To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

11 Ιουλίου 2013

Τουριστική "ανάπτυξη" που συντρίβει δικαιώματα

Ως ατμομηχανή και βαρειά βιομηχανία τής χώρας μας χαρακτηρίζεται ο τουρισμός. Ενθουσιασμένος δηλώνει ο Βρούτσης ο Απελευθερωτής (*) από την αύξηση που εμφανίζουν κατά τον τελευταίο μήνα οι αναγγελίες πρόσληψης, σε σχέση με τις "αποχωρήσεις" (όπως ευσχήμως ονομάζονται οι απολύσεις, λες κι όσοι χάνουν τις δουλειές τους δεν απολύονται αλλ' απλώς...αποχωρούν), αν και ως κι η κουτσή Μαρίκα καταλαβαίνει ότι η εικόνα είναι προσωρινή και οφείλεται αποκλειστικά στις τρίμηνες εποχιακές δουλειές τού καλοκαιριού. Τρίβουν τα χέρια τους οι επιχειρηματίες τού τουρισμού, καθώς οι εφετεινές αφίξεις των ξένων τουριστών προοιωνίζονται σοβαρή αύξηση στους τζίρους τού κλάδου.

Φυσικά, για όσους νογάνε μια στάλα παραπάνω και δεν καταπίνουν αμάσητα τα όσα πρόστυχα σερβίρουν τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, όλη αυτή η ευφορία δεν έχει καμμιά σχέση με τον απλό λαό. Όσοι επιμένουν να χρησιμοποιούν το μυαλό τους καταλαβαίνουν πως αυτή η "έξαρση" των προσλήψεων δεν είναι παρά ανακύκλωση της φτώχειας, πως όλοι αυτοί οι προσληφθέντες θα ξαναβρεθούν στην ανεργία μόλις περάσει το καλοκαίρι και πως όλες οι θετικές προσδοκίες δεν αφορούν παρά μόνο τους επιχειρηματίες τού τουρισμού.

Για όλους τους άλλους, παραθέτω αυτούσιο το παρακάτω άρθρο, το οποίο δημοσιεύεται στον σημερινό Ριζοσπάστη με τον υπερκείμενο τίτλο, ελπίζοντας πως κάτι θα καταλάβουν (σ.σ.: οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):


Κινητήριος μοχλός της «ανάπτυξης», «ατμομηχανή» της οικονομίας, «βαριά βιομηχανία» της χώρας. Με τέτοιους χαρακτηρισμούς αναφέρονται οι διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες στον κλάδο του Τουρισμού, ενώ δίνουν και παίρνουν οι αισιόδοξες προβλέψεις για τη φετινή τουριστική κίνηση και τα έσοδα από αυτήν. Σύμφωνα με τις δικές τους εκτιμήσεις, οι αφίξεις των τουριστών για το 2013 ανεβαίνουν στα 17 εκατομμύρια και τα έσοδα στα 11 δισεκατομμύρια, ανακοινώνοντας προβλέψεις για 1 εκατομμύριο περισσότερες αεροπορικές θέσεις και διψήφιο θετικό πρόσημο για τις προ-κρατήσεις της φετινής περιόδου από όλες τις χώρες.

Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι στον κλάδο είναι αναγκασμένοι να βγάζουν μια σεζόν στη σκληρή εκμετάλλευση κι άλλη μια στην ανεργία. Γιατί, πίσω από την κραυγαλέα πολυτέλεια και τη χλιδή στα μεγάλα ξενοδοχεία, κυριαρχούν η απλήρωτη και ανασφάλιστη δουλειά, η εντατικοποίηση, η εξουθένωση, η φθορά της υγείας. Κρύβεται μια από τις πιο βάρβαρες μορφές εκμετάλλευσης, αυτή των νέων ανθρώπων που τα όνειρά τους, οι σπουδές τους, τσαλακώνονται όταν με το «μανδύα» της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης δουλεύουν σαν τα «σκυλιά» για μισό κομμάτι ψωμί, ανασφάλιστοι. Τελευταίο παράδειγμα το ξενοδοχείο «Hydra Beach» στην Αργολίδα, που προχώρησε σε 25 απολύσεις μόλις έληξαν οι ολιγόμηνες συμβάσεις των εργαζομένων και τοποθέτησε μαθητές στη θέση του μισού σχεδόν προσωπικού.

Παράλληλα, για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, οι διακοπές και η αναψυχή αποτελούν πανάκριβη πολυτέλεια. Οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους μπορούν να βλέπουν τα τουριστικά καταλύματα, παραλίες και όμορφα μέρη μόνο μέσα από τα δελτία των ειδήσεων. Ενδεικτική είναι πρόσφατη έρευνα από την οποία προκύπτει ότι οι Ελληνες μπορούν να κάνουν μετά βίας τέσσερις ολόκληρες μέρες διακοπές! Γεγονός, άλλωστε, που επιβεβαιώνεται και από τις πρόσφατες ανακοινώσεις των ξενοδόχων στη Χαλκιδική που εμφανίζουν 80% πληρότητα στις μονάδες τους, αλλά μόνο το 2% των καταλυμάτων να έχει καλυφθεί από Ελληνες. Αυτή η εικόνα επιβεβαιώνει ότι η αγωνία της κυβέρνησης και τα όποια μέτρα παίρνει αφορούν τον τουρισμό ως πεδίο δράσης των μονοπωλίων για να ενισχύεται η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία τους.

Το κρίσιμο ερώτημα, στο οποίο καλούνται να απαντήσουν τόσο οι σκληρά εκμεταλλευόμενοι εργαζόμενοι στον κλάδο όσο και το σύνολο του λαού που δεν μπορεί να κάνει διακοπές, δεν είναι ο ποιοτικός ή ποσοτικός τουρισμός, αλλά τουρισμός από ποιον και για ποιον. Η απάντηση και ταυτόχρονα η ελπίδα βρίσκεται στους κοινούς αγώνες των εργαζομένων και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από αυτή την πολιτική. Αγώνες για το δικαίωμα στην αναψυχή σαν υποχρεωτικό και δωρεάν δικαίωμα για το λαό. Τέτοιο περιεχόμενο δίνουν οι ξενοδοχοϋπάλληλοι, για παράδειγμα, της Κέρκυρας που χτες έδωσαν μια κρίσιμη απεργιακή μάχη. Τέτοιο περιεχόμενο δίνουν σήμερα τα συνδικάτα του Τουρισμού και Επισιτισμού που συσπειρώνονται στις γραμμές του ΠΑΜΕ με τη συμμετοχή τους στα συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα. Γιατί το δικαίωμα του λαού στις διακοπές και η διεκδίκηση αιτημάτων με βάση τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων συνολικά είναι σαν οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.



(*) Σύμφωνα με δήλωση του ίδιου του Βρούτση, η εργασία στην Ελλάδα ήταν σοβιετοποιημένη και οι "μεταρρυθμίσεις" τής κυβέρνησης (με νόμους που προωθεί ο Βρούτσης, βεβαίως) αποσκοπούν στην...απελευθέρωσή της!

Δεν υπάρχουν σχόλια: