To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

5 Ιουνίου 2018

Διλήμματα και μπαμπούλες

Είχα πολύ καιρό να ακούσω την αποστροφή που άκουσα χτες αλλά διαπίστωσα ότι εξακολουθεί να μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι με την ίδια ταχύτητα και την ίδια αποτελεσματικότητα: "Αν ο ΣυΡιζΑ αποτύχει, έρχεται η Χρυσή Αυγή".

Τέτοιας μορφής διλήμματα έχουν γίνει πολλές φορές viral (για να μεταχειριστώ κι εγώ μια χαζομάρα τού συρμού) κατά την μεταπολίτευση. Νωρίς-νωρίς, από το 1974 κιόλας, ο Μίκης Θεοδωράκης εμπνεύσθηκε εκείνο το αλήστου μνήμης "Ή Καραμανλής ή τανκς". Αργότερα, όταν αποδείχθηκε ότι το ΠαΣοΚ είχε τόση σχέση με τον σοσιαλισμό όση η Νέα Δημοκρατία με τον κομμουνισμό, έπρεπε να αποφασίσουμε ανάμεσα στο να ξαναψηφίσουμε ΠαΣοΚ και στο να ξανάρθει η δεξιά. Ακόμη κι όταν η περίφραση "σοσιαλιστικό ΠαΣοΚ" κατάντησε ανέκδοτο, στις προεκλογικές συγκεντρώσεις τού Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου συνέχισε να αντηχεί το σύνθημα "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά".


Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει αλλά παραμένουν ίδια. Η δεξιά παρουσιάζει τέτοια ροπή προς την φαιδρότητα ώστε έχει πάψει πλέον να εμφανίζεται ως μπαμπούλας. Από την άλλη, η αριστερά, έχοντας γευτεί τους καρπούς της εξουσίας, δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται. Παράλληλα, τα πάσης φύσεως απειλητικά μπουρδολογήματα περί διώξεων, ειδικών δικαστηρίων κλπ κλπ δεν είναι ικανά να φοβίσουν ούτε μικρό παιδί ώστε να φάει το φαγητό του. Όμως, η ανάγκη για τεχνητή συσπείρωση επιβάλλει την ύπαρξη ενός μπαμπούλα. Κι αν τέτοιος μπαμπούλας δεν υπάρχει, πρέπει να επινοηθεί.

Κάπως έτσι, λοιπόν, φτάσαμε στο απλοποιημένο "ή ο ΣυΡιζΑ ή οι φασίστες", βάσει του οποίου εκείνος που δεν θέλει την αριστερά στην εξουσία είναι φασίστας ή, έστω, κρυφοφασίστας. Αξίζει να θυμηθούμε εδώ την φράση-ερώτημα από την ομιλία τού Αλέξη Τσίπρα στο Ηράκλειο, πριν τις δεύτερες εκλογές τού 2015: "Θέλουμε στο υπουργείο υγείας τον Παύλο Πολάκη ή τον Άδωνι Γεωργιάδη;". Με άλλα λόγια, ο ίδιος ο πρωθυπουργός "θυμίζει" στο ακροατήριο ότι αν δεν γίνει υπουργός ένας αριστερός, θα πάει στην θέση του ένας φασίστας.

Οι παρενέργειες από μια τέτοια αποστροφή είναι και πολλές και σαφείς. Αν αντιταχθείς στις όποιες φιλοκαπιταλιστικές επιλογές τής κυβέρνησης, σαμποτάρεις το έργο της ως εθνικός μειοδότης. Αν επιμένεις να μιλάς για ταξική πάλη, σαμποτάρεις την προσπάθεια για εθνική ομοψυχία. Αν φωνάζεις πως δεν είναι δυνατόν μια κυβέρνηση που φροντίζει τα συμφέροντα του κεφαλαίου, να καμώνεται ταυτόχρονα πως νοιάζεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων, σαμποτάρεις την αριστερά και προμοτάρεις τους φασίστες που καραδοκούν.

Το πρόβλημα με την αναπαραγωγή τέτοιας μορφής αποστροφών, στην περίπτωση που αυτές δεν χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για εκφοβισμό και, κατ' επέκταση, τεχνητή συσπέιρωση, είναι απλό: συνιστούν απλή διάγνωση εκείνου που τις αναπαράγει ή υποκρύπτουν βούλησή του; Για παράδειγμα, όταν λέω πως "αν ο ΣυΡιζΑ αποτύχει, έρχεται η Χρυσή Αυγή", τι εννοώ; "Έτσι θα γίνει και να μου το θυμηθείτε" ή "αν δεν κάνετε όσα περιμένω, βρε κερατάδες, στις άλλες εκλογές θα ψηφίσω Χρυσή Αυγή για να βάλετε μυαλό"; Ειλικρινά, φοβάμαι πολύ την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα.


Με μια δεύτερη ανάγνωση όλων αυτών των διλημμάτων, διαπιστώνουμε εύκολα την εγγενή τους αδυναμία, όπως αυτή κρύβεται πίσω από την ίδια την λέξη: είναι δι-λήμματα. Αποκλείουν, δηλαδή, ο,τιδήποτε διαφορετικό, καθώς περιορίζονται ή σε τούτο ή σε εκείνο. Συνεπώς, αφήνουν από χέρι εκτός συζήτησης την πιθανότητα να συμβεί κάτι άλλο. Στο παράδειγμά μας, αν αποδυναμωθεί ο ΣυΡιζΑ, θα ισχυροποιηθεί ο χρυσαυγήτικος φασισμός, αποκλειομένης παντάπασιν της περιπτώσεως να ισχυροποιηθεί κάτι άλλο, π.χ. ο κομμουνισμός.

Για να τελειώνουμε, λοιπόν. Προσωπικά, όχι απλώς δεν με νοιάζει καθόλου αν αποτύχει στο έργο της η αριστερή μας κυβέρνηση αλλά μπορώ να παραδεχτώ ότι εύχομαι να αποτύχει. Ίσως επειδή, ως κομμουνιστής, παραμένω αρκετά αισιόδοξος ώστε να βλέπω ως μόνη εναλλακτική λύση σε μια αποτυχημένη σοσιαλδημοκρατία, τον κομμουνισμό. Με όσους ως τέτοια εναλλακτική βλέπουν τον φασισμό, λυπάμαι αλλά δεν μπορώ ούτε καν να συζητήσω. Είναι ήδη φασίστες.

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ακριβώς τα ίδια αισθηματα έχω και εγω . Μακάρι να γκρεμοτσακιστεί το γρηγορότερο η ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Ευχής έργο. Αλλωστε Κομμουνισμός και ΑΡΙΣΤΕΡΑ είναι πράγματα αντίθετα. Ο ΚΕΡΕΝΣΚΙ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΚΑΛΑ. Μας χωρίζει ολόκληρος ο 20ος αιώνας με τον ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΡΟΛΟ. Είπαμε ΣΟΣΙΑΛΦΑΣΙΣΤΕΣ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ανώνυμος είπε...

δίλημμα
τρίλημμα
τετράλημμα
βοθρόλυμα ...

Παπουτσωμένος Γατος είπε...

Οντως τέτοια ψευτοδιλημματα αντανακλούν ευσεβείς πόθους

Θυμάμαι το '14 τόσο ο Σύριζα όσο και οι ναζί διέδιδαν οτι το πιθανότερο ζευγάρι του β γύρου στην Αθήνα θα είναι Σύριζα-ΧΑ

Τελικά βγήκε ο Καμίνης και ο Κασιδιάρης βγήκε 4ος και καταιδρωμενος

red...go... είπε...

<>
Βρε παιδάκι μου κάτι συμπτώσεις. Εμένα τώρα πώς πήγε το μυαλό μου σε αυτό :
http://www.efsyn.gr/arthro/i-nea-thesi-toy-kke-gia-onomatologiko
Άβυσσος το μυαλό του αντ-εργατικού αγώνα.

Ανώνυμος είπε...

«Η οποιαδήποτε κριτική προς το ΠΑΣΟΚ που θίγει καίρια, δομικά στοιχεία της πολιτικής του αντίληψης και συμπεριφοράς, κινδυνεύει με πολλή άνεση να στιγματιστεί ότι “ρίχνει νερό στο μύλο της Δεξιάς”, ότι τελικά είναι… δεξιά πολιτική. Η ιδεοληψία ότι “χωρίς τον Αντρέα ο τόπος είναι χαμένος” και θα ξαναγυρίσει πάλι στην πρότερη βαρβαρότητα, έχει περάσει σε πολύ κόσμο και σε καλόπιστο κόσμο δυστυχώς, που δεν ανέχεται πια καμιά κριτική, καμιά επιφύλαξη, καμιά αμφιβολία, που έπαψε πια να συζητά και που στην καλύτερη περίπτωση έχει πρόχειρο το ατράνταχτο επιχείρημα: “Ναι, μπορεί να κάναμε κι εμείς λάθη αλλά οι άλλοι έκαναν περισσότερα”, λες και πρόκειται για θέμα ποσοστών καλής διαγωγής και όχι για αίτημα καθολικής διαφοροποίησης από συστήματα και μεθόδους που δεν έχουν σχέση με την άλλη πολιτική που έχει διακηρυχθεί. Η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα ληστή Τραπεζών και σ’ έναν μπουκαδόρο δεν είναι διαφορά ποιότητας, είναι διαφορά ποσότητας. Αν ο δεύτερος είναι πιο «συμπαθητικός» αυτό δε σημαίνει ότι αν δεν ξεμάθει να κλέβει δεν μπορεί αύριο να εξελιχθεί κι αυτός σε μεγαλοδιαρρήκτη. Το μόνιμο, το ακλόνητο, το αχτύπητο επιχείρημα του ΠΑΣΟΚ είναι: Το παρελθόν της Δεξιάς. Οι νεόκοποι σοσιαλφωστήρες το έχουν ξεδιπλώσει σαν σημαία της πολιτικής τους, που εξαγνίζει τα πάντα και δικαιολογεί τα πάντα. Μη βλέπετε τι κάνουμε εμείς! Κοιτάξτε τι έχει κάνει η Δεξιά! Βέβαια η Δημοκρατία (και μη μιλάμε για… σοσιαλισμό) είναι πολύ δύσκολη και εύθραυστη υπόθεση για να ορίσουμε διαφεντευτή της τον κ. Κουτσόγιωργα, ας πούμε, που σαν νοοτροπία, πρότυπο, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα μοντέλα που με τόσο πάθος ξορκίζει».

(Ν’ ανοίξουμε το παλιό τεφτέρι -ή Περί «δεξιών» και «αριστερών» λύσεων-, Η Αυγή, 31/3/1985)

Ανώνυμος είπε...

γιατι εχω την εντυπωση οτι δηκτατορια του προλεταριατου ειναι φασισμος