Καρα-σαξές στόρυ, λέμε!

Προσοχή! Ο παρακάτω πίνακας αποτυπώνει καραμπινάτα το πόσο έπιασαν τόπο οι θυσίες τού ελληνικού λαού, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας:

Πίνακας Παγκόσμιας Ανταγωνιστικότητας 2012 - 2013 και συγκρίσεις με την περίοδο 2011 - 2012 Πηγή: The Global Competitiveness Report 2012 - 2013, επεξεργασία ΣΕΠΕ, 10/2012 © 2012 World Economic Forum.

Προσέξτε πώς καμαρώνει η Ελλάδα στην 96η θέση, κάτω από μερικές μεγάλες δυνάμεις της παγκόσμιας οικονομίας (π.χ. Μογγολία, Ονδούρα, Αλβανία (!), Καμπότζη, Βιετνάμ, Σρι Λάνκα, Ρουάντα (!!), Καζακστάν, Μπαρμπάντος κλπ) και δίπλα-δίπλα σε κολοσσούς όπως η Γκαμπόν και το Τατζικιστάν. Το ότι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι καταχωρισμένες με πιο ανοιχτόχρωμα γράμματα, θα σας διευκολύνει να διαπιστώσετε ότι η χώρα μας είναι τελευταία μεταξύ των 27 χωρών τής Ε.Ε.

Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της επιτυχίας, πρέπει να σημειώσουμε ότι, στην ίδια λίστα, ήμασταν πέρυσι 90οι, πρόπερσι 83οι και το 2008 (προ κρίσεως) 65οι. Δείτε την εντυπωσιακή μας πορεία στον επόμενο πίνακα και προσέξτε την κατρακύλα τής τελευταίας τετραετίας, παρά το τσάκισμα της τιμής τής εργατικής δύναμης κατά την ίδια περίοδο και το οποίο υποτίθεται ότι επιβλήθηκε ακριβώς για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητά μας ως χώρα:
 

Η κατάταξη της Ελλάδας σύμφωνα με το Δείκτη Παγκόσμιας Ανταγωνιστικότητας 2001 - 2012, Πηγή: The Global Competitiveness Report 2012 - 2013, επεξεργασία ΣΕΠΕ, 10/2012 © 2012 World Economic Forum.

Κατόπιν αυτών, είναι σαφές ότι η χώρα σώθηκε από την κυβέρνηση με τα τρία κόμματα (σ.σ.: τώρα έχουν γίνει τα τρία δύο) υπό την ηγεσία τού κυρίου Σαμαρά, η οποία ολοκλήρωσε το σωτήριο έργο τής προηγούμενης τρικομματικής κυβέρνησης του κυρίου Παπαδήμου, η οποία υλοποίησε τις εθνοσωτήριες πρωτοβουλίες τής προηγούμενης σοσιαλιστικής κυβέρνησης του κυρίου Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου, η οποία συνέχισε τα επιτυχημένα βήματα της νέας (τότε) διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή του Β΄, η οποία διαχειρίστηκε αποτελεσματικά τις εθνοσωτήριες επιλογές τής -σοσιαλιστικής επίσης- κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Σημίτη, η οποία μας ενέταξε επιτυχώς στην ευρωζώνη, προκειμένου να ξεκινήσει η μεγαλειώδης μας πορεία προς την σωτηρία τής χώρας.

Με τόσους εμπνευσμένους σωτήρες που έχουν παρελάσει ως ηγέτες τούτου του δύσμοιρου τόπου, η κατηφορική πορεία τής γραμμούλας στο παραπάνω διάγραμμα δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Το σαξές στόρυ ήταν προδιαγεγραμμένο από παλιά...

Ανεργία και...ράβδος εν γωνία

Τον Άντριου Όσβαλντ τον ξέρετε; Όχι; Κακώς. Κάκιστα. Ο άνθρωπος πάει για το επόμενο νόμπελ οικονομίας κι εσείς δεν τον ξέρετε; Α πα πα! Για να σας δώσω να καταλάβετε... πώς λέμε ότι ο τάδε ερευνητής εντόπισε το χρωμόσωμα το οποίο δημιουργεί την πλατυποδία; Έ, λοιπόν, ο Όσβαλντ εντόπισε το στοιχείο το οποίο δημιουργεί την ανεργία! Ποιό είναι αυτό; Δεν το φαντάζεστε καν: η ιδιοκατοίκηση! 

Ομολογώ ότι έπεσα ξερός όταν διάβασα το συγκεκριμένο άρθρο του επιφανούς αυτού ανδρός, όπως αυτό δημοσιεύθηκε μεταφρασμένο στον ιστοτόπο Capital.gr. Θεωρώ αυτονόητο ότι θα ακολουθήσετε τον διασύνδεσμο και θα το διαβάσετε ολόκληρο επιμελώς αλλά επιτρέψτε μου να σημειώσω και να σχολιάσω εδώ μερικά συγκλονιστικά εδάφια:

Ξεκινούμε επισημαίνοντας ότι ένα στοιχειώδες διάγραμμα διασποράς για τις βιομηχανικές χώρες αποκαλύπτει έναν ισχυρό συσχετισμό μεταξύ της ιδιοκατοίκησης και της ανεργίας. Όπως είναι γνωστό, η Ελβετία έχει 3% ανεργία και 30% ιδιοκατοίκηση, ενώ η Ισπανία έχει 25% ανεργία και 80% ποσοστό ιδιοκατοίκησης.
*** Αυτά είναι! Ή να είσαι πούστης (με την αισχροτάτη έννοια της λέξης) ή να μην είσαι. Ως μέτρο σύγκρισης ούτε Ιταλία παίρνεις, ούτε Αγγλία, ούτε Ζιμπάμπουε. Ελβετία παίρνεις. 100% γκαρραντί. Φυσικά, ξεχνάς όλες τις άλλες παραμέτρους, οι οποίες χαρακτηρίζουν αυτό το -κατά την γνώμη μου- πλέον τεχνητό κράτος στον κόσμο, το οποίο απολαμβάνει της διεθνούς προστασίας από τους πάντες και από τα πάντα (ούτε ο Χίτλερ δεν τόλμησε να παραβιάσει τα σύνορά του!).

... ανακαλύπτουμε ότι ένα χαμηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης, είναι ένας ισχυρός προγνωστικός παράγοντας για την ανεργία. Το μέγεθος της εκτιμώμενης επιδρασης είναι εντυπωσιακό: ο διπλασιασμός της ιδιοκατοίκησης συνδέεται με τον υπερδιπλασιασμό της μακροχρόνιας ανεργίας.
*** Είναι σαφές τι εννοεί ο ποιητής. Κατ' αρχάς, υπονοεί ότι οι εργαζόμενοι σκέφτονται περίπου ως εξής: δουλεύω σαν σκλάβος μέχρι να φτιάξω το σπιτάκι μου κι ύστερα αράζω για να ξεκουραστώ. Και, επομένως, εννοεί ότι δουλειές υπάρχουν αλλά οι βολεμένοι με το σπιτάκι τους αρνούνται να πάνε να δουλέψουν. Βεβαίως, ο ποιητής μπερδεύει τεχνηέντως τις έννοιες ανεργία και αεργία αλλά, αν δεν το έκανε, τί σκατά ποιητής θα ήταν;

Δεν είμαστε σίγουροι τι εξηγεί αυτό τον συσχετισμό. Αλλά αποδεικνύουμε, χρησιμοποιώντας διάφορα μικροσύνολα δεδομένων, ότι η υψηλότερη ιδιοκατοίκηση οδηγεί σε χαμηλότερη κινητικότητα του εργατικού δυναμικού, μεγαλύτερους χρόνους μετακίνησης προς την εργασία, και έναν χαμηλότερο ρυθμό σχηματισμού των επιχειρήσεων.
*** Λογική η έλλειψη σιγουριάς. Καθ' όσον, αν ο ποιητής ήταν σίγουρος, θα έπρεπε να μας δώσει και μια επιστημονική ερμηνεία, η οποία -προφανώς- δεν υπάρχει. Πρόσεξτε, όμως, τα επί μέρους συμπεράσματα: χαμηλώτερη κινητικότητα (αν έχεις δικό σου σπίτι στο Καρπενήσι, δεν ξεκουνιέσαι να πας στην Μανωλάδα να μαζέψεις φράουλες), μεγαλύτεροι χρόνοι μετακίνησης προς την εργασία (αν δεν είχες δικό σου σπίτι κι εύρισκες δουλειά στην Ελευσίνα, δεν θα ξόδευες καθημερνά μιάμιση ώρα στο πήγαιν'-έλα αλλά θα νοίκιαζες 2-3 μήνες μια κάμαρα εκεί, την οποία θα άλλαζες με μια άλλη νοικιασμένη κάμαρα στην Νάουσα όταν θα πήγαινες εκεί για να μαζέψεις ροδάκινα) και χαμηλώτερο ρυθμό σχηματισμού επιχειρήσεων (αυτό ομολογώ ότι δεν το καταλαβαίνω αλλά για να το λέει ο ποιητής, κάτι παραπάνω από μένα θα ξέρει).

Η ώθησή μας, όπου θα χρειαστεί περαιτέρω δουλειά, είναι ότι η αγορά κατοικία ασκεί ισχυρές εξωτερικότητες στην αγορά εργασίας. Αυτό δεν θα είχε προκαλέσει έκπληξη στον Milton Friedman, ο οποίος, στα κείμενά του για το φυσικό ποσοστό ανεργίας, έδωσε έμφαση στην ανάγκη για την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού σε μια αποτελεσματική οικονομία.
*** Πες το ντε! Πες το και μας έσκασες! Άμα το λέει κι ο Φρήντμαν, εν τάξει! Να γίνουμε, λοιπόν, στρατιωτάκια στην υπηρεσία του κεφαλαίου και να είμαστε διατεθειμένοι να τρέξουμε όπου μας ζητηθεί. Έχετε δει ποτέ στρατιωτάκι να μένει σε δικό του σπίτι; Όλα σε στρατόπεδα μένουν (εκτός από κάτι τσάτσους και τον Σίμο, που έκανε θητεία στο Παρίσι).


Συμπέρασμα: Αν θέλουμε να πατάξουμε την ανεργία και να ξαναβρούμε δουλειά, να παρακαλάμε νά 'ρθουν οι τράπεζες να μας πάρουν τα σπίτια (αυτά που κάποτε μας παρακαλάγανε να πάρουμε δάνειο για να αποκτήσουμε "το δικό μας κεραμίδι" και να γλιτώσουμε από τα νοίκια). Τετράγωνη λογική ανάλυσης, τετράγωνη λογική συμπεράσματος. Πώς λέμε "ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει";

Παράλογοοοοοο!... Δεν απαντάει. Άρα λογικό.


Υστερόγραφο: Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ίσως αυτό είχε κατά νου ο μέγας Μιχάλης Κατσαρός, όταν έγραφε στο εκπληκτικό ποίημά του "Η διαθήκη μου": 
Αντισταθείτε 
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι 
και λέει: καλά είμαι εδώ...
Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός . (...)

Τα παιδιά με τα μαρκούτσια

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα "εμπνευσμένα" ρεπορτάζ των καναλιών! Ευτυχώς, δηλαδή, που βγαίνουν στον δρόμο οι περιλάλητες χαζοβιολίτσες και οι περισπούδαστοι "θέλω-να-γίνω-Λάρρυ-Κινγκ" κρετινούληδες και μας αποκαλύπτουν αλήθειες που δεν γνωρίζαμε.

Χάρη σ' αυτά τα ακούραστα παιδιά με τα μαρκούτσια στα χέρια, τα οποία ξεροσταλιάζουν ακούραστα ανά τας ρύμας και τα αγυιάς των πόλεων, προκειμένου να ανιχνεύσουν και να καταγράψουν την κοινή γνώμη, μαθαίνουμε να οργιζόμαστε με όσα οργίζεται ο μέσος έλληνας, εκπαιδευόμαστε να συμφωνούμε με όσα πρεσβεύει ο μέσος έλληνας και προετοιμαζόμαστε να αντιδράσουμε σε όσα μας βρουν κατά τον τρόπο που θα αντιδρούσε ο μέσος έλληνας. Μόνο που αυτό που καταγράφεται ως "μέσος έλληνας" είναι ένας τεράστιο "μέσο τίποτε".

Μπορεί να ακούγομαι ως αιρετικός αλλά το ομολογώ ευθαρσώς: χέστηκα για την γνώμη τού μέσου έλληνα! Όπως ακριβώς χέστηκα για την γνώμη που έχει οποιοσδήποτε μη ειδικός ή μη σχετικός πάνω σε οποιοδήποτε ζήτημα. Όπως ακριβώς χέστηκε ο κάθε δάσκαλος για το πώς νομίζουν οι μαθητές του πώς γράφεται ο συμπερασματικός σύνδεσμος "τοίνυν". Όπως ακριβώς χέστηκε ο κάθε γιατρός για το πώς πιστεύουν οι γείτονές μου ότι θα μου περάσει ο πονόλαιμος. Ως εκ τούτου, δεν βλέπω κανέναν ιδιαίτερο λόγο να αναμεταδίδονται τέτοια "ρεπορτάζ". Ο μόνος λόγος ύπαρξης τέτοιων αηδιών είναι προφανής: οι απαντήσεις τού κόσμου φιλτράρονται και τελικά προβάλλονται μόνον εκείνες που συμφωνούν προς το μήνυμα που θέλει να προωθήσει είτε ο ρεπόρτερ είτε τα αφεντικά του.

Αφορμή για να γράψω όλα τούτα, στάθηκαν τα "ρεπορτάζ" που συνόδεψαν την είδηση πως οι φραουλάδες ζήτησαν από τον ΟΑΕΔ κάπου 4.600 εργάτες για τα χωράφια τους αλλά παρουσιάστηκαν μόνο 6 έλληνες. Άλλο που δεν θέλανε τα παιδιά με τα μαρκούτσια! Άρπαξαν έναν καμεραμανατζή (αθάνατη Μαλβίνα!) και βγήκαν στις ρούγες:

- Δυστυχώς, ο έλληνας είναι καλοπερασάκιας (εδώ η δήλωση συνοδεύεται με θλιμμένο κούνημα του κεφαλιού).

- Ε, τί να κάνουμε (εδώ η δήλωση συνοδεύεται με χασκόγελο ηλιθίου); Δεν μεγαλώσαμε με όνειρο να πάμε να δουλέψουμε στα χωράφια.

- Τα νέα παιδιά δεν έχουν μάθει να δουλεύουν (εδώ ο παππούς κοκκινίζει από οργή). Έχουνε μάθει στις καφετέριες και στο τεμπελίκι (προφανώς, ο παππούς πιστεύει ότι η δική του γενιά είχε μάθει να δουλεύει και το τεμπελίκι είναι αρρώστια που έπληξε τους νεώτερους).

- Βεβαίως θα πήγαινα, αν είχα ανάγκη για δουλειά (προφανώς ο δηλών δεν έχει ανάγκη για δουλειά, αφού κάθεται στην καφετέρια με το μαύρο γυαλί στα μαλλιά σαν στέκα).

- Με την κρίση που υπάρχει, όλοι θα έπρεπε να πάνε, όχι να κάθουνται και να περιμένουνε τα επιδόματα (το β' πληθυντικό εξηγείται από το γεγονός ότι ο δηλών είναι μάλλον συνταξιούχος).


Το πήραμε το μήνυμα. Για την ανεργία δεν φταίνε ούτε οι κυβερνητικές επιλογές, ούτε οι βιομήχανοι που κλείνουν τα εργοστάσιά τους στα πλαίσια μιας αναδιάταξης των κεφαλαίων τους, ούτε το φορολογικο στραγγάλισμα των μικροεπαγγελματιών που τους οδηγεί στο λουκέτο, ούτε η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους που κλείνει τον δρόμο σε νέους επιστήμονες, ούτε τίποτε από όσα νομίζαμε πως έφταιγαν. Φταίει το τεμπελίκι τού έλληνα και ο εθισμός του στην καλοπέραση, οπότε καλά κάνει η τρόικα (σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση, βεβαίως) και μας πηδάει.

Βέβαια, κανένα απ' αυτά τα παιδιά με τα μαρκούτσια δεν μας είπε μερικά βασικά πραγματάκια και κανένα δεν έκανε κάποιες απλές ερωτήσεις. Για παράδειγμα, σε κανένα ρεπορτάζ δεν άκουσα για τις συνθήκες που επικρατούν στα φραουλοχώραφα ή για τα μεροκάματα που δίνουν οι φραουλάδες. Μάλιστα δε, σε ορισμένα απ' αυτά άκουσα καραμπινάτα ψέμματα. Όπως π.χ. ότι το προσφερόμενο ημερομίσθιο είναι 25-28 ευρώ για 6,5 ώρες δουλειάς. Ειδικά αυτό το "6,5 ώρες δουλειάς" δεν υπάρχει ούτε στα παραμύθια!

Ας υποθέσουμε, όμως, ότι οι αριθμοί είναι αληθείς. Μιας και στα χωράφια δεν υπάρχει πενθήμερο, ο εργάτης καλείται να δουλέψει 26-27 ημέρες τον μήνα, άρα θα εισπράξει 27 Χ 28 = 756 ευρώ το πολύ. Εν τάξει; Πάμε παρακάτω. Πώς θα τα πάρει αυτά τα λεφτά; Μαύρα ή άσπρα; Παναπεί, θα τον δηλώσει κανονικά ο φραουλάς και θα του κολλήσει ένσημα ή θα τον πληρώσει ζούλα; Αν η δουλειά γίνει ζούλα, ο εργάτης δεν "γράφει" ένσημα, οπότε σύνταξη δεν βλέπει ούτε στα 80 του. Αν όλα γίνουν νόμιμα, αρχίζουν τα μείον: μείον κάπου ένα εκατονεικοσάρι για ΙΚΑ, μείον κανά εικοσιπεντάρι για φόρο και εισφορά αλληλεγγύης... Μένουν κάπου έξι κατοστάρικα στο χέρι. Ψιλοκαλά;

Αμ δε! Πού θα κοιμάσαι τα βράδυα; Στο χωράφι; Και πού θα πλένεσαι; Στο πηγάδι; Ή θα νοικιάσεις καμμιά κάμαρα του κώλου κάπου κοντά ή, αν το σπίτι σου είναι κοντά, θα θες ένα ταλληράκι στην ξεφτίλα για το καθημερινό πήγαιν'-έλα  Το οποίον, πόσα σου μένουν τελικά; Τεσσεράμισι κατοστάρικα, μείον τα έμπλαστρα για την μέση επειδή είσαι άμαθος. Με τεσσεράμισι κατοστάρικα στην τσέπη, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να θυμηθείς τον oldie but goodie στίχο τού Μαρκόπουλου "τί θα φάω; τί θα πιω; τί θα στείλω στο χωριό;"... Φυσικά, εξυπακούεται πως, αν αρρωστήσει, θα φάει τα τεσσεράμισι κατοστάρικα σε γιατρούς και φάρμακα και θα μείνει και χρέος από πάνω. Τουθ' όπερ, οι 6 που πήγανε για δουλειά τελικά, μάλλον πιάστηκαν μαλάκες.

Πάντως, εκείνο που θα χαιρόμουν ειλικρινά θα ήταν να δω ένα από τα παιδιά με τα μαρκούτσια να ρωτάει τον παππού που ωρυόταν πως τα νέα παιδιά δεν έχουν μάθει να δουλεύουν, κάτι πολύ απλό:

- Αφού η δική σας γενιά είχε μάθει να δουλεύει, πώς διάολο κατάντησε έτσι η Ελλάδα; Μήπως αυτή ακριβώς η δική σας δουλειά είναι που φταίει για τούτο το κατάντημα;

Ασφυξία

Ζητώντας συγγνώμη εκ των προτέρων, παρακαλώ την προσοχή σας και την υπομονή σας (κι όταν λέω "υπομονή", εννοώ όλα τα αποθέματα που διαθέτετε). Ακολουθούν εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία με την οποία ο πρωθύ έκλεισε χτες τις εργασίες τού συνεδρίου τής ΝουΔου (σ.σ.: οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):


Νεοδημοκράτισσες και Νεοδημοκράτες,

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για την αγάπη σας... Εσείς αποδειχθήκατε τα μεγάλα στηρίγματα της πατρίδας στους αγώνες που πέρασαν κι είστε αληθινή ελπίδα του τόπου, στους αγώνες που έρχονται. Γιατί η μάχη για τη νέα Ελλάδα ήδη έχει αρχίσει. Και είμαστε εδώ για να το πούμε και στους άλλους. Θα την κερδίσουμε μέχρι το τέλος. Μόνο που τώρα μας στηρίζουν όλοι οι έλληνες που θέλουν να βγάλουμε την Ελλάδα από την κρίση και να αλλάξουν το μέλλον και τη μοίρα του τόπου μας.

Σήμερα δεν είναι το τέλος ενός ακόμα συνεδρίου της παράταξής μας. Σήμερα είναι πραγματικά η αρχή μιας νέας εποχής. Για την παράταξη. Αλλά και για τη χώρα (…) Σας έλεγα προχθές ότι η μεγάλη παράταξή μας, η Νέα Δημοκρατία, στάθηκε όρθια όταν κατέρρευσαν τα πάντα. Ξέρετε γιατί συνέβη αυτό; Γιατί οι ιδέες μας εκφράζουν τον καλύτερο εαυτό του Έλληνα. Γιατί οι ιδέες μας σήμερα δικαιώνονται στην Ελλάδα, όπως δικαιώθηκαν, εδώ και χρόνια, σε ολόκληρο τον κόσμο (...) Προχθές απηύθυνα από το βήμα αυτό, ένα προσκλητήριο σε όλους! Γιατί – το ξαναλέω – η νέα Ελλάδα δεν είναι μια κομματική απλή επιλογή. Είναι μια ανάγκη εθνική. Πριν την αποφασίσουμε εμείς, εδώ μέσα, την έχουν αποφασίσει, μέσα στις καρδιές τους, εκατομμύρια Έλληνες (...)

Τι είναι η νέα Ελλάδα; Είναι όλα αυτά που θέλαμε και δεν πιστεύαμε ότι θα μπορούσαν να γίνουν για τον τόπο μας. Τώρα θα γίνουν. Είναι όλα εκείνα που τα νιώθαμε, αλλά δεν τολμούσαμε να τα πούμε. Τώρα τα διακηρύσσουμε και τα κάνουμε πράξη. Νέα Ελλάδα είναι να αλλάξουμε όσα μας πλήγωναν αλλά δεν τολμούσαμε να τα ακουμπήσουμε. Τώρα τολμάμε. Και βάζουμε στη θέση τους όσα μας κάνουν υπερήφανους (...) Πρέπει λοιπόν, ο καθένας, η καθεμιά μας να αφουγκραστεί την κοινωνία. Να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να νιώσουμε την αγωνία όλων εκείνων που σήμερα στηρίζονται σε μας. Να ανοίξουμε τις οργανώσεις. Ναι, να υποδεχθούμε όλους αυτούς που σήμερα θα ήθελαν να αγωνιστούν μαζί μας. Και να βρούμε κάθε τρόπο να πλησιάσουμε εκείνους που διστάζουν ακόμα να ενταχθούν αλλά που δεν έχουν κανένα δισταγμό να συμπαραταχθούν μαζί μας (...)

Οι αντίπαλοί μας είναι τριών ειδών: Πρώτον, όσοι είναι κολλημένοι στα ιδεολογήματα του χθες. Δεύτερον, όσοι θέλουν να προστατέψουν εκείνα ακριβώς που εμείς θέλουμε να αλλάξουμε. Και τρίτον, οι αθεράπευτα λαϊκιστές: όσοι, δηλαδή, κερδοσκοπούν πάνω στις δοκιμασίες του λαού μας, όσοι βάζουν στοίχημα για την αποτυχία της χώρας μας, όσοι κηρύσσουν το μίσος, την ώρα που απαιτείται ενότητα. Αυτοί είναι οι αντίπαλοί μας. Οι κάθε είδους ακραίοι. Οι φανατικοί του χθες. Αλλά εμείς παλεύουμε για το αύριο. Κι αυτό είναι το δικό μας, το μεγάλο πλεονέκτημα. Πάρτε ένα παράδειγμα: η αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο ξεπεράστηκε οριστικά. Το πρώτο μνημόνιο ήταν πράγματι λάθος. Το είπαμε πρώτοι. Και ήμασταν μόνοι μας τότε. Αποδείχθηκε ότι είχαμε δίκιο. Τώρα παλεύουμε για να βγούμε από τα μνημόνια. Κι αυτό σημαίνει να πάψουμε να έχουμε ανάγκη, συνεχώς, από δανεικά. Να πιάσουμε επιτέλους πρωτογενή πλεονάσματα. Αυτό έχει νόημα τώρα. Ο λαός μας υπέστη απίστευτες θυσίες. Υποφέρει από πρωτοφανή ανεργία. Το πρόβλημα είναι τώρα να πιάσουν τόπο οι θυσίες. Να νικήσουμε οριστικά την ανεργία. Κι αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει σταθερότητα, μεταρρυθμίσεις, επενδύσεις (...)

Έτσι, το 2021, στην επέτειο των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση, η νέα Ελλάδα δεν θα είναι όραμα. Θα είναι πραγματικότητα. Και θα είναι το ελάχιστο χρέος αυτής της γενιάς προς την επόμενη. Ώστε να μην αφήσουμε στα παιδιά μας την Ελλάδα που τα διώχνει. Αλλά να τους δώσουμε μια χώρα που τους δίνει προοπτικές και τους κάνει υπερήφανους. Τους το χρωστάμε. Και το μπορούμε. Αφήνουμε, λοιπόν -κι αυτό είναι το μήνυμα μου- στους άλλους τη μιζέρια και το μίσος. Εμάς μας ενώνει η αγάπη για την Ελλάδα. Ελάτε να φτιάξουμε, όλοι μαζί, τη νέα Ελλάδα (...)


Αν αναρωτιέστε τι είδους βλάβη έπαθα σήμερα και γράφω τέτοια πράγματα, σας απαντώ ότι το κάνω για τρεις λόγους:

Πρώτον: Για να σημειώσω ορισμένα ενδιαφέροντα πράγματα που -ίσως- δεν τα έχετε προσέξει επαρκώς. Π.χ., ότι όλοι οι έλληνες στηρίζουν τους νεοδημοκράτες, ότι οι νεοδημοκρατικές παπαριές εκφράζουν τον καλύτερο εαυτό τού έλληνα, ότι το 2021 η νέα Ελλάδα θα έχει γίνει πραγματικότητα κλπ κλπ, τα οποία υπογράμμισα παραπάνω.

Δεύτερον: Για να διασώσω ιστορικά την εκπληκτική αποστροφή, την οποία μόνον ένας πρωθύ κύρους θα μπορούσε να κάνει: "Η αντίθεση Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο ξεπεράστηκε οριστικά. Το πρώτο Μνημόνιο ήταν πράγματι λάθος. Το είπαμε πρώτοι. Και ήμασταν μόνοι μας τότε. Αποδείχθηκε ότι είχαμε δίκιο. Τώρα παλεύουμε για να βγούμε από τα Μνημόνια". Αυτές οι τεράστιες αλήθειες πρέπει να καταγράφονται, ώστε να μένουν ως παρακαταθήκες τόσο για τις επόμενες γενεές όσο και για τους ιστορικούς τού μέλλοντος.

Τρίτον: Για να απευθύνω ένα προσωπικό μήνυμα. Μετά από όλα αυτά, μη τολμήσει ποτέ καμμία κουφάλα να μου ξαναμιλήσει για "ξύλινο λόγο των κομμουνιστών" γιατί θα του κολλήσω την παραπάνω ομιλία στην μούρη και θα πάθει αυτό που έπαθα κι εγώ ακούγοντάς την: ΑΣΦΥΞΙΑ!