Οι "άχρηστοι"

Ακούμε εδώ και χρόνια αυτή τη γνωστή, βαρετή αλλά ακατοίκητη από νόημα κουβέντα περί άχρηστων και ανίκανων πολιτικών.
Τι κοροϊδία...
Και μάλιστα μια κοροϊδία που κρύβει την αλήθεια και τους πραγματικούς φταίχτες όλου αυτού του δράματος που ζούμε, όσοι το ζούμε και μας τσακίζει.

Η αλήθεια όμως είναι ακριβώς η ανάποδη.
Όχι μόνο δεν είναι άχρηστοι αυτοί που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνάνε, αλλά αντίθετα παίρνουν πραγματικά βραβείο, αφού όλοι μαζί έχουν καταφέρει κάτι σχεδόν αδύνατο.
Να συντηρήσουν στη ζωή ένα σύστημα που έπρεπε να έχει σβήσει εδώ και δεκαετίες, ίσως εδώ και 100 χρόνια...
Έχουν καταφέρει, εξαπατώντας με ιδιοφυείς τρόπους τους λαούς, να κάνουν να μοιάζει ζωντανό και λαμπερό ένα σύστημα που σαπίζει εδώ και έναν αιώνα και που το μόνο που έχει να προσφέρει είναι μιζέρια, φτώχεια, δυστυχία, πολέμους και θάνατο.
Όχι σε όλους βέβαια. Εμείς, όμως, για το λαό ενδιαφερόμαστε...

Όποιοι ενδιαφέρονται "για όλους" (και γι' αυτούς που πλουτίζουν από τη δυστυχία των άλλων, δηλαδή) ας το δηλώσουν ανοιχτά κι ας εξακολουθήσουν να μιλάνε για "απατεώνες", "άχρηστους", "ανίκανους" κλπ.
Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι όλοι αυτοί που κυβέρνησαν. Απλά δούλευαν για λογαρισμό άλλης τάξης.
Και στις δύσκολες στροφές, σαν καλοί κυβερνήτες του πλοίου αλλά όχι ιδιοκτήτες, έμπαιναν μπροστά και "την πλήρωναν" αυτοί. Αφού, βέβαια, είχαν πληρωθεί πρώτα πολύ καλά για την υπηρεσία τους με όλους τους τρόπους.

Οι αδριάντες που τους έστησε το σύστημα και οι τιμές τους τα λένε όλα.

"Οι μεγάλοι σωτήρες" λοιπόν, που κάποτε κάθονται και στον πάγκο ως "ανίκανοι"... έτσι είν' η ζωή, δεν είναι παρά οι μεγάλοι σωτήρες αυτού του φρικτού και άδικου κόσμου.
Ε.Βενιζέλοι, Παπανδρέου, Καραμανλήδες και ξανά απ' την αρχή τα ίδια ονόματα.
Με χρυσά γράμματα, πραγματικά, τους αξίζει να γραφτούν τα ονόματά τους από τους ιδιοκτήτες της εξουσίας (επομένως και της ιστορίας), αυτούς που σώθηκαν από τις πολιτικές των "μεγάλων Ελλήνων", των "μάγων" που κατάφεραν να εξαπατήσουν το λαό και να δώσουν ζωή κι ανάσα σ' ένα σαπισμένο σύστημα.

Μέχρι να φτάσουμε στον Α. Σαμαρά...
Που κι αυτός μόνο άχρηστος δεν είναι.
Πώς γίνεται ένας άχρηστος να σου βάζει τα δυο πόδια σε ...μισό παπούτσι, να σου κάνει τη ζωή πατίνι, ενώ πήρε τη σκυτάλη απ'αυτόν που στην είχε κάνει ποδήλατο;
Και ενώ είχαν φυσικά τάξει και υποσχεθεί καλύτερες μέρες... τελικά το μερτικό σου το πήραν άλλοι, μπήγοντας το μαχαίρι ακόμα πιο βαθιά στη σάρκα του λαού.
Πόσο άχρηστος μπορεί να είναι κάποιος που ουσιαστικά κατάφερε να κρύψει ακόμα κι από σένα τη φτώχεια σου που συνέχισε να μεγαλώνει, και να σε κάνει να νομίζεις ότι η κρίση τελειώνει όπου νάναι ενώ εξακολουθεί να σε τσακίζει και να σου παίρνει ό,τι σού έχει απομείνει, πράγμα που βέβαια θα συνεχισθεί μεχρι να σωθούν οι επιχειρήσεις και τα κέρδη τους;

Για σκέψου λιγάκι...
Πόσο άχρηστοι;

Επομένως κι αυτοί που μιλάνε για άχρηστους ξέροντας φυσικά όλες αυτές τις απλές αλήθειες, τί ρόλο παίζουν;
Σε ποιά μεριά βρίσκονται;

Πάντως, όχι στη δική μας...

[Από το εξαιρετικό ιστολόγιο του μουσικού Γιώργου Σαρρή]

Γιατί καίνε τις τράπεζες

Εδώ είναι ένα ζήτημα.

Τι είναι οι τράπεζες, τι οι ελληνικές τράπεζες και γιατί γίνονται ενίοτε στόχος ενός καταραμένου κι απόβλητου περιθωρίου;

Είτε έχουμε να κάνουμε με ληστεία, είτε με απαλλοτρίωση. Είτε τα λεφτά μέσω Παλαιοκώστα μοιράζονται σε κάποιους αναξιοπαθούντες ορεσίβιους, είτε μπαίνουν στα σεντούκια μιας οργάνωσης.

Και βέβαια, απ´ ο,τι φαίνεται, δεν καίγεται καρφάκι κανενός, αν κάποιος λήστεψε μια Τράπεζα, η την έκαψε, παρεκτός κι αν από αυτή την ενέργεια έχουμε θύματα.

Η κρατούσα λοιπόν άποψη, στην πολιτική..πλέμπα, είναι πώς οι τράπεζες δεν είναι άλλο τίποτα από τον μακρύ βραχίονα ενός δύσμορφου καπιταλισμού,τριτοκοσμικού τύπου.

Αποτελούν τη μέγγενη που σφίγγει μέχρι ασφυξίας τον ελληνικό λαό, σαν προέκταση ενός συστήματος απόλυτα ολιγαρχικού. Ένα σύστημα από το οποίο ωφελούνται μόνο συγκεκριμένες ομάδες πολιτών, σε βάρος των υπολοίπων.

Κι είναι αυτοί που χειραγωγούν τον τόπο.

Τα χαρακτηριστικά τους είναι κοινά και διαχρονικά. Από τους τσιφλικάδες, ευνοούμενους της Τουρκιάς, που αγόρασαν μπιτ παρά απέραντες εκτάσεις, ως και χωριά ολόκληρα, μέχρι τους σύγχρονους αξιωματούχους του Συστήματος.

Οι τράπεζες λοιπόν αυτές δεν έχουν να επιδείξουν κανένα έργο κοινωνικής ευαισθησίας. Είναι άτεγκτες απέναντι στον μικρό επενδυτή και δανειολήπτη. Με μεγάλη ευκολία κατάσχουν περιουσίες και καταδικάζουν πολίτες στην αυτοκτονία.

Ενεργούν σε αγαστή συνεργασία με το πολιτικό σύστημα που φροντίζει να τις πριμοδοτεί με σειρά νομοσχεδίων και τροπολογιών.

Την ίδια ώρα, που αν κάποιος μικροδανειολήπτης καθυστερήσει μια δόση, αντιμετωπίζει την κατάσχεση και άλλες ποινές, μοιράζει αφειδώς εκατομμύρια σε υπερχρεωμένες επιχειρήσεις κυρίως των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Αίφνης:
- Πως είναι δυνατόν εταιρία που έχει κύκλο εργασιών 50.000.000 ευρώ και ζημίες 10.000.000 ευρώ να δανειοδοτείται με 164.300.000 ευρώ;
- Πώς είναι δυνατόν,το MEGA με κύκλο εργασιών 49.000.000 να παίρνει δάνειο 123.000.000;
- Πώς εξηγείται, η Καθημερινή με κύκλο εργασιών 25.000.000 να έχει χρέη 74.000.000;

Πρόσφατα λοιπόν, τράπεζες, media και τρόικα αποφάσισαν να κουρευτούν σε ποσοστό πενήντα τα εκατό, τα δάνειά τους, προκειμένου να πάρουν νέα δάνεια.

Για την ιστορία, ο Τηλέτυπος που ανήκει σε Μπόμπολα, Ψυχάρη, Βαρδινογιάννη έχει πάρει 123.500.000, ο Πήγασος πού ανήκει στο Μπόμπολα 164.300.000, ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη (ΔΟΛ) 134.000.000, το Σταρ που ανήκει στον Βαρδινογιάννη 58.000.000 και ο Άλφα του Κοντομηνά, που είναι υπόδικος, 58.000.000.

Το σκάνδαλο του Ταμιευτηρίου έφερε στην επιφάνεια το αμαρτωλό τρίγωνο τράπεζες, κόμματα, επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα. Τη διαπλοκή σ όλο της το μεγαλείο.

Με την ανακεφαλαίωση των 50 δισ. επρόκειτο, από την ανάκτηση μετοχών ιδιωτών, να επιστραφούν 40 δισ. και να ακυρωθεί ισόποσο δημόσιο χρέος. Αντ' αυτού, οι όροι άλλαξαν κι οι μέτοχοι ανέκτησαν τις μετοχές τους σ εξευτελιστικές τιμές.

Με βάση το άρθρο 2 του Πολυνομοσχεδίου, ενώ το Κράτος αγόρασε τη μετοχή προς 1,24 ο τραπεζίτης την αγόρασε με..τριάντα λεπτά.

Μετά από το σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (ΤΤ) όπου δόθηκαν 400.000.000 χωρίς εγγυήσεις, το ΤΤ έσπασε σε "κακή" και σε "καλή" Τράπεζα. Η κακή πήρε τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και η καλή πήρε το κερδοφόρο κομμάτι, που δόθηκε… δώρο στη Γιούρομπανκ.

Παράλληλα, στη Βουλή ψηφίστηκε τροπολογία που απάλλαξε τους τραπεζίτες, οι οποίοι δανειοδότησαν χωρίς εγγυήσεις με 270.000.000 το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ.

Είναι οι ίδιες αυτές Τράπεζες πού κατέστησαν παράγοντες του τόπου, φυγόδικους, υπόδικους και καταδικασμένους. Όπως ο Λαυρεντιάδης, ο Γιαννίκος, ο Πέτρος Κυριακίδης, ο Μιχάλης Ανδρουλιδάκης και άλλοι νεόκοποι εκδότες οι οποίοι, αφού έκαναν τα φράγκα βίλες στη Μύκονο, βάρεσαν μετά κανόνι κι έριξαν απλήρωτους στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενους. Γνωστές οι περιπτώσεις Κωστόπουλου και Λυμπέρη.

Έτσι λειτουργεί και αλληλοτροφοδοτείται το σύστημα που χειραγωγεί τον Ελληνικό Λαό. Χωρίς αιδώ, χωρίς ενοχή.

Είναι ένα σύστημα απόλυτα εχθρικό προς τον Ελληνικό Λαό.

Γνωστοί οι διαχειριστές του, γνωστοί και οι πάροχοι. Είναι οι πήλινοι πυλώνες που το στηρίζουν. Και πολλών,το παρελθόν τους είναι γνωστό. Έρχεται από τα βάθη τής ιστορίας, με τη ρίζα του στους τσιφλικάδες. Εκείνους που ο Αδαμάντιος Κοραής σ έναν του αφορισμό είπε κάποτε "η Θεσσαλία και η Άρτα απελευθερώθηκαν από τούς Οθωμανούς για να δουλωθούν σε τουρκίζοντας χριστιανούς"!

[Άρθρο του Άρη Σκιαδόπουλου στον ιστοτόπο "Ημεροδρόμος"]

Μια φορά κι έναν καιρό γίνονταν απεργίες...

Εδώ και δυο χρόνια διεξάγεται μια έντονη συζήτηση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους "κοινωνικούς εταίρους" της, παναπεί τους εργοδότες και τους εργατοπατέρες. Μια συζήτηση που έχει ως θέμα το καλιμπράρισμα της εργατικής τάξης και την υποταγή της με όσο το δυνατόν μικρότερες αντιδράσεις στις απαιτήσεις τού κεφαλαίου. Στα πλαίσια αυτής της συζήτησης, διεξάγονται και οι διαπραγματεύσεις κυβέρνησης-τρόικας για την αναμόρφωση του Ν.1264/1982, κυρίως δε για την αλλαγή τού θεσμικού πλαισίου περί απεργιών.

Πράγματι, με δεδομένο ότι η απεργία είναι το ισχυρότερο όπλο στα χέρια τής εργατικής τάξης, επιθυμία τής αστικής εξουσίας είναι να αλλάξει τους όρους με τους οποίους προκηρύσσεται μια απεργία, με άμεσο στόχο να δυσκολέψει την κήρυξή της και απώτερο σκοπό να υπονομεύσει αυτό τούτο το δικαίωμα στην απεργία.

Βεβαίως, αυτή η συζήτηση δεν προέκυψε από το πουθενά. Την άνοιξαν εδώ και δυο χρόνια ο υπουργός εργασίας από την μια και τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης από την άλλη (με την γνωστή τους αγαστή συνεργασία). Οι βασικές κατευθύνσεις τού σχεδίου είναι (α) για την κήρυξη μιας απεργίας από μια συνδικαλιστική οργάνωση, να απαιτείται σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας όλων των εργαζομένων που εκπροσωπούνται από την οργάνωση και όχι απλώς της πλειοψηφίας τής γενικής συνέλευσης (δηλαδή, των παρόντων) κααι (β) η δυνατότητα της κάθε επιχείρησης στην οποία εκδηλώνεται απεργία, να απαντά με ανταπεργία (λοκ-άουτ), δηλαδή με κλείσιμο της επιχείρησης.

Εξυπακούεται ότι, σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα είναι μουδιασμένο, η διάταξη περί απόλυτης πλειοψηφίας όλων των εργαζομένων (και όχι μόνο όσων συμμετέχουν στην συνέλευση) οδηγεί πρακτικά στην αδυναμία λήψης απόφασης για απεργία. Πρόκειται για σαφώς προκλητική διάταξη. Το ίδιο προκλητική είναι και παροχή δυνατότητας στις επιχειρήσεις για προκήρυξη ανταπεργίας κατά την διάρκεια απεργιακής κινητοποίησης. Δυνατότητα που υπήρχε πριν από το 1982 με το νόμο 330/1976 του τότε υπουργού Εργασίας Λάσκαρη και καταργήθηκε με το νόμο 1264».

Παρένθεση. Για όσους έχουν μνήμη, η πρώτη διάταξη είχε πρωτοδεί το φως στα "σοσιαλιστικά" χρόνια τού παντοδύναμου τότε ΠαΣοΚ. Ήταν το 1983 και το διαβόητο άρθρο 4 του Ν.1365/1983. Επίσης για όσους έχουν μνήμη, η διάταξη περί ανταπεργίας είχε νομοθετηθεί το 1976 από τον τότε υπουργό εργασίας Κωνσταντίνο Λάσκαρη (γνωστό για την αποστροφή του: "εγώ κατάργησα την πάλη των τάξεων"!), μέσα από τον κατάπτυστο Ν.330/1976, ο οποίος καταργήθηκε με τον Ν.1264/1982. Κλείνει η παρένθεση.


Φυσικά, κυβέρνηση και εργοδοσία δεν αρκούνται στα λόγια ούτε κάνουν ασκήσεις επί χάρτου. Το δικαίωμα στην απεργία χτυπιέται με λύσσα και από πολλές πλευρές είτε με την τρομοκρατία της εργοδοσίας και των μηχανισμών της είτε με τη συνδρομή των δυνάμεων καταστολής του κράτους είτε με την επιστράτευση είτε με την κήρυξη της πλειοψηφίας των απεργιακών κινητοποιήσεων ως "παράνομων" και "καταχρηστικών" από τα αστικά δικαστήρια. Πάνω σ' αυτό το έδαφος έρχεται να πατήσει η επίθεση του κεφαλαίου στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, για να πάει ένα βήμα πιο πέρα. Τα τελευταία δυο χρόνια, μάλιστα, η επίθεση αυτή έχει ενταθεί επικίνδυνα και στο επίπεδο των διεθνών Οργανισμών - όπως ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ΔΟΕ) - από την διεθνή ένωση των εργοδοτών, με τη στήριξη των πιο αντιδραστικών αστικών κυβερνήσεων.

Ο ΔΟΕ ψηφίζει μια σειρά από διεθνείς συμβάσεις, οι οποίες στη συνέχεια επικυρώνονται από κάθε κράτος χωριστά. Μια από τις "θεμελιώδεις" συμβάσεις είναι η Νο 87 "Περί συνδικαλιστικής ελευθερίας και προστασίας του συνδικαλιστικού δικαιώματος", η οποία υιοθετήθηκε το 1948, κάτω από την πίεση της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας και ως αποτέλεσμα των -θετικώτερων, σε σχέση με σήμeρα- διεθνών συσχετισμών που είχαν δημιουργηθεί μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου. Σ' αυτή την σύμβαση αναγνωρίζεται και το δικαίωμα στην απεργία και αυτή την σύμβαση είναι που εργοδότες, αστικές κυβερνήσεις και κυβερνοσυνδικαλιστές θέλουν σήμερα να αχρηστεύσουν, προκειμένου να έχουν τα χέρια τους λυμένα στην προσπάθεια που κάνουν να ξεμπερδεύουν μια κι έξω με το δικαίωμα στην απεργία.

Αξίζει να θυμηθούμε το επεισόδιο που ξέσπασε τον Ιούνιο του 2012 στην Διεθνή Συνδιάσκεψη Εργασίας, η οποία πραγματοποιήθηκε κατά την ετήσια σύσκεψη του ΔΟΕ. Η ομάδα των εργοδοτών αμφισβήτησε τόσο εξώφθαλμα το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία ώστε αποχώρησε από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για την Εφαρμογή των Κανονισμών, αρνούμενη να συζητήσει την παραβίαση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων ανά τον κόσμο. Οι εργοδότες ισχυρίστηκαν ότι η "Σύμβαση Νο 87" δεν περιλαμβάνει δικαίωμα στην απεργία κι ότι γίνεται μονομερής και λανθασμένη ερμηνεία της από την Επιτροπή όλα αυτά τα χρόνια.

Οι εργοδότες ξαναχτύπησαν τον Δεκέμβριο του 2013, κατά την ετήσια σύσκεψη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, με την εξής δήλωση: "Δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά, ούτε μία πρόβλεψη στο δικαίωμα στην απεργία και τη συλλογική δράση στη Σύμβαση 87". Δεν δίστασαν δε να "διευκρινήσουν" ότι "η αναγνώριση του δικαιώματος της απεργίας στο πλαίσιο της συγκεκριμένης Σύμβασης, σημαίνει ότι "οι κυβερνήσεις δεν είχαν νομική βεβαιότητα ως προς το τι συμφωνούσαν με την επικύρωσή της"!

Η πρόσφατη επίσημη έκθεση του ΔΟΕ αναφέρει ότι σε επόμενες συνεδριάσεις για την παραβίαση των συνδικαλιστικών ελευθεριών σε διάφορες χώρες, μπήκε ως αστερίσκος η εξής φράση: "Η επιτροπή δεν ασχολήθηκε, σε αυτήν την περίπτωση, με το δικαίωμα της απεργίας, αφού οι εργοδότες δεν συμφωνούν ότι υπάρχει το δικαίωμα στην απεργία στην Σύμβαση Νο 87". Με τον τρόπο αυτό, νομιμοποιούν την αμφισβήτηση της συγκεκριμένης Σύμβασης από τους εργοδότες, σε ό,τι αφορά την απεργία και, ουσιαστικά, μ' αυτόν τον τρόπο τούς αβαντάρουν.

Τον περασμένο Μάρτιο, το θέμα συζητήθηκε ξανά στην συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του ΔΟΕ, όπου συμφωνήθηκε ότι "η επιτροπή εμπειρογνωμόνων μπορεί να συνεισφέρει με απόψεις και να κάνει συστάσεις". Απόψεις και συστάσεις προς την εργοδοσία! Κι αυτό λέγεται συνδικαλισμός!

Ποιό είναι το φινάλε τής ιστορίας; Το διοικητικό συμβούλιο του ΔΟΕ "υπεράσπισε" με τόση "αυτοθυσία" και τόση "αυταπάρνηση" το δικαίωμα των απανταχού γης εργαζομένων στην απεργία, ώστε πρότεινε να ζητηθεί ερμηνεία τής Σύμβασης Νο 87 από το διεθνές δικαστήριο της Χάγης!


Α! Τελειώνοντας, μη ξεχάσουμε να σημειώσουμε την αφορμή με την οποία γράφτηκε τούτο το κείμενο. Σήμερα το πρωί ξεκίνησε στην Γενεύη ένα μεγάλο παζάρι για την αλλαγή τού εργασιακού νόμου. Στο παζάρι αυτό συμμετέχουν οι εκπρόσωποι των εργοδοτικών οργανώσεων, ο υπουργός εργασίας Γιάννης Βρούτσης και... μαντέψτε... ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος.

Όχι πως είμαι απαισιόδοξος αλλά βάζω στοίχημα ότι, για την εργατιά, τα χειρότερα έρχονται. Σύντομα οι απεργίες θα αποτελούν υλικό για παραμύθια ("Μια φορά κι έναν καιρό γίνονταν απεργίες..."). Εκτός, βέβαια, αν ο λαός αποφασίσει πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί και αντιδράσει όπως πρέπει.

Έρχονται τα Zero Hour Contracts

Αν δεν έχετε ακούσει ως τώρα τον όρο "Συμβόλαιο Μηδενικών Ωρών Εργασίας - Zero Hour Contract" (ΣΜΩΕ), είναι καιρός να τον μάθετε μιας και δεν είναι μακρυά η μέρα που θα μπει στην ζωή μας. Ήδη, εδώ και αρκετό καιρό, έχει μπει στην ζωή των βρεττανών και τους την έχει κάνει εφιάλτη. Με τέτοια συμβόλαια δουλεύουν σήμερα τα φαστφουντάδικα της McDonald's, τα σούπερ-μάρκετ τής αλυσίδας Tesco, οι πολυκινηματογράφοι Cineworld, τα καταστήματα SportDirect κλπ. Αλλά και σε πολλά σχολεία, πανεπιστήμια, ξενοδοχεία, μέσα ενημέρωσης κλπ οι εργαζόμενοι προσλαμβάνονται πλέον με zero hour contract. Πλέον, ελάχιστοι εργασιακοί χώροι στην Βρεττανία έχουν μείνει απρόσβλητοι από αυτή την πρόσφατη "εφεύρεση" του καπιταλισμού, η οποία προσδίδει στην έννοια "ελαστική απασχόληση" την πιο αποκρουστική της πλευρά.

Διαδήλωση κατά των ΣΜΩΕ
έξω από κατάστημα SportsDirect

Τί σημαίνει, όμως, να εργάζεται κάποιος με ΣΜΩΕ; Σημαίνει ότι δουλεύει για μια επιχείρηση με μια σύμβαση η οποία όχι μόνο δεν περιλαμβάνει στους όρους της μηνιαία ή ημερήσια αμοιβή αλλά ούτε καν ωράριο εργασίας. Μόνο ωρομίσθιο περιλαμβάνει. Υπογράφοντας το ΣΜΩΕ, ο εργαζόμενος απλώς υποχρεούται να βρίσκεται στην διάθεση της επιχείρησης όταν -και αν- η επιχείρηση τον χρειαστεί. Πέφτει, ας πούμε, δουλειά στο McDonald's της γειτονιάς; Τηλεφωνεί ο διευθυντής σε 2-3 ΣΜΩΕίτες και τους καλεί να προσέλθουν στην εργασία τους. Μια ή δυο ώρες αργότερα, όταν ο φόρτος τής δουλειάς κοπάσει, τους δίνει 5-6 λίρες για κάθε ώρα που δούλεψαν και τους διώχνει. Μπορεί να τους ξανακαλέσει αργότερα... ή το ίδιο βράδυ... ή σε δυο μέρες... ή την επόμενη εβδομάδα... ή τον άλλο μήνα... όποτε, τέλος πάντων, εκείνος θεωρήσει απαραίτητο. Το πώς θα ζήσουν οι εργαζόμενοι στο μεσοδιάστημα δεν τον ενδιαφέρει, δεν είναι δική του έγνοια.

Αυτό το πρόστυχο κόλπο δεν επιβλήθηκε στην Βρεττανία από καμμιά τρόικα. Βλέπετε, η Βρεττανία δεν έχει ούτε τρόικα ούτε ευρώ. Όμως, οι αστικές κυβερνήσεις των Συντηρητικών και των Εργατικών (οι οποίες εναλλάσσονται στην εξουσία, εκπροσωπώντας επάξια κι οι δυο τα συμφέροντα του εγχώριου κεφαλαίου) είχαν φροντίσει από παλιά να τσακίσουν τα εργασιακά δικαιώματα των πολιτών τους. Από το 1998 κιόλας (επί πρωθυπουργίας τού "αριστερού" Μπλαιρ, για να μη ξεχνιόμαστε), δηλαδή μία ολόκληρη δεκαετία πριν το ξέσπασμα της κρίσης, θέσπισαν τα ΣΜΩΕ. Τότε τα είχαν λανσάρει ως "ευέλικτο" σχήμα που τάχα θα διευκόλυνε ειδικές κατηγορίες του εργατικού δυναμικού, όπως οι νεοεισερχόμενοι στην παραγωγική διαδικασία, οι μητέρες, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές κλπ. Τώρα τα προβάλλουν ως την ιδανική επιλογή για "ανεξάρτητους" εργάτες ή "αυτοαπασχολούμενους", που μπορούν να διαθέσουν "ελεύθερα" την εργατική τους δύναμη, δίχως οι εργοδότες να "περιορίζονται" από "σοβιετικά" εργασιακά δικαιώματα όπως οκτάωρο, βασικός μισθός, επιδόματα, άδειες με αποδοχές κλπ. Πάντοτε, βέβαια, στο όνομα της... ανταγωνιστικότητας.

Φυσικά, η αποδοχή των ΣΜΩΕ από τις επιχειρήσεις έγινε με χαρές και πανηγύρια. Σύμφωνα με τα στοιχεία τής βρεττανικής στατιστικής υπηρεσίας, το 2008 είχαν υπογράψει συμβόλαια τέτοιου είδους περίπου 143.000 εργαζόμενοι, το 2012 έγιναν 208.000 και στις αρχές τού 2014 ξεπέρασαν επίσημα τους 1.400.000 (περίπου το 5% του εργατικού δυναμικού), ενώ η εργατική συνομοσπονδία ισχυρίζεται πως σήμερα φτάνουν τα 5.500.000! Μιλάμε, δηλαδή, για πραγματική έκρηξη των ΣΜΩΕ, σε μια χρονική περίοδο όπου η Βρεττανία έχει ξεφύγει από την ύφεση και εμφανίζει κάποιον ρυθμό ανάπτυξης (έστω, αναιμικής).

Ωστόσο ο εφιάλτης για τους βρεττανούς εργαζόμενους δεν σταματά εδώ. Η ανακοίνωση των τελευταίων στατιστικών στοιχείων για την τεράστια αύξηση των ΣΜΩΕ όχι μόνον δεν έκανε το αφτί τής δεξιάς κυβέρνησης Κάμερον να ιδρώσει αλλά έδωσε αέρα στα πανιά της. Σάλο προκάλεσε η αποκάλυψη της εφημερίδας Γκάρντιαν ("Jobseekers being forced into zero-hours roles") για μια επιστολή τής υφυπουργού εργασίας και συντάξεων Εσθήρ ΜακΒέυ προς την βουλευτίνα των Εργατικών Σήλα Γκίλμορ, όπου αναφερόταν ότι το σχεδιαζόμενο νέο εθνικό σύστημα επιδομάτων ανεργίας θα προβλέπει τη διακοπή όλων των κοινωνικών επιδομάτων (ακόμη και του κατώτατου επιδόματος των 57,35 στερλίνων εβδομαδιαίως) σε περίπτωση που ένας άνεργος αρνηθεί θέση εργασίας με ΣΜΩΕ. Γιατί; Για να "τονωθεί το πνεύμα επιχειρηματικότητας"! Είναι προφανές ότι, αν εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο, πολλοί άνεργοι θα καταδικαστούν σε αγώνα για επιβίωση με όρους εξαθλίωσης.

Σαββατιάτικα (23)

*** Χώρισε ο Αρούλης; *** Εμ, βέβαια. *** Πόσο ν' αντέξει το κορίτσι έναν σκυλομπατίρη που μέχρι και διακοπές κάνει τσέτουλα; *** Αυτό που τα χώνετε στον Μπένυ επειδή ο πεθερός του διώκεται για κακούργημα, με αηδιάζει. *** Δηλαδή, τι; *** Θέλετε να πάει ο Μπένυ φυλακή για λογαριασμό τού πεθερού του; *** Λες κι ο Μπένυ δεν έχει άφθονους δικούς του λόγους να πάει φυλακή;

Ρε ποιους μου θυμίζουν...

*** Κάποτε έπρεπε να ψηφίσουμε ΠαΣοΚ για να κονομήσουμε από το χρηματιστήριο και τώρα πρέπει να ψηφίσουμε ΝουΔου για να μη φύγουν τα λεφτά από τις τράπεζες, *** Το μεγαλείο τού καπιταλισμού. *** Άδωνις: "Δεν καταλαβαίνετε από λεφτά γιατί είσαστε κομμουνιστές." *** Ε, τότε μίλα μας για κωλόχαρτα γιατί ακόμη κι οι κομμουνιστές ξέρουν από χέσιμο. *** Μια χαρά τα πήγε ο Αντώνης στην συνάντησή του με την Αγγέλα. *** Απ' ό,τι φαίνεται, δεν θα τον φάνε αλλά θα τον αφήσουν να φύγει μόνος του. *** Όπως είπε κι ο Μπάμπης (ένας είναι ο Μπάμπης) στην Σία (μία είναι η Σία), "ο Σαμαράς έχει δυο επιλογές: ή συνεχίζει τις μεταρρυθμίσεις και χάνει τις εκλογές  όποτε γίνουν ή κάνει τώρα εκλογές και τις χάνει". *** Άδωνι, δεν ξεκινάς σιγά-σιγά για το ΑΤΜ; *** Αυτό που δυο τηλετσόκαρα πιάνουν μεταξύ τους ψιλοκουβέντα του τύπου "Ιωάννα, είχαμε επεισόδια σήμερα στην Ευελπίδων - Έτσι ακριβώς είναι, Σία" κι αυτό το λένε "δελτίο ειδήσεων", μόνο εμένα ζοχαδιάζει; *** Βρε μαλάκα, αφού λάδωσες για να βγάλεις δίπλωμα, γιατί νομίζεις πως είσαι διάδοχος του Σουμάχερ; *** Μπένυ: "Κάποιοι νομίζουν ότι το όνειρό μου ήταν να είμαι αντιπρόεδρος στις κυβερνήσεις τού Παπανδρέου, του Παπαδήμου ή του Σαμαρά." *** Και πολύ και καλό σου μέχρις εκεί, Βαγγέλη. *** Και μη μου πεις ότι μπορείς να πας και ψηλότερα, ως φελλός που είσαι. *** Φελλός, φελλός... αλλά έχεις και μπόλικο έρμα. *** Άδωνις: "Έχετε κόλλημα να με κλείσουν φυλακή, ε; Παραδεχτείτε το." *** Εμ κι εσύ, ας μην έκλεινες τα τρελλάδικα.

Όραμα ή πονόδοντος;

*** Δεν καταλαβαίνω προς τι όλη αυτή η φασαρία για την κατάργηση του κεφαλαίου περί αναπαραγωγής από την βιολογία τής Α' Γυμνασίου. *** Σάμπως και τα παιδιά περιμένουν να μάθουν από το βιβλίο. *** Χαθήκανε οι τσόντες στο ίντερνετ; *** Τουλάχιστον, μαθαίνουν στα θρησκευτικά για τις αναπαραγωγικές ιδιότητες του κρίνου. *** Πώς; Μετά τον Αρούλη, χώρισε και ο Τριανταφυλλόπουλος; *** Τι διάολο, περονόσπορος έπεσε; *** Ρε συ Κιμ, μπας και τον έπιασες στα πράσα με κανένα καρότο; *** Όλα πουτάνα πια; *** Ευτυχώς, υπάρχει ο Σταύραξ κι έχουμε από κάπου να πιαστούμε. *** Είπες "Ριζοσπαστικό Πατριωτικό Κέντρο", ρε Σταύρακα; *** Γαμάτο! *** Πρώτη φορά συνδυάζει κάποιος τους όρους "ριζοσπαστικό" και "κέντρο"! *** Διάολε, χρειαζόμασταν έναν πολιτικό με όραμα. *** Όχι; *** Το "Ερρίκος Ντυνάν" πέρασε στον έλεγχο της Τράπεζας Πειραιώς. *** Εξαιρετικό το βρίσκω.

Αγωνιστείτε, ρε!

*** Όσο να πεις, στο νέο σύστημα υγείας που φτιάχνει ο Βορίδης, θα χρειάζεται μια εύκολη πρόσβαση σε δάνειο προκειμένου να κάνεις μια εγχειρησούλα. *** Άσε που και μια cashcard για τα φακελλάκια, είναι απαραίτητη. *** Συγχαρητήρια στον Καμίνη για το γκρέμισμα της περιβόητης Βίλλας "Αμαλία". *** Να δω πού διάβολο θα πάτε τώρα να κάνετε καταλήψεις, κωλόπαιδα. *** Θυμίζω ότι ο ίδιος δήμαρχος ήταν που έστειλε τα ΜΑΤ να διώξουν τους καταληψίες επειδή... προξενούσαν φθορές! *** Γιώργος Σταθάκης: "Ο ΣυΡιζΑ, όταν θα είναι στην κυβέρνηση, θα αλλάξει μνημονιακούς νόμους άμεσα." *** Απορία 1η: "όταν θα είναι ΣΤΗΝ κυβέρνηση" ή "όταν θα είναι κυβέρνηση"; *** Απορία 2η: "θα αλλάξει" ή "θα καταργήσει"; *** Πολύ με μπερδεύεις, ρε συ Γιώργο... *** Δηλαδή, η Ντόρα είναι υπέρ της αξιοκρατίας; *** Παναπεί, αξιοκρατικά μας κυβερνάει οικογενειακά τόσα χρόνια το μητσοτακέικο; *** Φέρτε μου τον πούστη που τους αξιολόγησε όλους αυτούς! *** Για να δω αν κατάλαβα καλά: ο ιδρυτής ενός αποτυχημένου κόμματος ανέθεσε στον αδελφό μιας ιδρύτριας ενός άλλου αποτυχημένου κόμματος και γυιο ενός ιδρυτή κάποιου τρίτου αποτυχημένου κόμματος και κατοπινού πρωθυπουργού (ο οποίος έχει ήδη καταχωριστεί στην ιστορία ως "αρχιερέας της διαφθοράς") την διαδικασία εξυγίανσης του διεφθαρμένου δημοσίου. *** Καλά τό 'χω καταλάβει; *** Ε, λοιπόν, η πουτάνα η ιστορία έχει πολύ χιούμορ. *** Συμφωνείς, Κυριάκουλα; *** Ρε παιδιά, αυτό το "να μορφώσουμε τους φασίστες", πώς το εννοείτε;

Ευτυχισμένες μέρες

*** Από βιβλία, ο φασίστας πιάνει στα χέρια του μόνο το Mein Kampf κι εκείνη την μαλακία που έγραψε ο Κασιδιάρης. *** Άντε και τα απομνημονεύματα του Παττακού. *** Τα άλλα τα σκίζει. *** Εκτός αν εννοείτε ότι, όσο αυτός θα σκίζει, εμείς θα του δίνουμε άλλο, μέχρι που -πού θα πάει;- κάποιο θα ξεστραβωθεί να διαβάσει ο πούστης. *** Τί γίνεται στην Αμφίπολη, ρε σεις; *** Πέσαμε σε τάφο-τεσσάρι με ημιυπαίθριο; *** Να δείτε που θα βρούμε και πισίνα, σταύλο, γκαράζ για τα άρματα και κήπο με τραμπάλες και τσουλήθρες για τα παιδιά. *** Μη ξεχνιόμαστε: έχουμε και τα σαραντάχρονα της Νέας Δημοκρατίας. *** Σαράντα χρόνια, ε; *** Γ@#$% ^& *&^%$#&^$ *** Τότε το δίλημμα ήταν "Καραμανλής ή τανκς", σήμερα είναι... *** Αντώνη, ποιό είπαμε πως είναι σήμερα το δίλημμα; *** ...'θεμα τον γονιό σας, κερατάδες. *** Και για να μην αφήνουμε αναπάντητες απορίες, στην πρώτη φωτογραφία βλέπετε μια ξένοιαστη στιγμή του ζεύγους Μπουμπούκου από διακοπές στην Μύκονο. *** Άλλο κακό να μη μας βρει. *** Να περνάτε καλά και τα ξαναλέμε από Δευτέρα. *** 

Ευρωασφυξία

Κάποτε, σε τούτον εδώ τον ρημαδότοπο, ο υπουργός οικονομικών έφτιαχνε (με το επιτελείο του, εννοείται) ένα σχέδιο προϋπολογισμού τής επόμενης χρονιάς, το έστελνε για επεξεργασία στις διάφορες επιτροπές και, κατόπιν, το έφερνε στην βουλή για ψήφιση. Σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει ελαφρώς: ο υπουργός οικονομικών φτιάχνει πρώτα ένα προσχέδιο προϋπολογισμού, το οποίο κοινοποιεί στους δανειστές μας και ύστερα προχωράει στην σύνταξη του σχεδίου, λαμβάνοντας -φυσικά!- υπ' όψιν τις παρατηρήσεις εκείνων.

Επειδή κατά τις επόμενες ημέρες θα ακούσουμε πολλά περί προϋπολογισμού (βεβαίως, κάτι θα πούμε κι εμείς σε τούτο το ιστολόγιο), ας θυμηθούμε σήμερα μερικούς από τους ασφυκτικούς κανόνες δημοσιονομικής πολιτικής οι οποίοι έχουν επιβληθεί από την Κομμισσιόν και οι οποίοι διέπουν πλέον υποχρεωτικά όχι μόνο τον δικό μας προϋπολογισμό αλλά και τους προϋπολογισμούς όλων των χωρών τής Ένωσης:


(α) Κάθε κράτος-μέλος θεσμοθετεί και τηρεί τον κανόνα του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού (golden rule - χρυσός κανόνας). Σύμφωνα μ' αυτόν τον κανόνα, τα κράτη-μέλη πρέπει να υιοθετήσουν κανόνες αυξημένης ισχύος, οι οποίοι θα περιορίζουν το διαρθρωτικό έλλειμμα των προϋπολογισμών στο 0,5% του ΑΕΠ. Λίγο-πολύ, δηλαδή, ο χρυσός κανόνας καθιστά απαγορευτική την ανάληψη νέων χρεών, ανεξάρτητα από την επιθυμητή πολιτική τής κάθε χώρας και ανεξάρτητα από τις εκάστοτε συγκυρίες! Τα κράτη-μέλη οφείλουν να ενσωματώσουν αυτόν τον κανόνα στην εθνική τους νομοθεσία, κατά προτίμηση σε συνταγματικό επίπεδο, αλλοιώς το ευρωπαϊκό δικαστήριο μπορεί να επιβάλει πρόστιμο μέχρι 0,1% του ΑΕΠ.

(β) Οι χώρες των οποίων το χρέος υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ (δηλαδή, όλες), οφείλουν να μειώνουν το υπερβάλλον χρέος κατά 5% κάθε χρόνο. Αυτός ο όρος σημαίνει ότι όλες οι χώρες πρέπει να έχουν κάθε χρόνο όχι απλώς ισοσκελισμένους αλλά πλεονασματικούς προϋπολογισμούς! Σε όποια χώρα παρεκκλίνει από τον εν λόγω στόχο, διακόπτεται η κάθε λογής χρηματοδότησή της από τα ενωσιακά ταμεία και, επί πλέον, επιβάλλεται πρόστιμο ίσο με το 0,2% του ΑΕΠ.

(γ) Κάθε κράτος-μέλος αποφασίζει την υιοθέτηση μεσοπρόθεσμων στόχων μέσω Πλαισίων Δημοσιονομικής Στρατηγικής, τα οποία θα έχουν μεν τετραετή διάρκεια αλλά θα επικαιροποιούνται. Αυτά τα Μεσοπρόθεσμα Πλαίσια πρέπει να είναι συμβατά με την οικονομική πολιτική τού ευρωπαϊκού συμβουλίου και μέσα στα όριά τους πρέπει να κινούνται οι εθνικοί προϋπολογισμοί.  

(δ) Κάθε κράτος-μέλος υποχρεούται να θεσμοθετήσει μηχανισμούς αυτόματης διόρθωσης οποιωνδήποτε αποκλίσεων παρουσιαστούν κατά την υλοποίηση των Μεσοπρόθεσμων Πλαισίων ή των προϋπολογισμών.

(ε) Η εκτέλεση των προϋπολογισμών παρακολουθείται προληπτικά από την ευρωπαϊκή επιτροπή. Στόχος αυτής της παρακολούθησης είναι να προληφθούν τυχόν αστοχίες, ιδίως δε εκείνες που μπορεί να επηρεάσουν οικονομικά άλλα κράτη-μέλη. Οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών υποχρεούνται να διευκολύνουν την επιτροπή σ' αυτό το έργο της και να διαβουλεύονται συνεχώς μαζί της.

(στ) Τα κράτη-μέλη στα οποία διαπιστώνεται υπερβολικό έλλειμμα, θα εντάσσονται σε πρόγραμμα δημοσιονομικής και οικονομικής εταιρικής σχέσης, το οποίο θα εποπτεύεται από την ευρωπαϊκή επιτροπή και το ευρωπαϊκό συμβούλιο και θα περιλαμβάνει τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα κρίνονται απαραίτητες για την μείωση των ελλειμμάτων.

(ζ) Όσα κράτη-μέλη προσφεύγουν στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, θα υπάγονται αυτομάτως σε καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας και, παράλληλα, θα υπογράφουν μνημόνιο κατανόησης, αποδεχόμενα τους όρους οικονομικής πολιτικής που θα θεωρεί απαραίτητους ο Ε.Μ.Σ.

(η) Με βάση συγκεκριμένους οικονομικούς δείκτες (π.χ. ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, μοναδιαίο κόστος εργασίας κλπ), καθιερώνεται σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης, το οποίο περιλαμβάνει διαδικασίες διόρθωσης. Ειδικά για τις χώρες τής ευρωζώνης προβλέπεται παροχή χρηματικής εγγύησης μέχρι την συμμόρφωσή τους προς τις συστάσεις.


Και τώρα, προσοχή: Για την αποθάρρυνση των "απείθαρχων" κρατών-μελών, τα οποία ενδεχομένως δεν θελήσουν να συμμορφωθούν με τα ήδη συμφωνημένα και ζητήσουν διαφορετική μεταχείριση, καθιερώνεται η αντίστροφη ειδική πλειοψηφία για την λήψη οποιασδήποτε τέτοιας απόφασης. Τί σημαίνει, όμως, "αντίστροφη ειδική πλειοψηφία"; Πρώτον: το "αντίστροφη" σημαίνει ότι οι συστάσεις τής ευρωπαϊκής επιτροπής θεωρούνται ισχυρές, εκτός αν η πλειοψηφία αποφασίσει για το αντίθετο (δηλαδή, η ψηφοφορία δεν γίνεται για να ισχύσει κάποια απόφαση αλλά για να μην ισχύσει). Δεύτερον: το "ειδική" σημαίνει ότι για την έκδοση μιας πράξης απαιτούνται 260 θετικές ψήφοι, σε σύνολο 352.

Να το πούμε με απλά λόγια; Για να καταφέρει μια χώρα να ανατρέψει οποιαδήποτε απόφαση πάρει σε βάρος της η ευρωπαϊκή επιτροπή, πρέπει να θέσει σε ψηφοφορία έκδοση σχετικής πράξης αναίρεσης, η οποία θα πρέπει να συγκεντρώσει τουλάχιστον 260 ψήφους για να εγκριθεί! Αυτό είναι το ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ο μεν Χαρδούβελης πρέπει να συντάξει τον προϋπολογισμό τής επόμενης χρονιάς ο δε ΣυΡιζα -λέει πως- προτίθεται να διαπραγματευθεί τους όρους των μνημονίων.

Τα συμπεράσματα δικά σας. Όσο για τον προϋπολογισμό, φυσικά και θα επανέλθουμε.

Το μεγάλο ξεκαθάρισμα

Την ώρα που η κυβέρνηση είναι έτοιμη να δώσει την… ύστατη μάχη απέναντι σε τρόικα και δανειστές για να βγάλει την Ελλάδα από τα μνημόνια και την κρίση, η χώρα βουλιάζει.

Από τη λεγόμενη "ραχοκοκαλιά" της οικονομίας (τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που τόσα έχουν ειπωθεί από τα κυβερνητικά χείλη για την "σωτηρία" τους) δεν έχει μείνει ούτε κοκαλάκι. Το ένα λουκέτο διαδέχεται το άλλο και χιλιάδες εργαζόμενοι σ' αυτές τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν απολυθεί, όταν, την ίδια στιγμή, οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες κάνουν πάρτυ.


Τα στοιχεία της έρευνας Ανάπτυξη για τις Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις στην Ελλάδα (την οποία συνέταξαν η ΓΣΕΒΕΕ, η ΕΣΕΕ, η Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων, ο ΣΕΤΕ και η Ομάδα Δράσης για την Ελλάδα) αποκαλύπτουν την πορεία προς τον γκρεμό εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων στη διάρκεια της κρίσης. Συγκεκριμμένα:

1. Από το 2010 έως το τέλος του 2013 (σε τέσσερα μόλις χρόνια) ο αριθμός των μικρομεσαίων επιχειρήσεων συρρικνώθηκε από τις 745.677 στις 531.059. Δηλαδή, έκλεισαν 214.618 επιχειρήσεις.

2. Στο ίδιο χρονικό διάστημα ο αριθμός των εργαζομένων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μειώθηκε από τα 2.150.438 το 2010 σε 1.426.840 το 2013. Αυτό σημαίνει 723.598 χαμένες θέσεις εργασίας.

3. Εξαιτίας της παραπάνω συρρίκνωσης, χάνονται από το ΑΕΠ 19 δις ευρώ (η ακαθάριστη προστιθέμενη αξία μειώθηκε από τα 55 δις ευρώ το 2010 στα 34 δις ευρώ στα τέλη του 2013).

Έχει ιδιαίτερη αξία να παρατηρήσουμε ότι το 2013 ήταν η χρονιά της απόλυτης καταστροφής για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Την χρονιά, δηλαδή, που η κυβέρνηση πανηγύριζε για την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος, ως πρώτου βήματος για την επιστροφή στην "ανάπτυξη", αυτό που στην πραγματικότητα συνέβαινε ήταν να μπαίνει το ένα λουκέτο μετά το άλλο. Τα στοιχεία κατ’ έτος είναι αποκαλυπτικά:
– Το 2010/2011 υπήρχαν 745.677 μικρομεσαίες επιχειρήσεις και απασχολούσαν 2.150.438 εργαζόμενους.
– Το 2012 ο αριθμός των επιχειρήσεων μειώθηκε στις 727.883 και των εργαζομένων σε 1.998.453.

Αν τα παραπάνω φαίνονται λογικά για περίοδο κρίσης, περιμένετε την συνέχεια.

Το 2013 ήταν η χρονιά του "μεγάλου ξεκαθαρίσματος". Οι επιχειρήσεις μειώθηκαν στις 531.059 και οι εργαζόμενοι στους 1.426.840. Δηλαδή, μέσα σε έναν μόλις χρόνο, έκλεισαν 196.824 επιχειρήσεις και έχασαν τη δουλειά τους 571.613 εργαζόμενοι. Ποσοστιαία, αυτό μεταφράζεται σε μείωση κατά 27% (περισσότερες από μία στις τέσσερις) των επιχειρήσεων και 28,6% των εργαζομένων! Ό,τι, δηλαδή, συνέβη στους αγρότες με την ΚΑΠ, γίνεται τώρα με τους μικρομεσαίους: ένα πραγματικό ξεκλήρισμα. Αυτό, που θεωρητικά αποκαλείται "συγκέντρωση" ή "συγκεντροποίηση", συμβαίνει πλέον στην πράξη, με δραματικά αποτελέσματα.


Την ίδια ακριβώς περίοδο που οι μικρές επιχειρήσεις έβαζαν λουκέτο η μία μετά την άλλη, οι πολυεθνικές είδαν ανάκαμψη των κερδών τους ή, έστω, σταθεροποίηση σε σχέση με τα προηγούμενα έτη. Όσον αφορά τους τζίρους, καλύτερα να μην το συζητήσουμε. Τα νούμερα των κύκλων εργασιών τους είναι, το λιγότερο, δυσθεώρητα. Στον παρακάτω πίνακα (Πηγή: Ημερησία, 14 Ιουνίου 2014) διακρίνονται ο κύκλος εργασιών και τα καθαρά αποτελέσματα προ φόρων, όπως δημοσιεύτηκαν στους ισολογισμούς των εταιρειών:

(Πηγή: "Ημερησία", 14/06/2014)

Είναι ενδεικτικό ότι πάνω από τις μισές κατάφεραν να αυξήσουν πωλήσεις και κέρδη. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, δεν είναι λίγες οι πολυεθνικές που ετοιμάζονται για νέες επενδύσεις και, κατά συνέπεια, μεγαλύτερο τζίρο.

Αυτά, όσον αφορά τις ξένες πολυεθνικές. Υπάρχουν όμως και οι ελληνικοί κολοσσοί που κερδίζουν μέσα στην κρίση. Η ΕΛΛΑΚΤΩΡ (συμφερόντων Μπόμπολα) και η ΜΕΤΚΑ (συμφερόντων Μυτιληναίου) βρέθηκαν το 2014 στη δεύτερη εκατοντάδα των 500 μεγαλύτερων πολυεθνικών κατασκευαστικών του πλανήτη, σύμφωνα με την κατάταξη του περιοδικού Engineering News-Record. Συγκεκριμένα, η ΜΕΤΚΑ κατατάσσεται στην 112η θέση (έναντι 123ης το 2013) και η ΕΛΛΑΚΤΩΡ στην 156η θέση (έναντι 163η το 2013). Ο διεθνοποιημένος κύκλος εργασιών τού 2013 ανήλθε για την ΜΕΤΚΑ στα 737,7 εκατ. δολλάρια και για την ΕΛΛΑΚΤΩΡ στα 419,2 εκατ. δολλάρια (Πηγή: capital.gr).

Μία διευκρίνιση: οι δύο αυτές εταιρείες είναι κατασκευαστικές. Και το σημειώνουμε αυτό διότι αν έναν κλάδο χτύπησε ανελέητα η κρίση στην Ελλάδα, αυτός είναι η οικοδομή, δημιουργώντας εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους οικοδόμους και οδηγώντας στο λουκέτο χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους και μικρομεσαίους της οικοδομής.

Είπε κανείς ότι όλοι χάνουν μέσα στην κρίση;

[Άρθρο τού Κώστα Τρακόσα, στον ιστοτόπο "Ημεροδρόμος",

με προσαρμογή και μικροδιορθώσεις δικές μου]