Το πρόβλημα είναι...

Λύσεις υπάρχουν. Το θέμα είναι να ορίσεις πρώτα το πρόβλημα, για να δεις μετά πώς μπορείς να το αντιμετωπίσεις.

Το πρόβλημα είναι πως ζούμε, κινούμαστε, εργαζόμαστε σε ένα περιβάλλον, όπου αντί να τραγουδάμε για να σμίξουμε (με) τον κόσμο γύρω μας, να πάρουμε και να καλλιεργήσουμε τα καλύτερα στοιχεία του καθενός για να χτίσουμε πάνω τους, στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι άλλοι μας τη σπάνε, είναι το σύνορό μας και χτίζουμε τείχη για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο, να τον αποφύγουμε και να περιορίσουμε την επαφή μας μαζί του στα τυπικά κι άκρως απαραίτητα.

Το πρόβλημα είναι ότι θερίζει γενικά η αποξένωση κι ο αδιέξοδος ατομικός δρόμος, που ξεπηδά σα λογική από χίλιες μπάντες. Και δεν υπάρχουν πλέον πολλοί μαζικοί χώροι δουλειάς και μεγάλα εργοστάσια, σαν το Πουτίλοφ της Ρωσίας το '17, οπότε χρειάζεται πιο εντατική και πολύ διαφορετική δουλειά απ’ ό,τι στο παρελθόν.

Το πρόβλημα είναι πως τις περισσότερες φορές νιώθουμε την ανάγκη να αναπαρ(αγ)άγουμε το είδος μας, να κλειστούμε σε ένα οικείο συντροφικό περιβάλλον ασφαλείας, να μοιραστούμε σκέψεις, ανησυχίες και προβληματισμούς με τους δικούς μας, αντί να κάνουμε μαζικό άνοιγμα για να γίνουν περισσότεροι οι δικοί μας.

Το πρόβλημα είναι πως οι σύντροφοι είναι ιστορικά αισιόδοξοι ότι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος, γιατί το γνωρίζουν από την κοσμοθεωρία τους, αλλά καταλήγουν στην πράξη από τους πιο απαισιόδοξους, γιατί έχουν φάει πίκρα κι απογοητεύσεις με το κουτάλι. Καληνύχτα Κεμάλ, ο κόσμος αυτός ποτέ δε θα αλλάξει.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές η γενική κατάθλιψη ρίχνει κι εμάς τους ίδιους, χτυπάει το σύντροφο της διπλανής πόρτας. Δεν είναι ακριβώς ότι δεν ξέρεις ποια είναι η διέξοδος ή ότι δεν είσαι πεισμένος για αυτήν. Αλλά δε βλέπεις κάποια προοπτική στο άμεσο μέλλον, ίσως να μην την πιστεύεις πραγματικά, να μην την παλεύουμε ουσιαστικά, σα να βολευόμαστε στη μίζερη ζαχαρένια μας και τα ήδη υπάρχοντα -που όλο και λιγοστεύουν.

Το πρόβλημα είναι πως βολευόμαστε στη λογική της μίνιμουμ προσπάθειας και της γνωστής πεπατημένης, ενώ χρειάζεται τόλμη, φαντασία, πρωτοτυπία, κάτι έξω από τα τετριμμένα. Ότι φτάνουμε να συμμετέχουμε σε μια απεργία ή σε μια κινητοποίηση κάποιες φορές για λόγους αξιοπρέπειας, επειδή το καταλαβαίνουμε ως καθήκον, χωρίς όμως να έχουμε κάνει πολλά για την επιτυχία της, για να είναι δηλαδή μαζική, που είναι βασικός όρος (αναγκαίος αλλά όχι ικανός) για να νικήσει. Ότι μας λείπει συνήθως το πάθος -και δεν εννοώ τις φανατικές εκτονώσεις των ζηλωτών, που είναι η άλλη όψη στο νόμισμα της απογοήτευσης.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές προχωράει, κουτσά-στραβά, μόνο ο σχεδιασμός που έχει μπει κεντρικά και δεν υπάρχει πρωτόβουλη σκέψη και δράση στη βάση, στα ζωτικά κύτταρα του κόμματος. Ότι δε σπάμε το απόστημα της ανάθεσης που μας τρώει, αλλά το μεταθέτουμε ως ένα βαθμό εντός της οργανωμένης πρωτοπορίας και σε άλλο επίπεδο, της κεντρικής πολιτικής σκηνής, περιμένοντας να φροντίσει το κόμμα να βρει κάποια λύση. Ότι δεν έχουμε μάθει να είμαστε ο καθένας πραγματική πρωτοπορία στον χώρο του, που πείθει και τραβάει τους υπόλοιπους, δεν κάνουμε υλική δύναμη τις ιδέες για τις οποίες είμαστε πεισμένοι.

Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουμε μάθει να λειτουργούμε και να δουλεύουμε με σχέδιο που να λέει: αυτή είναι η ρίζα του κακού, αυτή η λύση του, αυτά τα μέτρα που απαιτούνται, ας ελέγξουμε τι πετύχαμε και τι όχι, για να δούμε τι άλλο χρειάζεται. Και δεν υπάρχει χειρότερο είδος μεταφυσικής από το να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα, ακολουθώντας την ίδια μέθοδο.

Το πρόβλημα είναι ο πρακτικισμός, όπου μοιάζουμε κάποιες φορές να κυνηγάμε την ουρά μας και να τρέχουμε πίσω της να την πιάσουμε. Το πρόβλημα είναι και η θεωρητικοποίηση, οι δικαιολογίες για τη δική μας στάση, αφού δεν τραβά το κόμμα, το κίνημα, οι συνθήκες..

Το πρόβλημα είναι πως είμαστε εν μέρει κομμάτι του προβλήματος και πρέπει να αλλάξουμε πολλά για να γίνουμε όντως κομμάτι της λύσης του. Ότι κι αυτά εδώ μεταξύ μας τα λέμε, και εγώ που τα γράφω είναι ζήτημα τι και πόσα θα κάνω/αλλάξω στην πράξη. Και δεν είμαι καν σίγουρος αν τελικά το πρόβλημα συνοψίζεται κι εδράζεται στα παραπάνω ή είναι κάτι πιο σύνθετο.

[Από το ιστολόγιο γνώμης "Σφυροδρέπανο"]

Μαριονέττες

Αν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά τις τοποθετήσεις των πολιτικών αλλά και την αρθρογραφία που αναπτύσσεται σχετικά με το μέλλον της χώρας, τόσο από εκείνους που υποστηρίζουν την παρούσα πολιτική κατάσταση όσο και από εκείνους που στηρίζουν τις ελπίδες τους στην αλλαγή σκηνικού με μια "κυβέρνηση της αριστεράς", θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν δυο εκτιμήσεις κοινές σε όλους.

Η πρώτη εκτίμηση είναι ότι βρισκόμαστε στην κόψη τού ξυραφιού. Για τους οπαδούς τής συγκυβέρνησης, έχουμε μπει στον σωστό δρόμο και όπου νά 'ναι θ' αρχίσουμε να δρέπουμε τους καρπούς των θυσιών μας αλλά αρκεί ένα μικρό "παραστράτημα" για να χύσουμε το γάλα από την καρδάρα (όπως είπε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, μπορούν να καταστραφούν τα πάντα μέσα σε μια ώρα). Για τους θιασώτες τής αριστεράς, βρισκόμαστε ήδη στο χείλος τής καταστροφής και για να σωθούμε επιβάλλεται να αλλάξει η κατάσταση. Οι μεν βλέπουν να ενσκήπτει χάος αν η παρούσα βουλή δεν εκλέξει πρόεδρο δημοκρατίας, οι δε βλέπουν τις πρόωρες εκλογές ως την μόνη λύση για να γλιτώσουμε από το χάος.

Η δεύτερη εκτίμηση είναι ότι το πολιτικό προσωπικό έχει ωριμάσει και, όταν έρθει η ώρα, θα πάρει την σωστή απόφαση. Η πλευρά τής συγκυβέρνησης διαθέτει μεν 155 κουκιά μόνο αλλά διατυπώνει την βεβαιότητα πως θα βρεθούν τουλάχιστον άλλοι 25 "ώριμοι" βουλευτές (κυρίως από την δεξαμενή των "ανεξάρτητων"), οι οποίοι θα συναινέσουν στην εκλογή προέδρου. Η πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των άλλων "αντιμνημονιακών" κομμάτων εκφράζει την σιγουριά πως αυτή ακριβώς η "ωριμότητα" των βουλευτών είναι που θα οδηγήσει την χώρα σε εκλογές την προσεχή άνοιξη.

Κατά ταύτα, έχοντας κοινές εκτιμήσεις, δεν είναι καθόλου παράλογο ότι και οι δυο πλευρές υιοθετούν το ίδιο τρίπτυχο προκειμένου να οδηγηθούμε στην "γη της επαγγελίας": προάσπιση της δημοκρατίας, ευρωπαϊκός προσανατολισμός και μεταρρυθμίσεις ή ανατροπές που θα βάλουν την χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά. Ας δούμε αναλυτικά αυτό το τρίπτυχο:

(α) Όσον αφορά τους μεν, έχουμε ήδη επαρκή δείγματα του πώς εννοούν την δημοκρατία και την προάσπισή της: πράξεις νομοθετικού περιεχόμενου, απαξίωση του κοινοβουλίου, καταστολή κάθε κινητοποίησης με χρήση κρατικής βίας, κατάργηση του δικαιώματος της διαδήλωσης ή της απεργίας, κατασχέσεις κλπ. Όσο για τους δε, το γεγονός ότι είναι "αριστεροί" αρκεί για να τους προσδώσει αυτονοήτως τον ρόλο των "υπερασπιστών τής δημοκρατίας", άσχετα αν ανάμεσά τους έχουν βρει θέση πολλοί από εκείνους που ίσαμε χτες υπηρετούσαν σε πόστα τής απέναντι πλευράς, ενώ κάποιοι απ' αυτούς έχουν ψηφίσει και μνημόνια και μεσοπρόθεσμα προγράμματα.

(β) Και για τους δυο, ο "ευρωπαϊκός προσανατολισμός" έχει περίπου ευαγγελικά χαρακτηριστικά (πίστευε και μη ερεύνα, ένα πράγμα), μιας και θεωρείται θέσφατο. Μόνο που ούτε οι μεν ούτε οι δε δείχνουν να προβληματίζονται ιδιαίτερα για το ποια είναι η Ευρώπη στην οποία επιθυμούν διακαώς να ανήκουμε. Κανείς τους δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται τις δομικές ρωγμές τού ευρωπαϊκού οικοδομήματος και κανείς τους δεν δείχνει να καταλαβαίνει ότι αυτή η Ευρώπη απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τα "δημοκρατικά ιδεώδη", τα οποία και οι δυο -υποτίθεται πως- υπερασπίζουν.

(γ) Όσο για τις μεταρρυθμίσεις και ανατροπές, που κάθε πλευρά προπαγανδίζει ως αναγκαίες για να βγούμε από το τέλμα, κανείς δεν τολμά να δηλώσει ευθαρσώς ότι όλες οι μεταρρυθμίσεις και οι ανατροπές που είτε έγιναν είτε γίνονται είτε πρόκειται να γίνουν σε οποιαδήποτε χώρα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υποχρεωτικά είχαν, έχουν και πάντοτε θα έχουν την σφραγίδα των Βρυξελλών. Οι κρατικές κυβερνήσεις ούτε καν διαπραγματεύονται. Απλώς, δεσμεύονται.


Μπορεί να βρισκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού, αλλά φαίνεται πως οι δυο επιλογές που προπαγανδίζονται, αφορούν απλώς το αν θα πέσουμε από την δεξιά ή από την αριστερή πλευρά τού ξυραφιού. Αν ανήκετε σ' εκείνους που προτιμούν μια από τις δυο επιλογές, θα ήθελα να μου πείτε ποια διαφορά βρίσκετε ανάμεσα σε Μπράουν και Κάμερον, ανάμεσα σε Σαρκοζύ και Ολάντ ή ανάμεσα σε Μόντι και Ρέντσι. Ίσως έτσι με βοηθήσετε να συνειδητοποιήσω τις διαφορές ανάμεσα σ' αυτό που έχω σήμερα και σ' εκείνο που με περιμένει αύριο, όποτε κι αν έρθει αυτό.

Εν τέλει, το συμπέρασμα είναι απελπιστικά απλό: τα ασφυκτικά πλαίσια που ορίζουν οι συνθήκες τού Μάαστριχτ και της Λισαβόνας καθιστούν τις κυβερνήσεις των χωρών-μελών απλά ενεργούμενα νευρόσπαστα. Κοινώς, μαριονέττες. Σε όποια πλευρά κι αν βρίσκονται. Οι κοινές διαπιστώσεις τους και οι κοινές εκτιμήσεις τους αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα.

Φάτε μάτια ψάρια και…πρωτογενές πλεόνασμα

Χτες, 21 Οκτώβρη 2014, είδαν το φως της δημοσιότητας 3 διαφορετικές ειδήσεις (με στοιχεία για βασικά μεγέθη της οικονομίας), οι οποίες αποτυπώνουν ανάγλυφα και τα «επιτεύγματα» των πολιτικών μονόπλευρης λιτότητας, που συνεχίζουν να υπηρετούν οι βουλευτές και τα στελέχη των δύο κομμάτων της κυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Και οι 3 ειδήσεις, αναφέρονται στην εξέλιξη βασικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας. Η πρώτη και δεύτερη είδηση αναφέρονται στην εξέλιξη που σημείωσαν στο εννεάμηνο Γενάρης-Σεπτέμβρης 2014 τα δημόσια οικονομικά (χωρίς τη δαπάνη για τους τόκους των δανείων του δημοσίου) και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές (χρέη) νοικοκυριών και επιχειρήσεων προς το δημόσιο (εφορίες). Η τρίτη είδηση αναφέρεται στην πορεία που σημείωσαν το έτος 2013 το σύνολο των δημόσιων οικονομικών (μαζί με τους τόκους) αλλά και το δημόσιο χρέος της χώρας.

Η πρώτη είδηση, είναι «ευχάριστη», καθώς εμφανίζει βελτίωση του αποτελέσματος της διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών (χωρίς τους τόκους αποπληρωμής των δανείων). Συγκεκριμένα, στο εννεάμηνο Γενάρης- Σεπτέμβρης 2014, το αποτέλεσμα της πράξης έσοδα μείον έξοδα του κράτους (χωρίς τους τόκους) ήταν θετικό αφού προέκυψε «πρωτογενές πλεόνασμα 2,5 δισ. ευρώ»! Όπως μάλιστα σημειώνουν τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, το πρωτογενές πλεόνασμα, ήταν μεγαλύτερο κατά 981 εκατ. ευρώ, σε σύγκριση με τον στόχο που είχε τεθεί στο Επικαιροποιημένο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Σταθερότητας (ΕΠΔΣ). Ούτε λίγο ούτε πολύ μας λένε, πως οι «θυσίες» τις οποίες επιβάλλουν στα πλατιά λαϊκά στρώματα τα κόμματα της συγκυβέρνησης «πιάνουν τόπο» (!) αφού τα κρατικά ελλείμματα μετατράπηκαν σε… πλεονάσματα!

Ιδού ποιοι πλήρωσαν τα «σπασμένα» 

Η εικόνα «νοικοκυρέματος» στα δημόσια οικονομικά, ανατρέπεται από τα αναλυτικά στοιχεία (εσόδων και δαπανών) που δείχνουν ποιοι πλήρωσαν τα σπασμένα για να προκύψει το συγκεκριμένο πλεόνασμα. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα αναλυτικά στοιχεία, στο πρώτο εννεάμηνο του 2014:

Τα συνολικά φορολογικά έσοδα διαμορφώθηκαν σε 32,1 δισ. ευρώ έναντι 32,7 δισ. ευρώ που ήταν ο επικαιροποιημένος στόχος. Εμφανίστηκαν δηλαδή μειωμένα κατά 567 εκατ. ευρώ ή 1,7% συγκριτικά με τον στόχο. Η εξέλιξη αυτή, οφείλεται, κυρίως, στο γεγονός ότι οι μεγαλοεπιχειρηματίες συνέχισαν να επιδίδονται στο «εθνικό σπορ» της νόμιμης και παράνομης φοροδιαφυγής, σε αντίθεση με τα λαϊκά νοικοκυριά που φορτώθηκαν τα νέα φορολογικά βάρη και σε μεγάλο βαθμό τα πλήρωσαν. Του λόγου το αληθές, βεβαιώνουν και οι κατηγορίες φορολογικών εσόδων που στο εννεάμηνο του 2014, υπερέβησαν τον επικαιροποιημένο στόχο. Ανάμεσα στις κατηγορίες φορολογικών εσόδων που υπερέβησαν τον στόχο, τη μεγαλύτερη υπέρβαση (στην παρένθεση η υπέρβαση σε εκατ. ευρώ και σε ποσοστό) σημείωσαν:

• Ο φόρος εισοδήματος Φυσικών προσώπων (416 εκατ. ευρώ ή 7,6%), που στο μεγαλύτερο μέρος του τον πληρώνουν οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι αυτοαπασχολούμενοι (αγρότες, βιοτέχνες κλπ).
• Τα λοιπά μη φορολογικά έσοδα (451 εκατ ευρώ ή 19,6%)
• Ο ΦΠΑ (145 εκατ. ευρώ ή 1,8%)
• Οι λοιποί φόροι συναλλαγών (96 εκατ. ευρώ ή 26,5%.

Αντίθετα, τη μεγαλύτερη υστέρηση, έναντι του επικαιροποιημένου στόχου, εμφάνισαν τα φορολογικά έσοδα του κράτους από (στην παρένθεση η υστέρηση σε εκατ. ευρώ και σε ποσοστά):

• Το φόρο εισοδήματος νομικών προσώπων (479 εκατ. ευρώ ή κατά 19,9%), που αφορά τόσο τις μεγάλες όσο και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αν και δεν υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία, είναι βέβαιο, πως τη μερίδα του λέοντος από τα 479 εκατ. ευρώ φόρους που έχασε το κράτος την καρπώθηκαν οι μεγαλοεπιχειρηματίες με τη νόμιμη ή παράνομη φοροδιαφυγή (φορολογικά προνόμια και άλλες χαριστικές φοροαπαλλαγές, φοροκλοπή κλπ).
• Τους φόρους στην περιουσία (368 εκατ. ευρώ ή κατά 14,4%.
• Τους έμμεσους φόρους (72 εκατ. ευρώ ή 15,3%)

Στα ύψη τα χρέη του δημοσίου...

Την εικονική πραγματικότητα του «νοικοκυρέματος» των δημόσιων οικονομικών, τεκμηριώνουν καλύτερα οι άλλες δύο ειδήσεις. Τόσο η δεύτερη όσο και η Τρίτη είδηση, μας πληροφορούν πως στην καπιταλιστική Ελλάδα -όπου οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι- δεν ευημερούν ούτε οι αριθμοί.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τη δεύτερη είδηση, που στηρίζεται σε στοιχεία των στατιστικών υπηρεσιών της ΕΕ (Eurostat), η συνολική διαχείριση των δημόσιων οικονομικών (μαζί δηλαδή με τους τόκους αποπληρωμής των δανείων) για το έτος 2013 δεν απέφερε τα προσδοκώμενα για τους κυβερνώντες αποτελέσματα. Κι’ αυτό γιατί, διογκώθηκαν παραπέρα τόσο το συνολικό έλλειμμα του δημοσίου όσο και το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το έτος 2013: 

• Το συνολικό δημόσιο έλλειμμα της Ελλάδας (συμπεριλαμβανομένων των τόκων αποπληρωμής των δανείων) διαμορφώθηκε στο 12,25 του ΑΕΠ. Μεγάλωσε δηλαδή κατά 3,65 ποσοστιαίες μονάδες συγκριτικά με το 2012 που το έλλειμμα ήταν 8,6% του ΑΕΠ. Κι’ αυτό, όταν το έλλειμμα μειώθηκε τόσο στο σύνολο των χωρών της ευρωζώνης (διαμορφώθηκε στο 2,9% του ΑΕΠ από 3,6% του ΑΕΠ το 2012) όσο και στην ΕΕ το (περιορίστηκε στο 3,2% του ΑΕΠ από 4,2% του ΑΕΠ το 2012).
• Το χρέος του ελληνικού δημοσίου διαμορφώθηκε στο 174,9% AEΠ (319,13 δισ. ευρώ), από 156.9% του ΑΕΠ που ήταν το 2012. Όσον αφορά στο δημόσιο χρέος των χωρών της ευρωζώνης και της ΕΕ, αυτό διαμορφώθηκε το 2013 στο 90,9% και 85,4% του ΑΕΠ αντίστοιχα.

Σύμφωνα με τα αναλυτικά στοιχεία της Eurostat, δέκα χώρες-μέλη παρουσίασαν δημόσιο έλλειμμα πάνω από το όριο του 3% του ΑΕΠ (στην παρένθεση το έλλειμμα σαν ποσοστό του ΑΕΠ που κατέγραψαν για το έτος 2013). Οι χώρες αυτές είναι η Σλοβενία (14,6%), η Ελλάδα (12,2%), η Ισπανία (6,8%), η Μ. Βρεττανία (5,8%), η Ιρλανδία (5,7%), η Κροατία (5,2%), η Κύπρος, η Πορτογαλία (4,9%), η Γαλλία (4,1%) και η Πολωνία (4%).

Σε ό,τι αφορά το δημόσιο χρέος, η Eurostat σημειώνει ότι 16 κράτη-μέλη εμφάνισαν χρέος πάνω από το όριο του 60% του ΑΕΠ με τα υψηλότερα ποσοστά να καταγράφονται στην Ελλάδα (174,9%), στην Πορτογαλία (128%), στην Ιταλία (127,9%), στην Ιρλανδία (123,3%), στο Βέλγιο (104,5%) και στην Κύπρο (102,2%). Τα χαμηλότερα ποσοστά δημόσιου χρέους, σαν ποσοστό του ΑΕΠ, καταγράφηκαν το 2013 στην Εσθονία (10,1%), στη Βουλγαρία (18,3%), στο Λουξεμβούργο (23,6%), στη Ρουμανία (37,9%) και στη Λετονία (38,2%).

… αλλά και των νοικοκυριών

Η οικονομική ασφυξία, που βιώνουν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις (κυρίως μικρές και μικρομεσαίες) λόγω της άγριας επίθεσης στα λαϊκά εισοδήματα, αποτυπώνεται ανάγλυφα στην τρίτη- «κακή»- είδηση που δημοσιεύτηκε χτες. Η είδηση αυτή αναφέρεται στη συνεχή αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών (νοικοκυριών και επιχειρήσεων) προς το δημόσιο (εφορίες), που στο τέλος Σεπτέμβρη 2014, ξεπέρασαν τα 70 δισ. ευρώ. Από 60,480 δισ. ευρώ που ήταν στις 31 Δεκέμβρη 2013 και 69,134 δισ. ευρώ στις 31 Αυγούστου 2014, τα ληξιπρόθεσμα χρέη στο δημόσιο σκαρφάλωσαν στις 30 Σεπτέμβρη 2014 στα 70,163 δισ. ευρώ!

Η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών στο δημόσιο κατά 9,683 δις. ευρώ στο εννεάμηνο, σημαίνει ότι τα «φέσια» των ιδιωτών στην εφορία μεγαλώνουν με ρυθμό πάνω από 1 δισ. ευρώ το μήνα.

Αυτά είναι μερικά από τα μεγάλα «επιτεύγματα» των μνημονιακών -και όχι μόνο- πολιτικών, που εφαρμόζουν με ευλαβική συνέπεια τα κόμματα της συγκυβέρνησης, με πρόσχημα -πάντα- τη «σωτηρία της Ελλάδας από τη χρεοκοπία». Και το χειρότερο είναι ότι το δίδυμο Σαμαράς-Βενιζέλος μας καλεί να υποταχθούμε στη λογική του «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω», με δηλώσεις του τύπου «όπου να’ ναι, βγαίνουμε από τα μνημόνια και μπαίνουμε στην ανάπτυξη» ενώ είναι κοινό μυστικό ότι ακόμη και αν βγούμε από τα μνημόνια, θα συνεχιστεί η εφαρμογή των αντιλαϊκών πολιτικών με άλλο μανδύα. 

[Άρθρο τού Λάμπρου Τόκα, από τον ιστοτόπο "Ημεροδρόμος"]

Μία χώρα, δύο έθνη

Στοιχείο πρώτο: Σύμφωνα με την έρευνα (*) της εταιρείας «Wealth-Χ» και της ελβετικής τράπεζας UBS, στην Ελλάδα το 2014 καταγράφηκαν 11 υπερδισεκατομμυριούχοι, από 9 που είχαν καταμετρηθεί το 2013. Η περιουσία τους αυξήθηκε από τα 16 δισ. δολλάρια στα 18 δισ. δολλάρια (14,2 δισ. ευρώ). Με άλλα λόγια, 11 ολιγάρχες που αντιστοιχούν στο 0,00011% του πληθυσμού της χώρας κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας.

Στοιχείο δεύτερο: Στην περσινή έκθεση της «Wealth-Χ» όπου έγινε η καταγραφή των κατεχόντων περιουσία μεγαλύτερη των 30 εκατ. δολλαρίων, η Ελλάδα αναδείχτηκε η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη, με 505 άτομα με περιουσία 60 δισ. δολλάρια.

Στοιχείο τρίτο: Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ελβετικής τράπεζας «Credit Suisse», στην Ελλάδα το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007.

Στοιχείο τέταρτο: Όπως δημοσιεύτηκε πρόσφατα (Βήμα, 24/8/2014) στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 559 Κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολλάρια ενώ τα κεφάλαια που είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό ανέρχονται στα 140 δισ. ευρώ. Με άλλα σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας, ενώ τα κεφάλαια που έχουν βγει εκτός χώρας από τους «έχοντες» πλησιάζουν σχεδόν το 80% του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδας.


Ας δούμε τώρα πού, σε ποια χώρα, σε ποια εποχή, συμβαίνουν τα παραπάνω. Αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα όπου σύμφωνα με τις έρευνες οικογενειακών προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ των ετών 2008 – 2013, τις οποίες ανέλυσε ο συνάδελφος Θ. Ηλιοδρομίτης, έχουν προκύψει τα εξής:

• Τα νοικοκυριά με μηνιαίο εισόδημα κάτω από 750 ευρώ αυξήθηκαν κατά 451,3%.
• Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε ένα δωμάτιο αυξήθηκαν κατά 41,3%.
• Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε κατοικίες μικρότερες των 40 τ.μ. αυξήθηκαν κατά 31,3%.
• Τα νοικοκυριά με κεντρική θέρμανση μειώθηκαν κατά 48,5%.
• Τα νοικοκυριά χωρίς καθόλου θέρμανση αυξήθηκαν κατά 252,3%.
• Η μέση μηνιαία κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης μειώθηκε κατά 62,5%.
• Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 243%….

Συμπέρασμα 1^ο: Η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, όπου τα 6,3 εκατομμύρια βιώνουν το ζόφο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (στοιχεία Γραφείου Προυπολογισμού της Βουλής), έχει μετατραπεί σε ένα πειραματόζωο του πιο αδυσώπητου καπιταλισμού. Η κρίση αξιοποιήθηκε ώστε η Ελλάδα να μετατραπεί σε παγκόσμιο εργαστήριο αποθέωσης των αβυσσαλέων κοινωνικών ανισοτήτων. Η Ελλάδα κατάντησε σημαιοφόρος του κοινωνικού δαρβινισμού και του κεφαλαιοκρατικού δόγματος ότι είτε σε συνθήκες κρίσης είτε σε συνθήκες «ανάπτυξης» οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι. 

Συμπέρασμα 2^ο: Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η διαπίστωση του Μπέντζαµιν Ντισραέλι, του για πολλά χρόνια πρωθυπουργού της Βρετανίας και μάλιστα της βικτωριανής εποχής, μοιάζει με ταξική… μαγνητική τομογραφία του καιρού μας: Υπάρχουν, έλεγε ο -συντηρητικός- Ντισραέλι «δύο έθνη που μεταξύ τους δεν υπάρχει ούτε σχέση ούτε συμπάθεια και τα οποία δεν κυβερνώνται µε τους ίδιους νόµους (…). Τα δύο αυτά έθνη είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί».


Επομένως, κάθε «εθνική συνεννόηση» σε μια τέτοια Ελλάδα (την Ελλάδα που έχει αναδειχτεί σε υπόδειγμα του κεφαλαιοκρατικού νόμου ότι στον καπιταλισμό σε κάθε χώρα υπάρχουν «δυο έθνη», το ολιγομελές έθνος των καταπιεστών από τη μια και το πολυπληθές έθνος των καταπιεσμένων από την άλλη) δεν μπορεί παρά να έχει ως προαπαιτούμενο για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των πολιτικών δυνάμεων που την επικαλούνται, την ξεκάθαρη τοποθέτησή τους στο ερώτημα: Με ποιό «έθνος» και για τα συμφέροντα ποιού «έθνους»;  

[Άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου από τον ιστοτόπο enikos - 

- Διασύνδεσμοι (για έλεγχο στοιχείων): Cogito ergo sum]

(*) Σημείωση ιστολογίου: Η πρόσβαση στην έρευνα της Wealth-X προϋποθέτει εγγραφή στον ιστοτόπο τής εταιρείας, η οποία γίνεται δωρεάν.

Ασφυξία

Μετά τα όσα είπαμε την προηγούμενη εβδομάδα για το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο και τον μηχανισμό εποπτείας των προϋπολογισμών όλων των χωρών τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ας δούμε σήμερα με λεπτομέρειες τι σημαίνει όλο αυτό το σκηνικό για την χώρα μας.

Πρώτα-πρώτα, οι προϋπολογισμοί μας θα πρέπει να είναι ισοσκελισμένοι. Μα, θα μου πείτε, εμείς ήδη από πέρυσι είχαμε όχι μόνο ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό μας αλλά βγάλαμε και πρωτογενές πλεόνασμα. Λάθος! Θυμίζω ότι για τον υπολογισμό τού πρωτογενούς πλεονάσματος δεν λαμβάνονται υπ' όψη τα τοκοχρεωλύσια που πληρώνουμε. Αν τα συνυπολογίσουμε κι αυτά, τότε το 2013 παρουσιάσαμε έλλειμμα 23,11 δισ. ευρώ (ποσοστό 12,7% του ΑΕΠ), όπως λένε τα τελικά στοιχεία τής Eurostat.

Έτσι, λοιπόν, αν το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο ίσχυε από πέρυσι, κάπου θα έπρεπε να βρούμε 23,11 δισ. ευρώ μέσα στο 2013. Κι επειδή αυτά τα λεφτά είναι αδύνατον να βρεθούν με αύξηση των εσόδων (δηλαδή, με αύξηση της φορολογίας) λόγω της ανύπαρκτης πλέον φοροδοτικής ικανότητας των ελλήνων, ο μόνος τρόπος εξεύρεσής τους θα ήταν με μείωση των εξόδων (δηλαδή, με περαιτέρω περικοπή των δημοσίων δαπανών). Ναι, αλλά ποιών δαπανών, όταν η Eurostat λέει ότι το σύνολο των δαπανών τής Γενικής Κυβέρνησης για το 2013 έφτασε τα 58,5 δισ. ευρώ; Για να μαζέψουμε τα 23,11 δισ., δεν θα έπρεπε να χαλάσουν δεκάρα τσακιστή τα υπουργεία εσωτερικών (3,61 δισ.), υγείας (5,48 δισ.) και εργασίας-πρόνοιας-κοινωνικής ασφάλισης (14,25 δισ.). Ίσως κάποιοι να σκέφτονται και την δήμευση των καταθέσεων (α λα Κύπρος) αλλά αφ' ενός μεν δεν είναι σίγουρο ότι έτσι θα βρεθεί όλο αυτό το ποσό αφ' ετέρου δε μια τέτοια δήμευση δεν μπορεί να γίνεται κάθε χρόνο.

Δυστυχώς, δεν είναι μόνο αυτά. Το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο προβλέπει την υποχρέωση όσων κρατών-μελών έχουν χρέος πάνω από το 60% του ΑΕΠ, να το μειώνουν κάθε χρόνο κατά 5%. Με το χρέος μας να φτάνει κοντά στα 250 δισ. ευρώ, αυτό σημαίνει ότι μέσα στο 2013 θα έπρεπε να βρούμε άλλα 12,5 δισ. Πού θα τα βρίσκαμε αυτά τα λεφτά; Αν παρατηρήσουμε ότι μέσα στην χρονιά η συνολική δαπάνη για μισθούς και συντάξεις κυμάνθηκε περί τα 18 δισ., μια ιδέα θα ήταν να απολύσουμε τα δύο τρίτα των δημοσίων υπαλλήλων και, παράλληλα, να ελπίσουμε ότι θα πεθάνουν και τα δύο τρίτα των συνταξιούχων. Επειδή, όμως, οι γέροι είναι κορακοζώητοι, για λόγους ασφαλείας θα έπρεπε να απολύσουμε περί τα τρία τέταρτα των ενεργών δημοσίων υπαλλήλων. Φυσικά, η ιδέα να μειώσουμε ή και να μηδενίσουμε τις αμυντικές δαπάνες απορρίπτεται ασυζητητί επειδή έτσι θα χαλάσουμε την άριστη διαγωγή μας στο ΝΑΤΟ.

Και τώρα το κερασάκι. Άραγε, τί θα συμβεί σε περίπτωση που δεν συμμορφωθούμε με τα παραπάνω; Ας πούμε π.χ. ότι γίνονται εκλογές, βγαίνει ο ΣυΡιζΑ, διαπιστώνει όλα όσα προαναφέραμε (όχι πως δεν τα ξέρει αλλά λέμε τώρα) και παραγγέλνει στις Βρυξέλλες ότι αυτά δεν γίνονται. Σ' αυτή την περίπτωση εφαρμόζονται αμέσως δυο μέτρα σε βάρος μας. Πρώτον, διακόπτεται κάθε μορφής επιχορήγηση της χώρας (π.χ. ΕΣΠΑ) και, δεύτερον, μας επιβάλλεται πρόστιμο ίσο με το 0,2% του ΑΕΠ (δηλαδή πάνω από 3,5 δισ.) μέχρι να αλλάξουμε μυαλά και να καταλάβουμε ότι, αν θες να είσαι μέλος τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωζώνης, του ΝΑΤΟ κλπ, δεν μπορείς να κάνεις του κεφαλιού σου. Ασφυξία.


Στην συχνά διατυπούμενη ερώτηση "πώς βλέπεις τα πράγματα;", συνηθίζω να απαντώ "τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη", όχι επειδή είμαι απαισιόδοξος αλλά επειδή είμαι ρεαλιστής. Όμως, πολύ θα ήθελα να μου εξηγήσουν πού στηρίζουν την αισιοδοξία τους τόσο εκείνοι που πιστεύουν ότι η κατάσταση δεν μπορεί να χειροτερέψει άλλο όσο κι εκείνοι που εκτιμούν πως μια αλλαγή στο κυβερνητικό σκηνικό (πάντοτε, όμως, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ) μπορεί να φέρει καλύτερες μέρες στον τόπο. Χαίρετε.

Σαββατιάτικα (26)

*** Πανελλήνια συγκίνηση προκάλεσε ο ροδίτης, ο οποίος πήγε να αφήσει το μωρό του στην εφορία επειδή δεν είχε λεφτά να το ταΐσει. *** Δεν κατάλαβα προς τι τέτοια συγκίνηση. *** Δηλαδή, δεν πρέπει το κράτος να διεκδικεί τα λεφτά που του χρωστάνε οι μπαταχτσήδες; *** Δίκιο δεν έχω, ρε συ Βορίδη; *** Για να μη σχολιάσω και το ότι το μωρό είναι μόλις 18 μηνών. *** Εδώ η Ελλάδα χάνεται κι ο άλλος πάει και σπέρνει παιδιά. *** Βρε κόπανε, κάτσε πρώτα να αρχίσει η ανάπτυξη και μετά γεννοβόλα όσο θες. *** Ντιπ νιονιό; *** Πάντως, το παιδί μπορεί να το έδωσε αλλά την γριά που έχει σύνταξη, την κράτησε. *** Τά 'μαθες τα νέα πατέρα; Επί τέλους, βγαίνουμε από το μνημόνιο! *** Έναν σκασμό λεφτά μας κόστισε το τριήμερο της Αλαμουντίν. *** Τι διάολο, κάθε μέρα φιλέτα την ταΐζανε; ***

Ποιόν μου θυμίζει...;

Δεν βρέθηκε κανείς να της μιλήσει για την θρεπτική αξία των οσπρίων; *** Κουβέλης: "Μέρος του πολιτικού συστήματος είναι προσδεδεμένο στην εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων." *** "Μέρος", κυρ-Φώτη; *** Αγανάχτηση προκάλεσε η ενέργεια κάποιων στην Μυτιλήνη να βγάλουν αφίσσες με τα στοιχεία συντοπίτισσάς τους που είναι φορέας HIV. *** Παναπεί, κάνανε ό,τι ακριβώς είχε κάνει κι ο Λοβέρδος ως υπουργός υγείας. *** Κι εσείς, μ' αυτούς αγαναχτήσατε αλλά τον Λοβέρδο τον ψηφίσατε, ε; *** Γίδια. *** Ρε συ Δημητράκη, ωραίος ο Πιπίνος αλλά δεν κοιτάς να πληρώσεις κι εκείνους που τον φτιάξανε πριν φύγεις από το υπουργείο; *** Εννιά μήνες απλήρωτοι είναι οι φουκαράδες. *** Σκέψου μόνο ότι κάποιοι απ' αυτούς μπορεί να σ' έχουν ψηφίσει κιόλας. *** Τά 'μαθες τα νέα πατέρα; Μάλλον βγαίνουμε από το μνημόνιο. *** Αν κατάλαβα καλά, ο ΣυΡιζΑ έρριχνε επί μέρες το χρηματιστήριο και ο Σαμαράς το ξανανέβασε στο τσακ-μπαμ, ε; *** Ποτέ δεν θα καταλάβω τα μυστήρια της πολιτικής... *** Αυτό με την σημαία τής "μεγάλης Αλβανίας" μου κάνει κάτι σε "πολλή φασαρία για το τίποτα". *** Το ιστολόγιο προτείνει όχι μόνο να αφήσουμε αλλά και να παροτρύνουμε τους αλβανούς να φτιάξουν την "μεγάλη Αλβανία". *** Θυμηθείτε τι πάθαμε εμείς όταν πήγαμε να φτιάξουμε την "μεγάλη Ελλάδα" και θα καταλάβετε τι εννοώ. *** Πήγαν μπάτσοι με περιπολικό σε δημοτικό σχολείο τού Κερατσινίου για να συλλάβουν 10χρονο μαθητή, ο οποίος την προηγούμενη μέρα -υποτίθεται πως- είχε τσακωθεί με συμμαθητή του. *** Συγχαρητήρια, κύριε Κικίλια. ***

Ο Μάκης Βορίδης σε νεαρή ηλικία
Στο φόντο η αφίσσα των χιτλερικών Ολυμπιακών Αγώνων
(Βερολίνο, 1936)

Επί τέλους, άρχισαν οι πολίτες να αισθάνονται ασφαλείς. *** Κάτι τέτοια κωλόπαιδα πρέπει να τα εξοντώνεις πριν μεγαλώσουν. *** Εννοείται ότι ο γονιός τού "θύματος", που έστειλε τους μπάτσους, δεν είναι απλώς γίδι αλλά μπροστοτράγος. *** Σταύραξ: "Η χώρα δεν έχει ξεφύγει τον κίνδυνο." *** Σταύρακα, αντιγράφεις από γκαβό και χοντρό! *** Τά 'μαθες τα νέα πατέρα; Παίζει η πιθανότητα να βγούμε από το μνημόνιο. *** Νομίζετε ότι η τηλεόραση έχει πιάσει πάτο, ε; *** Εμ, γι' αυτό ανέλαβε ο Σεφερλής το πρωινάδικο του Μέγκα. *** Για να σας αποδείξει ότι πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο. *** Παπαχελάς: "Για την οικονομική αστάθεια ευθύνεται η τρόικα." *** Ποιά τρόικα Alexis μου; *** Αυτή της οποίας τις συμβουλές μάς λέτε πως πρέπει να τηρούμε προκειμένου να βγούμε από το λούκι; *** Alexis, με μπερδεύεις. *** Βγήκε πάλι ο Πάγκαλος κι είπε ένα μάτσο παπαριές αλλά κανένας δεν ασχολήθηκε μαζί του. *** Κωλοκοινωνία. *** Θόδωρε, εσύ φταις που ασχολείσαι με μας τους αχάριστους. *** Σταύραξ και πάλι: "Δεν μπορούμε να μιλάμε για αναδιανομή του πλούτου γιατί δεν υπάρχει πλούτος." *** [τραγούδι] Τριάντα οχτώ κι οχτώ, τριάντα εννιά κι εννιά... *** Σταύρακα, ή έχεις πυρετό ή οι λίστες Φορμπς είναι μεγάλη απάτη. *** Πάντως, είχε πλάκα να βλέπεις ντουέττο Χατζηνίκο-Σταύρακα. ***

Με πράσινο χρώμα οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει
την Παλαιστίνη ως ανεξάρτητο κράτος.
Ενδιαφέρον, έτσι;

Η δημοσιογραφία στα καλύτερά της. *** Βάλτε κι από δίπλα Ντινόπουλο με Βούλτεψη και στήθηκε το καρέ. *** Τώρα που είπα "δημοσιογραφία", ο Δημοσιογράφος (με κεφαλαίο δέλτα, παρακαλώ!) τί κάνει; *** Οι φήμες ότι τα έσπαγε στα μπουζούκια παρέα με τον Αρούλη και τον Πετράν, υπό τους ήχους τού αντζέλειου "οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ", ελέγχονται ως κακόβουλες. *** Τά 'μαθες τα νέα πατέρα; Η κυβέρνησή μας δίνει αγώνα για να μας βγάλει από το μνημόνιο. *** Μητσοντόρα: "Όταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έλεγε αλήθειες στον ελληνικό λαό, ο λαός δεν ήθελε να τις ακούσει." *** Εμ, δεν είμαστε λαός, κοριτσάκι μου, τό 'παμε αυτό. *** Αυτό που η Ντόρα είναι Μητσοτάκη και παντρεμένη με Κούβελο αλλά λέγεται Μπακογιάννη, θα μου το εξηγήσει κανείς; *** Πολιτικός με ψευδώνυμο; *** Εγώ νόμιζα ότι ψευδώνυμα έχουν μόνο οι λογοτέχνες και οι πουτάνες. *** Μήπως...; *** Μπα, δεν νομίζω. *** Απ' όσο ξέρω, πάντως, το μόνο που έχει γράψει η Ντόρα είναι εμάς στο μουτζό της. *** Απόφαση Συμβουλίου Επικρατείας 2151/2014: "Δυνατότητα της διοίκησης να μη συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις" (!!) *** Ξαναπείτε μου εκείνο το ωραίο περί σεβασμού στην δικαιοσύνη, να δω κάτι. *** Χωνέψτε το: η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα! *** Μη λέμε συνέχεια τα ίδια, θα καταντήσουμε αηδία. *** Βούλτεψη: "Δεν θέλει και πολύ να κλείσει το ΑΤΜ." *** Σοφάκι, πρόσεξε τα χείλη μου: κ-ο-υ-ν-ι-ώ-ν-τ-α-ι! *** Έτσι κι αλλοιώς, οι πέντε δεκάρες που είχαμε στην τράπεζα, είναι δεσμευμένες για χρέη στο δημόσιο. ***

Ευτυχισμένες μέρες

Τά 'μαθες τα νέα πατέρα; Φαίνεται ότι μάλλον δεν θα βγούμε από το μνημόνιο. *** Άνοιξε καινούργια καφετέρια στην Πάτρα; *** Έλα! Δεν το πιστεύω! *** Άλλο από καφετέριες δεν φέρνει αυτή η πουτάνα η ανάπτυξη; *** Τζήμερος: "Σε όλο το μέτωπο των ισλαμοφασιστών έπρεπε να βρέχει βόμβες νετρονίου." *** Θάνο, έλα κι εσύ να μας πεις την μαλακία σου. *** Αληθεύει ότι η Δημουλίδου έβγαλε καινούργιο βιβλίο; *** Τώρα που το σκέφτομαι, κάπου πρέπει να έχω ένα βιβλίο τού Τατσόπουλου με υπογραφή του συγγραφέα. *** Πρέπει να ντρέπομαι; *** Με το πες-πες, κόντεψα να το ξεχάσω: σήμερα έχει γενέθλια ο Μητσοτάκουλας, τον οποίο βλέπετε στην πρώτη φωτογραφία ως έφεδρο αξιωματικό το 1941. *** Λένε πως κλείνει τα 96 αλλά δεν είναι σίγουρο. *** Και μην ακούω κακοήθειες τύπου "κακό σκυλί...", ε; *** Ευχηθείτε του να τα εκατοστήσει γιατί έτσι που το πάει... *** Τά 'μαθες τα νέα πατέρα; Άμα βγούμε από το μνημόνιο, γράψε μου. *** Ταύτα και μένω. *** Καλό σαββατόβραδο σε όλους. ***

Το "Ευρωπαϊκό Εξάμηνο"

Στα πρόσφατα σημειώματά μας κάναμε μερικές αναφορές στο Ευρωπαϊκό Εξάμηνο (European Semester), έναν όρο που ακόμη δεν έχει μπει στην ζωή μας αλλά θα μπει λίαν συντόμως. Συνεπώς, μια εκτενέστερη αναφορά στο θέμα κάθε άλλο παρά περιττή πρόκειται να αποδειχτεί.

Η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και το εν γένει ξεσάλωμα του καπιταλισμού έχουν καταστήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση αμέριστο συμπαραστάτη τού κεφαλαίου, το οποίο περιδινείται σε μια μακρόχρονη κρίση. Άλλωστε, η πολυλιβανισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι παρά μια οργάνωση ταγμένη στην υπηρεσία των καπιταλιστών, όσο κι αν κάποιοι -είτε αιθεροβάμονες είτε άσχετοι είτε, απλώς, πουλημένοι- επιμένουν ότι μπορούν να την μετασχηματίσουν σε "Ευρώπη των λαών".

Αυτή, λοιπόν, η λυκοσυμμαχία των κεφαλαιοκρατών που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει πολλά χρόνια τώρα που στρώνει τον δρόμο προκειμένου η ολιγαρχία τού πλούτου να συντρίψει κάθε λαϊκό δικαίωμα, με απώτερο σκοπό να συμπιέσει όσο γίνεται περισσότερο την τιμή τής εργασίας, κάτι που θα οδηγήσει στην αύξηση της κερδοφορίας των κεφαλαίων της. Η αρχή έγινε στο Μάαστριχτ το 1992 (δηλαδή, λίγο μετά την ήττα του σοσιαλισμού στην ανατολική Ευρώπη) και οι βάσεις μπήκαν στην Λισαβόνα το 2007.

Ως φυσική εξέλιξη των παραπάνω, λοιπόν, με πρόσχημα την επί χρόνια σοβούσα καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης κερδών, οι αρχικαπιταλιστές των Βρυξελλών σχεδίασαν έναν μηχανισμό ελέγχου, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα διαρκές μνημόνιο όπου θα υπάγονται όλες οι χώρες-μέλη της Ε.Ε., άσχετα αν ανήκουν ή όχι στην ευρωζώνη και άσχετα αν έχουν υπαχθεί ή όχι στον οποιονδήποτε μηχανισμό σταθερότητας. Γρανάζι αυτού του μηχανισμού είναι και το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο. Όπως αναγράφει ο επίσημος ιστοτόπος τής Κομμισσιόν:

Το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο είναι το πρώτο στάδιο του ετήσιου κύκλου καθοδήγησης και εποπτείας τής οικονομικής πολιτικής τής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάθε Ευρωπαϊκό Εξάμηνο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναλύει τις δημοσιονομικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις των πολιτικών κάθε κράτους-μέλους, παρέχει συστάσεις και παρακολουθεί την εφαρμογή τους. Στην δεύτερη φάση του ετήσιου κύκλου, που είναι γνωστή ως Εθνικό Εξάμηνο, τα κράτη μέλη να εφαρμόσουν τις πολιτικές που έχουν συμφωνηθεί.

Το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο αρχίζει γύρω στον Νοέμβριο κάθε έτους με την δημοσίευση δύο βασικών οικονομικών εκθέσεων: την Ετήσια Έρευνα Ανάπτυξης και την Έκθεση Μηχανισμού Επαγρύπνησης.

Η Ετήσια Έρευνα Ανάπτυξης αναλύει την πρόοδο που έχει καταβάλει η Ε.Ε. στις μακροπρόθεσμες στρατηγικές προτεραιότητες, καθορίζει μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στην οικονομική ανάπτυξη και σκιαγραφεί γενικές προτεραιότητες πολιτικής. Στην Ετήσια Έρευνα Ανάπτυξης στηρίζονται οι συστάσεις που κάνει η Ε.Ε. προς την κυβέρνηση κάθε χώρας ξεχωριστά.

Η Έκθεση Μηχανισμού Επαγρύπνησης είναι μια έκθεση πρώιμης προειδοποίησης ώστε να εντοπιστούν και να αντιμετωπιστούν οικονομικές τάσεις ή ανισορροπίες που θα μπορούσαν να αποδειχθούν επιβλαβείς για τα επί μέρους κράτη-μέλη ή για συνολικά την Οικονομική και Νομισματική Ένωση της Ευρώπης, σ' αυτήν δε στηρίζονται οι διαδικασίες καταπολέμησης των μακροοικονομικών ανισορροπιών.

Οι ηγέτες τής Ε.Ε. εξετάζουν τις παραπάνω εκθέσεις εντός του Μαρτίου και συμφωνούν σε μια κοινή κατεύθυνση σχετικά με τις ακολουθητέες δημοσιονομικές και διαρθρωτικές πολιτικές καθώς και για θέματα του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Τον Απρίλιο, τα κράτη-μέλη υποβάλλουν στην Κομμισσιόν έκθεση σχετικά με τις συγκεκριμένες πολιτικές που είτε εφαρμόζουν είτε σκοπεύουν να υιοθετήσουν, προκειμένου να δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη και την απασχόληση, την πρόληψη ή τη διόρθωση των μακροοικονομικών ανισορροπιών, καθώς και τα συγκεκριμένα μέτρα που σχεδιάζουν για να εξασφαλιστεί η συμμόρφωσή τους προς τους δημοσιονομικούς κανόνες της Ε.Ε..

Στην συνέχεια, η Επιτροπή αξιολογεί τα σχέδια των κρατών-μελών και κάνει μια σειρά συστάσεων εξειδικευμένων για κάθε κράτος χωριστά. Αυτές οι συστάσεις πολιτικής συζητούνται μεταξύ των υπουργών των κρατών μελών τον Ιούνιο, εγκρίνονται από τους ηγέτες τής Ε.Ε. τον Ιούλιο και ενσωματώνονται από τις κυβερνήσεις στους εθνικούς τους προϋπολογισμούς και στα άλλα προγράμματα μεταρρυθμίσεων κατά την διάρκεια του Εθνικού Εξαμήνου.


Ζαλάδα! Μια και μόνη ανάγνωση είναι αρκετή για να καταστήσει σαφή δυο πράγματα. Πρώτον: αυτή η σωρεία εκθέσεων, συσκέψεων, συζητήσεων, διαπραγματεύσεων, αποφάσεων κλπ (και μάλιστα, κάθε τρεις και λίγο) συνιστά μια απίθανη γραφειοκρατική διαδικασία, μπροστά στην οποία θα ωχριούσε και η πλέον αγκυλωμένη υπηρεσία τού ελληνικού κράτους. Δεύτερον και, εν πολλοίς, εκπορευόμενο από το πρώτο: όλος αυτός ο γραφειοκρατικός κυκεώνας, ο οποίος δεν αποσκοπεί παρά στο στραγγάλισμα της εθνικής ανεξαρτησίας όλων των κρατών-μελών τής Ε.Ε., δεν μπορεί παρά να αποτελεί γέννημα κάποιων νοσηρών γερμανικών εγκεφάλων.

Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα θα εξαφανιστούν και τα τελευταία ίχνη "κοινωνικού κράτους", τα οποία έχουν απομείνει στις ευρωπαϊκές χώρες. Όπως σημειώνει ο Λεωνίδας Βατικιώτης στο τελευταίο τεύχος τού περιοδικού Unfollow:

Το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο δεν είναι παρά ένας μηχανισμός διαρκούς λιτότητας, έξωθεν επιβαλλόμενης μάλιστα, έτσι ώστε να θωρακίζονται οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών από την πίεση της κοινωνίας και τις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος για αυξήσεις στους μισθούς, περισσότερα σχολεία και νέες προσλήψεις στα νοσοκομεία. Το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο σώζει κάθε Σαμαρά και Βενιζέλο, καθώς με τη μεγαλύτερη άνεση στο εξής θα υποδεικνύουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τον Λετονό (σ.σ.: εννοεί τον Ντόμπροβσκις) ως υπαίτιους της λιτότητας. Δημιουργεί επίσης το περιθώριο για άφθονη δημαγωγία, όπως έκανε, για παράδειγμα, ο υπουργός οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης στο Βήμα, την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου, δηλώνοντας ότι "ο κύκλος των μνημονίων φτάνει στο τέλος του".


Πήραμε μια ιδέα για το τι σημαίνει Ευρωπαϊκό Εξάμηνο και για το πως θα λειτουργήσει ο μόνιμος μηχανισμός ελέγχου και εποπτείας (δηλαδή, το διαρκές μνημόνιο) ολόκληρης της Ευρώπης από τους αρχικαπιταλιστές των Βρυξελλών. Την Δευτέρα θα κάνουμε μια προσπάθεια να σκιαγραφήσουμε τις επιπτώσεις που θα έχει στην χώρα μας η εφαρμογή των παραπάνω.