Ο προϋπολογισμός τού Νασραντίν

Χτες, μιλώντας από τούτη εδώ την γωνιά για το προσχέδιο του προϋπολογισμού, τα βρήκαμε όλα αρνητικά και δεν σημειώσαμε ούτε ένα θετικό στοιχείο. Αργότερα, όμως, καθώς από την μια ξεφύλλιζα τις εφημερίδες κι από την άλλη περνοδιάβαινα από κανάλι σε κανάλι, άρχισα να αμφιβάλλω για την ωριμότητά μου. Μάλιστα δε, άρχισα να σκέφτομαι με τρόμο πως οι πολιτικές μου παρωπίδες και τα ταξικά μου γυαλιά δεν μου επέτρεπαν να δω το παραμικρό από τα τόσα και τόσα θετικά στοιχεία που ανακάλυπταν στο εν λόγω προσχέδιο τόσοι και τόσοι αναλυτές, δημοσιογράφοι και συζητητές. Για παράδειγμα, όπως εξηγούν όλοι αυτοί...:

(α) ...μονιμοποιείται ο ΕνΦΙΑ ως μόνος φόρος επί της ακίνητης περιουσίας. Όπως έχει τονίσει ο πρωθυπουργός, ο ΕνΦΙΑ είναι ο δικαιότερος φόρος που έχει επιβληθεί ποτέ στα ακίνητα, επειδή "παίρνει λιγώτερα από περισσότερους". Βέβαια, στην αρχική του εφαρμογή σημειώθηκαν κάποιες αστοχίες αλλά τα λάθη διορθώθηκαν και τώρα οι πολίτες πληρώνουν λιγώτερα απ' όσα πλήρωναν με το ΕΕΤΗΔΕ ενώ πληρώνουν και κάποιοι που δεν είχαν πληρώσει ποτέ.

- Ένσταση πρώτη: Το πρώτο έψιλον στο ακρωνύμιο ΕΕΤΗΔΕ σημαίνει "Έκτακτο". Άρα, με τον ΕνΦΙΑ θα πληρώνω μεν κάτι λιγώτερο αλλά θα το πληρώνω τακτικά και όχι έκτακτα.

- Ένσταση δεύτερη: Το ότι με τον ΕνΦΙΑ οι μεγαλοϊδιοκτήτες θα πληρώνουν πενταροδεκάρες σε σχέση μ' εκείνα που πλήρωναν με τον Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (ΦΜΑΠ), το ότι οι μικρομεσαίοι αγρότες θα πληρώνουν νταβατζηλήκι για το χωράφι που καλλιεργούν προκειμένου να συντηρήσουν τις οικογένειές τους και το ότι κάθε φουκαράς θα πρέπει -άσχετα αν έχει εισόδημα- να πληρώνει χαράτσι για το σπίτι όπου στεγάζει τα παιδιά του δεν νομίζω ότι συνιστούν κάτι "δικαιότερο".

(β) ... αυξάνεται το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων, λόγω της μείωσης τόσο της εισφοράς αλληλεγγύης όσο και των συντελεστών της φορολογίας εισοδήματος.

- Ένσταση πρώτη: Η εισφορά αλληλεγγύης είχε επιβληθεί ως έκτακτη. Άρα, μου κάνουν έκπτωση σε κάτι που κάποτε μου είχαν πει πως θα πλήρωνα προσωρινά, ώστε από δω και πέρα να το πληρώνω μόνιμα.

- Ένσταση δεύτερη: Οι μόνοι φορολογικοί συντελεστές που πραγματικά μειώνονται, είναι εκείνοι των κερδών των εταιρειών. Για τα φυσικά πρόσωπα, για τα οποία εξακολουθούν να ισχύουν η κατάργηση του αφορολόγητου και η κατάργηση των εκπτώσεων ή μειώσεων (νοίκια, γιατροί, ασφάλιστρα κλπ), ηγ φορολογική επιβάρυνση θα παραμείνει ασύγκριτα υψηλότερη από το 2008. Αν, μάλιστα, υπολογιστεί η περικοπή των αποδοχών (μειώσεις μισθών, κατάργηση όλων σχεδόν των επιδομάτων, κατάργηση δώρων εορτών και επιδομάτων αδειών στον δημόσιο τομέα κλπ), τότε η κατάσταση θα παραμείνει τραγική.

(γ) ... λαμβάνονται μέτρα στήριξης του πληθυσμού, όπως η μείωση στον ειδικό φόρο τού πετρελαίου θέρμανσης, η διανομή κοινωνικού μερίσματος από το πρωτογενές πλεόνασμα, εφαρμόζεται το μέτρο τού ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος κλπ.

- Ένσταση πρώτη: Πράγματι, ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης μειώνεται κατά 30% και πέφτει από τα 330 στα 230 ευρώ ανά τόννο. Μόνο που, πριν φτάσει στα 330, είχε 21 ευρώ ανά τόννο (2010). Δηλαδή, μειώνεται κατά 30% κάτι το οποίο είχε πρώτα αυξηθεί κατά...1.571%!

- Ένσταση δεύτερη: Το πρωτογενές πλεόνασμα προκύπτει από την κατάλυση του κοινωνικού κράτους. Για να το πούμε με απλά λόγια: μένουν λεφτά στο κράτος επειδή έπαψε να πληρώνει για την περίθαλψή μου, για την μόρφωση του παιδιού μου, για την στήριξη των αναπήρων γονιών μου κλπ. Κι αφού αυτό το κράτος καμαρώσει για την "επιτυχία" τού πλεονάσματος, μου επιστρέφει κι εμένα μερικές δεκάρες από τα χαμένα, ως... κοινωνικό μέρισμα (ωραίος όρος!).

- Ένσταση τρίτη: Όπως ρητά αναφέρεται στο προσχέδιο, τα ποσά που απαιτούνται για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα "αναμένεται να καλυφθούν από πόρους που θα προέλθουν αποκλειστικά από τη συνολική αναμόρφωση του συστήματος Κοινωνικής Πρόνοιας στη χώρα". Δηλαδή, το κράτος δεν πρόκειται να δαπανήσει ούτε τσακιστή δεκάρα παραπάνω (προσέξτε εκείνο το "αποκλειστικά") και για να βρει τα λεφτά για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα κόψει κάποια επιδόματα ακόμη, θα κόψει το ΕΚΑΣ από μερικούς επί πλέον συνταξιούχους, θα βγάλει ικανούς για εργασία κάποιους που μέχρι χτες είχαν 80% αναπηρία, θα μειώσει την συμμετοχή του στην φαρμακευτική δαπάνη κλπ. Με απλά λόγια: θα κόψει από τους φτωχούς για να δώσει στους εξαθλιωμένους.

Κάποτε ο Νασραντίν Χότζας αποφάσισε να καλέσει έναν φτωχό μπάρμπα του με την οικογένειά του να μείνουν όλοι μαζί στο μικρό σπιτάκι όπου έμενε η δική του -ήδη πολυμελής- οικογένεια. Φυσικά, οι δικοί του αντέδρασαν αμέσως και απαίτησαν να μετακομίσουν σε ένα πιο ευρύχωρο σπίτι. Τότε, ο πανούργος Νασραντίν σκέφτηκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να αποφύγει την μετακόμιση: άρχισε να βάζει και τα ζώα μέσα στον μικρό τους οικίσκο! Ξεκίνησε με την γίδα και συνέχισε πρώτα με τις κότες και μετά με το  γαϊδούρι, ώσπου στο τέλος έβαλε μέσα και την αγελάδα, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις και τα παράπονα της οικογένειας που μεγάλωναν και γίνονταν όλο και πιο οργισμένα.

Λίγο πριν η οργή των συγγενών του φτάσει στο σημείο τής έκρηξης, ο Νασραντίν έβγαλε έξω από το σπίτι την αγελάδα. Η πίεση ανακουφίστηκε και η γκρίνια κόπασε κάπως. Δυο-τρεις μέρες αργότερα, ο Χότζας έβγαλε έξω και το γαϊδούρι και συνέχισε στον ίδιο ρυθμό, ώσπου απομάκρυνε από το σπίτι όλα τα ζώα. Και τότε, όλοι ένοιωσαν πιο άνετα και όλες οι γκρίνιες κι οι μουρμούρες σταμάτησαν και κανένας δεν κατάλαβε ότι, κοντά σ' εκείνους που μένανε από παλιά στο στενόχωρο καλύβι, είχαν προστεθεί ένας μπάρμπας τού Νασραντίν με την οικογένειά του...

Τελικά, το προσχέδιο του προϋπολογισμού φαίνεται πως το μόνο που αποδεικνύει στα σίγουρα είναι ότι η αστική μας εξουσία έχει μελετήσει καλά τις ιστορίες τού Νασραντίν Χότζα.

Ο Προϋπολογισμός λέει την αλήθεια!

Όσο κι αν το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού που κατατέθηκε χτες είναι εικονικό, καθώς το πραγματικό του περιεχόμενο θα το δούμε στην τελική του μορφή σε δυο περίπου μήνες, εντούτοις οι προβλέψεις που περιλαμβάνει είναι αποκαλυπτικές της φιλοσοφίας της κυβερνητικής πολιτικής που ισοδυναμεί με αέναη συνέχιση και βάθεμα της καταστροφικής λιτότητας.

Ενώ λοιπόν η κυβέρνηση μιλάει για "ανάπτυξη", μειώνει κατά επιπλέον 300 εκατ. ευρώ τις Δημόσιες Επενδύσεις. Ενώ μιλά για "ελαφρύνσεις", μονιμοποιεί την δήθεν "έκτακτη" φορολογία. Ενώ μιλά για "ανακούφιση" του λαού και για "τέλος των Μνημονίων και της επιτήρησης", θέτει το πλαίσιο της διαρκούς εποπτείας με βάση τις ευρωενωσιακές προδιαγραφές. Ενώ μιλά για "κοινωνική προστασία", μειώνει περαιτέρω τις δαπάνες στον κοινωνικό τομέα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι:

α) Ο ελληνικός λαός (κεφάλαιο 2, σελ. 23, πίνακας 2.1) θα κληθεί το 2015 να πληρώσει φόρους αυξημένους συνολικά έναντι του 2014 κατά 1.735 δισ. ευρώ.

β) Οι άμεσοι φόροι θα αυξηθούν κατά 805 εκατ. ευρώ (από 21.339 δισ. ευρώ στα 22.144 δισ. ευρώ)

γ) Οι έμμεσοι φόροι θα αυξηθούν κατά 930 εκατ. ευρώ (από 24.312 δισ. ευρώ στα 25.242 δισ. ευρώ)   

δ) Οι δαπάνες που προβλέπονται για κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη μειώνονται, για μια ακόμα χρονιά, κατά 459 εκατ. ευρώ (από 14,39 δισ. ευρώ το 2014 στα 13,931 δισ. ευρώ)

Αξιοσημείωτο είναι ότι την ίδια ώρα που αντιλαϊκοί φόροι αυξάνονται και οι κοινωνικές δαπάνες μειώνονται, την ίδια ώρα που προαναγγέλλεται ότι "το ύψος των δαπανών για επιδόματα ανεργίας θα μειωθεί" (κεφάλαιο 2, σελ. 31), οι ταμειακές πληρωμές για εξοπλιστικές δαπάνες θα αυξηθούν κατά 250 εκατ. ευρώ ενώ κατά 200 εκατ. ευρώ θα αυξηθούν και οι δαπάνες για καταβολή τόκων.

Αποκαλυπτικό δε είναι το Προσχέδιο ως προς το κυβερνητικό "αφήγημα" περί το δήθεν "τέλος της επιτήρησης". Ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε (κεφάλαιο 1, σελ. 10) ότι:

«Σύμφωνα με τη νέα οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ όλες οι οικονομίες των κρατών – μελών της ΕΕ υπόκεινται πλέον σε ενισχυμένη εποπτεία και υποχρεώσεις (…).  Το νέο πλαίσιο δημοσιονομικής πειθαρχίας καθορίζει τις υποχρεώσεις κάθε κράτους – μέλους οι οποίες περιλαμβάνουν: (…) την προληπτική εποπτεία του εθνικού προϋπολογισμού (διαδικασία “ευρωπαϊκού εξαμήνου”), τον έλεγχο του προϋπολογισμού και των μακροοικονομικών προβλέψεων από ανεξάρτητες εθνικές αρχές (Δημοσιονομικό Συμβούλιο), την υπαγωγή σε καθεστώς “ενισχυμένης εποπτείας” και τη σύναψη μνημονίου συνεννόησης όταν προσφεύγει στη χρηματοδοτική στήριξη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ΕΜΣ)»

Εν ολίγοις: Στο ίδιο το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού κονιορτοποιούνται όλα τα φληναφήματα περί "τέλους της εποπτείας". Τονίζεται ότι η παρουσία εντός της ΕΕ και της Ευρωζώνης συνεπάγεται, αυτόματα, την επιβολή καθεστώτος εποπτείας και επιτήρησης. Ομολογείται ότι εκείνο που θα αλλάξει μετά τη λήξη των Μνημονίων, θα είναι ότι οι έλεγχοι της ελληνικής οικονομίας -με αντικείμενο το ξεπούλημα, την εμβάθυνση του εργασιακού Μεσαίωνα, την εισοδηματική απομύζηση των λαϊκών στρωμάτων- δεν θα γίνονται ανά τρίμηνο, όπως τώρα με την τρόικα, αλλά… ανά εξάμηνο.

Στο Προσχέδιο, τελικά, ομολογείται: Είτε με "ανάπτυξη" είτε με κρίση, αυτό το περίφημο "ευρωπαϊκό πλαίσιο" δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από "την τήρηση του κανόνα του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού". Δηλαδή την -χωρίς ημερομηνία λήξης- λιτότητα. 

Βλέπετε στα άνυδρα, στα στεγνά και τεχνοκρατικά κείμενα των κυβερνώντων, όπως στα κείμενα των προϋπολογισμών, ενίοτε καταγράφεται η αλήθεια.

-------------------

Σημείωση Ιστολογίου

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε από τον Νίκο Μπογιόπουλο και αναδημοσιεύεται από τον ιστοτόπο enikos. Οι επισημάνσεις έγιναν από τον συντάκτη, οι υπογραμμίσεις από μένα. Φυσικά, για τον πρώτο "Γκίκειο" προϋπολογισμό θα έχουμε αρκετές ευκαιρίες να πούμε πολλά αργότερα. Για την ώρα, θέλω να επισημάνω ότι τώρα μιλάμε για "Προσχέδιο Προϋπολογισμού" κι όχι για Σχέδιο, όπως ξέραμε από παλιά. Γιατί τώρα φτιάχνουμε και Προσχέδιο; Μα, για να το θέσουμε υπ' όψη των δανειστών μας, ώστε να μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν εγκαίρως τις παρατηρήσεις τους, τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να λάβουμε υπ' όψη κατά την σύνταξη του Σχεδίου που θα πάει στην βουλή. Υπάρχει κάποια απορία;

Σαραντάχρονα για πολύ γέλιο

Πολλά σαραντάρια μάς έπεσαν εφέτος. Σαράντα χρόνια δημοκρατίας, σαράντα χρόνια ΠαΣοΚ, σαράντα χρόνια ΝουΔου... Από "καλά σαράντα" σε "καλά σαράντα" το πάμε και δεν ξέρω πού θα βγει όλο αυτό. 

Πάντως, εκεί που γέλασα με την ψυχή μου είναι με τις εκδηλώσεις για τα σαραντάχρονα της Νέας Δημοκρατίας. Όχι, δηλαδή, πως δεν κλάψαμε από τα γέλια μ' εκείνες τις δίδυμες εκδηλώσεις για τα σαραντάχρονα του ΠαΣοΚ, όπου Γιωργάκης και Μπένυ ψάχνανε τον καλύτερο τρόπο για να βγάλουν ο ένας το μάτι τού άλλου. Όμως ετούτο το σώου των νεοδημοκρατών είναι άπαιχτο. Δείτε:

Συνέντευξη στον Αντώνη Καρκαγιάννη,
"Καθημερινή", Κυριακή 4 Ιουλίου 1993

Πρώτα-πρώτα, ο αρχηγός. Στο τιμόνι ενός κόμματος που ιδρύθηκε από έναν "εθνάρχη" (ας μη το σχολιάσουμε αυτό τώρα), τον οποίο διαδέχθηκε ένας βασιλόφρων "αριστοκράτης" τής πολιτικής, τον οποίο διαδέχθηκε ένας "βαρώνος τού Μετσόβου", τον οποίο διαδέχθηκε ένας Μητσοτάκης (περιληπτικό επίθετο για: αποστάτης, εφιάλτης, βρυκόλακας, τριπλοσυσσίτιος, γκαντέμης, προδότης κλπ), τον οποίο διαδέχθηκε ένας εκοφίτης "μπουλντόζας", τον οποίο διαδέχθηκε ένας ανηψιός "μπουχέσας", βρίσκεται σήμερα ένας... τι; Έλα ντε! Ένας αποτυχημένος υπουργός εξωτερικών; Ένας αποτυχημένος αρχηγός ενός αποτυχημένου κόμματος; Ένας αποστάτης που έρριξε την κυβέρνηση ενός αποστάτη; Ένας ηλίθιος που νομίζει ότι ότι είναι κάποιος, επειδή κάποια γιαγιά του έγραψε τα Μυστικά τού Βάλτου; Ένας γκαβός που δεν βλέπει πέρα από την μύτη του; Ένας κοιμησμένος που τάχα δεν είχε πάρει χαμπάρι τι έφτιαχνε ο Μπαλτάκος πίσω από την πλάτη του; Ένας ψωνισμένος που νομίζει ότι μιλάει με τον θεό; Ένας μπετόβλακας τόσο κοντόφθαλμος ώστε δεν δίστασε κάποτε να δηλώσει ότι "δεν επιστρέφω στην Νέα Δημοκρατία ακόμα και εαν με καλέσουν για αρχηγό";

Κατόπιν, τα στελέχη της. Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ένας ακροδεξιός τηλεβιβλιοπώλης, γνωστός ως  "μπουμπούκος" ή "κωλόχαρτος", ο οποίος λίγα χρόνια πρωτύτερα έβριζε την Νέα Δημοκρατία με τρόπο που δεν την είχαν βρίσει ούτε παλιοί κομμουνιστές. Υπουργός υγείας ένας άλλος πανηλίθιος ακροδεξιός, ο οποίος αρεσκόταν κάποτε να κυνηγάει με τσεκούρι εκείνους που κατηγορούσε πως χρησιμοποιούν κονσερβοκούτια. Εκπρόσωπος τύπου ένα φαιδρότατο ον, το οποίο κατάφερε να ξεπεράσει σε εκστομιζόμενες βλακείες ακόμη και τον αλήστου μνήμης Σίμο τον Ανήσυχο. Υπουργός διοικητικής μεταρρύθμισης (παναπεί, αξιολόγησης) ένας φύτουλας που, αν δεν ήταν γυιος του μπαμπά του, δεν θα μπορούσε να σταδιοδρομήσει ούτε ως σχολικός τροχονόμος. Υπουργός ανάπτυξης ένας καραγκιοζάκος που από την μια απειλεί τον Γκάρντιαν με μήνυση αλλά κάνει την κλώσσα κι από την άλλη παριστάνει το μέντιουμ προβλέποντας δικαστικές αποφάσεις και ιατροδικαστικές γνωματεύσεις.

Εκτός από τους πρωτοκλασσάτους, όμως, είναι και οι χαμηλόβαθμοι. Μπορεί να μας ιντριγκάρουν κάτι "τίποτες" Αβραμόπουλοι και κάτι "έτσι-που-τα-έκανα-σκάω-και-κολυμπάω" Ντόρες αλλά από δίπλα υπάρχει τόσος καλός κόσμος! Υπάρχει ο "τζάμπα-καίει-η-λάμπα" Ταμήλος, υπάρχει ο "κάνω-το-σκατό-μου-παξιμάδι" Τζαμτζής, υπάρχει ο "ωχ-παναγία-μου" Τραγάκης, υπάρχει ο "εγώ-φοράω-παντελόνια" Μεϊμαράκης, υπάρχει ο "νόμιμος άρα ηθικός" Βουλγαράκης, υπάρχει ο... Ατέλειωτη η λίστα.

Και κάτω... Α, όλα κι όλα! Κάτω υπάρχει το πόπολο, που σήμερα δεν έχει πρόβλημα να επευφημήσει εκείνον για τον οποίο πριν είκοσι χρόνια ξεφώνιζε ως "αλήτη, προδότη Σαμαρά". Και που, προφανώς, δεν ενοχλείται ούτε από το γεγονός ότι αυτός ο "αλήτης, προδότης Σαμαράς", προκειμένου να μείνει στην εξουσία, δεν διστάζει να αλληλοστηρίζεται με το κόμμα το οποίο -όπως χρόνια τώρα λέει αυτό το πόπολο- κατέστρεψε την Ελλάδα.

Όπως και να το κάνουμε, έχει πολύ γέλιο αυτή η επέτειος. Κι όσο βλέπω και το παρακάτω βιντεάκι, τόσο περισότερο γελάω...

Σαββατιάτικα (24)

*** Πάει κι ο Τζωρτζ. *** Τον φάγανε τόσα χρόνια με τη μουρμούρα τους οι καρακάξες, πόσο άλλο ν' αντέξει το εργενηλήκι ο άνθρωπος; *** Έλα μου ντε. *** Μαρία Αντωνίου, βουλευτής-δεν-την-ξέρει-ούτε-η-μάνα-της ΝΔ: "Έχω μάθει να ζω και με 1500 ευρώ τον μήνα." *** Έτσι σε θέλω, μαντάμ! *** Όσο να πεις, καλό είναι να βλέπεις ότι έχεις στείλει στην βουλή κάποιον σαν κι εμάς. *** Κι εμείς, έξι άτομα στην οικογένεια, με 1500 τον μήνα ζούμε. *** Και οι έξι. ***

Ο "αγωνιστής" Γιάννης Καλαμπόκας
είναι ο δολοφόνος του Τεμπονέρα.
Ο Μιχάλης Αρβανίτης είναι
ο σημερινός χρυσαυγήτης βουλευτής

Βούλτεψη: "Δίπλα στους ρομά ζουν άνθρωποι." *** Ρε, άει στον διάολο! *** Καλέ, που ακούστηκε ρομά στο Χαλάνδρι στον 21ο αιώνα; *** Δεν καταλαβαίνετε ότι προσβάλλουν την αισθητική μας; *** Καλά δε λέω, ρε συ Νότη; *** Επί τέλους, να φύγουν οι ρομά από το Χαλάνδρι, να μείνουν οι γύφτοι. *** Οι αυθεντικοί, οι ντόπιοι. *** Τζήμερος: "Δεν γίνεται να ζεις νομαδικά στην σημερινή Ελλάδα, όπως δεν γίνεται να κυκλοφορείς έφιππος στην Ακαδημίας." *** Θάνο, όσο κι αν προσπαθείς, τον Άδωνι δεν τον πιάνεις με τίποτε στις μαλακίες. *** Τον χάσαμε τον Τζωρτζ. *** Εμ, είπε να φάει κι αυτός σπιτικό φαΐ. *** Άλα μου ντε. *** Καλέ, τον Αντώνη τον πόνεσε το δοντάκι του; *** Ερωτευμένος θά 'ναι. *** Αντώνη, αν είναι τραπεζίτης πρόσεξέ το. *** Οι χειρότερες κουφάλες είναι οι τραπεζίτες. *** Να πάρεις την Σοφία και να πάτε για λίγες μέρες στο Κόστα Ναβαρίνο, για κούρα. *** Όταν σας έλεγα ότι με την Βούλτεψη θα νοσταλγήσουμε τον Σίμο τον Ανήσυχο γελάγατε, ε; *** Μας πρήξατε με τον συνταξιούχο που πέθανε στην ουρά τής τράπεζας αλλά δεν μας λέτε τι θα γίνει με τον ΕνΦΙΑ που δεν πρόλαβε να πληρώσει. *** Φιλοσοφική ανησυχία: ο θεός έχει θεό ή είναι άθεος; *** Η Ρόμα κατέβηκε να παίξει μπάλλα με τρεις έλληνες στην σύνθεσή της και ο Ολυμπιακός με δύο. *** Ωραία πολυεθνική έχει φτιάξει ο χοντρός. ***

Τι μου θυμίζει...;

Πούλησε ό,τι πουλιόταν και τώρα παίζει με Τσεντέ, Μεντέ και Τσελεμεντέ. *** Αν είναι να φανατιστώ με μια πολυεθνική, καλύτερα με την Τέξακο που είναι και μεγαλύτερη. *** Και νά 'τανε μόνο ο Τζωρτζ... *** Πάει κι ο Μπραντ Πητ, πάει κι η Ζωή Κωνσταντοπούλου... *** Χάνουμε τα καλύτερα παιδιά. *** Άλα μου ντιν. *** Αυτή η παπαριά με την ψήφο εμπιστοσύνης ποιόν συγκινεί πλέον; *** Κωλόχαρτα κατάντησαν οι θεσμοί. *** Αν θυμάμαι καλά, ψήφο εμπιστοσύνης πήρε κι ο Γιωργάκης αλλά ακριβώς μια βδομάδα μετά βρέθηκε πρωθυπουργός ο Λουκάς. *** Παγκόσμιος Γιώργος: ο πρώτος πρωθυπουργός που πήρε ψήφο εμπιστοσύνης για να παραιτηθεί. *** Αναζητείται ο δεύτερος. *** Σταθάκης: "Θα βρούμε μια λύση βιώσιμη για την Ελλάδα και συμφέρουσα για τους δανειστές." *** Γι' αυτό μ' αρέσει η "αριστερά". *** Μπορεί να πει την μεγαλύτερη παπαριά με την μεγαλύτερη άνεση. *** Πρετεντέρης: "Το Μέγκα και το δελτίο δέχθηκαν ένα ανελέητο πόλεμο με πολιτικά, δημοσιογραφικά και οικονομικά κίνητρα." *** Γιάννη, ακούγεται πολύ σοβαρό αυτό. *** Κοίταξέ το τώρα που είναι νωρίς γιατί, αν το αφήσεις, μπορεί να κάνει μετάσταση. *** Σταϊκούρας: "Η εξίσωση των φόρων στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης απεδείχθη οικονομικά αναποτελεσματική, κοινωνικά άδικη και περιβαλλοντικά επιζήμια ενώ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, δεν αντιμετώπισε ουσιαστικά το λαθρεμπόριο." *** Ρε συ Άδωνι, τί λέει αυτός ο μαλάκας; ***

Ευτυχισμένες μέρες

 Είναι δυνατόν να έκαναν τέτοιο λάθος ο πρωθύ και η συμμωρία του; *** Ρε, το δόλιο το παλληκάρι, που έφτασε 50-τόσο για να δει το φως το αληθινό... *** Με το λυχνάρι της Αλαμουντίν ανέβλεψες, ρε συ Τζωρτζ; *** Το ντίλι, το ντίλι, έβαλε τ' αγόρι φιτίλι στο καντήλι... *** Βούλτεψη: "Μορώνης και Μακρυδημήτρης παραιτήθηκαν από την ΝΕΡΙΤ λόγω ανικανότητας." *** Δηλαδή, η φωτισμένη μας κυβέρνηση διόρισε στο τιμόνι τής ΝΕΡΙΤ δυο ανίκανους; *** Σοφάκι, με μπερδεύεις. *** Ευτυχώς που η ανακάλυψη για τα δάχτυλα των Καρυάτιδων δεν έγινε ντάλα καλοκαίρι. *** Με σκυφτά κεφάλια θα κυκλοφορούσαμε, προσπαθώντας να διαπιστώσουμε πόσο έλληνας είναι ο απέναντί μας. *** Μήπως μπορεί κανείς να μου δείξει πώς είναι το τούρκικο πόδι, επειδή κρατάω από την Έφεσο και κάτι υποψιάζομαι; *** Καλέ, τί είναι τούτο πάλι; *** Άνοιξε κιόλας "Μανικιούρ-Πεντικιούρ Η Καρυάτιδα"; *** Πουτάνα Αμφίπολη, τι μας κάνεις... *** A propos, η Παναγιωταρέα πώς έγινε καθηγήτρια; *** Κάποια κουφάλα την αξιολόγησε, δεν μπορεί! *** Παιδιά, μη μπερδευόμαστε: "τάφος" και "ένοικος" είναι δυο έννοιες που δεν πάνε μαζί με τίποτε. *** Ο "ένοικος" ξενοικιάζει κιόλας. *** Αναβαθμίστηκε το Μέγκα. *** Τώρα, τις μεγάλες αποκαλύψεις κάνει η Μίνα Καραμήτρου. *** Αυτή που ανακάλυψε ότι μέσα στην αστυνομία υπάρχουν χρυσαυγήτικοι θύλακοι. *** Εννοείται ότι η αποκάλυψη ήρθε μετά από πολυήμερο, επίμονο και επικίνδυνο ρεπορτάζ. *** Πώς σας φάνηκε το νέο άπλυτο λουκ τού Πρετεντέρη; *** Να δω και τον Μανώλη με μούσι, σαν τον αδερφό του, να κλείσω ως άντρας. ***

Την κάτσαμε, Άρη;

 Κάποτε οι βόμβες μπαίνανε σε κατσαρόλες, σήμερα μπαίνουν σε τάπερ. *** Πουτάνα κρίση... *** Ούτε σοβαρός τρομοκράτης δεν μπορείς να γίνεις πια. *** Πάντως, το ταπεράκι τής μαμάς εξακολουθεί να είναι αναντικατάστατο, ε; *** Σταθερή αξία. *** Κωλόχαρτος: "Στο πόθεν έσχες μου δηλώνω καταθέσεις 30.000 ευρώ, προ κρίσεως στο πόθεν έσχες μου είχα 400.000 ευρώ, οπότε καταστράφηκα." *** Τώρα είναι που με μπέρδεψες τελείως, ρε συ Άδωνι. *** Δηλαδή, στα παπάρια σου τα 370 χιλιάρικα που έχασες μ' αυτούς που στηρίζεις αλλά φοβάσαι μην έρθει ο ΣυΡιζΑ και χάσεις τα τελευταία 30; *** Τό 'καψες τελείως, μου φαίνεται. *** Όταν λέμε ότι επανεμφανίστηκε ο Ρουσόπουλος στην ΝΔ, τί ακριβώς εννοούμε; *** Για τα δολοφονικά σχέδια κατά Μαρινάκη θα μιλήσω αργότερα. *** Να συνέλθω πρώτα από το σοκ. *** Το παχουλό αγοράκι τής δεύτερης φωτογραφίας έχει γίνει ένας ακόμη πιο παχουλός ενήλικος 60 χρόνια μετά. *** Κι είναι και αρχηγός κυβερνητικού κόμματος. *** Τι κάνει μπέεεεεεεεε...νυ στα κεραμίδια της εξουσίας; *** Και δεν φτάνει που έβαλε κουλούρα, πήρε και γυναίκα με όνομα σαν από κινούμενα σχέδια. *** Μα Αμάλ Αλαμουντίν, ρε Τζωρτζ; *** Άλα μουντίν στον τόπο σου! *** Συγχίστηκα, π' ανάθεμά σε. *** Δεν γράφω άλλο. *** Σας χαιρετώ άσπλαγχνα. ***

Άξιον εστί

Πιστεύω πως αν ήμουνα παιδί... ή μάλλον κάτσε, να το πάρουμε αλλιώς. Απέναντι από την ΚΟΑ στην Ομόνοια είναι το αστυνομικό τμήμα, που διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις με τα βαποράκια και τους νταβάδες της περιοχής. Απέναντι από την άλλη πλευρά της ΚΟΑ, στον πεζόδρομο, είναι η στάνη (γιατί όποιος φεύγει από το μαντρί κτλ) που έχει ωραία παραδοσιακά γλυκά. Κι ακριβώς παραδίπλα ένας κινηματογράφος που παίζει καθημερινά δύο έργα σεξ και μαζεύει την αντίστοιχη εκλεκτή πελατεία. Οπότε έχει τύχει κάτι κυριακάτικα πρωινά να πηγαίνουν συντρόφισσες από τα χαράματα στην ΚΟΑ για κάποια συνδιάσκεψη ή άλλη κομματική δουλειά και να πετυχαίνουν ξαναμμένους θεατές, με συγκεκριμένες προτάσεις: πίπα δέκα ευρώ;

Δεν ξέρω λοιπόν γιατί, αλλά πιστεύω πως αν ήμουν μικρός κι ήξερα με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο όλα τα παραπάνω στοιχεία, για να τα αναπλάσω δημιουργικά με τη φαντασία μου, όταν θα άκουγα μια συζήτηση των μεγάλων περί αξιολόγησης, θα μου 'ρχόταν συνειρμικά στο μυαλό μια επιτροπή από τους ξαναμμένους θεατές στο σινεμά της Ομόνοιας να βαθμολογούν αυστηρά τους υπαλλήλους με κριτήρια Γκουσγκούνη (τι προσόντα έχει, πόσο μεγάλη.. υπομονή διαθέτει, κτλ) και όταν εγκρίνουν κάποιον να φωνάζουν άξιος, άξιος, ξεσπώντας σε πηχτά χειροκροτήματα.

-Ναι αλλά ας μην εκχυδαΐζουμε τη συζήτηση, γιατί κάθε αξιολόγηση έχει συγκεκριμένο πλαίσιο.
-Α χαίρομαι πολύ που συμφωνούμε σε κάτι. Ας δούμε, λοιπόν, ποιος ακριβώς εκχυδαΐζει την κουβέντα και προσβάλλει τη νοημοσύνη μας.

Ποιο είναι σε γενικές γραμμές το πλαίσιο της επιχειρούμενης αξιολόγησης στο δημόσιο; Μπορούμε να επισημάνουμε ως κύρια τα εξής δύο χαρακτηριστικά:
- Α) Δεν αποσκοπεί στην κριτική και τη βελτίωση των κακώς κειμένων αλλά στην τιμωρία των χειρότερων υπαλλήλων και την περικοπή δαπανών, με τη μείωση του προσωπικού κατά 15%, που είναι υποχρεωτική ακόμα κι αν δεν υπάρχουν κακοί υπάλληλοι σε μια υπηρεσία (στη συνέχεια πρόσθεσαν έναν όρο για να ρίξουν στάχτη στα μάτια, πως οι χειρότεροι υπάλληλοι της αξιολόγησης, που μπορεί να έχουν πέσει θύματα μεροληπτικών κρίσεων, θα παραμένουν υποχρεωτικά στις θέσεις τους, αλλά αυτό απλώς επιτείνει το κομφούζιο χωρίς να αλλάζει την ουσία του πράγματος).
- Β) Οι προϊστάμενοι και οι διευθυντές των τμημάτων απαλλάσσονται εκ των προτέρων από κάθε συνέπεια της αξιολόγησης και δεν έχουν κανέναν φόβο/λόγο να μετανοήσουν για κάτι, εν όψει της τελικής κρίσης.

Ο σκοπός και το περιεχόμενο αυτής της διαδικασίας είναι τόσο δηλωτικά, που βρίσκουν αντίθετους και πολλούς θερμούς υπέρμαχους, από θέση αρχής, της αξιολόγησης. Μόνο που εδώ το πράγμα δεν μπαίνει αφηρημένα από θέση αρχής αλλά συγκεκριμένα και με ταξικό πρόσημο. Κι επειδή η παραπάνω συνταγή δεν έτυχε αλλά πέτυχε, εξυπηρετώντας θαυμάσια τους πραγματικούς στόχους του αστικού κράτους, αυτό οφείλει να προβληματίσει κάθε καλόπιστο συνομιλητή μας για το γενικό πλαίσιο στο οποίο λαμβάνει χώρα αυτή η αξιολόγηση.

Στον καπιταλισμό οι άνθρωποι γίνονται εμπορεύματα με ανταλλακτική αξία. Για να καταστεί συγκρίσιμη κι ανταλλάξιμη η δραστηριότητά τους, αντικειμενοποιείται και μπαίνει σε αφηρημένα καλούπια, μετρώντας π.χ. την ποσότητά της σε ώρες με την αφηρημένη εργασία. Η βαθμολόγηση στο σχολείο είναι το εκπαιδευτικό αντίστοιχο της αξιολόγησης και της διατίμησης των εμπορευμάτων. Η ικανότητα των μαθητών πρέπει να μεταφραστεί σε μια συγκεκριμένη συγκρίσιμη επίδοση με ακρίβεια δεκαδικού, καθώς μερικά μόρια μπορεί να κρίνουν το επαγγελματικό μέλλον του καθενός. Τα πιο "εξελιγμένα συστήματα" (π.χ. στις ΗΠΑ) σου επιβάλλουν με συγκεκριμένη ποσόστωση να είσαι μέσα στους καλύτερους μαθητές της τάξης, αν θες να συνεχίσεις το μάθημα -κατ’ αναλογία της κοινωνίας των δύο τρίτων και της λογικής του ανταγωνισμού εναντίον όλων, που εμπεδώνεται από μικρή ηλικία στο σχολείο. Η σχολή κι ο κλάδος που ακολουθούμε δεν κρίνεται με βάση τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά μας αλλά με βάση τις επιδόσεις μας σε κάποια εξεταζόμενα μαθήματα, ως απόδειξη του παραλογισμού που μπορεί να κρύβει πίσω της μια αφαίρεση, φτωχαίνοντας την πραγματικότητα και τους ζωντανούς ανθρώπους. Παρόλα αυτά, πολλοί βλέπουν θετικά μια αντίστοιχη διαδικασία, γιατί πιστεύουν ότι θεσπίζει τουλάχιστον αξιοκρατικά κριτήρια αντί της κυρίαρχης ευνοιοκρατίας των γνωριμιών και του μέσου -άλλο αν η πραγματικότητα διαψεύδει πικρά τις αφηρημένες προσδοκίες τους.

Από μια άποψη, η κοινωνία του μέλλοντος θα είναι το βασίλειο της αναξιοκρατίας, όχι γιατί δε θα προωθεί τους άξιους αλλά γιατί δε θα μετράει τους ανθρώπους ως εμπορεύματα, με βάση την ανταλλακτική τους αξία -και σε ένα βάθος χρόνου θα καταργηθεί και το δεύτερο συνθετικό τής λέξης, που παραπέμπει στο κράτος. Στη Σοβιετική Ένωση, οι εμπορευματικές σχέσεις επιβίωναν ως κατάλοιπα του παλιού κόσμου που δεν έχει πεθάνει ακόμα· κι οι βαθμολογίες του εκπαιδευτικού συστήματος κυμαίνονταν σε μια γενική κλίμακα από το 1 ως το 5, χωρίς μεγάλη διαβάθμιση με δεκαδικά, περιέχοντας όμως και πολλά ποιοτικά χαρακτηριστικά για κάθε μαθητή.

Οι αστικοί μύθοι για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση και η κυρίαρχη προπαγάνδα έχουν διαμορφώσει στον κόσμο μια αντιφατική συνείδηση με διαφορετικά μέτρα και σταθμά ανά περίσταση. Πολλοί αναζητούν δυναμικές λύσεις διεξόδου από τη σημερινή κατάσταση, νοσταλγώντας πχ την πυγμή της χούντας των συνταγματαρχών ("Α ρε, Παπαδόπουλο που χρειάζονται") φρίττουν όμως στο άκουσμα της δικτατορίας του προλεταριάτου που συντρίβει τους εκμεταλλευτές, γιατί θα καταργήσει τάχα τις ελευθερίες και τα δικαιώματά μας. Πιστεύουν ότι ο υπαρκτός καταπατούσε το άτομο και την προσωπικότητα του καθενός στο όνομα του συνόλου και των γενικών αφαιρέσεων ενώ δεν υπάρχει πιο αλλοτριωτική αφαίρεση από το αφηρημένο (άρα άνισο) αστικό δίκαιο, τα αφηρημένα δικαιώματα που ποτέ δε βρίσκουν εφαρμογή στην πράξη, τον αφηρημένο χαρακτήρα της αξιολόγησης, που περιγράψαμε παραπάνω. Ιεραρχεί την ανεργία (που είχε εξαλειφθεί στην ΕΣΣΔ) ως το μεγαλύτερο πρόβλημα αλλά ζητάει κανιβαλικά το αίμα του γείτονα και συναινεί στις απολύσεις των δημόσιων υπαλλήλων. Θέλει αυστηρό έλεγχο των δημόσιων λειτουργών αλλά απορρίπτει τη σοβιετική πείρα με τον εργατικό έλεγχο, τις ανακλήσεις των ανάξιων στελεχών και την παραδειγματική τους τιμωρία, ιδίως στα πρώτα χρόνια της οικοδόμησης (το "κύμα εκκαθαρίσεων" με τις δίκες της Μόσχας π.χ. στράφηκε κατεξοχήν στη λεγόμενη νομενκλατούρα με τα ανώτερα στελέχη και όχι στο σύνολο της σοβιετικής κοινωνίας). Είναι πρόθυμος να πιστέψει τους μύθους για τις γενικές νόρμες θυμάτων που έδινε κεντρικά η Μόσχα στις περιόδους των εκκαθαρίσεων (βρείτε π.χ. ένα 10% ενόχων) αλλά μένει απαθής όταν βλέπει μπροστά του το μύθο να παίρνει σάρκα κι οστά, με τις απολύσεις στο δημόσιο.

Το γενικό κοινωνικό πλαίσιο είναι που καθορίζει τους σκοπούς και τα αποτελέσματα μιας διαδικασίας, είτε είναι η αξιολόγηση των κρατικών λειτουργών είτε είναι η δια βίου μάθηση καινούργιων γνώσεων πάνω σε ένα αντικείμενο ή ο εργατικός έλεγχος, που αναφέραμε και προηγουμένως. Αυτό το τελευταίο φαίνεται να ξεχνάνε κάποιες ομάδες του εξωκοινοβουλίου, που προβάλλουν ως μεταβατικό αίτημα τον εργατικό έλεγχο στο σημερινό αστικό πλαίσιο. Δεν είναι τυχαίο πως οι ίδιες ομάδες αντιδρούν συχνά στην προωθούμενη αξιολόγηση υπό το πρίσμα μιας διαφορετικής "καλής αξιολόγησης", π.χ. από τους κάτω, υποτιμώντας ακριβώς το κοινωνικό πλαίσιο που υπαγορεύει τους στόχους και τα χαρακτηριστικά κάθε αντίστοιχης διαδικασίας.


Αξιολογούμαστε όμως όλοι και βαθμολογείται κάθε πολιτική δύναμη από το λαό, για τις θέσεις και τους στόχους που προτάσσει. Όχι μόνο στις εκλογές, που είναι το πολιτικό αντίστοιχο της εμπορευματικής διατίμησης, ανάλογα με το πώς πλασάρει κανείς την πολιτική του γραμμή και αν υπόσχεται εύκολες λύσεις για να την κάνει ελκυστική. Αλλά πρωτίστως στο σχολείο της ταξικής πάλης, με βασικό κριτήριο το αν μιλάει με τη γλώσσα της αλήθειας στον κόσμο, για την αξιολόγηση και για κάθε άλλο ζήτημα που τον απασχολεί.

[Άρθρο από το ιστολόγιο γνώμης "Σφυροδρέπανο"]

Οι "άχρηστοι"

Ακούμε εδώ και χρόνια αυτή τη γνωστή, βαρετή αλλά ακατοίκητη από νόημα κουβέντα περί άχρηστων και ανίκανων πολιτικών.
Τι κοροϊδία...
Και μάλιστα μια κοροϊδία που κρύβει την αλήθεια και τους πραγματικούς φταίχτες όλου αυτού του δράματος που ζούμε, όσοι το ζούμε και μας τσακίζει.

Η αλήθεια όμως είναι ακριβώς η ανάποδη.
Όχι μόνο δεν είναι άχρηστοι αυτοί που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνάνε, αλλά αντίθετα παίρνουν πραγματικά βραβείο, αφού όλοι μαζί έχουν καταφέρει κάτι σχεδόν αδύνατο.
Να συντηρήσουν στη ζωή ένα σύστημα που έπρεπε να έχει σβήσει εδώ και δεκαετίες, ίσως εδώ και 100 χρόνια...
Έχουν καταφέρει, εξαπατώντας με ιδιοφυείς τρόπους τους λαούς, να κάνουν να μοιάζει ζωντανό και λαμπερό ένα σύστημα που σαπίζει εδώ και έναν αιώνα και που το μόνο που έχει να προσφέρει είναι μιζέρια, φτώχεια, δυστυχία, πολέμους και θάνατο.
Όχι σε όλους βέβαια. Εμείς, όμως, για το λαό ενδιαφερόμαστε...

Όποιοι ενδιαφέρονται "για όλους" (και γι' αυτούς που πλουτίζουν από τη δυστυχία των άλλων, δηλαδή) ας το δηλώσουν ανοιχτά κι ας εξακολουθήσουν να μιλάνε για "απατεώνες", "άχρηστους", "ανίκανους" κλπ.
Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι όλοι αυτοί που κυβέρνησαν. Απλά δούλευαν για λογαρισμό άλλης τάξης.
Και στις δύσκολες στροφές, σαν καλοί κυβερνήτες του πλοίου αλλά όχι ιδιοκτήτες, έμπαιναν μπροστά και "την πλήρωναν" αυτοί. Αφού, βέβαια, είχαν πληρωθεί πρώτα πολύ καλά για την υπηρεσία τους με όλους τους τρόπους.

Οι αδριάντες που τους έστησε το σύστημα και οι τιμές τους τα λένε όλα.

"Οι μεγάλοι σωτήρες" λοιπόν, που κάποτε κάθονται και στον πάγκο ως "ανίκανοι"... έτσι είν' η ζωή, δεν είναι παρά οι μεγάλοι σωτήρες αυτού του φρικτού και άδικου κόσμου.
Ε.Βενιζέλοι, Παπανδρέου, Καραμανλήδες και ξανά απ' την αρχή τα ίδια ονόματα.
Με χρυσά γράμματα, πραγματικά, τους αξίζει να γραφτούν τα ονόματά τους από τους ιδιοκτήτες της εξουσίας (επομένως και της ιστορίας), αυτούς που σώθηκαν από τις πολιτικές των "μεγάλων Ελλήνων", των "μάγων" που κατάφεραν να εξαπατήσουν το λαό και να δώσουν ζωή κι ανάσα σ' ένα σαπισμένο σύστημα.

Μέχρι να φτάσουμε στον Α. Σαμαρά...
Που κι αυτός μόνο άχρηστος δεν είναι.
Πώς γίνεται ένας άχρηστος να σου βάζει τα δυο πόδια σε ...μισό παπούτσι, να σου κάνει τη ζωή πατίνι, ενώ πήρε τη σκυτάλη απ'αυτόν που στην είχε κάνει ποδήλατο;
Και ενώ είχαν φυσικά τάξει και υποσχεθεί καλύτερες μέρες... τελικά το μερτικό σου το πήραν άλλοι, μπήγοντας το μαχαίρι ακόμα πιο βαθιά στη σάρκα του λαού.
Πόσο άχρηστος μπορεί να είναι κάποιος που ουσιαστικά κατάφερε να κρύψει ακόμα κι από σένα τη φτώχεια σου που συνέχισε να μεγαλώνει, και να σε κάνει να νομίζεις ότι η κρίση τελειώνει όπου νάναι ενώ εξακολουθεί να σε τσακίζει και να σου παίρνει ό,τι σού έχει απομείνει, πράγμα που βέβαια θα συνεχισθεί μεχρι να σωθούν οι επιχειρήσεις και τα κέρδη τους;

Για σκέψου λιγάκι...
Πόσο άχρηστοι;

Επομένως κι αυτοί που μιλάνε για άχρηστους ξέροντας φυσικά όλες αυτές τις απλές αλήθειες, τί ρόλο παίζουν;
Σε ποιά μεριά βρίσκονται;

Πάντως, όχι στη δική μας...

[Από το εξαιρετικό ιστολόγιο του μουσικού Γιώργου Σαρρή]

Γιατί καίνε τις τράπεζες

Εδώ είναι ένα ζήτημα.

Τι είναι οι τράπεζες, τι οι ελληνικές τράπεζες και γιατί γίνονται ενίοτε στόχος ενός καταραμένου κι απόβλητου περιθωρίου;

Είτε έχουμε να κάνουμε με ληστεία, είτε με απαλλοτρίωση. Είτε τα λεφτά μέσω Παλαιοκώστα μοιράζονται σε κάποιους αναξιοπαθούντες ορεσίβιους, είτε μπαίνουν στα σεντούκια μιας οργάνωσης.

Και βέβαια, απ´ ο,τι φαίνεται, δεν καίγεται καρφάκι κανενός, αν κάποιος λήστεψε μια Τράπεζα, η την έκαψε, παρεκτός κι αν από αυτή την ενέργεια έχουμε θύματα.

Η κρατούσα λοιπόν άποψη, στην πολιτική..πλέμπα, είναι πώς οι τράπεζες δεν είναι άλλο τίποτα από τον μακρύ βραχίονα ενός δύσμορφου καπιταλισμού,τριτοκοσμικού τύπου.

Αποτελούν τη μέγγενη που σφίγγει μέχρι ασφυξίας τον ελληνικό λαό, σαν προέκταση ενός συστήματος απόλυτα ολιγαρχικού. Ένα σύστημα από το οποίο ωφελούνται μόνο συγκεκριμένες ομάδες πολιτών, σε βάρος των υπολοίπων.

Κι είναι αυτοί που χειραγωγούν τον τόπο.

Τα χαρακτηριστικά τους είναι κοινά και διαχρονικά. Από τους τσιφλικάδες, ευνοούμενους της Τουρκιάς, που αγόρασαν μπιτ παρά απέραντες εκτάσεις, ως και χωριά ολόκληρα, μέχρι τους σύγχρονους αξιωματούχους του Συστήματος.

Οι τράπεζες λοιπόν αυτές δεν έχουν να επιδείξουν κανένα έργο κοινωνικής ευαισθησίας. Είναι άτεγκτες απέναντι στον μικρό επενδυτή και δανειολήπτη. Με μεγάλη ευκολία κατάσχουν περιουσίες και καταδικάζουν πολίτες στην αυτοκτονία.

Ενεργούν σε αγαστή συνεργασία με το πολιτικό σύστημα που φροντίζει να τις πριμοδοτεί με σειρά νομοσχεδίων και τροπολογιών.

Την ίδια ώρα, που αν κάποιος μικροδανειολήπτης καθυστερήσει μια δόση, αντιμετωπίζει την κατάσχεση και άλλες ποινές, μοιράζει αφειδώς εκατομμύρια σε υπερχρεωμένες επιχειρήσεις κυρίως των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Αίφνης:
- Πως είναι δυνατόν εταιρία που έχει κύκλο εργασιών 50.000.000 ευρώ και ζημίες 10.000.000 ευρώ να δανειοδοτείται με 164.300.000 ευρώ;
- Πώς είναι δυνατόν,το MEGA με κύκλο εργασιών 49.000.000 να παίρνει δάνειο 123.000.000;
- Πώς εξηγείται, η Καθημερινή με κύκλο εργασιών 25.000.000 να έχει χρέη 74.000.000;

Πρόσφατα λοιπόν, τράπεζες, media και τρόικα αποφάσισαν να κουρευτούν σε ποσοστό πενήντα τα εκατό, τα δάνειά τους, προκειμένου να πάρουν νέα δάνεια.

Για την ιστορία, ο Τηλέτυπος που ανήκει σε Μπόμπολα, Ψυχάρη, Βαρδινογιάννη έχει πάρει 123.500.000, ο Πήγασος πού ανήκει στο Μπόμπολα 164.300.000, ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη (ΔΟΛ) 134.000.000, το Σταρ που ανήκει στον Βαρδινογιάννη 58.000.000 και ο Άλφα του Κοντομηνά, που είναι υπόδικος, 58.000.000.

Το σκάνδαλο του Ταμιευτηρίου έφερε στην επιφάνεια το αμαρτωλό τρίγωνο τράπεζες, κόμματα, επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα. Τη διαπλοκή σ όλο της το μεγαλείο.

Με την ανακεφαλαίωση των 50 δισ. επρόκειτο, από την ανάκτηση μετοχών ιδιωτών, να επιστραφούν 40 δισ. και να ακυρωθεί ισόποσο δημόσιο χρέος. Αντ' αυτού, οι όροι άλλαξαν κι οι μέτοχοι ανέκτησαν τις μετοχές τους σ εξευτελιστικές τιμές.

Με βάση το άρθρο 2 του Πολυνομοσχεδίου, ενώ το Κράτος αγόρασε τη μετοχή προς 1,24 ο τραπεζίτης την αγόρασε με..τριάντα λεπτά.

Μετά από το σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (ΤΤ) όπου δόθηκαν 400.000.000 χωρίς εγγυήσεις, το ΤΤ έσπασε σε "κακή" και σε "καλή" Τράπεζα. Η κακή πήρε τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και η καλή πήρε το κερδοφόρο κομμάτι, που δόθηκε… δώρο στη Γιούρομπανκ.

Παράλληλα, στη Βουλή ψηφίστηκε τροπολογία που απάλλαξε τους τραπεζίτες, οι οποίοι δανειοδότησαν χωρίς εγγυήσεις με 270.000.000 το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ.

Είναι οι ίδιες αυτές Τράπεζες πού κατέστησαν παράγοντες του τόπου, φυγόδικους, υπόδικους και καταδικασμένους. Όπως ο Λαυρεντιάδης, ο Γιαννίκος, ο Πέτρος Κυριακίδης, ο Μιχάλης Ανδρουλιδάκης και άλλοι νεόκοποι εκδότες οι οποίοι, αφού έκαναν τα φράγκα βίλες στη Μύκονο, βάρεσαν μετά κανόνι κι έριξαν απλήρωτους στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενους. Γνωστές οι περιπτώσεις Κωστόπουλου και Λυμπέρη.

Έτσι λειτουργεί και αλληλοτροφοδοτείται το σύστημα που χειραγωγεί τον Ελληνικό Λαό. Χωρίς αιδώ, χωρίς ενοχή.

Είναι ένα σύστημα απόλυτα εχθρικό προς τον Ελληνικό Λαό.

Γνωστοί οι διαχειριστές του, γνωστοί και οι πάροχοι. Είναι οι πήλινοι πυλώνες που το στηρίζουν. Και πολλών,το παρελθόν τους είναι γνωστό. Έρχεται από τα βάθη τής ιστορίας, με τη ρίζα του στους τσιφλικάδες. Εκείνους που ο Αδαμάντιος Κοραής σ έναν του αφορισμό είπε κάποτε "η Θεσσαλία και η Άρτα απελευθερώθηκαν από τούς Οθωμανούς για να δουλωθούν σε τουρκίζοντας χριστιανούς"!

[Άρθρο του Άρη Σκιαδόπουλου στον ιστοτόπο "Ημεροδρόμος"]