Πόσο πιο καθαρά να μας το πουν;

...Ο Μητσοτάκουλας (υποβοηθούμενος από "μεγάλα μυαλά" τύπου Μάνου, Ανδριανόπουλου κλπ) είχε χρόνια που το 'λεγε, σαν δίσκος που κόλλησε η βελόνα, προετοιμάζοντας -όσο μπορούσε- το έδαφος για την νεοφιλελεύθερη επέλαση: "Καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε".

...Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επίτροπος οικονομικών & νομισματικών θεμάτων της, ο φινλανδός Όλλι Ρεν, μας το είπε με έναν αλησμόνητο και κυνικό τρόπο στην γλώσσα μας, όταν πρωτομπαίναμε στο μνημόνιο: "Καλό κουράγιο".

...Ο υπουργός οικονομικών τής Γερμανίας, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, διαπιστώνει μεν ότι "η Ελλάδα ανέλαβε σημαντικές προσπάθειες για να μειώσει το έλλειμμά της" αλλά παραμένει αυστηρός: "Είναι σαφές πως όλες οι υποχρεώσεις πρέπει να τηρηθούν. Αν αυτό δεν συμβεί, η εμπιστοσύνη θα πληγεί για μια ακόμη φορά και αυτό θα επιφέρει έναν αυξανόμενο κίνδυνο διάχυσης στους κόλπους τής ευρωζώνης. Γι' αυτόν τον λόγο δεν μπορεί να υπάρξουν νέες διαπραγματεύσεις με την Αθήνα".

...Ο δικός μας υπουργός οικονομικών, ο πολυσπουδαγμένος Γιάννης Στουρνάρας, φαίνεται πως δεν έχει ενημερωθεί για το προεκλογικό πρόγραμμα του κόμματός του κι έτσι έβαλε σε νέα βάση το ζήτημα της διαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου: "Το πρόγραμμα είναι εκτός τροχιάς και δεν μπορούμε να ζητήσουμε ο,τιδήποτε από τους πιστωτές μας πριν το επαναφέρουμε σε τροχιά".

...Ο πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων, ο Χανς Πέτερ Κάιτελ, μας κάνει την χάρη να μας βλέπει σαν μια προβληματική θυγατρική εταιρεία του, την οποία θέλει να εξυγιάνει και μας υπαγορεύει τον τρόπο με τον οποίο θα...εξυγιανθούμε: "Η Ελλάδα θα πρέπει να μετατραπεί σε ένα είδος ειδικής οικονομικής ζώνης εντός της ευρωζώνης, θωρακισμένη με την αναγκαία και επιτρεπτή οικονομική βοήθεια, αλλά και με προσωπικό από υπαλλήλους τής Ευρωπαϊκής Ένωσης".

...Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο Σίμος Κεδίκογλου (για όσους δεν θυμούνται, ο πατέρας του υπήρξε πολυπράγμον στέλεχος και υπουργός εμπορίου κατά την πρώτη κυβερνητική περίοδο του αντρεϊκού ΠαΣοΚ), ξεκαθάρισε τον απώτερο στόχο τής ακολουθούμενης πολιτικής: "Το εργασιακό κόστος στην Ελλάδα έχει κατεβεί ήδη πολύ χαμηλά. Εκτιμούμε βάσιμα ότι αυτό θα είναι και ένα πολύ καλό θεμέλιο για την τροχιά ανάπτυξης στην οποία μπορούμε και θα μπούμε σύντομα".


Ας προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε όλα τα παραπάνω μεγάλα αποφθέγματα:

Είμαστε ένας σπάταλος λαός, ο οποίος δανειζόταν και ξόδευε δίχως να παράγει. Μοιραία, λοιπόν, έφτασε ο κόμπος στο χτένι και έπρεπε να πάρουμε θαρραλέες αποφάσεις, υιοθετώντας μέτρα των οποίων η εφαρμογή απαιτεί κουράγιο. Κι αν αυτά τα μέτρα αποδείχτηκαν περισσότερο σκληρά και δυσβάσταχτα απ' όσο περιμέναμε, πρέπει αδιαμαρτύρητα να τα τηρήσουμε στο ακέραιο, αλλοιώς θα πλήξουμε την συνοχή ολόκληρης της Ευρώπης. Μάλιστα δε, σε περίπτωση που χαλαρώσει κάπως το σχοινί στο λαιμό μας, πρέπει να το ξανασφίξουμε από μόνοι μας αντί να τολμήσουμε να ζητήσουμε οποιασδήποτε μορφής έλεος από τους πιστωτές μας. Οι οποίοι πιστωτές μας θα ήσαν απόλυτα ικανοποιημένοι αν όλοι οι έλληνες αποφάσιζαν να εργαστούν δίχως τις "πεπαλαιωμένες" και "αναχρονιστικές" προφυλάξεις εργατικών νόμων, συλλογικών συμβάσεων κλπ., πράγμα το οποίο θα μείωνε αποτελεσματικά το εργασιακό κόστος. Κι ας βάλουμε καλά στο μυαλό μας πως, όσο περισσότερο μειώνεται αυτό το κόστος, τόσο αποτελεσματικώτερη θα είναι η προσπάθειά μας για ανάπτυξη.

Πόσο πιο καθαρά περιμένουμε να μας τα πουν; Τί θέλουμε, επί τέλους να μας εξηγήσουν; Ποιοί ξοδεύανε τα δανεικά που έπαιρνε η χώρα; Ποιοί χρειάζονται κουράγιο; Αν τα μέτρα τα πήραμε μόνοι μας ή μας τα επέβαλε η τρόικα; Ποιά ευρωπαϊκή συνοχή θα πληγεί, με τόσες ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις που ήδη υπάρχουν και εντείνονται όλο και περισσότερο; Πώς να ζητήσουμε έλεος από τον δήμιό μας όταν πια θα μας έχει πνίξει; Ποιά διαφορά υπάρχει ανάμεσα στο να είναι κανείς άνεργος και στο να δουλεύει για τρία κατοστάρικα τον μήνα; Ή, μήπως, ποιά θα είναι η δική μας ωφέλεια από την προσδοκώμενη ανάπτυξη, αν και όταν έρθει αυτή;

Ας σοβαρευτούμε λίγο. Η πραγματικότητα δεν σηκώνει πολλές κουβέντες: η καπιταλιστική μηχανή παραγωγής κερδών έχει στομώσει και χρειάζεται αίμα για να ξαναπάρει μπρος. Αίμα που, βεβαίως, δεν θα είναι το αίμα των αφεντικών.

Πόσο πιο καθαρά περιμένουμε να μας το πουν; 

Το γαϊτανάκι

Πριν από καμμιά δεκαριά μήνες, το ιταλικό αστικό σύστημα -ξεχνώντας τις παπαριές για "δημοκρατία", "εκλογές", "λαϊκή βούληση" κλπ- αποφάσισε να παραδώσει την διακυβέρνηση της χώρας στον "τεχνοκράτη" τραπεζίτη Μάριο Μόντι, προκειμένου να βρει διέξοδο από την κρίση του. Σήμερα, μετά από τόσους μήνες "τεχνοκρατικής" διακυβέρνησης, η κατάσταση της γειτονικής μας χώρας κάθε άλλο παρά δείχνει βελτιωμένη. Για παράδειγμα, τον Ιούλιο η ιταλική βιομηχανία σημείωσε πτώση 7,3% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα τής προηγούμενης χρονιάς, μια πτώση που συνεχίζεται αδιάκοπα επί 11 μήνες.

Θα αναρωτηθείτε, ασφαλώς, τι διάβολο κάνει ο "τεχνοκράτης" μεγαλοτραπεζίτης. Ε, πώς! Κάτι κάνει κι αυτός! Κάλεσε τα συνδικάτα να υπογράψουν συμφωνία με την κυβέρνηση για μειώσεις των μισθών και ανατροπή των εργασιακών σχέσεων "προκειμένου να αυξηθεί η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της χώρας". Δεν μπορεί, κάτι από τα δικά μας σας θυμίζει η όλη ιστορία. Πάλι φαλάγγι τους πήραμε τους ιταλούς, υποχρεώνοντάς τους να βαδίσουν στον δικό μας δρόμο και δίχως να έχουν υπογράψει μνημόνια σαν εμάς! Αέρααααα...

Μια χαρά πάει το γαϊτανάκι, έτσι; Στην αρχή, βάλανε εμάς στο ντρόκολο: "αν δεν μειώσετε τα μεροκάματα, οι επενδυτές θα προτιμήσουν την Βουλγαρία όπου τα μεροκάματα είναι φτηνότερα". Ύστερα στρίμωξαν τους ισπανούς: "αν δεν μειώσετε τα μεροκάματα, οι επενδυτές θα προτιμήσουν την Πορτογαλία όπου τα μεροκάματα είναι φτηνότερα". Τώρα έφτασε η σειρά των ιταλών: "αν δεν μειώσετε τα μεροκάματα, οι επενδυτές θα προτιμήσουν την Ελλάδα όπου τα μεροκάματα είναι φτηνότερα επειδή οι έλληνες τα ρίξανε στο επίπεδο της Βουλγαρίας". Μετά θα πιάσουν σειρά οι γάλλοι, με τα φτηνότερα μεροκάματα ισπανών και ιταλών. Και πάει λέγοντας...

Τί μέλλει γενέσθαι; Απλούστατον: όταν ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος αλλαξοκωλιάς κι όλα τα ευρωπαϊκά μεροκάματα συμπιεσθούν σε επίπεδο αηδίας, θα αρχίσει ο δεύτερος γύρος με πρώτη την Βουλγαρία: "αν δεν μειώσετε κι άλλο τα μεροκάματα, οι επενδυτές θα προτιμήσουν το Μπαγκλαντές όπου τα μεροκάματα είναι φτηνότερα"... Στο μεταξύ, βέβαια, η καπιταλιστική ολιγαρχία θα πραγματοποιεί συνόδους κορυφής, θα εξετάζει νέα μέτρα, θα ενισχύει μηχανισμούς στήριξης (αλήθεια, ποιούς στηρίζουν αυτοί οι μηχανισμοί;) και ο απλός λαός θα δουλεύει όλο και περισσότερο αφού, κατά παράξενο τρόπο, θα ανεβαίνει το προσδόκιμο ζωής παρά την διογκούμενη πείνα, ...

Και την ίδια ώρα, τα ντόπια όργανα των καπιταλιστών (αστικές κυβερνήσεις κλπ) θα συνεχίζουν το ξεζούμισμα των λαϊκών στρωμάτων, μειώνοντας τις κοινωνικές δαπάνες, τσακίζοντας όλο και πειρσσότερο την αξία τής εργασίας τους, επιβάλλοντας όλο και βαρύτερη φορολογία, απομυζώντας και την τελευταία δεκάρα από όσες αποταμιεύσεις υπάρχουν ακόμη, κάνοντας εξαήμερα (και, γιατί όχι, εφταήμερα) τα πενθήμερα ή δεκάωρα τα οχτάωρα, σπρώχνοντάς τα όλο και περισσότερο κάτω από τα όρια της εξαθλίωσης.

Δεν μπορώ να μη θυμηθώ το "επιχείρημα" της αστικής τάξης τότε που προσπαθούσε να χτίσει μια Ελλάδα απαλλαγμένη από το "μίασμα" του κουμμουνισμού: "αν έρθουν οι κομμουνιστές, θα σας πάρουν τα σπίτια". Τότε υπήρξαν πολλοί που επηρεάστηκαν από τούτο το επιχείρημα, δίχως να προβληματιστούν όχι απλώς για την ορθότητά του αλλά -έστω!- με το τι στο καλό θα έκαναν οι κομμουνιστές όλα αυτά τα σπίτια που θα μάζευαν. Σήμερα, αλήθεια, τί έχουν να πουν όλοι αυτοί καθώς εκείνη η ίδια αστική τάξη τούς παίρνει τα σπίτια αργά και βασανιστικά, κεραμίδι το κεραμίδι, πλακάκι το πλακάκι, τούβλο το τούβλο; Ποιά άλλη λύση έχουν να προτείνουν εκτός από την μετωπική σύγκρουση μ' αυτή την τάξη, μέχρι την τελική ανατροπή της;

Η απορρύθμιση της ασφάλισης και το τσεχικό πείραμα

Όσοι φίλοι αυτού του ιστολογίου παρακολούθησαν την μακρά σειρά των σημειωμάτων μας με θέμα την "Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού" πρέπει να έχουν εμπεδώσει ότι το πρώτο βήμα για την διάδοση των νεοφιλελεύθερων πρακτικών είναι η απορρύθμιση του κράτους. Κι αν η λέξη "απορρύθμιση" ακούγεται κάπως άγνωστη, μπορούμε να την αντικαταστήσουμε με τις λέξεις διάλυση, αποδόμηση, καταστροφή κλπ.

Ας θυμηθούμε λίγο το φρηντμανικό θέσφατο, σύμφωνα με το οποίο πρέπει να ισοπεδωθεί το παλιό για να δομηθεί σωστά το καινούργιο. Κι αφού αυτό το καινούργιο δεν είναι άλλο παρά η παράδοση των πάντων στις ορέξεις τού κεφαλαίου, το υπό διάλυση παλιό δεν μπορεί να είναι παρά το κοινωνικό κράτος και οι κεντρικές δομές μιας χώρας.

Έτσι, λοιπόν, οι πιστοί στα νεοφιλελεύθερα δόγματα άρχοντές μας έχουν αποδυθεί σε άοκνη προσπάθεια απορρύθμισης των πάντων. Π.χ. ετοιμάζονται να διώξουν 150.000 δημοσίους υπαλλήλους, τάχατες για να γίνει λιγώτερο δαπανηρό το κράτος. Ουσιαστικά, όμως, μια τέτοια βίαιη μείωση του δημόσιου προσωπικού δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην απορρύθμιση της κρατικής μηχανής, παναπεί στην υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών του κράτους προς τους πολίτες. Ήδη η ακολουθούμενη τακτική "1 πρόσληψη για κάθε 10 αποχωρήσεις" έχει δημιουργήσει σχολεία δίχως δασκάλους, νοσοκομεία δίχως γιατρούς, εφορίες δίχως εφοριακούς, αστυνομία δίχως αστυνομικούς κλπ.

Στο χτεσινό σημείωμα είδαμε πώς μεθοδεύεται η πλήρης απορρύθμιση της -ήδη ταλαιπωρημένης- δημόσιας ασφάλισης, μέσω της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Ποιό θα είναι το επόμενο; Αυτό που δείχνει η Τσεχία.

Είναι γνωστό ότι οι μικρές χώρες χρησιμοποιούνται ως "πειραματόζωα" για τα "δραστικά φάρμακα", δηλαδή για τα νεοφιλελεύθερα καπιταλιστικά πειράματα. Έτσι όπως έγινε με την Ελλάδα, ας πούμε. Στην Τσεχία, λοιπόν, δοκιμάζεται η δραστικότητα ενός νέου "φαρμάκου", το οποίο θα διευκολύνει την κατεδάφιση των δημοσίων συστημάτων υγείας και το ξεπούλημά τους μπιρ-παρά στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Ποια είναι, όμως, τα "συστατικά" αυτού του νέου φαρμάκου; Κάθε τσέχος μισθωτός θα μπορεί να αφαιρεί από τις ασφαλιστικές του εισφορές ποσοστό ίσο προς το  3% του μσθού του και να το καταθέτει σε ιδιωτικούς ασφαλιστικούς φορείς, υπό την προϋπόθεση ότι θα βάζει από την τσέπη του ένα 2% ακόμη. Έτσι, λοιπόν, με το 5% του μισθού τους, οι τσέχοι εργαζόμενοι θα "χτίσουν" σιγά-σιγά τα ιδιωτικά ασφαλιστικά ταμεία. Τα οποία, βεβαίως-βεβαίως, ως ιδιωτικά θα είναι και κερδοσκοπικά για τους ιδιοκτήτες τους. Κι ενώ οι εργαζόμενοι θα "χτίζουν" το ιδιωτικό ασφαλιστικό σύστημα του αύριο, το κράτος (προκειμένου να πιέσει προς την κατεύθυνση αυτή) θα εγγυάται μόνο μια "βασική σύνταξη", άγνωστου ως τώρα ύψους.

Αυτό το τελευταίο περί "βασικής σύνταξης" έχει αρχίσει να κουβεντιάζεται έντονα και στον τόπο μας. Πόσος είναι ο μισθός σου, κύριε; Σήμερα 586 ευρώ (κι αύριο...βλέπουμε). Ε, λοιπόν, εγώ, ως κράτος, σου εγγυώμαι μια βασική σύνταξη ύψους -φερ' ειπείν- 40% του μισθού σου, δηλαδή κάπου 235 ευρώ. Και θα ζήσω με 235 ευρώ; Εμ, τι να σου κάνω κι εγώ το δόλιο κράτος, αυτά έχω κι αυτά δίνω αλλά, αν θες παραπάνω, τράβα σε μια ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία, πλέρω κατιτίς και θα 'χεις να πορεύεσαι. Ναι, αλλά είναι σίγουρο ότι έτσι και πληρώσω θα 'χω να πορεύομαι ή θα καταντήσω σαν τους ασφαλισμένους τής Enron, που βάρεσε κανόνι η εταιρεία τους κι αυτοί πήραν τον πούλο; Και τί θες, καλέ; Να πληρώνει το κράτος τα σπασμένα κάθε εταιρείας που πτωχεύει;

Έλα ντε...

"Μη μισθολογικό κόστος" και άλλες μπούρδες

Στην αρχή μάς πιπίλισαν το μυαλό με το "μη μισθολογικό κόστος" των επιχειρήσεων. Ανερμάτιστοι πολιτικάντηδες, φληναφούντες αναλυτές, παρλαπιπίζοντες δημοσιολόγοι και πομφολυγούντες δημοσιογραφίσκοι έχουν αποδυθεί εδώ και μια τριετία σε έναν υπέρ πάντων αγώνα να "ενημερώσουν" τους πολίτες για τις δυσμενείς επιπτώσεις (τόσο στην ανάπτυξη όσο και στην οικονομία γενικώτερα) αυτού του περίφημου "μη μισθολογικού κόστους".

Αλήθεια, είχε ακούσει ποτέ κανείς από τους μεγαλύτερους να γίνεται παλιά λόγος για "μη μισθολογικό κόστος"; Όχι βέβαια! Ο συγκεκριμένος όρος αποτελεί ευφημιστική εφεύρεση (πώς λέμε το ξύδι "γλυκάδι", την Μαύρη Θάλασσα "Εύξεινο Πόντο" και τον ωκεανό που καταπίνει ολόκληρα νησιά "Ειρηνικό";) γι' αυτό που πάντοτε λεγόταν "εργοδοτικές εισφορές" και που πάντοτε αποτελούσε σαφώς μισθοδοτικό κόστος. Όσα βιβλία κι αν ανοίξετε, πουθενά δεν θα βρείτε να γίνεται λόγος για "μη μισθοδοτικό κόστος". Αλλά, πριν συνεχίσουμε και για να είμαστε σαφέστεροι, ας δούμε ένα παράδειγμα:

Ας πάρουμε έναν εργαζόμενο με μισθό 1.000 ευρώ (ναι, ναι, υπάρχουν τέτοιοι μισθοί ακόμη και σήμερα!). Ο εργοδότης αφαιρεί, ως ασφαλιστικές κρατήσεις, 165 ευρώ (16,5%) και αποδίδει στον εργαζόμενο 835. Ταυτόχρονα, προσθέτει άλλα 285,60 (28,56%), ως εργοδοτική εισφορά, αποδίδοντας στο ΙΚΑ συνολικά 450,6 ευρώ (45,06%). Καλά ως εδώ; Ε, λοιπόν, εδώ είναι που έρχονται οι "καλοθελητές" και λένε πώς δεν είναι σωστό να πληρώνει η επιχείρηση 1.285,60 κι ο εργαζόμενος να βάζει στην τσέπη μόνο 835 και το κράτος είναι ρουφήχτρα και αντιαναπτυξιακό κλπ κλπ.

Και, γαμώ το φελέκι μου, υπάρχουν πολλοί ανεγκέφαλοι εργαζόμενοι που συμφωνούν μ' όλη τούτη την σπέκουλα, λες και τα 450,6 που παίρνει το ΙΚΑ δεν αποτελούν εισόδημα για τον εργαζόμενο, λες και δεν πληρώνονται απ' αυτά τα λεφτά οι συντάξεις του, η φαρμακευτική του περίθαλψη, τα επιδόματα ανεργίας του, η εργατική του κατοικία, ο κοινωνικός τουρισμός του κλπ κλπ! Κι έμαθαν όλοι τούτοι οι κακομοιραίοι να κατηγορούν κι αυτοί το κράτος και να μιλάνε κι αυτοί για "μη μισθολογικό κόστος"... Μισθολογικό κόστος είναι κι αυτό, ζώα! Μισθολογικώτατο!! Κι αν κοπεί, από σας θα λείψει, όχι από τ' αφεντικά σας!

Στην αρχή, λοιπόν, ήρθε η σπέκουλα, η πλύση εγκεφάλου. "Ενημερώθηκε" ο πολίτης. Ψήθηκε, που λέμε. Έτσι, σήμερα έφτασε η ώρα να μειωθεί αυτό το "μη μισθολογικό κόστος" κατά 5 μονάδες. Παναπεί, στο παραπάνω παράδειγμα η επιχείρηση θα πληρώσει 50 ευρώ λιγώτερα στο ΙΚΑ, τάχα πως έτσι θα φτηνύνει το τελικό της προϊόν και η επιχείρηση θα γίνει πιο ανταγωνιστική. Μάαααλιστα! Παναπεί ότι τώρα η ΦΑΓΕ θα βγάλει φτηνότερα τα γιαούρτια της και ο Υφαντής φτηνότερα τα σαλάμια του, ε; Τέλεια; Δόξα σοι ο θεός, ανατρίχιασα, ο πούστης!

Ώρα να ξυπνήσουμε, ρε σεις. Αν η επιχείρηση του παραδείγματός μας έχει, ας πούμε, χίλιους εργαζόμενους (δηλαδή, όσους μια μεσαία αλυσίδα σούπερ-μάρκετ), ο επιχειρηματίας θα κερδίζει πενήντα χιλιάρικα κάθε μήνα ή εφτακόσια ολοστρόγγυλα χιλιάρικα κάθε χρόνο! Έχετε την εντύπωση ότι θα μετακυλίσει αυτή την ωφέλεια στο ράφι του; Δηλαδή, ενώ θα έχει την άνεση να τσεπώσει εφτακόσια χιλιάρικα τον χρόνο, θα τα χαρίσει στον καταναλωτή; Παπάρια μάντολες, λεβέντες μου! Ούτε φτηνότερο γιαούρτι θα φάμε ούτε φτηνότερο σαλάμι. Απλώς, ο επιχειρηματίας θα...αναπτυχθεἰ, δηλαδή θα γίνει πλουσιώτερος κατά εφτακόσια χιλιάρικα. Εις βάρος του ασφαλιστικού μας ταμείου, φυσικά.

Πάμε λίγο παρακάτω τώρα; Το ΙΚΑ (έτσι μας λένε, τουλάχιστον) έχει τρύπα κάποιων δισ., έτσι; Με χίλιες επιχειρήσεις σαν του παραδείγματός μας, η τρύπα μεγαλώνει αυτομάτως κατά 7 δισεκατομμυριάκια. Ποιός θα την μπαλώσει αυτήν την τρύπα; Αφού την ανοίγει ο επιχειρηματίας, θα την μπαλώσει ο εργαζόμενος (απαρασάλευτος καπιταλιστικός νόμος). Πώς; Απλούστατο: τσοντάροντας κάτι από την σύνταξή του, από την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη, από τα επιδόματα ανεργίας του κλπ. Παναπεί, εμείς θα την μπαλώσουμε την τρύπα από τις κάθε λογής αποδοχές μας. Δηλαδή, σε τελική ανάλυση, το περίφημο "μη μισθολογικό κόστος" αποδεικνύεται μισθολογικό. Μισθολογικώτατο του κερατά! Τόσο μισθολογικό ώστε τώρα πια θα αναλαμβάνει να το καλύψει ο εργαζόμενος κατ' ευθείαν από τον μισθό του.

Χαίρετε και καλά ξυπνητούρια!


ΥΓ: Α προπό, μ' εμένα τον μικροεπαγγελματία που πληρώνω ΤΕΒΕ τί θα γίνει; Θα μειωθούν και οι δικές μου εισφορές ή θα μείνουν όπως είναι επειδή δεν παίρνω μισθό άρα δεν έχω "μη μισθολογικό κόστος"; Κι αν μειωθούν οι εισφορές μου, θα μειωθεί και η σύνταξη που θα πάρω αύριο, οπότε δώρον άδωρον και πάλι εγώ θα πληρώσω την λέζα;

Η μαύρη τύφλα

Με τον Αντώνη Καρακούση έχουμε επανειλημμένα ασχοληθεί κατά το παρελθόν. Αν δεν τον ξέρετε, κακώς. Τί διάολο του έχει εμπιστευτεί το Λαμπρακαίηκο ολόκληρη "στήλη γνώμης" στο Βήμα; Ο άνθρωπος κάνει ό,τι μπορεί για να μας πείσει π.χ. ότι οι τροϊκανοί είναι φίλοι μας ("Η τύφλα τού Λαμπρακαίηκου") ή ότι όσοι αρνούνται να πληρώσουν διόδια είναι περίπου εθνοπροδότες ("Ο τζάμπας πέθανε") κι εμείς τον αγνοούμε; Πα πα πα...

Στο χτεσινό κυριακάτικο Βήμα, λοιπόν, ο Καρακούσης μεγαλούργησε άλλη μια φορά. Στο κείμενό του με τίτλο "Το πρώτο χελιδόνι", ο "έγκριτος" αναλυτής βλέπει χελιδόνια και διαπιστώνει ότι η οικονομική άνοιξη έρχεται (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

...Ο κ. Ντράγκι (σ.σ.: ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) αναγνωρίζοντας ότι η ασκούμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μέσω κυρίως του εργαλείου των επιτοκίων, νομισματική πολιτική δεν διαχέεται σε ολόκληρη την ευρωζώνη, παρά μόνο σε ελάχιστες χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, έκανε ένα γιγαντιαίο βήμα.

Προκειμένου λοιπόν να αποκαταστήσει τη διαταραγμένη νομισματική ισορροπία και να απελευθερώσει τις δοκιμαζόμενες χώρες από την αιχμαλωσία των αγορών, ανακοίνωσε παρεμβάσεις ανάλογες με εκείνες που κατά καιρούς επιχειρεί η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ. Προανήγγειλε έτσι απεριόριστες αγορές κρατικών ομολόγων χωρών που καταδυναστεύονται από την κρίση χρέους, μέχρι το επιτόκιο να επανέλθει σε λογικά επίπεδα.

Εστω και αν οι παρεμβάσεις θα ασκούνται υπό τον όρο ότι οι πληττόμενες χώρες θα αποδέχονται ένα είδος μνημονίου, η επίδραση είναι ήδη σημαντική. Και αυτό γιατί ουσιαστικά μεταδόθηκε στις αγορές ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα εγγυηθεί, μέσω των παρεμβάσεών της, την ονομαστική αξία των ομολόγων.

Από μόνη της η κίνηση είναι επαναστατική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα καθώς συνιστά το πρώτο ομοσπονδιακό μέτρο. Έστω και αργά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δρα για λογαριασμό όλων των χωρών της ευρωζώνης, όπως θα δρούσε κάθε εθνική κεντρική τράπεζα για τη χώρα που εκπροσωπεί. Και στέλνει το πρώτο χελιδόνι ελπίδας στις χειμαζόμενες από την κρίση χρέους χώρες... 

Έχω δει πάμπολλα αισχρά κείμενα αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιδιότυπη αισχρότητα. Δεν είναι μόνο ότι ο συντάκτης θεωρεί απαραίτητα τα μνημόνια για όλον τον κόσμο. Ούτε είναι μόνο το ότι ψεύδεται ασύστολα όταν ισχυρίζεται πως κάθε εθνική τράπεζα θα έκανε το ίδιο πράγμα, αφού ποτέ οι εθνικές τράπεζες δεν υπαγόρευσαν πολιτική αλλά, απλώς, χρησιμοποιούνταν από την πολιτική. Η μεγαλύτερη προστυχιά τού παραπάνω κειμένου βρίσκεται στην φράση: "η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα εγγυηθεί, μέσω των παρεμβάσεών της, την ονομαστική αξία των ομολόγων". Τί σημαίνει αυτή η φρασούλα;

Κατ' αρχάς, σε ποιόν εγγυάται η ΕΚΤ; Στις αγορές. Και τί τους λέει; Συνεχίστε να γαμάτε τις χώρες με τα τοκογλυφικά σας επιτόκια κι εγώ εγγυώμαι ότι θα βάζω τους λαούς τους να πληρώνουν μέσω των μνημονίων. Θα τους κόβω μισθούς και συντάξεις...θα κλείνω τα σχολεία και τα νοσοκομεία τους...δεν ξέρω κι εγώ τι ακριβώς θα κάνω, πάντως εσείς δεν πρόκειται να χάσετε δεκάρα. Αυτό λέει η ΕΚΤ. Κι αυτό συνιστά, κατά τον Καρακούση, προμήνυμα άνοιξης!

Όμως, δεν είναι μόνο αυτά που λέει ο "διαπρεπής" αρθρογράφος. Είναι κι αυτά που δεν λέει. Π.χ. δεν λέει τίποτε για το ότι η ΕΚΤ αποφάσισε να αγοράζει κρατικά ομόλογα μόνο δευτερογενώς. Παναπεί, η ΕΚΤ εξακολουθεί να μην αγοράζει κρατικά ομόλογα με το κεντρικό της επιτόκιο (1% ή και χαμηλότερο!) κατά την έκδοσή τους αλλά αποφάσισε να τα αγοράζει "δεύτερο χέρι" με 5%, 6%, 7% κλπ. Επίσης, δεν βγάζει κιχ για το ότι η ΕΚΤ δεν αναιρεί την απαγόρευση αγοράς κρατικών ομολόγων από τις κεντρικές εθνικές τράπεζες (π.χ. Τράπεζα της Ελλάδος) πρωτογενώς, αλλά πρώτα ρίχνει τις χώρες στα δόντια των τοκογλύφων και μετά έρχεται να τις βοηθήσει (φυσικά, υπό την προϋπόθεση υπογραφής μνημονίων), με το αζημίωτο πάντα. Και, βέβαια, παραλείπει σκοπίμως να αναφέρει ότι η ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ (η FED) κάνει ό,τι κάνει κόβοντας καινούργιο χρήμα, πράγμα που δεν κάνει η ΕΚΤ.

Φτάσαμε στον Σεπτέμβρη, Αντώνη! Τέτοιες μέρες είναι ανωμαλία να σου μυρίζει άνοιξη, γαμώτο. Κι αυτό το μαύρο που βλέπεις δεν είναι χελιδόνι, π' ανάθεμά σε. Η μαύρη σου η τύφλα είναι. Και η μαυρίλα που μας πλακώνει όλο και περισσότερο...

"Αντίο Μαδρίτη"

Τον Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ τον γνώρισα από το βιβλίο "Ανήσυχοι νεκροί", που έγραψε μαζί με τον Υποδιοικητή Μάρκος. Ήταν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γνωριμία, η οποία με υποχρέωσε να αναζητήσω κι άλλα έργα αυτού του ισπανού (γεννημένου στην Χιχόν, πριν 63 χρόνια) συγγραφέα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Άγρα" το "Αντίο Μαδρίτη", μια νουβέλλα που πρωτοδημοσιεύθηκε το 1993 και στην οποία αναφερόμαστε σήμερα.

Λένε πως ο Τάιμπο ΙΙ γράφει αστυνομικά μυθιστορήματα. Άλλωστε, έχει κερδίσει τρεις φορές το βραβείο "Ντάσιελ Χάμμετ", το οποίο απονέμεται σε τέτοια μυθιστορήματα. Όμως, το "Αντίο Μαδρίτη" δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει ως αστυνομικό ανάγνωσμα, αφού ούτε φόνους περιλαμβάνει ούτε αστυνομία μπλέκεται στην ιστορία. Αλήθεια, πώς θα χαρακτηρίζατε την κλασσική ταινία "Το κεντρί"; Ίσως να την αποκαλούσατε περιπέτεια, ίσως να προτιμούσατε την ετικέττα τής φάρσας αλλά μάλλον δεν θα την θεωρούσατε αστυνομική. Ε, λοιπόν, χαρακτηρίστε με τον ίδιο τρόπο την νουβέλλα τού Τάιμπο ΙΙ και δεν θα πέσετε έξω.

Στο "Αντίο Μαδρίτη" πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος πρωταγωνιστής τού Τάιμπο ΙΙ, ο κακοσούλουπος και μονόφθαλμος ντετέκτιβ Έκτωρ Μπελασκοαράν Σάυν. Ο Μπελασκοαράν αγγαρεύεται από τον φίλο του Χούσκο Βάσκο να ξεκαθαρίσει μια περίεργη υπόθεση αρχαιοκαπηλείας. Συγκεκριμένα, ο Βάσκο, ο οποίος είναι συντηρητής στο μουσείο ανθρωπολογίας τού Μεξικού, ανακαλύπτει ότι κάποιος έχει κλέψει τον ολόχρυσο θώρακα του αζτέκου βασιλιά Μοκτεζούμα. Οι υποψίες πέφτουν σε μια ξεπεσμένη πρώην ερωμένη τού πρώην μεξικανού προέδρου, η οποία κάνει πλέον καρριέρα σε μαδριλένικα καμπαρέ. Προφανώς, ο εν λόγω πρόεδρος ακολούθησε την τακτική των προκατόχων του, οι οποίοι φρόντιζαν, κατά την τελευταία χρονιά της θητείας τους, να κλέψουν ό,τι προλάβαιναν μέχρι να 'ρθει η ώρα να παραδώσουν την εξουσία.

Δεν θα πω περισσότερα για την υπόθεση. Άλλωστε, πόσα να πει κανείς για την υπόθεση μιας νουβέλλας, η οποία απλώνεται σε λιγώτερες από 120 αραιογραμμένες σελίδες μικρού μεγέθους, χωρίς να χαλάσει την έκπληξη που ετοίμασε ο συγγραφέας; Μπορώ, όμως, να πω δυο πράγματα. Πρώτον, η αριστοτεχνική πλοκή "φορτώνεται" υποδειγματικά, σελίδα την σελίδα, ώσπου να φτάσει στο αποκορύφωμά της, εντείνοντας μεθοδικά την ένταση του αναγνώστη. Και, δεύτερον, το φινάλε τής ιστορίας συνιστά μια από τις πιο απρόσμενες ανατροπές που έχετε διαβάσει ποτέ, πράγμα ιδιαίτερα σπάνιο σε κείμενα τόσο μικρής έκτασης.

Συμπερασματικά, το "Αντίο Μαδρίτη" αποτελεί τον απλούστερο και -ίσως- τον πιο ευχάριστο τρόπο να γνωρίσετε τον υπέροχο κόσμο τού Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ. Κι αυτή η γνωριμία θα σας κοστίσει μόλις 9 ευρώ, τα οποία δεν πρέπει να διστάσετε να ξοδέψετε.

Ο βρόμικος "Κομιστής"

Τούτο το ιστολόγιο έχει κατ' επανάληψη ξεβαφτίσει ονομαστικά "ου και λίγους" (όπως έλεγε μια θεια μου) πουλημένους παπαγαλόμορφους δημοσιογραφίσκους τής οκάς. Οι τακτικοί αναγνώστες σίγουρα θυμούνται τι έχουμε σούρει σε κάτι μουσούδια τύπου Πρετεντέρη, Καψή, Τρέμη, Κοσιώνη, Παπαδημητρίου, Μανδραβέλη, Πορτοσάλτε, Κώνστα κλπ κλπ. Φυσικά, δεν διεκδικούμε δάφνες πρωτοτυπίας αφού την ίδια άποψη εκφράζουν καθημερινά δεκάδες άλλα ιστολόγια αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία τού νοήμονος κοινού (κυρίως αυτή).

Σήμερα, όμως, διαπίστωσα ότι υπάρχει ένα περίεργο μουσούδι που μου έχει ξεφύγει και αισθάνομαι την ανάγκη να διορθώσω την...αδικία. Πρόκειται για τον τύπο που "πάει το γράμμα", τον γνωστό από την υπόθεση Ζαχόπουλου (τον θυμάστε;) ως "κομιστή", τον Θέμο Αναστασιάδη. Ξέρετε, τον πρώην κολλητό των δυο άλλων "τεράτων" τής δημοσιογραφίας, του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και του Πέτρου Κωστόπουλου. Του γνωστού και ως "δημοσιογράφου τού κώλου", αφού όλα τα θέματα που παρουσιάζει στην δημοσιογραφική (ο θεός να την κάνει) τηλεοπτική εκπομπή του αναπτύσσονται με φόντο λικνιζόμενους κώλους.

Αυτός ο τύπος, λοιπόν, φαίνεται ότι έχει πάρει εργολαβία την στήριξη του φασιστικού μορφώματος που αποκαλείται "Χρυσή Αυγή". Τόσο μέσα από την εκπομπή του "Όλα" όσο και από τις σελίδες τής εφημερίδας του "Πρώτο Θέμα" κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να εξωραΐσει τους αποκρουστικούς νεοναζί ώστε να τους βοηθήσει να περάσουν στην κοινωνία ως κάποιοι δικοί μας, κάποιοι από εμάς.

Πρώτα-πρώτα, έφερε πριν λίγο καιρό στην εκπομπή του τον χρυσαυγίτη βουλευτή Γιώργο Γερμενή. Δεν τον ξέρετε; Δεν σας αδικώ. Ίσως να τον ξέρετε με το παρατσούκλι του ως "Καιάδα", σίγουρα όμως τον ξέρετε ως "εγέρθουτω". Εκεί, λοιπόν, ο "Κομιστής" μάς παρουσίασε ένα παιδί τού λαού, το οποίο πάλευε από μικρό για το μεροκάματο και εμπνέεται από μια αγνή αγάπη για την πατρίδα. Μάλιστα δε, αυτό το λαϊκό παιδί έχει φίλους αναρχικούς, έχει τρέλλα με τον Ολυμπιακό, δεν διστάζει να δηλώσει ότι οι χρυσαυγίτες (αν υπήρχαν το 1940) θα πολεμούσαν κατά του Χίτλερ και υποστηρίζει ότι οι αντίθετοι πρέπει να πείθονται "πρωτίστως" με διάλογο (σημ.: φυσικά, δεν μας είπε πώς θα πειστούν "δευτερευόντως" αν δεν πειστούν "πρωτίστως" με διάλογο). Επίσης, δεν έχει δει ποτέ τους φούρνους όπου οι ναζί έφτιαχναν ανθρωποσάπουνα, οπότε δεν μπορεί να τοποθετηθεί σχετικά. Όσοι έχετε γερό στομάχι, δείτε το σχετικό απόσπασμα εκείνης της εκπομπής εδώ.

Στο φύλλο τής Κυριακής 1/7/2012, η εφημερίδα τού "Κομιστή" είχε ένα δισέλιδο αφιερωμένο στον χρυσαυγίτη αρχηγό Νίκο Μιχαλολιάκο. Ένας δημοσιογράφος τής εφημερίδας πήγε στο σπίτι τού Μιχαλολιάκου για να του πάρει συνέντευξη, στα πλαίσια της δημοκρατικής πλουραλιστικής ενημέρωσης (φυσικά!). Το αποτέλεσμα ήταν μια "αγιογραφία", ενός αγνού πατριώτη, ο οποίος ζει λιτά κι απέριττα και απολαμβάνει τις απλές χαρές της καθημερινότητας όπως ο κάθε απλός πολίτης. Ας μη ξεχάσουμε ότι λίγο πριν τις εκλογές τού Μαΐου, στις 30/4/2012, το "Πρώτο Θέμα" παρουσίασε στον δικτυακό του τόπο μια άλλη συνέντευξη του Μιχαλολιάκου, διαρκείας 25 λεπτών. Περίεργες δημοσιογραφικές συμπάθειες για κάποιον που το βράδυ των εκλογών τού Μαΐου έχυσε δηλητήριο κατά των μέσων ενημέρωσης που -τάχαμ' δήθεν- πολεμούσαν το κόμμα του...

Φυσικά, ο Θέμος δεν θα μπορούσε να αφήσει παραπονεμένο τον υπαρχηγό τού Μιχαλολιάκου, τον κουραδόμαγκα που επιτίθεται σε γυναίκες, τον Ηλία Κασιδιάρη. Εδώ η "αγιογραφία" φτιάχτηκε διαφορετικά: ο δημοσιογράφος πήγε στο σπίτι τού υπαρχηγού και μίλησε με τον πατέρα του. Πρώτης τάξεως ευκαιρία για να μάθουμε ότι ο μικρός Ηλίας μεγάλωσε διαβάζοντας τους άθλους του Ηρακλή κι όχι τα τρία γουρουνάκια με τον κακό λύκο. Επίσης, μάθαμε ότι ο Ηλίας είναι "καλλιτεχνική ψυχή" με τέτοια έφεση στον χορό ώστε θα μπορούσε να γίνει επαγγελματίας χορευτής αλλά θυσιάστηκε για το καλό τής πατρίδας. Όλα αυτά τα "ωραία" -και πολλά περισσότερα- δημοσιεύθηκαν στο φύλλο τής Κυριακής 10/6/2012, λίγο πριν τις δεύτερες εκλογές.

Κοντά σε όλα αυτά, η εφημερίδα τού "Κομιστή" δεν παραλείπει να "ενημερώνει" κατ' επανάληψη τους αναγνώστες της για το κοινωνικό έργο που επιτελούν οι χρυσαυγίτες, μοιράζοντας τρόφιμα σε αναξιοπαθούντες έλληνες ή συμπαραστεκόμενοι σε γριούλες που φοβούνται να κυκλοφορήσουν κλπ. Φυσικά, η εφημερίδα δεν ασχολείται με χρυσαυγίτικες εκδηλώσεις που μπορεί να παρεξηγηθούν, όπως π.χ. με τους ξυλοδαρμούς των μεταναστών ή με χρυσαγίτικα δημοσιεύματα που εξυμνούν τον Χίτλερ.

Κατά τα άλλα, το "Πρώτο Θέμα" είναι η πρώτη σε κυκλοφορία κυριακάτικη εφημερίδα. Τρομάρα μας!