"Καθημερινά" μαργαριτάρια: η συνέχεια

Στο σημερινό φύλλο τής εφημερίδας "Ριζοσπάστης", ο Νίκος Μπογιόπουλος τιμά -μάλλον άθελά του αλλά δεν έχει καμμιά σημασία- τούτο το ιστολόγιο. Στην προτελευταία σελίδα τής εφημερίδας και στην μόνιμη στήλη του "Ημεροδρόμος Ρίζος", ο Μπογιόπουλος καταθέτει τις δικές του σκέψεις πάνω στο θέμα που διαπραγματευτήκαμε στο προχτεσινό σημείωμά μας με τίτλο "''Καθημερινά'' μαργαριτάρια". Από τις σκέψεις αυτές, σταχυολογώ:

......
2. Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της δεν έχουμε να κάνουμε με μια λαθεμένη εκδοχή κάποιας αφηρημένης και γενικής καταδίκης της βίας, που σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ευγενική αλλά ουτοπική ουμανιστική στάση.

Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της, το θέμα δεν είναι να επαναλάβεις ότι, για παράδειγμα, η βία της Επανάστασης του '21, η βία της Αντίστασης εναντίον των ναζί στην Κατοχή, η βίαιη κατάληψη των Βερσαλιών, η μάχη του Στάλινγκραντ από την πλευρά των αμυνόμενων, η αιματοβαμμένη πάλη για το 8ωρο, ήταν ιστορικά αναγκαίες και δικαιωμένες μορφές πάλης.

Εδώ - στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της - έχουμε μια «μαύρη», διεστραμμένη και χυδαία επιχείρηση διαστρέβλωσης, παραχάραξης και παραποίησης. Εχουμε, στην πιο «κίτρινη» εκδοχή της, την επιδίωξη οι λαϊκοί, μαζικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες που αντιτίθενται στην πολιτική της πλουτοκρατίας (και επειδή ακριβώς αντιτίθενται στην πλουτοκρατία), να ταυτιστούν, να συκοφαντηθούν και να εξομοιωθούν με τον ναζισμό (τον βγαλμένο από τα πολιτικά σπλάχνα της πλουτοκρατίας), ωσάν να έχουν ή να είχαν ποτέ οποιαδήποτε σχέση (!) με τις τραμπούκικες ναζιστικές συμμορίες της ρατσιστικής, της φυλετικής, της μισαλλόδοξης, της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.

3. Η προσπάθεια της «Καθημερινής» και του συντάκτη της (στο ίδιο πνεύμα κινούνται δηλώσεις που αποδίδονται στον Μητσοτάκη, άρθρα σε άλλες εφημερίδες, τοποθετήσεις στελεχών της συγκυβέρνησης κ.λπ.) να διαχυθεί στην κοινή συνείδηση το σχήμα πως «η ναζιστική και χρυσαυγίτικη βία οφείλεται στην αριστερή και κουκουέδικη βία», δεν είναι καινούργια. Αν ξύσει κανείς τη σκουριά αυτής της πολυκαιρισμένης προστυχιάς θα θυμηθεί, για παράδειγμα, τη θεωρία της εποχής των γερμανοτσολιάδων.

Τότε που οι «Τσολάκογλου» κατηγορούσαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ επειδή έκαναν Αντίσταση. Τότε που οι «Τσολάκογλου» ζητούσαν να σταματήσει η Αντίσταση, αφού, όπως έλεγαν, προκαλούσε - η Αντίσταση - τα αντίποινα των Γερμανών, δηλαδή τις θηριωδίες των ναζί. Θηριωδίες για τις οποίες, σύμφωνα με τους «Τσολάκογλου», υπεύθυνοι δεν ήταν οι Γερμανοί ναζί, αλλά το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, επειδή έκαναν Αντίσταση...
......

Στο κείμενό του, ο Νίκος Μπογιόπουλος δεν παραλείπει να ασχοληθεί (όπως κι εμείς, άλλωστε) με το "ιερό τέρας τής δημοσιογραφίας", τον Γεώργιο Βλάχο. Εμείς είχαμε αναφέρει την "ανοικτή επιστολή" του προς "την αυτού εξοχότητα" τον Χίτλερ. Ο Μπογιόπουλος ανασύρει ένα άλλο άρθρο, με το οποίο ο Γεώργιος Βλάχος υποδέχεται ευτυχής τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. "Καθημερινή", 29 Απριλίου 1941 (δυο μέρες μετά την είσοδο των ναζί στην Αθήνα):

«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».



Άσχετο ΥΓ: Την ώρα που δακτυλογραφούσα το παραπάνω κείμενο, μπήκε στο γραφείο μου κάποιος γνωστός. Έρριξε μια ματιά, μου χαμογέλασε ειρωνικά, έβγαλε τα κλειδιά του από την τσέπη και μου κούνησε επιδεικτικά το μπρελόκ με τον μαίανδρο της Χρυσής Αυγής. "Οι μισοί πήγατε με τον Τσίπρα", μου είπε ειρωνικά, "οι υπόλοιποι θα 'ρθετε σε μας". "Πρώτος εγώ", του απάντησα, "αλλά φυλάξου γιατί θα 'ρθω με το κονσερβοκούτι που έχω και σκουριάζει στο πίσω μπαλκόνι τριάντα χρόνια τώρα"...

Γλώττα λανθάνουσα τ' αληθή λέγει

*** Ή έχει πρόβλημα με τα ελληνικά του ο Γιάννης Στουρνάρας ή του ξέφυγε. Ο υπουργός οικονομικών, θέλοντας να δείξει ότι το έδαφος για επενδύσεις στην Ελλάδα έχει "στρωθεί" ικανοποιητικά, δήλωσε ότι "οι μισθοί και το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος έχουν μειωθεί δραματικά".

Η λέξη "δράμα" και τα παράγωγά της δεν σημαίνουν κάτι καλό, σε καμμιά περίπτωση. Ό,τι "δραματικό" κι αν συμβεί, είναι πάντοτε για κλάματα. Προφανώς, ο παραμορφωμένος υπουργός μπέρδεψε τα επιρρήματα και είπε "δραματικά" αντί να πει "δραστικά". Για κλάματα, λοιπόν, τα ελληνικά τού Στουρνάρα. Ή, μήπως, "γλώττα λανθάνουσα τ' αληθή λέγει";


*** "Αιδοίον καλλιγραφία" τα έχουν κάνει στο υπουργείο εργασίας. Πρώτα βγαίνει ο υπουργός, ο Βρούτσης ο απελευθερωτής, να ξεκαθαρίσει ότι, από το πακέτο μέτρων των 11,5 δισ., το υπουργείο του έχει αναλάβει να μαζέψει 4,5-5 δισ. (με τους γνωστους τρόπους: κόψιμο μισθών και συντάξεων, καρατόμηση επιδομάτων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης κλπ). Έλα, όμως, που τον καρφώνει ο προκάτοχός του (και συνεταιράκι του στην κυβερνητική τρόικα) Γιώργος Κουτρουμάνης, ο οποίος αποκαλύπτει ότι ο προγραμματισμός γίνεται για εξοικονόμηση 9,5 δισ. (8 από περικοπές μισθών και συντάξεων και 1,5 από άλλες δράσεις)!

Και φυσικά, δεν έχω τίποτε με τα αιδοία, πολύ δε περισσότερο με τα καλλιγραφημένα. Αλλά όταν χτες χάλαγες κάθε χρόνο 16 δισ. για μισθούς και συντάξεις, πώς διάβολο θα εξοικονομήσεις αύριο 8, δηλαδή τα μισά; Τα φτωχά μου μαθηματικά έναν μόνο τρόπο υποδεικνύουν: μείωση μισθών και συντάξεων στο μισό. Και, μάλιστα, οριζόντια. Τόσο οριζόντια όσο οι ταφόπλακες. Προφανώς, οι αυξημένες ταφόπλακες θα αποδείξουν στην ανθρωπότητα ότι η Ελλάδα έπαψε πλέον να είναι σοβιέτ. Και, προφανέστερα, ο Κουτρουμάνης δεν ξέρει τι του γίνεται, εκτός εάν κι αυτουνού η γλώσσα είπε την αλήθεια κατά λάθος.


*** Πάντως, ακούσαμε κι ένα "μπράβο" ως χώρα. Μας το απένειμε ο πρόεδρος της ευρωζώνης, ο πολύς Ζαν-Κλωντ Γιούνγκερ, μαζί με την διαπίστωση ότι η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας έχει βελτιωθεί σημαντικά, εξαιτίας της υποχώρησης του εργατικού κόστους. Πάμε καλά, λοιπόν. Πιάνουν τόπο οι θυσίες μας, βρε αδερφέ. Παράλληλα, ο Γιούνγκερ δεν έχασε την ευκαιρία να επισημάνει ότι κάνει τα αδύνατα δυνατά για να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζὠνη, μιας και τυχόν αποχώρησή μας θα επηρέαζε αρνητικά ολόκληρη την Ευρώπη.

Ντάνκεσεν και μερσί μποκού για το διπλό κοπλιμέντο, μίστερ! Ντάνκεσεν για την αμέριστη συμπαράσταση και μερσί μποκού που αναγνώρισες το μεγαλείο τής φυλής μας με την παραδοχή πώς η απουσία μας θα ταρακουνήσει ολόκληρη Ευρώπη. Μόνο που, με κάτι τέτοια, καταλαβαίνουμε ότι νοιαζόσαστε για την πάρτη σας κι εμάς μας έχετε γραμμένους στα παπάρια σας. Καθ' ότι, αν εγώ πεθάνω από την πείνα, να χέσω την ανταγωνιστικότητά μας. Καπίτο; Οπότε, άσε τα μπράβο γιατί εκτίθεσαι.


*** Όταν σας έλεγα τις προάλλες "να τον χαιρόμαστε", ήξερα τι σας έλεγα. Περιχαρής ο Τάκης Αθανασόπουλος (ο πρόεδρος του ταμείου αποκρατικοποιήσεων, ντε!), το διέπραξε καθώς έδινε συνέντευξη στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς: "H Ελλάδα μπορεί να γίνει Ελ Ντοράντο για τους επενδυτές, καθώς προωθεί αποφασιστικά το πρόγραμμα των αποκρατικοποιήσεων". Πώς λέμε "θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει"; Έτσι ακριβώς.

Με το μπαρδόν, μεγάλε, αλλά η παρομοίωσή σου είναι μάλλον ατυχής. Μπορεί να πλούτισαν οι χρυσοθήρες που την έπεσαν στο "Ελ Ντοράντο" (σ.σ.: πώς λέμε "Ελ Σαλβαντόρ" πάει αυτό;) αλλά τους ντόπιους, τους φουκαριάρηδες τους ιθαγενείς, τους έφαγε η μαρμάγκα και το μαύρο σκοτάδι. Τόσο χρυσάφι είχε η γη τους αλλά αυτοί δεν πήραν ούτε από τα τρία το μακρύτερο. Προφανώς, ο Τάκης δεν ήθελε να υπονοήσει κάτι τέτοιο για μας τους ιθαγενείς αλλά είπαμε: "γλώττα λανθάνουσα..."

"Καθημερινά" μαργαριτάρια

Αλήθεια, πόσο μυαλό πρέπει να κουμαντάρει κανείς για να την βρίσκει με μια "έγκριτη" φυλλάδα όπου γράφουν ένα μάτσο διεστραμμένα μυαλά τύπου Παπαχελά, Μανδραβέλη, Λυγερού, Κασιμάτη, Παπαδημητρίου, Πορτοσάλτε κλπ κλπ; Φυσικά, αναφέρομαι στην "Καθημερινή", πνευματικό παιδί τού αλησμόνητου Γεωργίου Βλάχου και της κόρης του Ελένης. Για όσους δεν θυμούνται, ο Γεώργιος Βλάχος πέρασε στην ιστορία με την περισπούδαστη "Ανοιχτή επιστολή προς την Αυτού Εξοχότητα κ. Αδόλφον Χίτλερ", όπου χαρακτήριζε την ναζιστική Γερμανία ως κράτος "μαχόμενον διά να δημιουργήση εις τον κόσμον νέαν τάξιν πραγμάτων -τάξιν φανταζόμεθα αρετής". Όσο για την κόρη του, ήταν τόσο "μεγάλο μυαλό" ώστε σαγηνεύτηκε από τον αρχιαπατεώνα Γιώργο Κοσκωτά σε σημείο να του πουλήσει την εφημερίδα της το 1986.

Ανοίγουμε παρένθεση. Φυσικά, πατέρας και κόρη μνημονεύονται σήμερα ως "πρυτάνεις της δημοσιογραφίας" αλλά αυτό δεν πρέπει να μας παραξενεύει. Εδώ μνημονεύεται ο Γεώργιος Παπανδρέου ως "γέρος της δημοκρατίας" κι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ως "εθνάρχης" και θα παραξευτούμε με τους Βλάχους; Κλείνουμε την παρένθεση.

Σήμερα, η αλαφούζεια "Καθημερινή" πορεύεται επάξια στα βήματα των Βλάχων και του Κοσκωτά, αναδεικνυόμενη κάθε μέρα και περισσότερο σε υποστηρικτή και προπαγανδιστή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που καταπατούν κάθε έννοια δημοκρατίας και καταδυναστεύουν τον τόπο, στρεφόμενες απροκάλυπτα κατά των λαϊκών στρωμάτων. Ο εσμός των πουλημένων κονδυλοφόρων της βγάζει σπυράκια με ο,τιδήποτε και οποιονδήποτε αντιτίθεται στα συμφέροντα του κεφαλαίου και της αστικής τάξης. Και μόνη η λέξη "αριστερά" φέρνει αναγούλα στο επιτελείο τής εφημερίδας ενώ η λέξη "κομμουνισμός" προκαλεί ζαλάδα και εμετούς. Το αισχρό προχτεσινό άρθρο τού Στέφανου Κασιμάτη με τίτλο "Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία" είναι χαρακτηριστικό: 

«Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως... Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης, που όλοι το φοβούνται και κανείς δεν το αγγίζει· αυτό που σήμερα αποτελεί το βασικό εμπόδιο στη μετάβαση της χώρας από την εποχή των σοβιέτ με αστακομακαρονάδα (ελληνικό μοντέλο του σοσιαλισμού...) στη σύγχρονη πραγματικότητα...

»...Ανεχόμαστε στελέχη ή ακόμη και βουλευτές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζονται καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων από λαθρομετανάστες, να εμποδίζουν τη λειτουργία επιχειρήσεων που υφίστανται νομίμως (π.χ., το χρυσωρυχείο στην Χαλκιδική), να επιβάλουν με το ξύλο την υποχρέωση της απεργίας σε ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν. Επιτέλους, ας παραδεχθούμε ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά σε τούτη τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης! Ας το παραδεχθούν, μάλλον, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του αστικού κόσμου που τόσα χρόνια κάνουν τις κότες μπροστά στο φαινόμενο -πλην ελαχίστων τιμητικών εξαιρέσεων, όπως των Ν. Δένδια και Φ. Σαχινίδη- γιατί εμείς οι άλλοι το έχουμε καταλάβει προ πολλού. (Για ποιον λόγο νομίζετε εξαφανίσθηκε από την πολιτική εκείνος ο ανεκδιήγητος Παπουτσής;)...

»...ας είναι καλά τα «λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες» και τα καμώματά τους, που δίνουν την ευκαιρία στον αστικό πολιτικό κόσμο να υπερβεί το δέος της εξ αριστερών «ιεράς αγανακτήσεως» και να αποδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να υπερισχύσει εκείνων που επιβάλλουν τη βία, είτε μαύρη είτε κόκκινη...το χρώμα της βίας δεν κάνει καμία διαφορά ως προς την ουσία της. Εξ ου και η υστερία με την οποία Δ. Παπαδημούλης και Ζ. Κωνσταντοπούλου αντέδρασαν στον εύστοχο συσχετισμό ακροδεξιάς και ακροαριστερής βίας που τόλμησε ο Φ. Σαχινίδης από το βήμα της Βουλής...

»...Εξάλλου, το διδάσκει και η Ιστορία: στη Γερμανία της Βαϊμάρης, τα Τάγματα Εφόδου του Ρεμ δεν ήλθαν μόνα τους, επειδή τα γέννησε η κρίση· ήλθαν παρέα με τις στρατιωτικοποιημένες μονάδες των κομμουνιστών. Τα δε Τάγματα Ασφαλείας στην Αργολίδα οι κάτοικοι τα υποδέχονταν με ζητωκραυγές, μετά το κύμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσε ο ΕΛΑΣ το καλοκαίρι του 1943...»


Στην αρχή σκέφτηκα να υπογραμμίσω τις πιο χοντρές μαλακίες στο παραπάνω κείμενο αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι μόνο τα άρθρα και οι προθέσεις θα έμεναν δίχως υπογράμμιση. Από πιο μαργαριτάρι να ξεκινήσω; Από το ότι πρέπει να ευχαριστήσουμε τους χρυσαυγίτες; Από το ότι η Αριστερά χαρακτηρίζεται από νομιμοποιημένη βία, η οποία αποτελεί μεταπολιτευτικό καρκίνωμα; Από το ότι η Ελλάδα βιώνει κατάσταση σοβιέτ (α ρε μπαγάσα Βρούτση, βρήκαμε ποιος σου δίδαξε την παπαριά που είπες προχτές!); Από το ότι οι αριστεροί βουλευτές κλείνουν νόμιμες επιχειρήσεις (να ρωτήσουμε τον αλήστου μνήμης Πάχτα πόσο νόμιμα πήρε την δουλειά η "Ελληνικός Χρυσός ΑΕ";) και επιβάλλουν τις απεργίες με το ξύλο; Από την εξομοίωση του "κόκκινου" με το "μαύρο" (ούτε στο καζίνο δεν εξομοιώνονται αυτά, ρε γαμώτο!); Από τα διδάγματα της Ιστορίας ότι τα χιτλερικά τάγματα εφόδου γεννήθηκαν ως αντίδραση στους κομμουνιστές (να 'ξερα ποιον καθηγητή Ιστορίας είχες στο σχολείο, ρε Κασιμάτη, να του στείλω δυο φάσκελα); Ή από το απίστευτο περί λαϊκών ζητωκραυγών υπέρ των ταγμάτων ασφαλείας;

Έστω και χωρίς υπογραμμίσεις, όμως, δικαιούμαι να κάνω μερικές σκέψεις πάνω στην τελευταία παράγραφο του κασιμάτειου λίβελλου. Υποψιάζομαι ότι, σύμφωνα με τον Κασιμάτη, ήταν καταστροφικό για την ανθρωπότητα το γεγονός ότι ο Πάουλυ συνετρίβη στο Στάλινγκραντ κι έτσι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος τού ναζισμού καθ' ότι, αν ο Χίτλερ κατάφερνε να νικήσει τον Στάλιν, ο κόσμος θα είχε γλιτώσει από τον κομμουνισμό μια ώρα αρχύτερα (εδώ έχουμε απόλυτη ταύτιση του Κασιμάτη με την Χρυσή Αυγή). Επίσης, πάντοτε σύμφωνα με τον Κασιμάτη, είτε μόνο στην Αργολίδα εξαπέλυσε κύμα τρομοκρατίας ο ΕΛΑΣ είτε οι υπόλοιποι έλληνες είναι ηλίθιοι για να μην υποδεχτούν αλλού τα τάγματα ασφαλείας με ζητωκραυγές.

Και τώρα που τα καταλάβαμε όλα, ας κλείσουμε με μια ερώτηση: κόντρα στην "ακροαριστερή" και στην "ακροδεξιά" βία, πώς υποτίθεται ότι πρέπει να αντιδράσει η "συντεταγμένη πολιτεία"; Μόνο μην υποψιαστώ ότι η "ανάμεσα" βία (η κρατική) επιτρέπεται ως δημοκρατική...


ΥΓ: Αναρωτιέμαι πού ακριβώς ακούστηκαν εκείνες οι ζητωκραυγές υπέρ των ταγμάτων ασφαλείας; Σ' ολόκληρη την Αργολίδα απ' άκρη σ' άκρη (όπως προκύπτει από το κείμενο) ή μπας και φώναζε κανένας χίτης στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, το οποίο έχει καταπληκτική ακουστική και μπερδεύτηκε ο Κασιμάτης;

Σύνταξη στα 67; Και πάλι καλά!

Δεν είναι πως δεν το περιμέναμε. Απλώς δεν ξέραμε πότε θα φάμε την κατακεφαλιά. Τα φίδια μάς είχανε ζώσει από τότε που στην ευρωσυνεταίρα μας Τσεχία πέρασε νόμος που ορίζει ότι κάθε τσέχος που γεννιέται τώρα, θα πάρει σύνταξη όταν θα συμπληρώσει -κρατηθείτε!- 72,5 χρόνια ζωής.

Προφανώς, οι τσέχοι επιστήμονες είναι τόσο προχώ ώστε υπολόγισαν πως κάπου τότε, στα τέλη του αιώνα, το προσδόκιμο ζωής θα έχει φτάσει τα 90 χρόνια. Οπότε, σου λένε, αφού στα 72,5 θα είσαι κοτσονάτος σαν σημερινός πενηντάρης, γιατί να κάθεσαι αραχτός και να μη προσφέρεις στο κοινωνικό σύνολο; Λογικόν, λογικώτατον! Εξυπακούεται ότι ήδη οι αμερικανοί έχουν ρίξει χρυσάφι στα πόδια αυτών των επιστημόνων, προκειμένου να τους πάρουν μεταγραφή στην άλλη πλευρά τού Ατλαντικού.

Υπ' αυτή την έννοια, εμείς πρέπει να θεωρούμε εξαιρετικά ευνοημένους τους εαυτούς μας που η δική μας κυβέρνηση μας πάει για δουλειά μέχρι τα 67 μόνο. Καθ' ότι, αν το προσδόκιμο ζωής των τσέχων πάει στα 90, φανταστείτε πού θα πάει το δικό μας που και καλύτερο κλίμα έχουμε και μεσογειακή διατροφή απολαμβάνουμε. Τα 100 τα έχουμε στο τσεπάκι. Συνεπώς, δεν τρέχει και τίποτε άμα βγούμε σε σύνταξη στα 67. Θα μας μένουν 33 ολόκληρα χρόνια να τα περάσουμε ζάχαρη!

Από μια πλευρά, λοιπόν, γνωρίζοντας τι έχει γίνει ήδη στην Τσεχία, η αναμενόμενη αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 μάς ήρθε απαλή σαν χάδι. Για να μη πω ότι, παράλληλα, νοιώσαμε και μια κάποια εθνική περηφάνεια να φουσκώνει τα στήθια μας. Γιατί, παρακαλώ; Μικρό πράμα είναι να σου λέει η πατρίδα ότι δεν μπορεί να αποστερηθεί νωρίς τις υπηρεσίες σου και σε χρειάζεται στην δούλεψή της ίσαμε τα 67 σου; Ή, μήπως, είναι αμελητέο το γεγονός ότι τώρα θα είσαι χρήσιμος στα 67 σου ενώ πρωτύτερα σε θεωρούσαν άχρηστο από τα 60 σου ή τα 58 σου;

Από την άλλη, όμως, με προβληματίζει η δυστοκία τού οικονομικού επιτελείου τής κυβέρνησης. Κάνανε τόσο καιρό να βρούνε ότι το κράτος θα εξοικονομεί ένα δισεκατομμύριο για κάθε χρόνο παράτασης του εργασιακού βίου. Δυο χρόνια παράταση, λοιπόν, δυο δισεκατομμυριάκια ωφέλεια. Να χέσω τα πτυχία τους! Γιατί δεν ρωτούσαν εμένα να τους δώσω την κορυφαία συμβουλή, κι ας μην έχω πτυχία ούτε από το Χάρβαρντ ούτε από το Ταφτ ούτε από το Μιτ: σύνταξη στα 72,5! Τι διάολο, πιο πονηροί είναι οι τσέχοι από μας;

Μόνο που δεν καταλαβαίνω ένα πράγμα. Πώς κέρατο συνδυάζονται η παράταση του εργασιακού βίου και η μείωση των εργοδοτικών εισφορών; Μ' αυτόν τον συνδυασμό, αν δεν κάνω λάθος, τα χρήματα που κερδίζουμε από δω, τα χαρίζουμε στην εργοδοσία από κει. Οπότε είμαστε μία η άλλη και μας μένουν δυο χρόνια παραπανίσιας δουλειάς, έτσι δεν είναι; Δηλαδή, ρε γαμώ την πουτάνα μου μέσα, τζάμπα θα δουλέψω δυο χρόνια παραπάνω;

Μάλλον δεν ακούγονται πολύ ευχάριστα όλα τούτα αλλά το χειρότερο σας το φυλάω για το τέλος. Στο χτεσινοβράδυνο δελτίο πλύσης εγκεφάλου (το χαριτολογώντας επονομαζόμενο και "δελτίο ειδήσεων") του Μέγκα, Στραβελάκης και Σπυράκη προσπάθησαν να με πείσουν ότι αυτή η διετής παράταση του εργασιακού βίου είναι απαραίτητη για να μη μειωθούν πολύ οι συντάξεις (προσέξτε το πολύ)! Δηλαδή, την ολίγη από μείωση δεν την γλιτώνουμε. Παναπεί, ρε παιδιά, δεν θα δουλέψω απλώς τζάμπα δυο χρόνια αλλά θα βάλω κι απ'την τσέπη μου από πάνω;

Ευτυχώς, να 'ναι καλά ο Καρατζαβέλης, δεν θα γίνουν οριζόντιες μειώσεις...

"Ρεμπέτικο και πολιτική"

Πόσοι γνωρίζουν ότι ο Απόστολος Καλδάρας έγραψε το "Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι" κατα΄την περίοδο του εμφυλίου, για τους αριστερούς που είχαν φυλακίσει οι εθνικόφρονες στο Γεντί-Κουλέ; Μάλλον λίγοι. Κι ακόμη λιγώτεροι πρέπει να γνωρίζουν ότι η τελευταία στροφή, πριν λογοκριθεί, έλεγε: "Πόρτα ανοίγει, πόρτα κλείνει, μα διπλό είναι το κλειδί / τί έχει κάνει και το ρίξαν το παιδί στην φυλακή;".

Πόσοι γνωρίζουν ότι στο υπέροχο ζεϊμπέκικο του Μπάμπη Μπακάλη "Συρματοπλέγματα βαριά" τους στίχους έγραψε η αλησμόνητη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, έχοντας κατά νου τους αριστερούς αγωνιστές που βρίσκονταν φυλακισμένοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά την μετεμφυλιακή περίοδο;

Πόσοι γνωρίζουν ότι ο Βασίλης Τσιτσάνης έγραψε το πασίγνωστο "Πάλιωσε το σακκάκι μου" εμπνευσμένος από την λαϊκή φτώχεια τής ίδιας περιόδου; Και πόσοι γνωρίζουν ότι οι στίχοι "τόσα κουστούμια χάρισα, μα τώρα που ρεστάρισα..." αναφέρεται στην ανατροπή που έφερε η κατοχή, με το τέλος της οποίας άλλοι βγήκαν έχοντας χάσει τα πάντα κι άλλοι βγήκαν κονομημένοι είτε από το μαυραγοριτιλίκι είτε από την συνεργασία τους με τον κατακτητή;

Πόσοι γνωρίζουν ότι το περίφημο "Γιούπι-για-για" (ή "Τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά;") δεν αποτελεί δημιούργημα κάποιου συγκεκριμένου συνθέτη αλλά φτιάχτηκε με συρραφή των ειρωνικών στίχων που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα για να σατιρίσουν την συνήθεια των γυναικών τής "καλής κοινωνίας" να νταραβερίζονται με την εκάστοτε εξουσία, είτε αυτή ήταν κατοχική είτε ήταν συμμαχική; Αυτά τα στιχάκια ήσαν πάμπολλα. Ανάμεσά τους και το κουκουέδικο: " Τι τον θέλουμε παιδιά τον βασιλιά; / Να του δώσουμε καλάθι / να πουλάει Ριζοσπάστη / κι ότι άλλο τον διατάξει η εργατιά".

Πόσοι γνωρίζουν ότι ο Κώστας Βίρβος έγραψε τους στίχους στο -μελοποιημένο από τον Βασίλη Τσιτσάνη- "Της γερακίνας γυιος" εμπνευσμένος από τα βασανιστήρια που γίνονταν επί χούντας στο κολαστήριο του ΕΑΤ-ΕΣΑ; 

Όλες οι παραπάνω πληροφορίες -και πολύ περισσότερες ακόμη- περιλαμβάνονται στο θαυμάσιο δοκίμιο του κύπριου μελετητή Νέαρχου Γεωργιάδη με τίτλο "Ρεμπέτικο και πολιτική". Ο Γεωργιάδης μελέτησε το λαϊκό τραγούδι επί "ένα τέταρτο του αιώνα" (όπως λέει χαρακτηριστικά) και μας χάρισε μια σειρά από δοκίμια ("Από το Βυζάντιο στον Μάρκο Βαμβακάρη", "Ο Ακρίτας που έγινε ρεμπέτης", "Το φαινόμενο Τσιτσάνης", "Ο Θόδωρος Δερβενιώτης και το μετεμφυλιακό τραγούδι", "Ο Μάρκος όπως τον γνώρισα", "Κώστας Παπαδόπουλος, ο Παγκανίνι τού μπουζουκιού", "Ρένα Στάμου, μια εγκυκλοπαίδεια του ρεμπέτικου"), τα οποία δεν πρέπει να αφήσουν αδιάφορο όποιον αγαπά το γνήσιο λαϊκό τραγούδι.

Το "Ρεμπέτικο και πολιτική" αποτελεί μια διαφορετική εικόνα τής Ελλάδας τού 20ου αιώνα. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα ιστορικό ταξίδι με όχημα τα τραγούδια, από την Σμύρνη τού 1900 ίσαμε τα μέσα τής δεκαετίας τού '70, όταν το ρεμπέτικο τραγούδι ολοκλήρωσε τον κύκλο του, νικημένο οριστικά από την εμπορευματοποίηση της εποχής.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την "Σύγχρονη Εποχή" (όπως όλα τα βιβλία τού Νέαρχου Γεωργιάδη), σε μια όχι πολυτελή αλλά εξαιρετικά προσεγμένη έκδοση, η οποία περιλαμβάνει πλήθος παραπομπών και σημειώσεων με μεγάλο ενδιαφέρον αλλά και μια σειρά σπάνιες φωτογραφίες. Επενδύστε δίχως να υπολογίσετε το ευτελέστατο (για τέτοια δουλειά) τίμημα των 12 ευρώ!

Βρούτσης ο απελευθερωτής

Μαζευτήκανε τις προάλλες εκεί στην Νέα Δημοκρατία για να κάνουνε, λέει, σύσκεψη. Τώρα, βέβαια, θα μου πείτε ότι "σύσκεψη" σημαίνει να μαζευτούν κάποιοι για να σκεφτούν μαζί, να ανταλλάξουν σκέψεις, δηλαδή προϋπόθεση κάθε σύσκεψης είναι να υπάρχει σκέψη, καθ' ότι άμα βάλω δέκα τούβλα γύρω-γύρω τί σόι σύσκεψη θα κάνουν; Τέλος πάντων.

Μαζευτήκανε, λοιπόν, εκεί στην Νέα Δημοκρατία για σύσκεψη, καθ' ότι φοβούνται ότι οι βουλευτές τους είναι χοντροκέφαλοι και δεν θα καταλάβουν το μεγαλείο των μέτρων προς εξοικονόμηση καμμιά δεκαπενταριά δισεκατομμυρίων, οπότε ελλοχεύει κίνδυνος κάποιοι να τα καταψηφίσουν. Έτσι, κλήθηκαν τα μεγάλα κεφάλια μπας και βγει κανένα καλό επιχείρημα, προκειμένου να πειστούν οι όποιοι χοντροκέφαλοι.

Εκεί είναι που έλαμψε το υπέρλαμπρο άστρο τού Γιάννη Βρούτση. Ξέρετε, αυτού του ναρκισσευόμενου φιόγκου, του μηδέποτε εργασθέντος αλλ' όμως επιφορτισθέντος το τιτάνιο έργο να λύσει τα προβλήματα των εργαζομένων ως υπουργός εργασίας. Κι επειδή όσο πιο άδειος είναι ο ντενεκές τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνει, ο φέρελπις υπουργός άστραψε και βρόντηξε όταν είδε ότι αμφισβητούνται τα μέτρα που προωθεί και έρριξε το αφοπλιστικό επιχείρημα:

"Η Ελλάδα στα εργασιακά δεν ήταν ελεύθερη αγορά. Λειτουργούσε περίπου ως σοβιέτ. Αυτή η αγορά απελευθερώθηκε με το δεύτερο μνημόνιο".

Τόμπολλα! Πέσαμε ξεροί. Πιο ξεροί κι από παστοί μπακαλιάροι Ισλανδίας λέμε. Βρούτσης ο απελευθερωτής!

Έτσι είναι, κύριε. Ξέρεις τι παναπεί σοβιέτ; Να σε αναγκάζουν να έχεις την ίδια δουλειά μια ζωή αντί να σ' αφήνουν ελεύθερο να ψάχνεις κάθε τόσο για καινούργια. Να ρυθμίζεται η αμοιβή σου από την μια κι από την άλλη σύμβαση και όχι να επαφίεται στην γαλαντομία του εργοδότη σου. Να αντιμετωπίζει προβλήματα η υγιής επιχειρηματικότητα επειδή υποχρεώνονται οι επιχειρηματίες να νοιάζονται για την υγιεινή και την ασφάλεια των εργαζομένων. Να εθίζεται ο κόσμος στην τεμπελιά λόγω των πενθημέρων, των οκταώρων, των αργιών και των αδειών. Να δουλεύεις 30, άντε 35 χρόνια και μετά να σε βγάζουν στην σύνταξη με το ζόρι και να σε παραπετάνε ως άχρηστο πάνω στην ακμή των 60-65 σου χρόνων. Να κάθεσαι όταν αρρωσταίνεις και να πληρώνεσαι σαν να δουλεύεις επειδή, τάχαμου, είσαι ασφαλισμένος. Να παραπετάς τα παιδιά σου στον κάθε τυχαίο κρατικό παιδικό σταθμό κι όχι να επιλέγεις ελεύθερα όποια μετανάστρια ή φοιτήτρια γουστάρεις εσύ για να σου τα φυλάει όσο βρίσκεσαι στην δουλειά σου. Να δουλεύεις το οχτάωρό σου και να σε αναγκάζουν να σχολάσεις, αντί να σε κρατάνε μερικές ώρες ακόμη προκειμένου να ικανοποιηθείς δημιουργώντας και προσφέροντας στην επιχείρηση που σε ταΐζει. Να ξοδεύεις την ζωή σου πάνω στις μηχανές επειδή τάχα σπούδασες μηχανολόγος μηχανικός κι όχι να μπορείς να απολαύσεις την ξενοιασιά ενός ντελιβερά πίτσας ή να σε τρώει η μιζέρια ενός νοσοκομείου επειδή σπούδασες γιατρός αντί να χαίρεσαι την ζωή ως γκαρσόνι σε καφετέρια. Να έχεις λύσει από νωρίς τα βιοποριστικά σου προβλήματα και να στήνεις από τα 25 σου την δική σου οικογένεια αντί να τρέφουν οι γονείς σου και να 'σαι ξένοιαστο πουλί ίσαμε τα σαράντα-φεύγα σου. Τέτοια κι άλλα χειρότερα παναπεί σοβιέτ. Ευτυχώς, ήρθε ο Βρούτσης για να μας απελευθερώσει από τούτη την γάγγραινα.

Κάποτε, όχι πριν πολλά χρόνια, οι ναζί έβαλαν μια επιγραφή στην είσοδο του στρατοπέδου εργασίας τού Άουσβιτς: Arbeit macht frei. Δηλαδή: η εργασία απελευθερώνει. Σήμερα, οι φιόγκοι τύπου Βρούτση προχωρούν ένα βήμα παραπέρα: μας απελευθερώνουν από την ίδια την εργασία. Τώρα πια δεν φοβόμαστε τίποτε.

Και δεν ελπίζουμε σε τίποτε.

Είμαστε λεύτεροι.

Πόσο πιο καθαρά να μας το πουν;

...Ο Μητσοτάκουλας (υποβοηθούμενος από "μεγάλα μυαλά" τύπου Μάνου, Ανδριανόπουλου κλπ) είχε χρόνια που το 'λεγε, σαν δίσκος που κόλλησε η βελόνα, προετοιμάζοντας -όσο μπορούσε- το έδαφος για την νεοφιλελεύθερη επέλαση: "Καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε".

...Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επίτροπος οικονομικών & νομισματικών θεμάτων της, ο φινλανδός Όλλι Ρεν, μας το είπε με έναν αλησμόνητο και κυνικό τρόπο στην γλώσσα μας, όταν πρωτομπαίναμε στο μνημόνιο: "Καλό κουράγιο".

...Ο υπουργός οικονομικών τής Γερμανίας, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, διαπιστώνει μεν ότι "η Ελλάδα ανέλαβε σημαντικές προσπάθειες για να μειώσει το έλλειμμά της" αλλά παραμένει αυστηρός: "Είναι σαφές πως όλες οι υποχρεώσεις πρέπει να τηρηθούν. Αν αυτό δεν συμβεί, η εμπιστοσύνη θα πληγεί για μια ακόμη φορά και αυτό θα επιφέρει έναν αυξανόμενο κίνδυνο διάχυσης στους κόλπους τής ευρωζώνης. Γι' αυτόν τον λόγο δεν μπορεί να υπάρξουν νέες διαπραγματεύσεις με την Αθήνα".

...Ο δικός μας υπουργός οικονομικών, ο πολυσπουδαγμένος Γιάννης Στουρνάρας, φαίνεται πως δεν έχει ενημερωθεί για το προεκλογικό πρόγραμμα του κόμματός του κι έτσι έβαλε σε νέα βάση το ζήτημα της διαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου: "Το πρόγραμμα είναι εκτός τροχιάς και δεν μπορούμε να ζητήσουμε ο,τιδήποτε από τους πιστωτές μας πριν το επαναφέρουμε σε τροχιά".

...Ο πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων, ο Χανς Πέτερ Κάιτελ, μας κάνει την χάρη να μας βλέπει σαν μια προβληματική θυγατρική εταιρεία του, την οποία θέλει να εξυγιάνει και μας υπαγορεύει τον τρόπο με τον οποίο θα...εξυγιανθούμε: "Η Ελλάδα θα πρέπει να μετατραπεί σε ένα είδος ειδικής οικονομικής ζώνης εντός της ευρωζώνης, θωρακισμένη με την αναγκαία και επιτρεπτή οικονομική βοήθεια, αλλά και με προσωπικό από υπαλλήλους τής Ευρωπαϊκής Ένωσης".

...Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο Σίμος Κεδίκογλου (για όσους δεν θυμούνται, ο πατέρας του υπήρξε πολυπράγμον στέλεχος και υπουργός εμπορίου κατά την πρώτη κυβερνητική περίοδο του αντρεϊκού ΠαΣοΚ), ξεκαθάρισε τον απώτερο στόχο τής ακολουθούμενης πολιτικής: "Το εργασιακό κόστος στην Ελλάδα έχει κατεβεί ήδη πολύ χαμηλά. Εκτιμούμε βάσιμα ότι αυτό θα είναι και ένα πολύ καλό θεμέλιο για την τροχιά ανάπτυξης στην οποία μπορούμε και θα μπούμε σύντομα".


Ας προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε όλα τα παραπάνω μεγάλα αποφθέγματα:

Είμαστε ένας σπάταλος λαός, ο οποίος δανειζόταν και ξόδευε δίχως να παράγει. Μοιραία, λοιπόν, έφτασε ο κόμπος στο χτένι και έπρεπε να πάρουμε θαρραλέες αποφάσεις, υιοθετώντας μέτρα των οποίων η εφαρμογή απαιτεί κουράγιο. Κι αν αυτά τα μέτρα αποδείχτηκαν περισσότερο σκληρά και δυσβάσταχτα απ' όσο περιμέναμε, πρέπει αδιαμαρτύρητα να τα τηρήσουμε στο ακέραιο, αλλοιώς θα πλήξουμε την συνοχή ολόκληρης της Ευρώπης. Μάλιστα δε, σε περίπτωση που χαλαρώσει κάπως το σχοινί στο λαιμό μας, πρέπει να το ξανασφίξουμε από μόνοι μας αντί να τολμήσουμε να ζητήσουμε οποιασδήποτε μορφής έλεος από τους πιστωτές μας. Οι οποίοι πιστωτές μας θα ήσαν απόλυτα ικανοποιημένοι αν όλοι οι έλληνες αποφάσιζαν να εργαστούν δίχως τις "πεπαλαιωμένες" και "αναχρονιστικές" προφυλάξεις εργατικών νόμων, συλλογικών συμβάσεων κλπ., πράγμα το οποίο θα μείωνε αποτελεσματικά το εργασιακό κόστος. Κι ας βάλουμε καλά στο μυαλό μας πως, όσο περισσότερο μειώνεται αυτό το κόστος, τόσο αποτελεσματικώτερη θα είναι η προσπάθειά μας για ανάπτυξη.

Πόσο πιο καθαρά περιμένουμε να μας τα πουν; Τί θέλουμε, επί τέλους να μας εξηγήσουν; Ποιοί ξοδεύανε τα δανεικά που έπαιρνε η χώρα; Ποιοί χρειάζονται κουράγιο; Αν τα μέτρα τα πήραμε μόνοι μας ή μας τα επέβαλε η τρόικα; Ποιά ευρωπαϊκή συνοχή θα πληγεί, με τόσες ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις που ήδη υπάρχουν και εντείνονται όλο και περισσότερο; Πώς να ζητήσουμε έλεος από τον δήμιό μας όταν πια θα μας έχει πνίξει; Ποιά διαφορά υπάρχει ανάμεσα στο να είναι κανείς άνεργος και στο να δουλεύει για τρία κατοστάρικα τον μήνα; Ή, μήπως, ποιά θα είναι η δική μας ωφέλεια από την προσδοκώμενη ανάπτυξη, αν και όταν έρθει αυτή;

Ας σοβαρευτούμε λίγο. Η πραγματικότητα δεν σηκώνει πολλές κουβέντες: η καπιταλιστική μηχανή παραγωγής κερδών έχει στομώσει και χρειάζεται αίμα για να ξαναπάρει μπρος. Αίμα που, βεβαίως, δεν θα είναι το αίμα των αφεντικών.

Πόσο πιο καθαρά περιμένουμε να μας το πουν;