Μπρεχτικά

Το σύνθημα του εφετεινού φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, του 39ου στην σειρά, είναι παρμένο από τον Μπρεχτ: "Άλλαξε τον κόσμο. Τό 'χει ανάγκη". Σαν το είδα, δυο πράγματα πέρασαν από το μυαλό μου. Το πρώτο ήταν ο στίχος τού Γκάτσου από τον -πολυφορεμένο τελευταία- "Κεμάλ", εκείνο το μοιρολατρικό "Καληνύχτα, Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει με τίποτα", το οποίο μου κάθεται στον λαιμό ("σιγά μη τον αφήσω ανάλλαχτο, τον πούστη", που λέει κι ο φίλος μου ο Γιώργος). Το δεύτερο ήταν το σύνθημα του περυσινού, του 38ου φεστιβάλ, επίσης παρμένο από τον Μπρεχτ: "Δώσε το χέρι σ' όποιον σηκώνεται". Και σαν να μην έφταναν αυτά, μπαίνοντας χτες βράδυ στον χώρο τού φεστιβάλ, το μάτι μου καρφώθηκε σε έναν τεράστιο πίνακα με άλλο ένα μπρεχτικό απόφθεγμα: "Ο πόλεμός τους γεννιέται από την ειρήνη τους, όπως ο γιος από την μάνα". Μοιραία, λοιπόν, αναρωτήθηκα αν υπάρχει κάτι για το οποίο δεν έχει μιλήσει αυτός ο μεγάλος γερμανός ποιητής, φιλόσοφος και δραματουργός.

Κάπως έτσι, βρέθηκα σήμερα το πρωί να κατεβάζω από την βιβλιοθήκη μου τα βιβλία τού Μπρεχτ και να ανατρέχω σε φράσεις και στίχους που είχα σημειωμένα από καιρό. Και για να μη πάει χαμένος τόσος χρόνος, σκέφτηκα το σημερινό μου σημείωμα να είναι...μπρεχτικό:

- Τί σημασία έχει η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;

- Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές / κι ήθελα να φωνάξω "σταματήστε!", / μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές / μ' άκουσα να φωνάζω "προχωρήστε!".

- Απ' όλες τις αμφισβητήσεις ομορφότερη είναι σαν οι φοβισμένοι κι οι αδύνατοι σηκώνουν κεφάλι και παύουν να πιστεύουν στην δύναμη των τυράννων.

- Γιατί να λέμε "βίαια" τα νερά ενός ποταμού κι όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;

- Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούνε ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος: έχουνε κιόλας φάει.

- Όταν αυτοί που βρίσκονται ψηλά μιλάνε για ειρήνη, ο απλός λαός ξέρει πως έρχεται πόλεμος. Όταν αυτοί που είναι ψηλά καταριούνται τον πόλεμο, οι διαταγές για επιστράτευση έχουν υπογραφεί.

- Τι νόημα έχουν οι πολιτείες, χτισμένες δίχως τη σοφία του λαού;

- Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι, είσαστε χαμένοι. Φίλος σας είναι η αλλαγή, η αντίφαση σύμμαχός σας. Αυτό που έχετε απαρνηθείτε το και πάρτε αυτό που σας αρνιούνται.

- Την πρώτη φορά που ιστορήσαμε πως αργοσφάζανε τους φίλους μας, κραυγή φρίκης αντήχησε. Είχανε, τότε, σφάξει εκατό. Μα όταν σφάξαν χίλιους και η σφαγή δεν είχε τελειωμό, απλώθηκε σιωπή. Όταν οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή, κανένας πια δεν φωνάζει: Σταματήστε! Όταν σωρεύονται τα εγκλήματα, γίνονται αόρατα. Όταν οι πόνοι γίνονται αβάσταχτοι, δεν ακούγονται πια οι κραυγές. Και οι κραυγές πέφτουν κι αυτές σαν καλοκαιρινή βροχή.

- Κάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας. Ποιός πλήρωσε τα έξοδα;

- Οι άνθρωποι παραείναι ανθεκτικοί, αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι σε θέση να κάνουν υπερβολικά πολλά σε βάρος του εαυτού τους. Αντέχουν υπερβολικά πολύ.

- Μη φοβάστε τόσο πολύ το θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή.

- Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής, είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται.

- Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

- Είδα το παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σα νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρομούσε νέες μυρωδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε πριν ξαναμυρίσει. 

- Ρώτησαν τον κ.Κ.: Τί φτιάχνετε τώρα; Ο κ.Κ. αποκρίθηκε: Κουράζομαι πάρα πολύ, ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου.


Φυσικά, από ένα μπρεχτικό ανθολόγιο δεν θα μπορούσε να λείψει το παρακάτω πασίγνωστο ποίημα, το οποίο αφιερώνω σε όσους μένουν αμέτοχοι σε κοινές δράσεις (π.χ. απεργίες) επειδή τάχατες αυτοί δεν κινδυνεύουν:

Όταν ήρθαν να πάρουν τους εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν εβραίος.
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν φυλάκισαν τους ομοφυλόφιλους, δεν έκανα τίποτα, γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος.
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου... (*)



(*) Για να λέμε τα πράγματα σωστά, αυτό το ποίημα είναι βασισμένο σε ένα παρομοίου περιεχομένου ποίημα του γερμανού πάστορα Μάρτιν Νιεμέλλερ. Ο Μπρεχτ, προκειμένου να κάνει το ποίημα πιο ζωηρό, άλλαξε όσους στίχους τού Νιεμέλλερ θεωρούσε άτονους: ο στίχος "όταν ήρθαν να πάρουν τους ρωμαιοκαθολικούς, δεν αντέδρασα, γιατί ήμουν προτεστάντης" αφιερώθηκε στους ομοφυλόφιλους, οι "σοσιαλιστές" τού πάστορα έγιναν "κομμουνιστές" και, κάπου ανάμεσα, βρήκαν θέση και οι τσιγγάνοι.

Ρουφοκαβλίεφ (ή κάπως έτσι...)

Το κακό με τους αγώνες μπάσκετ είναι ότι κατά την διάρκειά τους γίνονται τάιμ άουτ. Τώρα βέβαια, θα με ρωτήσετε γιατί είναι κακό πράγμα τα τάιμ άουτ. Ε, πώς; Πείτε ότι παρακολουθείτε έναν τέτοιο αγώνα από την τηλεόραση. Δεν κάνετε ζάππινγκ κατά την διάρκεια των τάιμ άουτ; Κάνετε. Λογικό μεν, επικίνδυνο δε. Κάκιστη συνήθεια. Κόφτε την! Αμέσως! Κόφτε την διότι δεν ξέρετε πού μπορείτε να πέσετε κάνοντας ζάππινγκ.

Εγώ, χτες βράδυ, έπεσα στις ειδήσεις τού Μέγκα. Η οθόνη χωρισμένη στην μέση. Αριστερά, η Όλγα (μία είναι η Όλγα), με το ίδιο όπως πάντα ξινό ύφος και το ίδιο όπως πάντα χαϊμαλί στον λαιμό. Δεξιά, η εγνωσμένης αξίας και υψηλοτάτου επιπέδου ρεπόρτερ Ράνια Τζίμα, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά. Σκοπός τού ρεπορτάζ ήταν να μας ενημερώσει για την επίσκεψη που δέχτηκε ο Μηταράκης (ο υφυπουργός ανάπτυξης, ντε!) από τον ρώσο μεγιστάνα Ρουφοκαβλίεφ (ή κάπως έτσι, δεν θυμάμαι πώς ακριβώς λεγόταν), ο οποίος ενδιαφέρεται για επενδύσεις στην Ελλάδα. Ομολογώ ότι παρασύρθηκα, παγιδευμένος από το πλατύ χαμόγελο της Ράνιας και κόλλησα:

(...) Σύμφωνα με πληροφορίες, τα στελέχη του υπουργείου ανάπτυξης έδειξαν στοιχεία στον Ρουφοκαβλίεφ (σ.σ.: ή κάπως έτσι, δεν θυμάμαι πώς ακριβώς λεγόταν) για την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας. Να θυμήσουμε ότι η προσωπική του περιουσία ξεπερνά ίσως και τα 10 δισεκατομμύρια, άρα υπάρχει περιθώριο για σκέψεις για επενδύσεις. Ο ίδιος, απ' ό,τι φαίνεται, εξετάζει επενδύσεις, κυρίως στο κομμάτι τού τουρισμού, σε σύνθετα τουριστικά καταλύματα αλλά και σε μαρίνες. Και, βεβαίως, ανανεώθηκε το ραντεβού για επαφές και με τους εκπροσώπους τού Invest in Greece (...)

Κι ενώ προσπαθούσα να χωνέψω αυτό που άκουσα, το χαμόγελο της Ράνιας πλάτυνε ακόμη περισσότερο, καθώς μας ενημέρωνε ότι, λίγη ώρα αργότερα, ο υφυπουργός συναντήθηκε με επενδυτές από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι οποίοι ενδιαφέρονται όχι μόνο για επενδύσεις στον τόπο μας αλλά και για την συμμετοχή τους στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων. Εκεί ήταν που συνήλθα κι άρχισα να βρίζω φωνάζοντας. Η γυναίκα μου πετάχτηκε έντρομη από την κουζίνα και άρπαξε το τασάκι από μπροστά μου.

- Τί έπαθες, χριστιανέ μου και κάνεις έτσι; Μας άκουσε όλη η γειτονιά...


Καταλάβατε; Είναι είδηση για πλατειά χαμόγελα το ότι ο υφυπουργός συνάντησε έναν κάποιον Ρουφοκαβλίεφ (ή κάπως έτσι, δεν θυμάμαι πώς ακριβώς λεγόταν) για να συζητήσουνε πώς θα μας ξεπουλήσουνε μια ώρα αρχύτερα. Έχει -λένε- πάνω από 10 δισ. περιουσία ο Ρουφοκαβλίεφ (ή κάπως έτσι, δεν θυμάμαι πώς ακριβώς λεγόταν), την οποία απέκτησε με τον ιδρώτα του. Δηλαδή, ας είναι καλά οι σοβιετικοί πολίτες που τα μαζεύανε τόσες δεκαετίες αλλά κι εκείνη η καραλουμπίνα ο μπεκρής ο Γέλτσιν. Χάρη σ' αυτούς βρεθήκανε και κάνουνε τα κόζια τους σήμερα κάτι Ρουφοκαβλίεφ (ή κάπως έτσι, δεν θυμάμαι πώς ακριβώς λεγόταν), κάτι Αμπράμοβιτς και κάτι άλλα τέτοια μουσούδια. Φυσικά, εμάς δεν μας κόφτουν κάτι τέτοια. Στα παπάρια μας. Αρκεί να φωνίσει ο άνθρωπος.


ΥΓ:  Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, θυμήθηκα ποιος είναι αυτός ο Ρουφοκαβλίεφ (ή κάπως έτσι, δεν θυμάμαι πώς ακριβώς λεγόταν). Είναι ο τύπος που αγόρασε τον Σκορπιό τού Ωνάση. Άντε ντε, να ηρεμήσω ο άνθρωπος! Κακώς συγχίστηκα που ολόκληρος υφυπουργός φέρθηκε σαν πωλητής σε συνοικιακό εμπορικό κι έκατσε να κουβεντιάσει με δαύτον, λες και δεν υπάρχουν υπηρεσίες αρμόδιες για τέτοια θέματα. Εδώ, στα τέλη του περασμένου Ιούνη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός έκατσε να κουβεντιάσει με τον Ρουφοκαβλίεφ (ή κάπως έτσι, δεν θυμάμαι πώς ακριβώς λεγόταν) για την επίλυση των σχετικών με την αγοραπωλησία τού Σκορπιού νομικών εκκρεμοτήτων. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας σε ρόλο "διαλιέχτε!" και "ό,τι πάρεις ένα τάλληρο!" κι εγώ συγχίστηκα με τον Μηταράκη; Ήμαρτον.

Φουκαρά τηλεθεατή μου...

Μήπως μπορείς να μου πεις, καλέ μου τηλεθεατή, τί ακριβώς κατάλαβες για την απεργία που έχουν προκηρύξει οι εκπαιδευτικοί;

Αν παρακολούθησες όσα "ανέλυσε" ο Πορτοσάλτε, πρέπει να κατάλαβες ότι έχουμε να κάνουμε με μια "πολιτική απεργία". Έτσι εκριβώς την χαρακτήρισε ο πολυπράγμων και δοκησίσοφος Αρούλης τού Σκάι: πολιτική απεργία. Δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με μια απεργία η οποία έχει ως κύριο -αν όχι μοναδικό- στόχο της να ρίξει την κυβέρνηση.

Αν εμβάθυνες σε όσα παρουσίασε ο Αρβανιτόπουλος (ο υπουργός παιδείας, ντε!), πρέπει να κατέληξες ότι οι εκπαιδευτικοί εξανίστανται επειδή είχαν καλομάθει στο αραλίκι και τώρα έρχεται η ευνομούμενη πολιτεία να τους χαλάσει το βόλεμα. Εν τάξει, μπορεί να διώχτηκαν από τις θέσεις τους ("κινητοποιήθηκαν" είναι η βλακώδης λέξη που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση) μερικές χιλιάδες εκπαιδευτικοί αλλά δεν πρόκειται να μείνει κανένας άνεργος μιας και, σύμφωνα με τον υπουργό, "για τους συναδέλφους που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, έχει -όπως γνωρίζετε ήδη- ληφθεί μέριμνα, ώστε αυτοί που έχουν να κάνουν με επαγγέλματα υγείας, και αυτό είναι περίπου το 60% του αριθμού, να απορροφηθούν από Οργανισμούς του Υπουργείου Υγείας. Αλλά γίνεται μεγάλη προσπάθεια, ούτως ώστε και οι υπόλοιποι να απορροφηθούν από άλλους Οργανισμούς του Δημοσίου, αλλά και υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας που σχετίζονται με την κατάρτιση".

Αν βρέθηκες σε συζητήσεις καφενιακού επιπέδου (σαν αυτές στις οποίες ειδικεύονται κανάλια τύπου Κόντρα, Έξτρα κλπ), μάλλον έχεις σιγουρευτεί ότι οι εκπαιδευτικοί απεργούν επειδή αβγάτισε το εβδομαδιαίο ωράριό τους κατά 2 μόλις ώρες. Και, φυσικά, τους σιχάθηκες, έτσι; Λογικόν. Πώς τολμούν να διαμαρτύρονται για 18 ώρες δουλειά την εβδομάδα ενώ έχουν και 3 μήνες καθησιό τον χρόνο;

Αν πάλι ανήκεις σ' εκείνους που εμβαθύνουν στην μελέτη των εφημερίδων, έχεις ήδη σχηματίσει την άποψη ότι οι εκπαιδευτικοί δεν αποτελούν παρά μια κλειστή κάστα βολεμένων, οι οποίοι δεν διστάζουν να παίξουν με την μόρφωση και το μέλλον των παιδιών σου προκειμένου να μη βάλουν ούτε στο παραμικρό πλάτη σε όσα βάσανα περνάει ο υπόλοιπος λαός.


Φουκαρά μου...

Προφανώς, οι ενισχυμένες δόσεις τηλεαποβλακωτικού έχουν αμβλύνει την κριτική σου ικανότητα. Αλήθεια, σκέφτηκες ποτέ την χοντροπαπαριά τού Πορτοσάλτε περί "πολιτικής απεργίας"; Φυσικά και η απεργία είναι πολιτική. Όπως πολιτική είναι κάθε απεργία. Όπως πολιτική είναι κάθε πράξη τής καθημερινότητας. Βλέπεις, η τηλεφλόμωση σε έκανε να ξεχάσεις τον αφορισμό τού Αριστοτέλη, τον οποίο είχες μάθει στο σχολείο: "φύσει μεν έστιν άνθρωπος ζώον πολιτικόν" (= ο άνθρωπος εκ φύσεως υπάρχει ως πολιτικό ον). Είναι, λοιπόν, φυσικό κάθε ενέργεια αυτού του "πολιτικού όντος" να είναι πολιτική. Ακριβώς όπως όλες οι απεργίες του.

Επίσης, αδυνατείς να καταλάβεις ότι ο Αρβανιτόπουλος σε δουλεύει, υποτιμώντας την νοημοσύνη σου. Αν απλώς έστελνε τους εκπαιδευτικούς στα σπίτια τους, θα μπορούσες να σκεφτείς ότι έτσι το κράτος θα εξοικονομούσε χρήματα. Όταν, όμως, σου λέει ότι θα τους στείλει για δουλειά στο υπουργείο υγείας ή σε άλλους φορείς του δημοσίου, τί καταλαβαίνεις; Προφανώς ότι υπάρχει επάρκεια εκπαιδευτικών, οπότε καλά τους κάνουν και τους στέλνουν να δουλέψουν ως νοσοκόμες.

Αν έχεις παιδιά ή αν δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που τελείωσες το σχολείο, θα έπρεπε να ήξερες ότι όχι απλώς δεν υπήρχε επάρκεια εκπαιδευτικών αλλ', αντιθέτως, υπήρχαν μεγάλες ελλείψεις σε διδάσκοντες. Αλλά κι αν ακόμη δεν έχεις καμμιά σχέση με τα σχολεία, σίγουρα θα έχεις ακούσει κάτι για "αναπληρωτές" ή για "ωρομίσθιους" καθηγητές, δηλαδή για εκπαιδευτικούς που δεν είχαν προσληφθεί ως μόνιμοι αλλά καλούνταν να συμπληρώσουν τσάτρα-πάτρα τα όποια κενά. Τώρα πώς διάβολο γίνεται να συμπληρώθηκαν όλα τα κενά ως διά μαγείας ώστε να υπάρχει πλέον περίσσευμα μόνιμου διδακτικού προσωπικού, αυτό μόνο ο Αρβανιτόπουλος μπορεί να το εξηγήσει.

Πάμε παρακάτω. Αλήθεια, πιστεύεις ότι οι εκπαιδευτικοί δουλεύουν 18 ώρες την εβδομάδα; Πιστεύεις, δηλαδή, ότι η δουλειά τους αρχίζει και τελειώνει στο μάθημα που κάνουν μέσα στην τάξη; Δεν καταλαβαίνεις ότι για να ανεβεί στην έδρα οποιοσδήποτε καθηγητής, έχει ξοδέψει αμέτρητες ώρες για διάβασμα στο σπίτι του; Δεν καταλαβαίνεις ότι χρειάζεται ολόκληρο απόγευμα για να ετοιμάσει το πρόχειρο διαγώνισμα που θα βάλει την επόμενη μέρα ή για να διορθώσει τα γραπτά των μαθητών του από το διαγώνισμα που έβαλε χτες; Δεν καταλαβαίνεις ότι πρέπει να κάνει κι ένα σωρό δουλειές εκτός διδασκαλίας, από το να πάει στην επιθεώρηση για την αλληλογραφία μέχρι να ενημερώσει το πρωτόκολλο του σχολείου κι από το να συμπληρώσει τις καρτέλλες των μαθητών μέχρι να πάει στην τράπεζα να πληρώσει το ΙΚΑ της καθαρίστριας;

Αλλά κι αυτά να μη καταλαβαίνεις (ίσως επειδή απλώς δεν στα είχε πει ποτέ κανείς και δεν τα ήξερες), γιατί είσαι έτοιμος να φτύσεις στα μούτρα έναν ολόκληρο κλάδο πως τάχα απεργεί για να μη δουλέψει δυο ώρες παραπάνω; Στο κάτω-κάτω, από πότε είναι δεδομένο πως πρέπει να δουλέψω δυο ώρες παραπάνω με τα ίδια λεφτά; Μήπως πρέπει να σκεφτείς πως, μετά το παραπανίσιο δίωρο των εκπαιδευτικών, θα ακολουθήσουν παραπανίσια δίωρα και για τους γιατρούς ή για τους τελωνειακούς ή για τις πωλήτριες του μπακάλικου της γειτονιάς σου;


Είπα πολλά και πρέπει να σταματήσω. Θα κλείσω με κάτι που έγραψα και τις προάλλες: αν επί ζητημάτων παιδείας διαφωνούν οι εκπαιδευτικοί με το κράτος και την κυβέρνηση, δεν μπορεί να έχουν άδικο οι εκπαιδευτικοί! Τουλάχιστον, αυτό υποδεικνύει η απλή λογική.


Άσκηση για το μυαλό: Κάποτε, φουκαρά τηλεθεατή μου, σε τούτον τον τόπο γίνονταν πορείες και διαδηλώσεις με αίτημα την δαπάνη ενός ποσοστού τού ΑΕΠ για την Παιδεία. Ψάξε να μάθεις ποιο ήταν εκείνο το ποσοστό και σύγκρινέ το με το 1% που έχει βάλει ως στόχο η κυβέρνηση μερικές δεκαετίες αργότερα. Έτσι, ίσως καταλάβεις γιατί η απεργία των εκπαιδευτικών όχι απλώς ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ αλλά χρειάζεται και την δική σου στήριξη.

Η πραγματικά αξιομνημόνευτη "11η Σεπτέμβρη"

Σήμερα ο Σεπτέμβρης έχει 11. Βάζω στοίχημα ότι η αστική ενημέρωση θα μας πιπιλίσει το μυαλό με το χτύπημα στους "δίδυμους πύργους" τής Νέας Υόρκης το 2001, μια μέρα σαν σήμερα. Κανένας δεν πρόκειται να ασχοληθεί με το ότι σήμερα συμπληρώνονται 40 χρόνια από μια άλλη, σημαντικώτερη "11η Σεπτέμβρη". Εκείνη του 1973, όταν η αμερικανοκίνητη χούντα τού στρατηγού Αουγκούστο Πινοτσέτ κατέλυε την ελευθερία στην Χιλή, δολοφονούσε τον εκλεγμένο πρόεδρο Σαλβαδόρ Αγιέντε και εγκαθιστούσε μια από τις πιο σκληρές δικτατορίες που γνώρισε ποτέ η πολύπαθη Νότια Αμερική.

«...Το πραξικόπημα του Πινοτσέτ εκδηλώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, όποτε θέλω να αναφερθώ στα γεγονότα του 2001, επιμένω να μιλάω για "χτύπημα στους δίδυμους πύργους" και όχι για "11η Σεπτεμβρίου". Για μένα, "11η Σεπτεμβρίου" θα σημαίνει πάντοτε το πισώπλατο χτύπημα των ΗΠΑ στην δημοκρατία και όχι το χτύπημα που δέχτηκαν οι ίδιες οι ΗΠΑ είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα.»

Αυτά γράφαμε σε τούτην εδώ την γωνιά στις 8 Νοεμβρίου 2011, στα πλαίσια των κειμένων για τον νεοφιλελευθερισμό ("Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού - 13. Το τριπλό σοκ της Χιλής"). Σ' εκείνο το κείμενο είχαμε καταδείξει τον τρόπο με τον οποίο οι χιλιανοί κεφαλαιοκράτες οργάνωσαν -σε μια θαυμαστή συνεργασία με τα "παιδιά του Σικάγου" και τους ομολόγους τους των ΗΠΑ- την επέλαση της καπιταλιστικής λαίλαπας πάνω στο "ματωμένο κορμί τής Χιλής" (για να παραφράσω τον Εδουάρδο Γκαλλεάνο). Σήμερα, ημέρα μνήμης, θα σημειώσω δυο-τρία πράγματα παραπάνω για εκείνη την 11η Σεπτέμβρη του 1973.

Ο Αγιέντε δεν ήταν κομμουνιστής, όπως δεν είναι κομμουνιστές όλοι εκείνοι οι πρόεδροι των νοτιοαμερικανικών χωρών οι οποίοι έχουν κατά καιρούς μπει στα μαύρα κατάστιχα των ΗΠΑ (π.χ. Τσάβες, Λούλα, Μοράλες, Κίρσνερ αλλά και Περόν, Πας κλπ). Όμως, το γεγονός ότι εννοούσε να μη θέλει να γίνει μαριονέττα των ΗΠΑ, ήταν αρκετό για τα πολιτειακά γεράκια να επιδιώκουν την ανατροπή του.

Ο Αγιέντε εκλέχτηκε πρόεδρος της Χιλής ως επί κεφαλής τού "Λαϊκού Μετώπου", ενός συνασπισμού κομμάτων όπου συμμετείχαν χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, αριστεροί κι αριστερίζοντες, ριζοσπάστες κλπ. Από την σύστασή του, το "Λαϊκό Μέτωπο" φάνταζε ως κάτι το πραγματικά επαναστατικό. Μόνο που όλοι εκείνοι που το στήριζαν, πίστευαν πως θα μπορούσαν να διαφεντέψουν τον τόπο τους βασιζόμενοι στις παλιές δομές. Θεωρούσαν, δηλαδή, ότι θα μπορούσαν να κάνουν το αστικό κράτος να δουλέψει για τα συμφέροντα του λαού. Έκαναν το ίδιο λάθος που έχουν κάνει πολλοί πριν απ' αυτούς και που (δυστυχώς) θα κάνουν κι άλλοι τόσοι στο μέλλον, παραβλέποντας μια από τις βασικές αρχές του Μαρξ: καμμιά λαϊκή επανάσταση δεν μπορεί να βελτιώσει και να εκμεταλλευτεί για λογαριασμό της τις δομές τού συστήματος που θέλει να ανατρέψει, οπότε το πρώτο που πρέπει να κάνει μια τέτοια επανάσταση είναι να τσακίσει όλες αυτές τις δομές κι ύστερα να χτίσει τις δικές της. Κραυγαλέο παράδειγμα αυτού του ατοπήματος είναι το γεγονός ότι ο ίδιος ο Αγιέντε τοποθέτησε στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων της χώρας τον μελλοντικό δήμιό του: τον στρατηγό Αουγκούστο Πινοτσέτ.

Τελικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες τα κατάφεραν. Υπό την καθοδήγηση του διαβόητου υπουργού τους των εξωτερικών, του Χένρυ Κίσσιντζερ, ο Πινοτσέτ κινήθηκε κατά του Αγιέντε. Οι στρατιωτικοί δεν δίστασαν να βομβαρδίσουν το προεδρικό μέγαρο, όπου βρισκόταν απομονωμένος ο εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας, ο οποίος τελικά δολοφονήθηκε. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 η Χιλή σκεπάστηκε από ένα χουντικό σκοτάδι, το οποίο κράτησε μέχρι το 1990. Μέσα σ' αυτά τα 17 χρόνια, 40.000 άτομα φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν ενώ πάνω από 3.000 εκτιμάται ότι δολοφονήθηκαν.

Τα στοιχεία που ήρθαν στο φως μετά την πτώση τής χούντας, απέδειξαν περίτρανα ότι ο Πινοτσέτ καθοδηγήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι σ' αυτή την καθοδήγηση έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο ο Κίσσιντζερ. Όταν έγιναν γνωστά αυτά τα στοιχεία, το ανώτατο δικαστήριο της Χιλής ζήτησε την προσαγωγή τού Κίσσιντζερ. Φυσικά, το αίτημα αυτό ουδέποτε ικανοποιήθηκε. Πάντως, μιλάμε για το ίδιο δικαστήριο, το οποίο στις αρχές τού 2005 προσήγαγε τον Πινοτσέτ ως κατηγορούμενο για βασανιστήρια και μαζικές εκτελέσεις, τον δίκασε και τον...αθώωσε.


ΥΓ: Επειδή η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, στα τέλη Νοεμβρίου 2005, ο...αθώος για εγκλήματα κατά της δημοκρατίας και της ελευθερίας Πινοτσέτ συνελήφθη "α λα Καπόνε" για... φορολογικές απάτες και τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό. Τον Δεκέμβριο της επόμενης χρονιάς, ο πρώην δικτάτορας μπήκε εσπευσμένα στο κρατικό νοσοκομείο τού Σαντιάγο για εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Τριάντα χρόνια πρωτύτερα, η χούντα είχε ιδιωτικοποιήσει αυτό το νοσοκομείο αλλά ο Πινοτσέτ δεν πλήρωσε δεκάρα για την εγχείρησή του, μιας και το νοσοκομείο είχε εν τω μεταξύ ξαναγίνει κρατικό. Μέσα σ' αυτό το νοσοκομείο, στις 10 Δεκεμβρίου, ο Πινοτσέτ πέθανε (επί τέλους!) στα 90 χρόνια του.

Νά 'τανε το '21

Ο μεν κύριος Βενιζέλος, ο συγκυβερνήτης του κ. Σαμαρά, είναι αυτός που σε όλους τους τόνους έχει δηλώσει: «Ευτυχώς που έχουμε τεθεί υπό έλεγχο από την τρόικα» (δηλώσεις από βήματος Βουλής, 21/9/2011)...

Ο δε κύριος Παπανδρέου είναι αυτός που σχετικά νωρίς, ήδη από το 1999, με την ιδιότητα του υπουργού Εξωτερικών, δήλωνε: «Η Ελλάδα δεν έχει ταμπού στην εκχώρηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων στην ΕΕ» (δηλώσεις στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στο Τάμπερε, Οκτώβρης 1999)...

Οσο για τον κύριο Στουρνάρα, αυτός, όπως είπε τις προάλλες στη Βουλή, όσα ζούμε τα αντιλαμβάνεται σαν «σχεδόν δώρο»...


Να, όμως, που ο κύριος Σαμαράς, κατά την ομιλία του το περασμένο Σάββατο, μας υποσχέθηκε «παλιγγενεσία». Πότε; Μα ενόψει του... 2021! Ως εκ τούτου ο κ. Σαμαράς είχε την καλοσύνη να μας προσκαλέσει από τώρα στο «success story - πάρτι» του, ώστε, όπως είπε

«το 2021 να γιορτάσουμε όχι απλώς τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, αλλά και την αναγέννηση της χώρας μας! Να γιορτάσουμε μια Ελλάδα πιο ελεύθερη, πιο σίγουρη για τον εαυτό της, με ηγετικούς ρόλους στην περιοχή της, με μεγαλύτερη επιρροή στην Ευρώπη και σεβαστή απ' όλους»...


Μόνο που, μιας και φτάσανε να ομιλούνε περί «παλιγγενεσίας» σε ένα λαό που την ίδια ώρα τον εξαθλιώνουν, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι είναι ο κ. Σαμαράς αυτός που πλέον ως πρωθυπουργός εφαρμόζει τη δανειακή σύμβαση με τους εταίρους, η οποία αναφέρει:

α) «Η παρούσα Σύμβαση καθώς και κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση που τυχόν προκύψει από την παρούσα ή σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο»...

β) «Με την παρούσα ο Δανειολήπτης (σ.σ.: η Ελλάδα) αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».


Συγκρίνοντας τώρα αυτά που λένε με αυτά που στην πραγματικότητα κάνουν, προκύπτουν δύο βασικά συμπεράσματα.

Πρώτο συμπέρασμα: Η ελληνική πλουτοκρατία και το πολιτικό της προσωπικό πιστοποιούν ότι είναι άξιοι της ιστορίας τους. Από τα γεννοφάσκια τους, άλλωστε, έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα για να διασφαλίσουν τα κέρδη της και να διατηρήσουν την εξουσία της. Οπως αμέσως μετά την κήρυξη της Επανάστασης του '21 η πλουτοκρατία έδωσε ως εγγύηση για τα δάνεια που έλαβε από τους δανειστές τη γη της σκλαβωμένης ακόμα Ελλάδας, έτσι επί κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πρόσθεσε στην πληθώρα των αστικών διακρατικών της σχέσεων μια ακόμα σύμβαση, με την οποία «εγγυήθηκε» ότι κατά την 200ή επέτειο της Επανάστασης του 1821, τα «νιτερέσα» της με τους δανειστές θα λύνονται, κατά το σύνηθες, με το... αγγλικό δίκαιο. Φρόντισε, δε, να απαλλάξει από περιττές έγνοιες τον ελληνικό λαό, ο οποίος κατοικεί σε μια χώρα η οποία δε διαθέτει καμία ασυλία έναντι των ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών - δανειστών, όσον αφορά τα περιουσιακά της στοιχεία, είτε πρόκειται για τα υπάρχοντα είτε για όσα πιθανόν αποκτήσει στο μέλλον! Μάλιστα, αυτοί που μας τάζουν ότι στα 200 χρόνια από την Επανάσταση του '21 θα μας φέρουν την «αναγέννηση» της Ελλάδας, έφτασαν μέχρι και τον τοίχο της Καισαριανής να τον βγάζουν στο σφυρί! Πρόκειται για εξέλιξη απόλυτα συνεπή, αν κριθεί με βάση την ποιότητα της τάξης που κυβερνά.

Δεύτερο συμπέρασμα: Τα μοναδικά λόγια του πρωθυπουργού κατά τον μονόλογό του από το βήμα της ΔΕΘ, η φράση του που περιγράφει με πλήρη ακρίβεια τι είναι αυτό που ζούμε, η φράση που - πραγματικά - αξίζει να την συγκρατήσει ο ελληνικός λαός, είναι η φράση του κυρίου Σαμαρά πως τα όσα ζούμε «είναι ένα ανεπανάληπτο, πρωτοφανές ρεσιτάλ του πιο ανυπόφορου λαϊκισμού και της πιο κραυγαλέας υποκρισίας»!

[Από την στήλη τού Νίκου Μπογιόπουλου "Ημεροδρόμος Ρίζος" στον σημερινό Ριζοσπάστη]

Η δημοκρατία; Ποιά δημοκρατία;

Κατ' αρχάς, επιτρέψτε μου να δηλώσω ευθέως ότι δεν είμαι οπαδός τής "δημοκρατίας", όσο κι αν κάποιοι κραυγάζουν και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πως τάχα πρόκειται για το καλύτερο πολίτευμα. Προκαλώ όλους αυτούς να μου δείξουν μια πραγματική δημοκρατία, άσχετα από τόπο και χρόνο. Ας μου πουν, για παράδειγμα, ότι δημοκρατία ήταν αυτό που είχε η Γουαδελούπη το 1378, το Παντζάμπ το 536 ή η Αθήνα το 430 π.Χ. Είμαι απολύτως σίγουρος ότι θα δυσκολευτούν να απαντήσουν στην πρόκλησή μου.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην διεθνή επιστημονική ορολογία δεν συναντάται πουθενά πλέον ο όρος "δημοκρατία" σκέτος. Η πρώτη προσπάθεια των πολιτικών φιλοσόφων να υπερβούν το πρόβλημα ήταν η χρήση τής περίφρασης "κοινοβουλευτική δημοκρατία" αλλά κι αυτή φάνηκε αδόκιμη. Έτσι, σήμερα χρησιμοποιείται ο ακόμη περισσότερο περιοριστικός όρος "αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία" (βλέπε κείμενα των Χάιζελμπλουμ, Τσόμσκυ κλπ).

Στο σημείο αυτό ας κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στην περίφημη "άμεση δημοκρατία" τής αρχαίας Αθήνας, επειδή χρησιμοποιείται συχνά τόσο από τους ημιμαθείς όσο και από τους απανταχού "ελληναράδες". Μιλάμε για ένα πολίτευμα για το οποίο πολλοί ισχυρίζονται πως θα έπρεπε να αποτελεί υπόδειγμα για τις σημερινές κοινωνίες. Μόνο που όλοι αυτοί ξεχνούν να σημειώσουν πως σ' εκείνη την "άμεση δημοκρατία" είχαν δικαίωμα συμμετοχής μόνο οι ελεύθεροι άνδρες αθηναίοι. Με δεδομένο ότι τότε στην Αθήνα ζούσαν κάπου 10-12 χιλιάδες ελεύθεροι πολίτες και καμμιά διακοσαριά χιλιάδες δούλοι, δεν καταλαβαίνω πως θεωρείται "υποδειγματικό" ένα πολίτευμα το οποίο έδινε λόγο σε 5-6 χιλιάδες άντρες και στερούσε αυτό το δικαίωμα από δεκάδες χιλιάδες άλλους πολίτες, οι οποίοι είχαν την "ατυχία" να είναι είτε γυναίκες είτε δούλοι. Για να μη θυμηθώ την τύχη που είχαν οι Μήλιοι, όταν αποφάσισαν να αποχωρήσουν από την περίφημη Αθηναϊκή Συμμαχία. Εκείνο το πολίτευμα χαρακτηρίστηκε (όχι άδικα) ως "δουλοκτητική δημοκρατία". Για περισσότερες λεπτομέρειες, παραπέμπω στο εξαιρετικό βιβλιαράκι τού αείμνηστου Θανάση Παπαρήγα "Η αρχαία δουλοκτητική δημοκρατία" (Σϋγχρονη Εποχή, σελ. 77, τιμή 6 ευρώ).

Αλλά ας αφήσουμε την φιλοσοφία. Είναι σαφές ότι στην "δημοκρατία" δεν πιστεύουν ούτε καν εκείνοι οι οποίοι -υποτίθεται πως- είναι ταγμένοι να την υπηρετούν. Την καλύτερη απόδειξη γι' αυτό αποτελούν οι απανωτές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, με την οποία το σημερινό καθεστώς τής χώρας διοικεί τον τόπο, παρακάμπτοντας και αυτόν ακόμη τον -σχεδόν ανύπαρκτο, έτσι κι αλλοιώς- κοινοβουλευτικό έλεγχο. Τελευταίο παράδειγμα του πόσο έχουν χεσμένη την "δημοκρατία" τους οι ίδιοι οι αστοί, αποτελούν οι πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού στο χτεσινό "Έθνος της Κυριακής". Ο δημοσιογράφος ρώτησε "Φοβάστε «κοινοβουλευτικό ατύχημα»; Δηλαδή βουλευτές της πλειοψηφίας να αρνηθούν να στηρίξουν νομοσχέδιο της κυβέρνησης;" και ο Σαμαράς απάντησε:

"Ακόμα και η συζήτηση για πρόωρες εκλογές αυτήν τη στιγμή αποσταθεροποιεί τη χώρα! Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει κάποιος κυβερνητικός βουλευτής που θα αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση και τη χώρα. Το έχουν δείξει, άλλωστε, ως τώρα. Με μεγάλη ευθύνη και σοβαρότητα. Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν «ατύχημα». Θα ήταν δολιοφθορά!"

Τί έχουμε εδώ, λοιπόν; Σε μια "αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία" θεωρείται αποσταθεροποιητική ακόμη και η συζήτηση για εκλογές, οι οποίες -υποτίθεται πως- αποτελούν την πεμπτουσία της δημοκρατίας! Προσέξτε τον παραλογισμό: οι αστοί από την μια κατηγορούν τα σοβιετικά καθεστώτα για την μη διεξαγωγή εκλογών κι από την άλλη ισχυρίζονται ότι οι εκλογές αποσταθεροποιούν μια χώρα, η οποία μάλιστα δεν βρίσκεται σε συνθήκες επαναστατικής διαδικασίας. Και είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός (δηλαδή, ο επί κεφαλής τής τάξης η οποία -υποτίθεται πως- στηρίζει την "δημοκρατία") ο οποίος δηλώνει πως η οποιαδήποτε διαφωνία οποιουδήποτε -εκλεγμένου!- βουλευτή συνιστά δολιοφθορά εις βάρος της χώρας!


Ας τελειώνουμε με τα παραμύθια. Κάποτε πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αυτό το καθεστώς που μας παρουσιάζεται ως "δημοκρατία" δεν συνιστά παρά "δικτατορία τού κεφαλαίου". Πρόκειται σαφώς για ένα καθεστώς το οποίο φτιάχτηκε για να διασφαλίζει τα συμφέροντα των ολίγων. Συνεπώς, θεωρώ απολύτως λογικό όχι μόνο να μη κόπτομαι για την υπεράσπιση αυτού του καθεστώτος αλλά να το σιχαίνομαι και να απεργάζομαι την ανατροπή του.

Στο κάτω-κάτω, αντί για την δικτατορία των ολίγων τού κεφαλαίου, προτιμώ την δικτατορία των πολλών. Την δικτατορία τού προλεταριάτου.

Ανατομία ενός ρεπορτάζ

Αν ήταν στο χέρι μου, θα διέγραφα την συχνότητα του Σκάι από το τηλεκοντρόλ τής τηλεόρασης. Για το ότι δεν το έχω κάνει (ακόμη), ας χρωστάνε χάρη στην σύζυγο. "Εσύ να μη το βλέπεις, εμένα μ' αρέσουν τα ντοκυμανταίρ που βάζει". Μα, φυσικά και δεν το βλέπω, αγάπη μου. Αλλά πάνω στο ζάππινγκ με το συν-πλην, όλο και κάποια Κοσιώνη θα δω, όλο και κάποιος Μπάμπης θα με δαιμονίσει, όλο και κάποιος Πορδοσάλτες θα με φορτώσει, όλο και κάποιος Τσιόδρας θα με ζοχαδιάσει, όλο και κάποιος Alexis θα μου ανεβάσει τα γράδα...

Κάπως έτσι την έπαθα και χτες βράδυ. Όπως χαζολόγαγα, περιμένοντας να δω το ματσάκι τής Εθνικής, το έρριξα στην καναλότσαρκα και τσουπ, νά 'τος ο Σκάι, π' ανάθεμά τον. Στην οθόνη νεάνις τις ποζάρει μπροστά από την βιβλιοθήκη της και εμφανώς παπαγαλίζει το μάθημά της. "Είναι λογικό οι καθηγητές να θέλουν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και να κάνουν το επάγγελμά τους καλύτερο, όμως αυτό να μη γίνεται εις βάρος των μαθητών γιατί πολλά παιδιά δεν έχουν την δυνατότητα να πάνε σε κάποιο ιδιωτικό κέντρο, σε κάποιο φροντιστήριο". Και καλά, το κοριτσάκι δεν νογάει γιατί γίνεται η απεργία, απλώς λέει αυτά που "πρέπει" να πει. Όμως, δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ κάτι απλό: πού στο διάολο το ξετρύπωσε η ρεπόρτερ τού Σκάι αυτό το κοριτσάκι; Έτσι, στην τύχη; Βγήκε, να πούμε, στον δρόμο, βάρεσε ένα κουδούνι στο κούτουπο και μπήκε στο ξένο σπίτι με το μαρκούτσι της;

Η ρεπόρτερ μπήκε και σε άλλο σπίτι. Εδώ έπεσε πάνω σε αγόρι, καθισμένο στο γραφείο του, με την οθόνη τού υπολογιστή στην αρχική σελίδα των γουίντοους. Μέχρι ν' αρχίσει ο νεαρός το λογύδριό του, η οθόνη είχε σβήσει. "Δυο ώρες σχολείο είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Οι καθηγητές, οι οποίοι γνωρίζουνε πώς είναι οι πανελλήνιες, έχουνε περάσει πολλοί μαθητές, άρα πιστεύω ότι οι απεργίες θα επηρεάσουν κατά πολύ ίσως κι εμάς της Γ' Λυκείου γιατί ίσως μείνουμε πίσω στην ύλη, ίσως τελικά να μην είμαστε ιδιαίτερα καλά προετοιμασμένοι". Ράβδος εν γωνία, έξω βρέχει. Και που δουλεύανε οι καθηγητές, αγόρι μου, τί έγινε; Εσύ δυο λέξεις στην σειρά να βάλεις και μια σύνταξη της προκοπής να κάνεις δεν το κατάφερες, οπότε τί κακό να πάθεις με την απεργία; Χέσ' την!

Το ρεπορτάζ συνεχίστηκε και σε τρίτο σπίτι. Αυτή την φορά, η ομιλούσα νεάνις δεν έχει βιβλιοθήκη για φόντο αλλά ένα πόστερ τού Αϊνστάιν. "Δεν μπορούνε να κάνουνε όπως και τώρα με τις πανελλήνιες που ήταν τα παιδιά σε αγωνία -θα μπορέσουμε να δώσουμε πανελλήνιες;- κόπους εννέα μηνών να καταστραφούν όλα από μια απεργία των καθηγητών. Θα πρέπει να σκέφτονται και τους άλλους, όχι μόνο τον εαυτό τους". Παραβλέπω το ανύπαρκτο συντακτικό. Παραβλέπω και την ευθεία σύνδεση αυτής της απεργίας μ' εκείνη του Μαΐου, η οποία ούτε καν προκηρύχθηκε. Θα ήθελα όμως να ρωτήσω το κοριτσάκι αν αυτό το "πρέπει να σκέφτονται και τους άλλους, όχι μόνο τον εαυτό τους" ισχύει μόνο για τους καθηγητές και αν αυτή σκέφτεται κάποιον άλλο εκτός από τον εαυτό της.

Ο καημός τής ευτραφούς ρεπόρτερ ξεχείλιζε, καθώς συνέδεε τα κομμάτια του ρεπορτάζ παρλάροντας. "Ανάστατοι είναι οι γονείς...", "αγωνία στους μαθητές...", "η αδυναμία πολλών γονέων να πληρώσουν φροντιστήρια για να καλύψουν τα κενά...". Τελικά, άφησε τα σπίτια και πήρε τους δρόμους. Πρώτο θύμα της, μια περαστική. "Τα παιδιά πρέπει να σπουδάσουν και πρέπει να μάθουν κάτι. Είναι άδικο να γίνονται τέτοιες απεργίες όλη την ώρα". Ωραία τα είπε η μαντάμ αλλά μου άφησε αναπάντητες απορίες. Όταν λέμε "όλη την ώρα", τί ακριβώς εννοούμε; Κάθε πότε είναι δίκαιο να γίνονται τέτοιες απεργίες; Αν τέτοιες απεργίες είναι άδικο να γίνονται, ποιές απεργίες είναι δίκαιο να γίνονται; Κι αυτό το "κάτι" που πρέπει να μάθουν τα παιδιά, σε τί ακριβώς συνίσταται; Περιλαμβάνει και τον διαφορικό λογισμό, ας πούμε; Ή αρκεί το πυθαγόρειο θεώρημα;

Σειρά πήρε παππούς τις, σοβαρός και κοτσονάτος. "Τα παιδιά πρέπει να μάθουν γράμματα και πρέπει οι κύριοι καθηγητές να ρίξουν στο κρασί τους νερό". Προφανώς, ο παππούς δεν έχει μάθει ότι πάει καιρός που οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν λεφτά ούτε για κρασί. Μάλιστα, σε λιγάκι, μετά την ιδιωτικοποίηση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης, δεν θα έχουν ούτε για νερό αλλά τότε δεν θα είναι μόνο οι εκπαιδευτικοί που θα κορακιάσουν.

Κάπου εδώ το ρεπορτάζ ολοκλήρωσε τον σκοπό του, ο οποίος ήταν να καταγραφεί μια λαϊκή απαρέσκεια για την απεργία που προγραμματίζουν οι εκπαιδευτικοί. Έτσι, στην οθόνη έσκασε μούρη εκείνη η βλακίστατη η Βούλτεψη, προκειμένου να εντυπωθεί στον τηλεθεατή η ιδέα ότι η Βούλτεψη συμφωνεί με τον λαό. Δυστυχώς, δεν μπορώ να σας πω περισσότερα. Μη έχοντας πολλές επιλογές, αποφάσισα να αλλάξω κανάλι (η άλλη επιλογή ήταν να πετάξω το τασάκι στην οθόνη).


Έτσι γίνονται τα ρεπορτάζ. Έχουμε θέμα την απεργία των εκπαιδευτικών; απευθυνόμαστε σε μαθητές, σε νοικοκυρές, σε παππούδες, σε ταξιτζήδες, σε ψιλικατζήδες, σε πουτάνες κλπ αλλά όχι σε εκπαιδευτικούς. Απεργούν οι εφοριακοί; βγάζουμε γιαγιάδες, χασάπηδες, ποδοσφαιριστές, ζητιάνους, καμπαρετζούδες κλπ αλλά όχι εφοριακούς. Ξεσηκώνονται οι σκουπιδιαραίοι; ζητάμε την γνώμη των περιπτεράδων, των λιμενεργατών, των παπάδων κλπ αλλά -προς θεού!- δεν δίνουμε μικρόφωνο σε σκουπιδιάρη ούτε με σφαίρες.

Κλείνω με δυο λέξεις προς τους μαθητές οι οποίοι -βαλτοί ή όχι- μίλησαν στο ρεπορτάζ που προανέφερα. Παιδιά, οι καθηγητές σας γνωρίζουν καλύτερα από σας τα προβλήματα της παιδείας, πιστέψτε με. Και, δεύτερον, εάν επί ζητημάτων παιδείας διαφωνούν η κυβέρνηση και το κράτος με την εκπαιδευτική κοινότητα, να είσαστε σίγουροι ότι δεν μπορεί να έχουν το άδικο οι εκπαιδευτικοί. Δεν είναι λογικό, βρε αδερφέ.