" ότι η Ρωσσία και η Κίνα ήσαν διατεθειμένες να μας δώσουν δανεικά με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους αλλά ο Παπανδρέου, ενεργώντας προδοτικά, προσέφυγε στο ΔΝΤ με τα γνωστά αποτελέσματα. Η εν λόγω "αποκάλυψη" διαδόθηκε γρήγορα μέσω της "πλατείας" και των "αγανακτισμένων" που συγκεντρώνονταν για να φασκελώσουν και να ξεχαρμανιάσουν.

Η "συγκλονσιστική" αυτή "αποκάλυψη" έκανε τον κύκλο της και ξεχάστηκε αλλά βλέπω ότι πρόσφατα άρχισαν να επανέρχονται σ' αυτήν ορισμένοι "αναλυτές", οι οποίοι κατατρύχονται από συνωμοσιολογικά σύνδρομα. Εμείς θα διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και θα δούμε το θέμα με ηρεμία. Τί συνέβη, αλήθεια, με την πολυθρύλητη σκορδοκαΐλα κινέζων και ρώσσων να μας δανείσουν;

Πριν έναν χρόνο, η Λευκορωσσία, είχε βγει στο κουρμπέτι για δανεικά και προσέφυγε στο "Ταμείο κατά της κρίσης", το οποίο είχε συστήσει η Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα (EurAsEC). Σ' αυτή την ΕΑΟΚ συμμετέχουν Ρωσσία, Λευκορωσσία, Καζακστάν, Κιργιστάν και Τατζικιστάν. Η ιδέα της συγκρότησης αυτής της Κοινότητας ανήκει στην Ρωσσία, η οποία -φυσικά- κάνει και το κουμάντο. Τελικά, η ΕΑΟΚ αποφάσισε να χορηγήσει δάνειο 3 δισ. δολλαρίων στην Λευκορωσσία, αλλά (πάντα υπάρχει ένα αλλά!), σε αντάλλαγμα, η χώρα θα έπρεπε να ιδιωτικοποιήσει κρατικές βιομηχανίες αξίας 7,5 δισ. δολλαρίων. Μάλιστα δε, το δάνειο θα δινόταν σε δόσεις, ανάλογα με την πορεία των ιδιωτικοποιήσεων. Με άλλα λόγια, για να πάρουν τα δανεικά οι λευκορώσσοι, αναγκάστηκαν να δεχτούν το δικό τους μνημόνιο!

Όμως, υπάρχει και συνέχεια. Η Λευκορωσσία, πριν καταφύγει στην ΕΑΟΚ, είχε ζητήσει βοήθεια από το ΔΝΤ αλλά "έφαγε πόρτα". Όμως, όταν το ΔΝΤ είδε ότι μπήκαν στην μέση οι ρώσσοι και τα ρωσσικά μονοπώλια θα επωφελούνταν από τις ιδιωτικοποιήσεις (δηλαδή, το ξεπούλημα) του λευκορωσσικού εθνικού πλούτου, έσπευσε να δώσει δάνειο το οποίο θα μπορούσε να φτάσει, υπό όρους, ακόμη και τα 8 δισ. δολλάρια! Τελικά, η Λευκορωσσία "επωφελήθηκε" από την "προσφορά", προσφέροντας ως αντάλλαγμα υποτίμηση του νομίσματός της κατά 36% (για να "φτηνύνουν" οι ιδιωτικοποιούμενες επιχειρήσεις και να γίνουν πιο θελκτικές στους υποψήφιους αγοραστές) και πάγωμα των μισθών για τρία χρόνια.

Για να μη "θυμώσουν" οι ρώσσοι με την επέμβαση του ΔΝΤ, η Λευκορωσσία παραχώρησε στους γείτονές της το δικαίωμα να φτιάξουν τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα στην χώρα. Το κόστος της κατασκευής υπολογίστηκε στα 7 δισ. δολλάρια και η Λευκορωσσία θα το κάλυπτε με ισόποσο δάνειο που θα έπαιρνε...από ποιόν; Από την Ρωσσία, φυσικά!

Κάπως έτσι δίνει τα δάνειά της η Ρωσσία και δεν έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι η Κίνα θα ακολουθούσε άλλον δρόμο. Όπως δεν έχουμε κανέναν λόγο να πιστεύουμε ότι είτε η μεν είτε η δε θα φέρονταν σε μας με διαφορετικό τρόπο. Πάλι μνημόνια θα υπογράφαμε καθ' ότι δανεικά δίχως αντάλλαγμα δεν δίνει κανένας. Το καταλάβαμε;

Πάμε παρακάτω. Και η Ρωσσία και η Κίνα είναι μέλη τού ΔΝΤ. Μάλιστα δε, προσπαθούν να αναβαθμίσουν τον ρόλο τους μέσα σ' αυτό, συμμετέχοντας με αρκετά δισεκατομμύρια σε διάφορα "προγράμματα κατά της κρίσης". Για ποιόν λόγο επιδιώκουν την αναβάθμισή τους; Για να μετατρέψουν το ΔΝΤ σε "ευαγές ίδρυμα" που θα βολεύει όποιον έχει πρόβλημα ρευστού ή για να βελτιώσουν την θέση τους στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα; Έλα ντε!

Συνεπώς, ας τελειώνουμε με τις ηλίθιες συνωμοσιολογίες και τα ανυπόστατα παραμύθια. Είπαμε, ο Γιωργάκης έκανε αρκετές πραγματικές μαλακίες από μόνος του και δεν χρειάζεται να του φορτώνουμε κι άλλες ανύπαρκτες.


ΥΓ: Ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για την περίπτωση της Λευκορωσσίας μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο άρθρο τού "Κέντρου Ρωσσίας, Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης", με τίτλο "Η οικονομική κρίση στην Λευκορωσσία: δάνειο 3 δισ. από την EurAsEC, σε αναμονή για το δάνειο του ΔΝΤ".

Ο θάνατος της Παιδείας

Μάθαμε να εντοπίζουμε τις παρενέργειες της λαίλαπας, η οποία προέρχεται από την καπιταλιστική κρίση, πρωτίστως σε ό,τι έχει να κάνει με το πορτοφόλι μας. Ακόμη και οι διαμαρτυρίες μας σε σχέση με την κατάρρευση των υπηρεσιών περίθαλψης και υγείας, με το προτοφόλι μας έχουν να κάνουν κυρίως. Κι όμως, υπάρχει άλλος ένας τομέας ο οποίος υφίσταται ανηλεή επιδρομή νεοφιλελεύθερων πρακτικών, για τον οποίο ελάχιστες φωνές διαμαρτυρίας και αντίστασης ακούγονται. Ο λόγος για την Παιδεία.

Είναι ιστορικά διακριβωμένο ότι η -οποιαδήποτε- εξουσία είχε, έχει και πάντα θα έχει συμφέρον να διαφεντεύει ανθρώπους με έλλειμμα παιδείας. Όσο πιο αμόρφωτοι οι υπήκοοι, τόσο πιο εύκολη η ζωή των αφεντάδων. Λένε πως "το στομάχι είναι η φωνή των λαών", μόνο που για να ακουστεί αυτή η φωνή πρέπει να μπει μπροστά κάποιος γραμματιζούμενος. Στο διάβα τής Ιστορίας, καμμιά επανάσταση δεν θα είχε ξεσπάσει αν δεν άναβαν το φυτίλι κάποιοι διαβασμένοι. Έτσι έγινε με τον Σπάρτακο και την επανάσταση των δούλων, έτσι με την παρέα τού Ροβεσπιέρου και την γαλλική επανάσταση, έτσι με τους Φιλικούς και την ελληνική επανάσταση τού '21, έτσι με τον Λένιν και την ρωσσική επανάσταση, έτσι με τον Κεμάλ και την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους, έτσι με τον Μαρίνο Αντύπα και την επανάσταση των κολίγων...

Είναι, λοιπόν, λογικό οι σύγχρονοι αφεντάδες να έχουν βάλει στο στόχαστρο την παιδεία και να θέλουν να της βγάλουν τα μάτια. Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Εκπαιδευτικών (European Trade Union Committee for Education - ETUCE) παρουσιάζει στον ιστοχώρο της μια έρευνα 55 συνδικαλιστικών οργανώσεων, η οποία διεξήχθη σε 40 χώρες (οι 26 ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση). Τα συμπεράσματα είναι αποκαλυπτικά:

(α) Σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες, άσχετα αν ανήκουν στην ευρωζώνη, έχουν γίνει περικοπές στα κονδύλια για την παιδεία (Μεγάλη Βρεττανία 12%, Ισπανία 10%, Γαλλία 7,25% κλπ). Φυσικά, οι πιο εξοντωτικές περικοπές έχουν γίνει εκεί όπου έχει βάλει πόδι το ΔΝΤ (Λεττονία 55%, Ρουμανία 50%, Ουγγαρία 27,5%, Ελλάδα 20% κλπ).

(β) Σε όλες σχεδόν τις χώρες έχουν γίνει περικοπές σε μισθούς και συντάξεις εκπαιδευτικών. Κι εδώ τα πρωτεία κατέχουν οι "ευνοημένοι τού ΔΝΤ" (Ελλάδα και Ουγγαρία 30%, Ρουμανία 25%, Λιθουανία 20%, Ιρλανδία 18% κλπ).

(γ) Από τις 40 χώρες τής έρευνας, οι 23 έχουν προχωρήσει σε συγχωνεύσεις σχολείων. Εδώ το χρυσό μετάλλιο το κέρδισε επαξίως η δική μας Αννούλα η "διά βίου", η οποία συγχώνευσε 1.933 σχολεία. Η Ουγγαρία, που είναι στα μέτρα μας κι έχει κια αυτή ΔΝΤ, συγχώνευσε 1.200 σχολεία ενώ η πολύ μεγαλύτερη Ιταλία, που δεν έχει ΔΝΤ, συγχώνευσε 750.

(δ) Εκτός από τις συγχωνεύσεις, όμως, έχουμε και καταργήσεις σχολείων. Σ' αυτόν τον τομέα δεν τα πήγαμε καλά ως χώρα, αφού κλείσαμε "μόλις" 1.053 σχολεία, ενώ ουκρανοί και ισπανοί έκλεισαν από καμμιά χιλιοπεντακοσαριά. Εδώ, πάντως, το πρωτάθλημα το πήραν περίπατο οι τούρκοι, οι οποίοι φαίνεται πως...παραμορφώθηκαν και γι' αυτό έκλεισαν 15.961 σχολεία!

(ε) Φυσικά, μετά από όλα τα παραπάνω, είναι λογικό να απολύονται ομαδόν εκπαιδευτικοί. Μάλιστα δε, σε 14 χώρες διαπιστώθηκε ότι εκπαιδευτικοί αναχωρούν για το εξωτερικό σε αναζήτηση δουλειάς, αν και ξέρουν ότι περισσότεροι από τους μισούς δεν θα βρουν δουλειά ως εκπαιδευτικοί.


Στα στοιχεία τής παραπάνω έρυενας δεν πρέπει να ξεχάσουμε να προσθέσουμε την επιχειρούμενη υποβάθμιση των σπουδών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Πρόκειται για ένα φαινόμενο το οποίο το έχουμε καταδείξει με πολλά σημειώματα σε τούτο το ιστολόγιο (ενδεικτικά: "Παιδεία "προχώ" και "ουάου" από την Αννούλα", "Χειρότερες μέρες στην παιδεία", "Υπουργείο δια βίου...σεμιναρίων!", "Και διδακτορικό από τα...Goodie's;", "Η "διά βίου αμάθεια" προ των πυλών", ""Νέο σχολείο" δίχως βιβλία!", "Εγκέφαλοι και σκατοκέφαλοι" κλπ).

Ο στόχος, λοιπόν, είναι πλέον σαφής και δεν είναι άλλος από την δημιουργία μιας κοινωνίας ουσιαστικά απαίδευτης. Μιας κοινωνίας βουβών σκλάβων με μόρφωση όχι περισσότερη από εκείνη που απαιτείται για τον χειρισμό ενός μηχανήματος ή για την ανάγνωση του εγχειριδίου του. Γι' αυτό και η ανάγκη εξέγερσης και αντίστασης όλων μας, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, κόντρα σ' αυτά τα σχέδια που βυσσοδομούνται σε βάρος των λαών, είναι αδήριτη και επιβεβλημένη. Δεν μπορούμε να μένουμε θεατές τού θανάτου τής Παιδείας.

Τουρισμός για κόττερα, όχι για βαρκούλες

Χτες περάσαμε από "του γαϊδουριού τον κώλο" τον υφυπουργό εργασίας Νίκο Νικολόπουλο. Σήμερα, θα ασχοληθούμε (οποία τιμή!) με ένα άλλο νεοκαπιταλιστικό μπουμπούκι της κυβέρνησης, ένα ακόμη κυβερνητικό στέλεχος που δεν έχει δουλέψει (για πραγματική δουλειά μιλάμε, έτσι;) ποτέ στην ζωή του. Ο λόγος για την "κόρη". Όχι την κόρη τού Μητσοτάκουλα αλλά μιαν άλλη κρητικοπούλα. Την κόρη τού Γιάννη Κεφαλογιάννη, την Όλγα. Την υπουργό τουρισμού ντε!

Για να πάρουμε μερικά νούμερα από τον προσωπικό της ιστοχώρο. Γεννήθηκε το 1975. Μια χαρά. Τελείωσε την Νομική. Όμορφα. Μεταπτυχιακό στο Λονδίνο. Ωραιότατα. Άλλο μεταπτυχιακό στην Βοστώνη. Ζάχαρη. Κομπιουτεράκι. Μπήκε με την πρώτη, τελείωσε ακριβώς στα 4 χρόνια, έναν χρόνο το κάθε μεταπτυχιακό... πέντε μείον πέντε μείον πέντε, έξι διά δύο συν οκτώ... φτάσαμε το καλοκαίρι τού 1999. Η ίδια η Όλγα λέει στον ιστοχώρο της ότι "εργάζεται ως δικηγόρος Αθηνών από το 1999 (σημ.: προφανώς ως ασκούμενη, ε;), ενώ στην αρχή της σταδιοδρομίας της δούλεψε στη Νέα Υόρκη και στη Νομική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες". Ποια είναι η "αρχή τής σταδιοδρομίας της"; Έκανε δικηγόρος Νέας Υόρκης και ήρθε στην Ελλάδα να κάνει την μαθητευόμενη; Παπάρια. Κι εγώ στην αρχή τής σταδιοδρομίας μου δούλεψα στον Δημόκριτο (έφτιαχνα καφέδες). Από την άλλη πάλι, αναρωτιέμαι τι διάνοια του καρακερατά πρέπει να ήταν η κοπέλλα ώστε να δουλέψει "στην αρχή τής σταδιοδρομίας της" στην νομική υπηρεσία των Βρυξελλών. Πότε στον διάβολο έμαθε τα κοινοτικά δίκαια; Μάλλον με υπνοπαιδεία. Ή, μήπως, με επιφοίτηση του αγίου πνεύματος;

Τέλος πάντων, για να μη γινόμαστε κακότροποι, η Ολγίτσα (πάντοτε σύμφωνα με τον προσωπικό της ιστοχώρο), "από το 2004 έως το 2006 ήταν νομικός σύμβουλος στο Γραφείο του πρώην Πρωθυπουργού, κ. Κώστα Καραμανλή". Παναπεί, μέσα σε 5 χρόνια όχι μόνο ολοκλήρωσε την υπηρεσία της ως ασκουμένη δικηγόρος αλλά παρουσίασε και τέτοια επαγγελματικά προσόντα ώστε θεωρήθηκε απαραίτητη για ένα τόσο απαιτητικό και νευραλγικό πόστο όπως είναι η θέση τού παρά τω πρωθυπουργώ νομικού συμβούλου. Μάλιστα δε, τα πήγε τόσο καλά σ' αυτή την θέση ώστε την επόμενη χρονιά μπήκε στο ψηφοδέλτιο του κόμματος. Ως γνωστόν, στα ψηφοδέλτια των αστικών κομμάτων μπαίνουν πάντοτε οι καλύτεροι...

Ενώ, λοιπόν ο Νικολόπουλος ανέλαβε να λύσει τα προβλήματα των εργαζομένων,  η Όλγα ανέλαβε να λύσει τα προβλήματα του τουρισμού. Κι είναι αλήθεια ότι ο τουρισμός έχει πολλά, πάρα πολλά προβλήματα. Τί να σου πρωτοκάνει το κορίτσι; Με τί να πρωτοασχοληθεί, βρε αδερφέ; Με το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν πλέον τις καλοκαιρινές τους διακοπές ως σαιξπηρικό "όνειρο θερινής νυκτός"; Μ' εκείνους που κάποτε φεύγανε μια βδομάδα με τα προγράμματα της Εργατικής Εστίας αλλά τώρα Εργατική Εστία γιοκ; Με τους ασθενείς που έχασαν τα -απαραίτητα για λόγους υγείας- ιαματικά τους λουτρά; Με τους εργαζόμενους στον κλάδο, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δουλεύει δίχως ασφάλιση, δίχως ωράριο και με μεροκάματο-φιλοδώρημα; 

Δύσκολα τα πράγματα αλλά η Όλγα έχει πείσμα και δήλωσε ότι θα δώσει έμφαση στα προβλήματα του τουρισμού. Ιεράρχησε, λοιπόν, αυτά τα προβλήματα και υποσχέθηκε ότι πρώτα θα ασχοληθεί με τα σημαντικώτερα. Μπράβο τής κοπέλλας και μαγκιά της!

Μόνο που η Όλγα έχει μάθει αλλοιώς. Από τα μικράτα της, δηλαδή, κινείται σε έναν περιορισμένο κύκλο όπου δεν παρεισφρύουν ούτε γκαρσόνια, ούτε λιμενεργάτες, ούτε συνταξιούχοι με πέτρες στα νεφρά ούτε λιογύρια νησιώτες με ρουμς-του-λετ. Η κοπέλλα είναι από καλό σπίτι, οπότε οι παρέες της και οι γνωριμίες της έφταναν μέχι κάτι εφοπλιστάδες, κάτι μεγαλοξενοδόχους, κάτι μεγαλοκαραβοκύρηδες και κάτι τέτοιους τέλος πάντων. Λογικά, λοιπόν, όταν η Όλγα αναφέρεται σε "προβλήματα", εννοεί τα προβλήματα των γνωστών της. Αυτά τα προβλήματα ξέρει, πώς να το κάνουμε; Συνεννοηθήκαμε;  Έτσι μπράβο!

Τώρα ξέρεις. Είσαι μεγαλοξενοδόχος και θες να εξασφαλίσεις φτηνό εργατικό δυναμικό; Η Όλγα είναι στην διάθεσή σου. Είσαι τουρ οπερέιτορ και σου δημιουργούν προβλήματα οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων; Τηλεφώνησε τώρα στο νούμερο... Οργανώνεις κρουαζιέρες με αλλοδαπούς φραγκάτους και σου την σπάνε οι λιγδοτάμπουρες έλληνες λιμενεργάτες με κάτι κουλά περί καμποτάζ και τα τοιαύτα; Το υπουργείο τουρισμού στην διάθεσή σου. Ασχολείσαι εν γένει με τον τουρισμό και δεν σ' αφήνει το ΠΑΜΕ με τις αηδίες του να κονομήσεις όσα γουστάρεις; Έχεις που να απευθυνθείς και να βρεις αποκούμπι.

Παραφράζοντας όσα λέγαμε χτες, το να είσαι υπουργός τουρισμού για τα κόττερα είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να γίνεις υπουργός τουρισμού για τις βαρκούλες...