Ένθεοι που δεν έχουν τον θεό τους και άθεοι

Το ξέραμε ότι σε τούτον τον ρημαδότοπο η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται με πολιτικά επιχειρήματα και πάντοτε στα πλαίσια ενός παραδοσιακού πολιτικού πολιτισμού. Το ξέραμε αλλά τις τελευταίες μέρες ζούμε τον κολοφώνα των επιχειρημάτων και το απαύγασμα του πολιτικού πολιτισμού, καθώς η πολιτική ζωή ταλανίζεται από ένα κεφαλαιώδες ερώτημα: είναι ή όχι ο Τσίπρας άθεος; Κι αφού, ως γνωστόν, αυτό το ιστολόγιο καταπιάνεται μόνο με κεφαλαιώδη ερωτήματα, ας επιχειρήσουμε μια προσέγγιση και αυτού του ερωτήματος, με τον πολιτικό πολιτισμό που μας διακρίνει πάντα.

Κατ' αρχάς, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας γενικώτερα και του κυβερνητικού εκπροσώπου Σίμου του Ανήσυχου ειδικώτερα κρίνονται ως λογικές και επιβεβλημένες. Πολύ σωστά η επίσημη ανακοίνωση της Συγγρού αναφέρει ότι "ο ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει σε τι πιστεύει ο κ. Τσίπρας". Ως γνωστόν, άλλωστε, η μεγαλύτερη σκορδοκαΐλα τού ελληνικού λαού είναι να μάθει αν ο Τσίπρας είναι άθεος, αν ο Σάντος είναι καθολικός και αν η Βίσση έχει ασπαστεί τον βουδισμό.

Η πλάκα είναι ότι το ζήτημα έγινε σημαία από ποιούς; Από εκείνους που δεν έχουν τον θεό τους! Από εκείνους που χρόνια τώρα μυκτηρίζουν κάθε ιερό και όσιο του λαού. Από εκείνους που βάφουν τα χέρια τους στο αίμα δεκάδων χιλιάδων αμάχων όπου γης, εγκρίνοντας ή συμμετέχοντας στους πολέμους των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από εκείνους που γίνονται ηθικοί αυτουργοί εκατοντάδων αυτοκτονιών απελπισμένων συμπολιτών μας. Από εκείνους που δεν έχουν αφήσει απάτητο κανέναν ηθικό νόμο και καμμιά από τις περίφημες εντολές τού Μωυσή. Σε τελική ανάλυση, όποιος από δαύτους δηλώνει άθεος είναι καλύτερος από τους υπόλοιπους, με την έννοια ότι λέει ένα ψέμα λιγώτερο.

Τις προάλλες, η δικαιοσύνη έδειξε ότι η αναπηρία της όσο πάει και χειροτερεύει, αφού απεδείχθη ότι, εκτός από τύφλωση, πάσχει και από πνευματική υστέρηση, καταδικάζοντας τον 27χρονο Φίλιππο Λοΐζο σε 10 μήνες φυλακή για "καθύβριση θρησκεύματος" με τον "Γέροντα Παστίτσιό" του. Είναι λογικό, λοιπόν, να πάσχει από πνευματική υστέρηση και η πολιτική ηγεσία του τόπου. Έτσι πάνε αυτά άλλωστε: ως θεραπαινίδα των πολιτικών, δεν μπορεί η δικαιοσύνη να είναι υγιέστερη από τα αφεντικά της.

Εδώ που τα λέμε, όμως, πότε είχε "καλό χριστιανό" τούτος ο τόπος ως ηγέτη; Ποιός δεν γνωρίζει ότι ο Μέγας Εθνάρχης, ο γερο-Καραμανλής, βλαστήμαγε σαν κεφαλλονίτης αγωγιάτης κάνοντας ως και τις πέτρες να κοκκινίζουν; Ποιός δεν γνωρίζει ότι ο Γέρος της Δημοκρατίας, ο Γεώργιος Παπατζής, δεν άφηνε απήδηχτη ούτε θηλυκή κουρούνα (ο ίδιος έλεγε ότι το "Γ. Παπανδρέου" διαβάζεται ως "Γάμα Παπανδρέου"); Ποιός έχει λησμονήσει τις αντίστοιχες περιπέτειες του Ανδρέα και τις ιστορίες με το εξώγαμο στην Σουηδία και με την εθνική μας αεροσυνοδό;

Από την άλλη πάλι, οι θρησκευάμενοι ταγοί δεν έχουν να επιδείξουν και κάτι αξιομνημόνευτο. Σε τί διακρίθηκαν; Στο "ανάθεμα" του Βενιζέλου; Στην ανάδειξη του αρχιεπίσκοπου Δαμασκηνού ως αντιβασιλέα; Στις παλατιανές λοβιτούρες τού Ιερώνυμου; Στις χουντικές αλλαξοκωλιές τού Σεραφείμ; Στα ρουσοπουλικά αλισβερίσια με τους βατοπεδινούς; Στον εναγκαλισμό τους με τους δωσίλογους, τους μαυραγορίτες, τους γερμανοτσολιάδες και τα λοιπά έκθετα του φασισμού; Σε τί;

Τέλος πάντων, ας πάμε ένα βήμα παρακάτω. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί αυτή η επιμονή να ξεκαθαρίσει ο Τσίπρας αν είναι άθεος ή όχι. Αν δεν κάνω λάθος, η ίδια η πολιτεία είναι που, πριν λίγα χρόνια, κατάργησε την αναγραφή θρησκεύματος στις ταυτότητες. Επίσης αν δεν κάνω λάθος, το θρήσκευμα αποτελεί προσωπικό δεδομένο καθενός. Κι εν πάση περιπτώσει, αν οι πολιτικοί ηγέτες του τόπου οφείλουν να είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και μόνο, ας αλλάξουν τον τίτλο τού υπουργείου σε "παιδείας και θρησκεύματος" κι ας πάψουν να κάνουν τα χατήρια των ετεροδόξων που κουμαντάρουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ολοκληρώνω. Προσωπικά, μπορεί να μη θεωρώ πως ο Τσίπρας θα λύσει τα λαϊκά προβλήματα ως πρωθυπουργός αλλά δεν στηρίζω την πεποίθησή μου αυτή στην -ενδεχόμενη- αθεΐα του. Ακριβώς όπως δεν θα τον θεωρούσα πολιτικό μεσσία αν ήξερα πως είναι φαν των μακρυών σταυρών.

Και κάτι τελευταίο. Με δεδομένο ότι όλοι οι διεφθαρμένοι έχουν πατήσει κάποιον όρκο (θυμηθείτε, για παράδειγμα, πόσες φορές είχαν ορκιστεί στην αγία τριάδα ο Άκης και ο Λιάπης, ως βουλευτές, να φυλάττουν πίστη στο σύνταγμα και τους νόμους!) αλλά ποτέ κανείς δεν καταδικάστηκε για ψευδορκία, μήπως είναι ώρα να καταργηθούν αυτές οι κατάπτυστες και γελοιωδέστατες ορκωμοσίες; Όχι τίποτ' άλλο αλλά, έτσι που έχουν καταντήσει, αποτελούν καραμπινάτη καθύβριση θρησκεύματος!

Η συμβολή τής χύμα μαγιονέζας στην ανάπτυξη

Αυτό ήτουνα! Παίρνει αμπάρριζα και βγαίνει ο υπουργός ανάπτυξης, με μια σειρά προτάσεων οι οποίες υλοποιούν τις υποδείξεις τού ΟΟΣΑ. Ο στόχος είναι ευνόητος: να ανοίξει ο ανταγωνισμός και να μειωθούν οι τιμές.

Όντως, ο στόχος είναι υψηλός και ο σκοπός ιερός. Μπράβο, λοιπόν, στον υπουργό μας για τις εξόχως τολμηρές προτάσεις του. Κι επειδή είμαι σίγουρος ότι ανάμεσα στους αναγνώστες τού ιστολογίου υπάρχουν και μερικοί κακόπιστοι, ιδού ορισμένα από τα ριζοσπαστικά μέτρα που προτείνει η υπουργάρα μας:

(α) Κατάργηση του πενθήμερου στην διάρκεια ζωής τού φρέσκου γάλακτος.
Καιρός ήταν! Ειλικρινά, αυτή την ημερομηνία λήξης πάνω στο τετραπάκ δεν μπόρεσα ποτέ να την καταλάβω. Πρώτα-πρώτα, με λήξη στις 5 ημέρες μάξιμουμ, πώς να κάνει κάποιος εισαγωγή φρέσκου γάλακτος; Έτσι, οι καταναλωτές ήσαν καταδικασμένοι να αγοράζουν μόνο ελληνικό γάλα. Δεύτερον, πώς να πάει φρέσκο γάλα σε απομακρυσμένες περιοχές, όπως νησιά και κατσικοχώρια; Έτσι, οι κάτοικοι αυτών των περιοχών ήσαν καταδικασμένοι να αρμέγουν τις γίδες και τις προβατίνες τους για να πιουν φρέσκο γάλα, χάνοντας την ευκαιρία να απολαύσουν ένα βιομηχανοποιημένο προϊόν. Τρίτον, οι απομακρυσμένοι παραγωγοί δεν προλάβαιναν να στείλουν το γάλα τους στους κολοσσούς τού κλάδου. Έτσι ήσαν υποχρεωμένοι να το διαθέτουν στις μικρές μονάδες των περιοχών τους. Επί τέλους, η κατάσταση αλλάζει!

(β) Πώληση ψωμιού και από άλλα σημεία, πλην αρτοποιείων και πρατηρίων άρτου.
Πολύ σωστά! Για να πάψει η γυναίκα μου να με κοιτάζει με μισό μάτι όποτε ξεχνάω να περάσω από τον φούρνο της γειτονιάς. Τώρα πια και να ξεχάσω να πάρω ψωμί, θα πεταχτώ στο βουλκανιζατέρ της γωνίας, δίπλα στον ψαρά ή απέναντι στον κυρ-Θανάση με το τρίκυκλο "εχτελούντε μεταφορέ". Ελπίζω το μέτρο να επεκταθεί και σε άλλα είδη, για μεγαλύτερη ευκολία των καταναλωτών και για μεγαλύτερη μείωση τιμών. Π.χ., η κυρα-Σούλα η μανταρίστρα να μπορεί να πουλάει κιμάδες και κοτόπουλα, το κηροπλαστείο να διαθέτει μυζήθρες κι ανθότυρα και ο περιπτεράς γαλοπούλα γκουρμέ δίχως γλουτένη.

(γ) Πώληση μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων από σούπερ-μάρκετ.
Μπράβο και πάλι μπράβο! Άντε γιατί οι φαρμακοποιοί είχαν καβαλήσει καλάμι. Αφού, ρε σεις, ο Άδωνης δεν δέχεται να γράφεται σε συνταγή το "χεσαμόλ", γιατί πρέπει να πουλιέται μόνο στα φαρμακεία; Δεν κατάλαβα! Δηλαδή, τι; μόνο το ψωμί να πουλιέται όπου λάχει; Στο κάτω-κάτω, θυμάμαι ότι την δεκαετία τού '60 και του '70 τα περίπτερα πουλούσαν -εκτός από καπότες- Καλμόλ, Καλμαλίνες, Αλγκόν, Άλκα-Σέτζερ, δραμαμίνες και ασπιρίνες. Σήμερα που, όπως και να το κάνουμε, οι περιπτεράδες είναι και πιο μορφωμένοι, δεν μπορούν να πουλάνε χεσαμόλ; Μη χέσω!

(δ) Κατάργηση της σήμανσης στο τυρί.
Πάρα πολύ σωστά! Τι παναπεί "γραβιέρα Νάξου" και "καπνιστό Μετσόβου"; Ρατσισμός στα τυριά; Αν είναι έτσι, να ρωτήσουμε τον Κασιδιάρη να μας πει τι φέτα πρέπει να τρώμε. Άσε που με την σήμανση έχουν πρόβλημα οι σοβαρές επιχειρήσεις τού χώρου. Καθ' ότι σου λέει ότι "κασέρι" είναι μόνο αυτό που βγαίνει στην Λέσβο. Άκου πράμα τώρα! Και ο Κολιός, ας πούμε, πώς θα πουλήσει το ξέπλυμα που φτιάχνει, αφού τον υποχρεώνεις να το λέει απλώς "ημίσκληρο τυρί"; Άσε δε η ΦΑΓΕ με το "τρικαλινό" της, που έχει χαλάσει τόσα λεφτά για διαφήμιση και δεν τολμάει να πει ότι αυτή η αηδία που διαφημίζει ο Φιλιππίδης είναι κασέρι. Άντε να τελειώνουμε μ' αυτές τις κουταμάρες!

(ε) Άρση τής απαγόρευσης χρήσης γάλακτος σε σκόνη.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το γάλα σε σκόνη προοριζόταν μόνο για ζωοτροφή. Χρόνια τώρα φέρνουν γάλα σε σκόνη οι χοντρομπακάληδες και το πουλάνε όλο χωρίς τιμολόγιο, επειδή το αγοράζουν οι ζαχαροπλάστες, οι οποίοι -λόγω της απαγόρευσης- δεν θέλουν να υπάρχει τιμολόγιο που θα αποδεικνύει ότι προμηθεύονται τέτοιο πράμα. Κι από την άλλη, πώς δηλαδή; Το γάλα σε σκόνη δεν είναι καλό για τον άνθρωπο αλλά είναι καλό για τα γουρούνια; Ήμαρτον! Ελπίζω ο υπουργός να δώσει το καλό παράδειγμα και να ταΐσει -πρώτος αυτός!- τα παιδιά του με γιαούρτι φτιαγμένο από γάλα σε σκόνη.

(στ) Άρση τής απαγόρευσης πώλησης χύμα μαγιονέζας.
Αν και δεν έχω τεκμηριωμένη άποψη, δεν βλέπω γιατί όχι. Προσωπικά, δεν ήξερα ότι υπάρχουν εργαστήρια που θα ήθελαν να βγάζουν μαγιονέζα σε κουβάδες (όπως οι επαγγελματικές συσκευασίες γιαουρτιού, ας πούμε) αλλά τα εμπόδιζε ο νόμος. Τώρα, θα μου πείτε, σήμερα δυσκολεύεσαι να βρεις χύμα ρεβύθια και θα βρεις χύμα μαγιονέζα; Κι άντε και την βρήκες. Θα την αγοράσεις, δίχως να φοβάσαι μήπως σε πιάσει κολιάντζα; Τί να πω... Πάντως, αν δεν φοβάσαι την κολιάντζα, γιατί να μην έχεις πρόσβαση και σε χύμα μαγιονέζα; Δημοκρατία έχουμε, αποφάσισε μόνος σου!

(ζ) Άρση των περιορισμών στην παρασκευή ρυζόγαλου.
Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, υπάρχει διάταξη που απαγορεύει την παρασκευή ρυζόγαλου από γάλα με λιγώτερα από 3% λιπαρά. Με την άρση τής απαγόρευσης θα μπορούν πλέον να απολαμβάνουν το ρυζόγαλό τους όσοι τρέφονται με λάιτ γαλακτοκομικά. Πώς να το κάνουμε; Δεν πάει να τρως από την μία γιουρτάκι 0% κι από την άλλη ρυζόγαλο 5%. Όπως καταλαβαίνετε, αναμένεται να ιδρυθούν τουλάχιστον δέκα εργοστάσια σε όλη την Ελλάδα που θα φτιάχνουν ρυζόγαλο λάιτ. Να, λοιπόν, πώς έρχεται η ανάπτυξη!


Έχει κι άλλες προτάσεις το πακέτο Χατζημπούλη. Θα μπορούν, ας πούμε, να πουλιούνται στην λαϊκή φυτίνη και βιτάμ ενώ θα επιτραπεί η αποθήκευση αλατιού μαζί με άλλα τρόφιμα (μπα! δεν ξέρατε ότι απαγορευόταν; ντροπή σας!). Προσωπικά, έχω ενθουσιαστεί αν και μάλλον περίμενα ότι θα προωθούνταν τέτοια σημαντικά μέτρα εν όψει εκλογών. Σίγουρα ο Σαμαράς στηρίζει στο λάιτ ρυζόγαλο και στην χύμα μαγιονέζα πολλές από τις ελπίδες του για δημοσκοπική ανάκαμψη του κόμματός του και για την επανεκλογή του ως πρωθυπουργού. Ελπίζω μόνο να μην έχει πρόβλημα με τα γιαουρτάκια από γάλα σε σκόνη.

Έκαναν το χρέος τους, έκαναν..."λάθος"!

[Άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στον ιστοτόπο enikos. Όπως πάντα, στην αναδημοσίευση τηρούνται πιστά η σύνταξη και η ορθογραφία του πρωτοτύπου]


Αν δεχτούμε ότι η κοινωνική καταστροφή που συντελείται στην Ελλάδα οφείλεται σε κάποιο μαθηματικό «λάθος» του ΔΝΤ ή της ΕΕ, τότε πρόκειται για «λάθος» που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το… αλάθητο του Πάπα. Όταν οι Σταυροφόροι ρώτησαν τον Πάπα πώς θα ξεχώριζαν τους αμαρτωλούς και τους άδικους από τους δίκαιους και τους ενάρετους, εκείνος τους απάντησε: Εσείς κάντε το χρέος σας. Πάρτε τα κεφάλια απ' όλους κι αφήστε τον Θεό να κάνει τη διαλογή στον ουρανό...

Οι σύγχρονοι «Σταυροφόροι», πάντως, δεν χρειάζονται μεταφυσικά άλλοθι για να κάνουν το (ταξικό) «χρέος» τους. Ετσι, ο κύριος «καλό κουράγιο, Έλληνες», ο επίτροπος Ολι Ρεν, το παραδέχτηκε ευθέως: Η πολιτική που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα, όπως είπε, από την πρώτη στιγμή των Μνημονίων είχε ως έναν από τους βασικούς της στόχους τη διάσωση των τραπεζών δια της μετακύλισης των βαρών τους στον ελληνικό λαό.

Χτες, όμως, μια μέρα μετά την ομολογία του επιτρόπου, ο πρωθυπουργός αισθάνθηκε την ανάγκη, μιλώντας στις Βρυξέλλες, να κρυφτεί πίσω από… «λαθεμένους πολλαπλασιαστές». Ηταν φυσικό. Ο καθένας στη θέση του κ.Σαμαρά θα πάσχιζε να εμφανίσει την ανθρωπιστική συμφορά που συντελείται στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα κάποιου «λάθους».

Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως όσα ζούμε στην Ελλάδα δεν είναι οι συνέπειες που προκάλεσαν τα «λάθη» στους… πολλαπλασιαστές ή τους διαιρέτες. Είναι οι συνέπειες ενός κοινωνικού εγκλήματος. Ούτε οι ¨Σταυροφόροι» του ΔΝΤ έκαναν κάποιο λάθος, ούτε της ΕΕ, ούτε κανείς από την τρόικα και τις ελληνικές κυβερνήσεις. Επιλογή τους, εξ αρχής, ήταν: Να ρημάξουν τον ελληνικό λαό, να τον «αποκεφαλίσουν», για να διασώσουν τις τράπεζες και τα μονοπώλια. Αυτή ήταν η πυξίδα τους πριν τα Μνημόνια, αυτό το σχέδιο υπηρετούσαν και υπηρετούν και με τα Μνημόνια. Και από την άποψη αυτή, τα Μνημόνιά τους όχι μόνο δεν λάθεψαν, αλλά πέτυχαν. Απολύτως.


Βασική επιδίωξη των εγχώριων και ξένων «σωτήρων», από την έναρξη της κρίσης, ήταν να εξασφαλίσουν στους τραπεζίτες ότι θα ξεφορτωθούν μεγάλο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους, με το οποίο τα προηγούμενα χρόνια «έπαιζαν» τοκογλυφικά μέσω των ομολόγων που κρατούσαν στα χέρια τους. Τα Μνημόνια φτιάχτηκαν για να εξασφαλιστεί μέσω της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» της Ελλάδας ο απαραίτητος χρόνος στους ντόπιους και ξένους τραπεζίτες να κάνουν τα «κουμάντα» τους. Οι πρώτοι θα έπαιρναν ενισχύσεις, ανακεφαλαιοποιήσεις κλπ. Οι δεύτεροι θα πετούσαν από πάνω τους τα ελληνικά ομόλογα, εξασφαλίζοντας μέσω και των νέων δανείων ότι θα μας ξεζουμίζουν στο διηνεκές.

Τα συμφέροντα που διακυβεύονταν ήταν πολλά και η συνεργασία μεταξύ των ντόπιων και ξένων «λύκων» ήταν απαραίτητη. Το ομολογούσαν εμμέσως ακόμα και διακεκριμένα πρώην στελέχη του ΔΝΤ, που παραδέχονταν: «Οι ξένοι έχουν το 70% των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου. Από το υπόλοιπο 30%, το μεγαλύτερο τμήμα (56 δισ. ευρώ) έχουν οι ελληνικές τράπεζες...» (1)

Για να δούμε πως στήθηκε και που απέβλεπε το «κόλπο» θα πρέπει να θυμηθούμε την ακριβή εθνικότητα των διεθνών τοκογλύφων της χώρας όταν ψηφίστηκε το Μνημόνιο: Η συνολική έκθεση της Ελλάδας, το σύνολο δηλαδή του δημόσιου και ιδιωτικού της χρέους σε ξένες τράπεζες έως τον Ιούνη του 2010 ανερχόταν σε 252,1 δισ. δολάρια (2). Το 73,3% του παραπάνω ποσού (184,7 δισ. δολάρια) ήταν οφειλή προς γαλλικές (83,1 δισ.), γερμανικές (65,4 δισ.) και αμερικανικές (36,2 δισ.) τράπεζες. Ας παρακολουθήσουμε τι συνέβη στη συνέχεια:

* Έξι μήνες από την εφαρμογή του Μνημονίου, το Δεκέμβρη του 2010, η έκθεση των ξένων τραπεζών στο συνολικό ελληνικό εξωτερικό χρέος είχε μειωθεί στα 145,7 δισ. δολάρια (3) και πιο συγκεκριμένα η οφειλή προς γαλλικές τράπεζες μειώθηκε στα 56,7 δισ., προς γερμανικές στα 34 δισ. και προς αμερικανικές στα 7,3 δισ. δολάρια. Αυτό σημαίνει ότι: Μέσα σε έξι μόλις μήνες από την εφαρμογή του Μνημονίου οι ξένες τράπεζες σε απόλυτη συνεργασία με την εγχώρια πλουτοκρατία, μείωσαν τις επισφάλειες στην Ελλάδα κατά 42%! Ξεφορτώθηκαν δηλαδή πάνω από 100 δισεκατομμύρια!
* Στον ένα χρόνο μετά το Μνημόνιο, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι είχαν φροντίσει οι τράπεζες τους να μην είναι εκτεθειμένες στην Ελλάδα με περισσότερα από 9 έως 15,5 και από 6 έως 10,2 δισ. ευρώ, αντίστοιχα (4).
* Στις 31/12/2011 η έκθεση των ξένων τραπεζών στο ελληνικό δημόσιο χρέος είχε πια μειωθεί, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας, μόλις στα 35 δισεκατομμύρια (από 252,1 πριν το Μνημόνιο)...


Εν ολίγοις, η πολιτική των Μνημονίων εξασφάλισε στους τραπεζίτες τον απαραίτητο χρόνο και τις απαραίτητες «διευκολύνσεις» για να οργανωθούν και να ξεφορτωθούν μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους, εισπράττοντας βέβαια παχυλούς τόκους. Έτσι, με την εφαρμογή του Μνημονίου, ντόπιοι και ξένοι δανειστές λεηλάτησαν τον ελληνικό λαό και παράλληλα, οι μεν έλαβαν πακτωλό «πακέτων», οι δε φρόντισαν να απαλλαγούν από μεγάλο μέρος των ελληνικών ομολόγων.

Αυτή είναι η ιστορία των «λαθών» της τρόικας. Δηλαδή: Ουδέν λάθος! Αντιθέτως το μόνο λάθος που υπάρχει είναι να παραμυθιαστούμε με τον  επικοινωνιακό κοπανιστό αέρα περί «λάθους». Που συντηρείται πολλαπλώς: Κι από εκείνους που μιλούν για «αξιοποίηση» αυτών των δήθεν «λαθών», κι από τους άλλους που αναζητούν «φίλους» ανάμεσα στα «βουβάλια» που τσακώνονται και αλληλοκατηγορούνται για «λάθη». Αλλά τα «βουβάλια» ένα λάθος δεν θα διαπράξουν ποτέ: Να διαλύσουν την ενότητά τους για χάρη των «βατράχων».


Σημειώσεις:
(1) Μιράντα Ξαφά, «Τελευταία επιλογή, η αναδιάρθρωση», «Καθημερινή», 30/1/2011.
(2) Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, έκθεση Δεκέμβρη 2010.
(3) Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, έκθεση Ιούνη 2011.
(4) Εκτιμήσεις της Goldman Sachs, «Ριζοσπάστης», 22/4/2011 και Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, «Καθημερινή», 12/6/2011.

Μια ρηξικέλευθη φορολογική πρόταση

Σήμερα το ιστολόγιο πρωτοπορεί, δίνοντας δείγμα πραγματικής κοινωνικής ευθύνης. Όπως είναι γνωστό, τούτη η γωνιά δεν περιορίζεται σε στείρα λαϊκίστικα τσιτάτα αλλά αναλύει τα ζητήματα σε βάθος και προτείνει διεξόδους. Το ίδιο κάνει και σήμερα.

Έτσι, λοιπόν, αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη όπως μέσα στο 2014 η χώρα αφ' ενός μεν συνεχίσει με αμείωτο ρυθμό την απαγκίστρωσή της από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και την υλοποίηση των μεγάλων μεταρρυθμίσεων αφ' ετέρου δε καταγράψει σοβαρό πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο θα "ρουμπώσει" όσους εξακολουθούν να μιλούν απαξιωτικά για τους έλληνες, προτείνουμε ένα πρωτοποριακό πακέτο φόρων και τελών, ένα πακέτο που θα αμβλύνει τις κοινωνικές αντιθέσεις και θα λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης. Στο πακέτο αυτό θα περιέχονται:

Α. Τέλη κίνησης πεζών (σε αντίστιξη προς τα υφιστάμενα τέλη κυκλοφορίας οχημάτων)
Με τον τρόπο αυτό αποκαθίσταται η αδικία να επιβαρύνονται μόνο τα κινούμενα οχήματα ενώ οι πεζοί δεν πληρώνουν δεκάρα. Με τα εισπραττόμενα τέλη θα κατασκευάζονται νέα και θα επισκευάζονται παλιά πεζοδρόμια, πάρκα, πλατείες και λοιποί χώροι στους οποίους κινούνται οι πεζοί. Τα τέλη θα είναι κυμαινόμενα, ανάλογα με την δυνατότητα κάθε πολίτη (π.χ. όσοι δεν έχουν αυτοκίνητο θα πληρώνουν παραπάνω, αφού γλιτώνουν τα τέλη κυκλοφορίας οχημάτων) ή την συχνότητα με την οποία κινείται (π.χ. οι καρδιοπαθείς θα πληρώνουν παραπάνω μιας και περπατάνε και άσκοπα και περισσότερο, οι φοιτητές θα πληρώνουν λιγώτερο γιατί συνήθως βαριούνται να πάρουν τα πόδια τους και μετακινούνται κυρίως με μηχανάκια κλπ). Η μεσοσταθμική επιβάρυνση για κάθε πεζό θα κυμαίνεται περί τα 10 ευρώ μηνιαίως. Από τα τέλη δεν θα απαλλάσσονται όσοι χρησιμοποιούν μαγκούρα, γκλίτσα ή δεκανίκια ενώ θα απαλλάσσονται όσοι μετακινούνται αποκλειστικά με αναπηρικό αμαξίδιο, αφού είναι γνωστό ότι η κυκλοφορία τέτοιων αμαξιδίων μέσα στις πόλεις είναι παντελώς αδύνατη.

Β. Τέλος ανεργίας (σε αντίστιξη προς το υφιστάμενο τέλος επιτηδεύματος)
Επειδή πολλοί επαγγελματίες κλείνουν τις επιχειρήσεις τους για να γλιτώσουν το βαρύτατο τέλος επιτηδεύματος, η θέσπιση του τέλους ανεργίας θα λειτουργήσει αποτρεπτικά στην περαιτέρω συρρίκνωση της αγοράς. Το τέλος θα επιβάλλεται σε όλους τους άνεργους που δεν επιδοτούνται από τον ΟΑΕΔ και θα κυμαίνεται στο ύψος τού τέλους επιτηδεύματος, δηλαδή στα δύο ευρώ ημερησίως περίπου. Συνταξιούχοι κάτω των 67 ετών θα καταβάλλουν το 50% του τέλους ανεργίας, ως ποινή για το ότι θα μπορούσαν να δουλεύουν αλλά προτίμησαν να τεμπελιάζουν. Για τις ανάγκες επιβολής τού φόρου, οι πτυχιούχοι φοιτητές θα λογίζονται ως άνεργοι αν δεν έχουν πιάσει δουλειά μέσα σε έξι μήνες από την λήψη τού πτυχίου τους.

Γ. Ειδικός φόρος υγείας (σε αντίστιξη προς τους ειδικούς φόρους καπνού και αλκοόλ)
Με αυτόν τον ειδικό φόρο αποκαθίσταται μια εξαιρετική αδικία εις βάρος των καπνιστών και των μπεκρήδων. Ο νομοθέτης έχει επιβάλλει -και σωστά- τους ειδικούς φόρους καπνού και αλκοόλ εις βάρος όσων καπνίζουν και όσων πίνουν, επειδή αυτοί αρρωσταίνουν συχνότερα και επιβαρύνουν το δημόσιο με την περίθαλψή τους. Όμως, εξ ίσου μεγάλη -ίσως δε και πολύ μεγαλύτερη- φύρα για τα δημόσια ταμεία αποτελούν και όσοι ούτε καπνίζουν ούτε πίνουν, μιας και ζούνε περισσότερο και εισπράττουν πολύ περισσότερες συντάξεις από πότες και καπνιστές. Ο ειδικός φόρος υγείας θα βεβαιώνεται μια φορά τον χρόνο (κατά την εκκαθάριση της ετήσιας φορολογικής δήλωσης) και θα βαρύνει όλους όσους δεν νοσηλεύθηκαν σε νοσοκομείο κατά την προηγούμενη χρονιά για ένα τουλάχιστον τριήμερο.

Δ. Ετήσια έκτακτη ζωδιακή εισφορά (σε αντίστιξη προς τις κάθε λογής έκτακτες εισφορές)
Η έκτακτη αυτή εισφορά θα επιβάλλεται μετά από εισήγηση αρμόδιας επιτροπής, την οποία θα αποτελούν εγνωσμένης αξίας αστρολόγοι (από Λίτσα Πατέρα μέχρι Νίκο Χορταρέα). Μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο κάθε Γενάρη η επιτροπή θα αποφαίνεται ποιο ζώδιο θα είναι το πλέον ευνοημένο τής χρονιάς και όσοι ανήκουν σ'αυτό θα βαρύνονται με το 100% τής εισφοράς. Το δεύτερο πιο ευνοημένο ζώδιο θα πληρώνει λιγώτερα (π.χ. 60%-75%) και το τρίτο ακόμη λιγώτερα (π.χ. 30%-50%). Συγκρινόμενη με τις υπόλοιπες, αυτή η έκτακτη εισφορά θεωρείται απολύτως δίκαιη και όσοι την θεωρούν παράλογη ας το χωνέψουν ότι δεν υπάρχει λογική έκτακτη εισφορά.

Ε. Ειδικό τέλος θανάτου (πρωτοποριακό τέλος, γι' αυτό δεν υπάρχει αντίστιξη)
Ιδιαίτερα χαμηλό τέλος, το οποίο επιβάλλεται όχι τόσο για εισπρακτικούς λόγους όσο για να βοηθάει τον πολίτη να συνειδητοποιεί την ματαιότητα των εγκοσμίων, γεγονός που τον κάνει να αποδέχεται ευκολώτερα όλους τους άλλους φόρους. Όσοι πιστεύουν σε παράδεισους, θα πληρώνουν ευχαρίστως μιας και στην άλλη ζωή θα έχουν ανταμοιβή. Όσοι δεν πιστεύουν πως υπάρχει ζωή πέραν του τάφου θα πληρώνουν επίσης ευχαρίστως, εφ' όσον όλα εδώ θα μείνουνε. Τέλος, όσοι πιστεύουν στην μετεμψύχωση θα πληρώνουν μεν με δυσφορία αλλά θα ικανοποιούνται στην σκέψη πως, όσα περισσέψουν, θα τα βρουν μπροστά τους όταν ξαναγυρίσουν.

Παρατήρηση: Επειδή η ονομασία αυτού του ειδικού τέλους ακούγεται λίγο μακάβρια, μπορεί ο νομοθέτης να του δώσει ένα πιο ποιητικό όνομα. Για παράδειγμα: Ε.Τ.Τ.Ε.Ο.Α. (ειδικό τέλος "τι είναι ο άνθρωπος", Ε.Τ.Ε.Τ.Χ. (ειδικό τέλος "εν τόπω χλοερώ"), Ε.Τ.Ε.Γ.Β (ειδικό τέλος "έχετε γεια βρυσούλες") κλπ


Υστερόγραφο: Την τελευταία -κυριολεκτικά- στιγμή απέσυρα την πρότασή μου για επιβολή "ειδικού τέλους μαλακίας". Παρ' ότι απ' αυτό το ειδικό τέλος περίμενα υψηλή εισπρακτικότητα (κυρίως από τους έλληνες ψηφοφόρους), δεν νομίζω ότι θα βρισκόταν η απαραίτητη πλειοψηφία που θα το ψήφιζε στην βουλή, μιας και θα επιβάρυνε ιδιαίτερα τους -θέσει ή δυνάμει- κυβερνητικούς βουλευτές.

Παροιμίες για...σκι!

- Τον λύκο τον κουρεύανε, [ενν.: κι εκείνος ρωτούσε] πούθε παν' τα πρόβατα.
- Ψωμί-φαΐ δεν έχουμε, ραπάνια για την όρεξη.
- Βρακί δεν έχει ο κώλος μας, μουνί γυρεύει ο πούτσος μας.
- Η γριά δεν είχε δόντια, ήθελε και παξιμάδια.
- Τί του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι.
- Ο κώλος μας ξεβράκωτος κι η σκούφια μας με φιόρα.
- Είδε η ψείρα σβέρκο αλώνι, περπατεί και καμαρώνει.
- Έμαθε να βελονιάζει και γαμεί τον μάστορή του.
- Άβρακος βρακί δεν είχε, τό 'βαλε και χέστηκε.
- Ας με λένε Βοϊβοντίνα [σ.σ.: σλαβική λέξη που σημαίνει δούκας] κι ας ψοφώ από την πείνα.
- Εβγήκε και το τζίτζιφο και παριστάν' το φρούτο.
- Ας πηδάμε κι ας γελάμε για να λεν' πως δεν πεινάμε.
- Ο άντρας μου 'ναι κερατάς μα 'γω καλή γυναίκα.
- Παπάς εγίνης Κώστα μου; Τό 'φερε η κατάρα.
- Βροντάν' όλα τα σίδερα, βροντάει κι η σακοράφα.
- Είπαμε κυρά να κλάνεις αλλά μη το παρακάνεις.
- Έμαθ' η γριά στο μέλι και θα φάει και το κουβέλι [σ.σ.: σλαβική λέξη που σημαίνει κυψέλη].
- Όλοι μιλούν για τ' άρματα κι ο Γιάννης για την πίτα.
- Καημό που το 'χει η ρίγανη που εκάη το καταρράχι.
- Αλλιώς μας τα 'λεγες παπά πριν σε χειροτονήσουν.
- Η γριά το μεσοχείμωνο ξυλάγγουρο γυρεύει.


Δεν ξέρω τι μ' έπιασε και, από χτες που άκουσα την είδηση, έχω θυμηθεί τόσες κι άλλες τόσες ελληνικές παροιμίες. Για ποιά είδηση λέω; Μα για την πρόταση των ξενοδόχων να κλείσουν τα σχολεία όλη την εβδομάδα τής Καθαρής Δευτέρας ώστε να μπορέσουν οι μαθητές να πάνε για...σκι!!!

Καλά, ε! Γουστάρω προχώ σκέψη, ρε σεις! Βλέπετε, τώρα που γλυκαθήκανε στην κονόμα οι ξενοδόχοι μετά τις πιένες τού περασμένου καλοκαιριού, κάθησαν και σκέφτηκαν: μετά το καρναβάλι τα ξενοδοχεία δεν έχουν δουλειά... τα λεωφορεία αράζουν καθ' όσον δεν γίνονται εκδρομές... γιατί να μη βρούμε έναν τρόπο να κονομήσουμε κατιτίς παραπάνω;

Τώρα, βέβαια κάποιοι αργοκίνητοι στο μυαλό θα ρωτήσουν γιατί οι ξενοδόχοι δεν σκέφτονταν κάτι τέτοιο τις προηγούμενες χρονιές που είχανε μεγαλύτερη οικονομική στριμούρα. Τσ...τσ...τσ... Μπα, σε καλό σας, όλα μασημένα τα θέλετε; Προσέξτε, λοιπόν: Άλλες χρονιές, με το που τελείωνε η τουριστική φούρια, οι ξενοδόχοι απολύανε το προσωπικό και κλείνανε τα ξενοδοχεία γιατί δεν τους συνέφερε να μένουν ανοιχτοί. Τώρα, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει, εφ' όσον το κόστος τού προσωπικού τους (δηλαδή, το βασικό τους έξοδο) έχει μειωθεί σχεδόν μέχρι μηδενισμού.

Πράγματι, δεν υπάρχουν πλέον οι συμβάσεις εργασίας ξενοδοχοϋπαλλήλων τις οποίες ξέραμε παλιά. Τώρα, στην καλύτερη περίπτωση, οι προσλήψεις γίνονται με ατομικές συμβάσεις τύπου υπογράφω για οχτάωρο και δουλεύω δωδεκάωρο με ένα πεντακοσάρικο. Λέω δε "στην καλύτερη περίπτωση", επειδή υπάρχουν και οι πενταμηνίτες, οι οποίοι πάνε τάχα για εκπαίδευση (εδώ γελάμε), πληρώνονται από το κράτος μερικές πενταροδεκάρες στο τέλος τού πεντάμηνου και δεν κοστίζουν μία στην επιχείρηση. Επίσης, μη ξεχνάμε ότι, εκτός από τους ντόπιους "εκπαιδευόμενους", υπάρχουν και οι ξένοι "μετεκπαιδευόμενοι" (θυμηθείτε τις σχετικές αποκαλύψεις τού περυσινού καλοκαιριού). Τέλος, ας θυμηθούμε εκείνη την κατάπτυστη αγγελία ξενοδόχου, ο οποίος ζητούσε καμαριέρες για να δουλέψουν "εθελοντικά" στο ξενοδοχείο του, με αντάλλαγμα ένα κρεββάτι για να κοιμούνται κι ένα πιάτο φαΐ.

Και καλά ως εδώ. Ας δεχτούμε ότι οι ξενοδόχοι έχουν τζάμπα εργαζόμενους και κρατάνε τα ξενοδοχεία τους ανοιχτά. Ποιοί θα πάνε χειμωνιάτικα για διακοπές, μωρέ; Οι άνεργοι και τα μπατίρια, που δεν πάνε διακοπές ούτε το καλοκαίρι; Ποιοί μαθητές θα πάνε για σκι, όταν στα περισσότερα σχολεία έχουν καταργηθεί ως και οι περίφημες "πενταήμερες", λόγω αδυναμίας των γονιών να επωμισθούν το έξοδο;

Όσο για τον υπουργό παιδείας, αυτό το πολιτικό σούργελο που λέγεται Αρβανιτόπουλος, άρχισε να κουβεντιάζει το θέμα με την υπουργό τουρισμού, το επίσης πολιτικό σούργελο που δεν θα γινόταν ούτε με μετεμψύχωση υπουργός αν δεν λεγόταν Κεφαλογιάννη. Εμ, πώς; Βάλανε θέμα οι μεγαλοξενοδόχοι και δεν θα ασχοληθεί ο υπουργός παιδείας; Και με τι θα ασχοληθεί, δηλαδή; Με τα αιτήματα των διδασκόντων και των διδασκομένων ή με τα σχολεία όλων των βαθμίδων που κλείνουν το ένα μετά το άλλο;

Εκείνο που δεν έχω μάθει ακόμη είναι αν οι ξενοδόχοι συνόδεψαν την πρότασή τους με παράλληλο αίτημα για κάποια...επιχορήγηση. Δεν μπορεί! Μια τόσο μεγάλη κοινωνική προσφορά πρέπει να επιδοτηθεί! Και, μάλιστα, ιδιαίτερα αβέρτα και γαλαντόμα!

------------------------------

Μεγάλος διαγωνισμός δίχως έπαθλο:  Σε περίπτωση που η πρόταση των ξενοδόχων γίνει δεκτή, ποιά από τις παραπάνω παροιμίες νομίζετε ότι ταιριάζει καλύτερα;

Για γέλια και για κλάμματα

Το είδα στην πρώτη σελίδα τού σημερινού Ριζοσπάστη και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Δεν λέω πως είχα συνηθίσει τις δημοκρατικές ευαισθησίες αυτού του ελεεινού κράτους αλλά τέτοιες εξόφθαλμες προσπάθειες νομιμοποίησης της παρανομίας, του αυταρχισμού και του ξεσκίσματος ακόμη και των απλών αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων εξακολουθούν να με εκπλήσσουν. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Υπάρχουν δυο κατηγορίες εργαζομένων: οι εξαρτημένα εργαζόμενοι (δηλαδή, οι μισθωτοί) και οι ανεξάρτητα εργαζόμενοι. Κι αν για τους πρώτους ως τόπος εργασίας νοείται η επαγγελματική εγκατάσταση του αφεντικού τους, για τους δεύτερους νοείται η διεύθυνση του μαγαζιού ή του γραφείου τους. Μόνο που κάποιοι ανεξάρτητα εργαζόμενοι είτε δεν τους συμφέρει να έχουν είτε δεν γίνεται να έχουν επαγγελματική εγκατάσταση. Για παράδειγμα:
- Όσοι είναι μεν ουσιαστικά εξαρτημένα εργαζόμενοι αλλά -ας είναι καλά οι αστικοί αντεργατικοί και αντιλαϊκοί νόμοι- θεωρούνται τυπικά ανεξάρτητοι, όπως είναι όσοι πληρώνονται "με μπλοκάκι". Ούτε ο ΟΑΕΕ δεν θεωρεί αυτούς τους φουκαράδες ως "ελεύθερους επαγγελματίες" και δεν τους ασφαλίζει υποχρεωτικά.
- Όσοι έχουν περιορισμένο πελατολόγιο. Αν π.χ. είσαι ασφαλειομεσίτης ή λογιστής κι έχεις καμμιά δεκαριά πελάτες όλους κι όλους, πώς να αντέξεις το κόστος ενός γραφείου;
- Οι αγρότες. Να θυμήσω ότι από την πρωτοχρονιά και δώθε, οι αγρότες θεωρούνται επαγγελματίες και είναι υποχρεωμένοι να κρατάνε βιβλία, να κόβουν τιμολόγια, να πληρώνουν ΦΠΑ κλπ. (σημ.: να δω τον μπαρμπα-Θάνο τον Ξεροτύρη να φτιάχνει συγκεντρωτικές τιμολογίων κι ας πεθάνω!). Τί να ορίσει ως επαγγελματική εγκατάσταση ο αγρότης; Την στάνη, το αλώνι ή το προτελευταίο κλήμα τού πέρα αμπελιού;

Όλοι αυτοί, λοιπόν, έχουν δικαίωμα να ορίσουν ως έδρα τής επιχείρησής τους (σημ.: άλατις! να κι επιχειρηματίας ο μπαρμπα-Θάνος!) το σπίτι τους. Αυτό είναι κάτι που δεν το απαγορεύει -και δεν το απαγόρευε ποτέ- ο νομοθέτης. Απολύτως λογικό, θα μου πείτε. Σωστά. Μόνο που εδώ αρχίζει ο παραλογισμός.

Σου λέει, λοιπόν, η εφορία: "Ωραία, κύριε, αφού έβαλες ως επαγγελματική έδρα το σπίτι σου, φέρε μου ένα χαρτί που να λέει ότι είναι δικό σου". Ναι, αλλά αν δεν είναι δικό σου και μένεις στο νοίκι; "Φέρε μου χαρτί από τον ιδιοκτήτη ότι σου επιτρέπει να το κάνεις επαγγελματική εγκατάσταση". Εκεί αρχίζεις να φορτώνεις. Τί "επαγγελματική εγκατάσταση" λέει ο μαλάκας; Ένα μπλοκάκι έχεις όλο κι όλο και κόβεις μια απόδειξη τον μήνα. Και δηλαδή, αν τα στηλώσει ο σπιτονοικοκύρης (δικαίωμά του δεν είναι;) και δεν σου δίνει τέτοιο χαρτί, τί κάνεις; Αλλάζεις σπίτι;

Ας πούμε, όμως, ότι είσαι τυχερός και δεν μένεις στο νοίκι αλλά στο σπίτι των γονιών σου. Μη βιάζεσαι! "Φέρε μου ένα χαρτί από τον πατέρα σου ή από την μάνα σου ή κι από τους δύο (ανάλογα σε ποιανού το όνομα είναι το σπίτι) ότι σου παραχωρούν ένα δωμάτιο να το κάνεις επαγγελματική εγκατάσταση". Εννοείται ότι μαζί μ' αυτό το χαρτί θα πας και αντίγραφο της δήλωσης Ε9 όπου ο γονιός έχει δηλώσει το ακίνητο, απόδειξη εξόφλησης Φόρου Ακίνητης Περιουσίας, πιστοποιητικό ενεργειακού ελέγχου κλπ.αλλά ας μη κολλήσουμε σ' αυτά τώρα κι ας θεωρήσουμε δεδομένο ότι οι γονείς σου σου δίνουν αυτό το χαρτί. Νομίζεις ότι τελείωσες; Αμ δε! Πρέπει ο γονιός να υπολογίσει το τεκμαρτό ενοίκιο για το δωμάτιο που -υποτίθεται πως- σου παραχωρεί και να πάει να πληρώσει το σχετικό χαρτόσημο (tip - προσφορά τού ιστολογίου: αφού ο νόμος δεν βάζει περιορισμούς, μπορεί να δηλωθεί ως επαγγελματική εγκατάσταση το μικρότερο δωμάτιο του σπιτιού, ακόμη και ο καμπινές -δεν υπάρχει απαγόρευση).

Παρένθεση: Επειδή δεν θέλω να σας κουράσω, ας μην εξετάσουμε την περίπτωση να μένετε μεν μαζί με τους γονείς σας αλλά σε νοικιασμένο σπίτι. Δοκιμάστε να μαντέψετε τι πρέπει να κάνετε... Κλείνει η παρένθεση.

Τα έκανες όλα αυτά και νομίζεις ότι τελείωσες; Ναι, αλλά λείπει μια λεπτομέρεια: πώς θα κάνει η εφορία έλεγχο στα βιβλία και στα χαρτιά σου; Αν είχες μαγαζί, θα άνοιγε την πόρτα ο εφοριακός, θα έμπαινε και θα σε ξετίναζε. Τώρα που έχεις ορίσει ως μαγαζί το σπίτι σου (και, μάλιστα, μοναχά ένα δωμάτιο ή τον καμπινέ), τί γίνεται; Μη φοβάσαι και για όλα έχει λύση ο νομοθέτης! Με την εγκύκλιο 1043052/297/08.04.1998, ορίζεται ότι πρέπει να υποβάλεις και υπεύθυνη δήλωση του Ν.1599/86 στην οποία θα αναφέρεται ότι "τα βιβλία και στοιχεία της επιχείρησης θα τίθενται στη διάθεση του φορολογικού ελέγχου κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες".



Πάμε τώρα να γελάσουμε και να κλάψουμε!

Πρώτα-πρώτα, τί εννοούμε ως "εργάσιμες ημέρες και ώρες"; Εργάσιμες για ποιόν; Για τον ελεγκτή ή για μένα; Έχει σημασία η διευκρίνηση διότι εγώ μπορεί να είμαι λογιστής-νυχτογάτσουλο και να ενημερώνω τα βιβλία των πελατών μου μεταξύ 2 και 5 το πρωί. Κέφι μου και καμποϋλήκι μου!

Υπάρχουν, όμως, πιο σοβαρά προβλήματα. Αν ανήκω σε αυτούς που δουλεύουν ως υπάλληλοι αλλά αμείβονται με μπλοκάκι, κατά τις "εργάσιμες ημέρες και ώρες" θα είμαι στην δουλειά μου. Αν είμαι ασφαλειομεσίτης κι έχω δέκα πελάτες όλους κι όλους, θα είμαι είτε στους δρόμους είτε σε κανένα καφενείο και δεν θα περιμένω μπαστακωμένος στο σπίτι μπας και θυμηθεί κανενός εφοριακού να περάσει για έλεγχο. Αν είμαι αγρότης, θα είμαι στο χωράφι μου ή στην στάνη να βάζω τις γίδες για μάρκαλο. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ποιός στα κομμάτια θα ανοίξει την πόρτα τού σπιτιού για να μπει μέσα ο εφοριακός; Η μάνα μου η κουφή; Και, μάλιστα, θα πρέπει όχι μόνο να του ανοίξει αλλά και να του δείξει πού έχω τα βιβλία μου;


Αλλά ας πάμε στο πρωτοσέλιδο για το οποίο έκανα λόγο στην εισαγωγή. Φαίνεται πως οι εφορίες βρήκαν τον τρόπο να λύσουν τα προβλήματα που μόλις αναφέραμε, βάζοντας τους ανυποψίαστους φορολογούμενους να κάνουν μια υπεύθυνη δήλωση όπου -ούτε λίγο ούτε πολύ- δίνουν το ελεύθερο στην εφορία να μπαίνει στο σπίτι τους όποτε γουστάρει! Θαυμάστε κείμενο:

"(...δηλώνω ότι) θα χρησιμοποιήσω την κατοικία μου και ως επαγγελματική στέγη [σ.σ.: καλά ως εδώ] κάνοντας άρση του ασύλου της κατοικίας [σ.σ.: αμάν!] όσον αφορά τουλάχιστον τις ΔΟΥ και ελεγκτικές αρχές [σ.σ.: προσοχή στο "τουλάχιστον"!] και ότι θέτω στη διάθεση του ελέγχου τα βιβλία και στοιχεία Κ.Β.Σ. [σ.σ.: το ότι ο Κ.Β.Σ. έχει καταργηθεί εδώ κι έναν χρόνο δεν έχει σημασία!] και γενικά θα δέχομαι το φορολογικό έλεγχο στις εργάσιμες [σ.σ.: για ποιόν;;;] ώρες της ημέρας - σχετ. έγγραφο 1043052/297/08.04.1998 αρθ.19 θέμα 79" [σ.σ.: το αναφερόμενο σχετ. έγγραφο δεν κάνει πουθενά λόγο για άρση τού ασύλου τής κατοικίας!]



Γαμάτο; Πότε άλλοτε ζητήθηκε από πολίτη να δηλώσει υπεύθυνα ότι παραιτείται από συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά του; Διότι το Σύνταγμα ορίζει σαφώς (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

- Άρθρο 9, παρ. 1: Η κατοικία του καθενός είναι άσυλο. Η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη. Καμία έρευνα δε γίνεται σε κατοικία, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος και πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της δικαστικής εξουσίας.

- Άρθρο 21, παρ. 1 & 2: Παν πρόσωπον δικαιούται εις τον σεβασμόν της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του, της κατοικίας του και της αλληλογραφίας του. Δεν επιτρέπεται να υπάρξη επέμβασις δημοσίας αρχής εν τη ασκήσει του δικαιώματος τούτου, εκτός εάν η επέμβασις αύτη προβλέπεται υπό του νόμου και αποτελεί μέτρον το οποίον, εις μίαν δημοκρατικήν κοινωνίαν, είναι αναγκαίον δια την εθνικήν ασφάλειαν, την δημοσίαν ασφάλειαν, την οικονομικήν ευημερίαν της χώρας, την προάσπισιν της τάξεως και την πρόληψιν ποινικών παραβάσεων (...)


Και κάτι τελευταίο. Όσοι γνωρίζουν δυο αράδες νομικά, ξέρουν καλά ότι (α) οποιαδήποτε συμφωνία καταστρατηγεί τον νόμο είναι άκυρη και (β) ουδείς δύναται να παραιτηθεί έστω και με την θέλησή του από οποιοδήποτε δικαίωμα του δίνει ο νόμος. Πόσο έγκυρη είναι, λοιπόν, αυτή η μαλακισμένη υπεύθυνη δήλωση; Η απάντηση είναι προφανής.

Το μόνο που κατάφεραν οι εμπνευστές αυτού του ηληθιογραφήματος είναι να προσυπογράψουν αυτό που μόλις προχτές γράφαμε σε τούτη την γωνιά για τον Θεοχάρη και το "κράτος δικαίου": το έχουν και αυτοί χεσμένο.

Γιάννη, ξέχνα το!

Είναι γεγονός ότι τον έχουμε ξεσκίσει από τούτην εδώ την γωνιά. Για τον υπουργό των οικονομικών λέω, τον Γιάννη "ροκ" Στουρνάρα, τον οποίο έχω άχτι από την εποχή που, ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας, μεθόδευσε το ξεπούλημά της στην γαλλική Credit Agricole. Όντως, του έχω σούρει το κατεβατό και όχι άδικα. Όμως...

Όμως, για να μη γίνομαι απάνθρωπα σκληρός, είναι φορές που τον ψιλολυπάμαι. Ξέρετε τι παναπεί να εκτελείς κατά γράμμα τις εντολές των από πάνω, δίχως να ιδρώνει το αφτί σου για τα μπινελίκια των από κάτω, αλλά στο τέλος να κάνεις μια τρύπα στο νερό και να καταντάς να σου τα χώνουν και οι από πάνω; Εκεί σε πιάνει το παράπονο: "ρε παιδιά, αφού έκανα ό,τι ακριβώς μου ζητήσατε, τί φταίω που βγήκε μάπα το καρπούζι;"

Να, για παράδειγμα, διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο στους Financial Times και τον λυπήθηκε η ψυχή μου. Το άρθρο είχε τίτλο "Ο Γιάννης Στουρνάρας πιέζει την τρόικα να μαλακώσει τις απαιτήσεις της από την Ελλάδα" και....τί να τα λέμε τώρα;...παρά λίγο να βάλω τα κλάμματα μαζί του. Και τι δεν είπε ο φουκαράς! Τι ότι η κυβέρνηση έχει μείνει με 153 βουλευτές και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πέσει αν πάει να περάσει άλλα μέτρα... τι ότι το επί πλέον ένα δισεκατομμύριο που ζητάει η τρόικα δεν μαζεύεται με τίποτε... τι ότι η αγορά δεν λειτουργεί όσο μένουν εδώ οι τροϊκανοί επειδή ο κόσμος τούς φοβάται... τι ότι με την ανεργία στο 27% δεν μπορείς να πάρεις μέτρα για περαιτέρω περικοπές... τι ότι είναι και η μανούλα του άρρωστη... τι ότι πεινάνε και τα παιδάκια του... Δε βαριέστε! Κανένας δεν συγκινήθηκε.

Εκεί, όμως, που τα δάκρυά μου τρέξανε ποτάμι καθώς διάβαζα, ήταν στις τελευταίες παραγράφους τού άρθρου. Επιτρέψτε μου να τις παραθέσω αυτολεξεί και είμαι σίγουρος ότι θα συγκινηθείτε και σεις:

Πράγματι, ο κ. Στουρνάρας είπε ότι δέχθηκε πίεση από την διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ και τον επί κεφαλής τού κλιμακίου τού ΔΝΤ στην Ελλάδα Πάουλ Τόμσεν, για να ζητήσει από άλλους ηγέτες χωρών τής ευρωζώνης – συμπεριλαμβανομένου του γερμανού υπουργού οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – να δεχτούν "κούρεμα" των μνημονιακών δανείων.

«Ο Πάουλ και η Λαγκάρντ είπαν ότι έπρεπε [να σταθώ] από την πλευρά τους», θυμήθηκε. «Είπα: ''εντάξει, αλλά το να έρθω από την πλευρά σας είναι αυτό που θα βοηθούσε πραγματικά την Ελλάδα, όμως αυτό είναι κάτι ολότελα αδύνατο''. Ο Σόιμπλε μού είπε: ''Γιάννη, ξέχνα το''. Έτσι, αυτό δεν μπορεί να γίνει, οπότε τί μπορώ να κάνω;»

Ανατρίχιασα. Τέτοια αδιέξοδα ούτε στον χειρότερο εχθρό μου δεν εύχομαι. Πας να εξυπηρετήσεις την Λαγκάρντ, σε φτύνει ο Σόιμπλε... πας να κάνεις το χατήρι τής Μέρκελ, σου τραβάει σφαλιάρα ο Τόμσεν... πας να τα βρεις με τους έξω, σε βρίζουν οι μέσα... Ποιανού την καρδιά να φτιάξεις και ποιανού να χαλάσεις...


Όμως, ξέρεις κάτι, ρε συ Γιάννη; Αυτό το "Γιάννη, ξέχνα το" δεν στο λέει μόνο ο Σόιμπλε. Στο λένε και στο ξαναλένε μερικά εκατομμύρια κάτοικοι ετούτου του δύσμοιρου τόπου, κάθε φορά που πας να βάλεις το χέρι σου στην τσέπη τους. Όπως, επίσης, στο λένε μερικοί που νογάνε, κάθε φορά που κάνεις λόγο για "τελευταία μέτρα", για "έξοδο στις αγορές", για "πρωτογενή πλεονάσματα" ή για "ιστορικά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις". Και όσο για τον Σόιμπλε, χεσ' τον. Αλλά για όλους τους άλλους, διάολε, πώς γίνεται και δεν ιδρώνει το αφτί σου; Πώς γίνεται να έχουν όλοι αυτοί άδικο κι εσύ μόνο να έχεις δίκιο; Γίνεται; Χμμ... μάλλον όχι. Γι' αυτό σου λέω:

Γιάννη, ξέχνα το!