To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

18 Δεκεμβρίου 2014

Επιχείρηση Κυκλώνας

Κατά το δίμηνο Ιούλιος-Αύγουστος 1944, προκειμένου να πλήξουν ιαπωνικές βάσεις, στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ και της Αυστραλίας πραγματοποίησαν απόβαση στο νησάκι Νόεμφοορ της ολλανδικής Νέας Γουινέας. Η επιχείρηση αυτή είχε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Κυκλώνας. Η ίδια ονομασία προτάθηκε και για την επιχείρηση των κομμάντο του ΝΑΤΟ κατά των πακιστανών τρομοκρατών στο Μουμπάι (πρώην Βομβάη) της Ινδίας τον Νοέμβριο του 2008 αλλά, τελικά, αυτή η επιχείρηση ονομάστηκε Επιχείρηση Μαύρος Ανεμοστρόβιλος.

Όμως, η πιο γνωστή Επιχείρηση Κυκλώνας ήταν εκείνη που σχεδίασε και υλοποίησε η CIA κατά την δεκαετία 1979-1989, προκειμένου να ενισχύσει -στρατιωτικά και οικονομικά- τους μουτζαχεντίν του Αφγανιστάν στον πόλεμό τους κατά των σοβιετικών. Η Επιχείρηση Κυκλώνας αποδείχθηκε όχι μόνο η πιο μακρόχρονη αλλά και η πιο πολυδάπανη επιχείρηση που οργάνωσε ποτέ η CIA.
Ο πρόεδρος Ρέηγκαν με αφγανούς μουτζαχεντίν
στο Οβάλ Γραφείο (1983)
Η χρηματοδότησή της ξεκίνησε με 20-30 εκατομμύρια δολλάρια ετησίως, για να φτάσει στα 630 εκατομμύρια δολλάρια μόνο κατά το 1989. Μάλιστα δε, η επιχείρηση συνεχίστηκε και μετά την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν, προκειμένου οι ΗΠΑ να ενισχύσουν τους μουτζαχεντίν στον εμφύλιο που ακολούθησε κατά των δυνάμεων του Μοχάμεντ Νατζιμπουλλάχ.

Ιθύνων νους της Επιχείρησης Κυκλώνας ήταν ο τότε σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ (επί προεδρίας του δημοκρατικού Τζίμμυ Κάρτερ) Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι. Ο Κάρτερ είχε φροντίσει να προλειάνει το έδαφος, δηλώνοντας ότι "η εισβολή των σοβιετικών στο Αφγανιστάν συνιστά την μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη από την εποχή τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου". Φυσικά, ο διάδοχος του Κάρτερ Ρόναλντ Ρέηγκαν δεν δίστασε όχι απλώς να υιοθετήσει αλλά και να ενισχύσει την εν λόγω επιχείρηση.

Στο τεύχος τού Μαΐου 2008, το περιοδικό American Interest φιλοξένησε μια συνέντευξη με τον Μπρζεζίνσκι, σχετικά με τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν. Στην συνέντευξη αυτή, που είχε τίτλο "I 'd do it again", ο Μπρζεζίνσκι υπεραμύνθηκε των επιλογών του, μη διαστάζοντας να δηλώσει αυτό που έγινε και τίτλος της συνέντευξης: "Θα το έκανα και πάλι". Μόνο που ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας "ξέχασε" να αναφέρει μια μικρή λεπτομέρεια: επί κεφαλής των μουτζαχεντίν τους οποίους εκπαίδευσε, ενίσχυσε και χρηματοδότησε η CIA μέσω της Επιχείρησης Κυκλώνας, ήταν ο -επί προεδρίας Τζωρτζ Μπους Β(λάκα) "wanted dead or alive"- μέγας κατοπινός τρομοκράτης Οσάμα Μπιν Λάντεν. Δυστυχώς για τον Μπρζεζίνσκι, το περιοδικό συνόδευσε την συνέντευξη με την παρακάτω φωτογραφία:


Στο κέντρο της φωτογραφίας, ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι φαίνεται να κρατάει ένα όπλο και να παρακολουθεί με προσήλωση έναν άνδρα δίπλα του, ο οποίος προφανώς δείχνει στον σύμβουλο την λειτουργία του όπλου. Ο άνδρας αυτός δεν είναι άλλος από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Δεν ξέρω αν το περιοδικό δημοσίευσε την συγκεκριμένη φωτογραφία από αφέλεια ή επί σκοπώ να "καρφώσει" τον Μπρζεζίνσκι, πάντως δεν έκανε και καμμιά σοβαρή αποκάλυψη. Παρόμοιες φωτογραφίες υπάρχουν άφθονες. Για παράδειγμα:


Η επόμενη φωτογραφία έχει δημοσιευθεί με υπότιτλο: "Χέρια πάνω στο ίδιο όπλο":


Τούτες τις μέρες, που η παγκόσμια κοινότητα είναι σοκαρισμένη από την δολοφονική επίθεση των ταλιμπάν εναντίον ενός σχολείου, ας έχουμε υπ' όψη το παραπάνω υλικό ώστε να σχηματίσουμε σωστή άποψη σχετικά με το ποιος είναι αυτός που όπλισε τα χέρια των δολοφόνων.


[Η ιδέα του παραπάνω κειμένου πάρθηκε από το άρθρο τού Νίκου Μπογιόπουλου "Δακρυσμένοι... κροκόδειλοι", το οποίο δημοσιεύεται στον ιστοτόπο enikos.gr]

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Διόρθωση μιάς διαστρέβλωσης στο άρθρο σου.
Γράφεις :
"Τούτες τις μέρες, που η παγκόσμια κοινότητα είναι σοκαρισμένη από την δολοφονική επίθεση των αφγανών ταλιμπάν εναντίον ενός σχολείου, ας έχουμε υπ' όψη το παραπάνω υλικό ώστε να σχηματίσουμε σωστή άποψη σχετικά με το ποιος είναι αυτός που όπλισε τα χέρια των δολοφόνων."

Αλλά η επίθεση έγινε στο Πακιστάν, από Πακιστανούς αντάρτες και ακόμα σημαντικότερο, διάβασε την επίσημη καταγγελία της επίθεσης από τους αφγανούς Τάλιμπαν.

http://shahamat-english.com/index.php/paighamoona/51436-remarks-of-spokesman-of-islamic-emirate-regarding-the-incident-at-a-peshawar-school

Teddy είπε...

@ Ανώνυμος

Αυτό που μου μου ξέφυγε κατά την σύνταξη και όντως ήταν λάθος (ήδη διορθώθηκε, χάρη στην εύστοχη παρατήρησή σου), ήταν ο προσδιορισμός "αφγανών". Πράγματι, οι δράστες ήσαν πακιστανοί αντάρτες, μόνο που παραμένουν ταλιμπάν (= σπουδαστές του κινήματος της ισλαμικής γνώσης). Άλλωστε, οι ταλιμπάν ξεκίνησαν από το Πακιστάν. Όπως γράφει ο Μάικλ Τάντσουμ:

Η κυβέρνηση της Μπεναζίρ Μπούτο διευκόλυνε μια πολιτοφυλακή χιλιάδων σπουδαστών των μεντρεσέδων να περάσουν τα σύνορα και να πάρουν τον έλεγχο της επαρχίας Κανταχάρ του Αφγανιστάν. Με τη βοήθεια του Πακιστάν, η πολιτοφυλακή αυτή των «Ταλιμπάν» (που σημαίνει, ακριβώς, «σπουδαστές») κατέκτησε μεγάλο μέρος του Αφγανιστάν και ανακήρυξε χαλίφη τον πολέμαρχο μουλά Ομάρ.

Η μαχητικότητά τους σύντομα πέρασε τα σύνορα. Σ' αυτή τη δεύτερη φάση το Πακιστάν δέχθηκε ένα κύμα αντισιιτικής βίας που περιλάμβανε, για παράδειγμα, βομβιστικές επιθέσεις στα μεγαλύτερα σιιτικά τζαμιά του Καράτσι.


Άλλο ένα ευχαριστώ, επειδή η παρατήρησή σου μου έδωσε την ευκαιρία να προσθέσω τα παραπάνω.