Εκλογικά στιγμιότυπα

"Από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, είδα κι έζησα μια αλήθεια, που δίνει νέο περιεχόμενο στην παλιά ποιητική διαπίστωση του Γιάννη Ρίτσου: Αυτά τα πρόσωπα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό." (...)

Κάπως έτσι ξεκίνησε χτες βράδυ την ομιλία του στην Πάτρα ο Αλέξης Τσίπρας. Μέχρι και τον Γιάννη Ρίτσο επιστράτευσε για να προωθήσει τις επιδιώξεις του. Άλλο, βέβαια, αν ο συγκεκριμένος στίχος τού ποιητή τής Ρωμιοσύνης ταιριάζει γάντι στον "λιγώτερο ουρανό" που ευαγγελίζεται ο ΣυΡιζΑ μέσα στην μπουρινιασμένη Ευρώπη και στο σκοτεινιασμένο ΝΑΤΟ.

Παρένθεση: Ας ενημερώσει κάποιος τον πρόεδρο του ΣυΡιζΑ ότι οι στίχοι τού Ρίτσου πάνε κάπως έτσι: "Αυτά τα δέντρα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό / αυτές οι πέτρες δεν βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα / αυτά τα πρόσωπα δεν βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο / αυτές οι καρδιές δεν βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο", για να τους λέει σωστά από δω και πέρα. Κλείνει η παρένθεση.

Εν πάση περιπτώσει, με δεδομένο ότι ο Ρίτσος αποτελεί εθνικό ποιητικό μας κεφάλαιο, είναι δικαίωμα όλων να χρησιμοποιούν τους στίχους του. Από την στιγμή που ο κλαψο-Μπούκουρας χρησιμοποίησε την Μπαλλάντα του κυρ-Μέντιου τού Βάρναλη, πώς να απαγορεύσουμε στον Τσίπρα να χρησιμοποιεί την Ρωμιοσύνη τού Ρίτσου; Μπορούμε, όμως, να υπενθυμίσουμε στον πρόεδρο του ΣυΡιζΑ κάποιους άλλους στίχους τού ίδιου ποιητή, αν και βάζω στοίχημα πως ποτέ δεν θα τους χρησιμοποιήσει σε ομιλία του:

Κάπα, Κάπα, Έψιλον. 
Τρία κόκκινα γράμματα,
σεμνή υπογραφή του λαού μας
στις λεωφόρους του μέλλοντος.
Ο δρόμος φεύγει γρήγορα
η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω...

---------------------------------------------------------------

Η είδηση έπαιξε πολύ σε κανάλια κι εφημερίδες. Ο λόγος για το εντυπωσιακό ποσοστό 93,21% με το οποίο εξελέγη ο Πέτρος Ανδρεάκος ως δήμαρχος Ανατολικής Μάνης (Γύθειο, Οίτυλο κλπ). Μάλιστα δε, η τηλοψία φρόντισε να επενδύσει την είδηση με τα απαραίτητα ρεπορτάζ, προφανώς για την πληρέστερη ενημέρωση των τηλεθεατών.

Τί δεν είπε κανείς, όμως; Δεν είπε ότι ο αντίπαλος του Ανδρεάκου, ο οποίος συγκέντρωσε το υπόλοιπο 6,79%, ήταν ο κομμουνιστής Δημήτρης Συκούτρης. Ο συνδυασμός τής Λαϊκής Συσπείρωσης μάζεψε "μόνο" 6,79% σε μια περιοχή η οποία θεωρείται από τις πλέον συντηρητικές ολόκληρης της χώρας και στην οποία πριν τέσσερα χρόνια είχε περιοριστεί σε 2,61%. Σημειώστε δε ότι τον Ιούνιο του 2012 σ' ολόκληρο τον νομό Λακωνίας το ΚΚΕ είχε μαζέψει 3,54%. Και μια λεπτομέρεια με σημασία: στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, ο Ανδρεάκος είχε σημειώσει 51,89%, έχοντας απέναντί του άλλους τρεις νεοδημοκράτες αντιπάλους (εκτός από τον υποψήφιο της Λαϊκής Συσπείρωσης).

Τώρα που έχετε την είδηση ολοκληρωμένη, κρίνετε μόνοι σας ποιου το επίτευγμα είναι μεγαλύτερο και δυσκολώτερο: του Ανδρεάκου ή του Συκούτρη;

---------------------------------------------------------------

- Το 2010, κατά την δεύτερη Κυριακή, είχαν στηρίξει στην Αθήνα τον Γιώργο Καμίνη. Δεν θα μάθουμε ποτέ τι θα έκαναν εφέτος αν δεν πέρναγε στον δεύτερο γύρο ο δικός τους υποψήφιος. Πάντως, κατά την προεκλογική περίοδο, πρόλαβαν να σούρουν στον Καμίνη τα εξ αμάξης για τον τρόπο που πολιτεύτηκε ως δήμαρχος αθηναίων.

- Το 2010 είχαν στηρίξει στην Πάτρα τον Γιάννη Δημαρά. Εφέτος ο Δημαράς κατέβηκε με την στήριξη της ΔημΑρ γιατί αυτοί κατέβασαν τον Κώστα Σπαρτινό. Στο μεταξύ, πέρυσι κατήγγειλαν ότι "ο αυταρχικός και αντιδημοκρατικός κατήφορος του δημάρχου πατρέων Γιάννη Δημαρά δεν έχει τέλος".

- Το 2010 είχαν στηρίξει στο Κερατσίνι τον Λουκά Τζανή. Εφέτος προτίμησαν να κρατήσουν αποστάσεις και δεν κατέβασαν επίσημο υποψήφιο. Στο μεταξύ, πρόλαβαν να καταγγείλουν τον Τζανή για ύποπτες σχέσεις με την Χρυσή Αυγή.

- Το 2010 είχαν στηρίξει στην Φιλοθέη τον νεοδημοκράτη (!) Παντελή Ξυριδάκη. Εφέτος κατέβασαν την σύζυγο του Δημήτρη Παπαδημούλη, η οποία κατήγγειλε τον Ξυριδάκη για αντιλαϊκή πολιτική (!) και για υπερφορολόγηση των ακινήτων.

- Το 2010 κατέβασαν στην Ικαρία τον Χριστόδουλο Σταυρινάδη, εξασφαλίζοντας την στήριξη όλων των άλλων κομμάτων (ΝΔ, ΠαΣοΚ, ΛαΟΣ), σε μια κοινή προσπάθεια να μη περιέλθει ο δήμος στον κομμουνιστή Στέλιο Σταμούλο. Εφέτος στράφηκαν στον Κώστα Σταμούλη, καταγγέλοντας ότι ο Σταυρινάδης "εφάρμοσε και εξακολουθεί να εφαρμόζει τις πολιτικές τού μνημονίου που εξαθλιώνουν καθημερινά τη ζωή μας". Στον δεύτερο γύρο πέρασαν Σταμούλος - Σταυρινάδης κι εκείνοι έσπευσαν να δηλώσουν ότι στηρίζουν τον κομμουνιστή υποψήφιο. Δηλαδή, τώρα στηρίζουν εκείνον που λύσσαξαν να φάνε πριν τέσσερα χρόνια.

Έχοντας, λοιπόν, κατά νου όλες τις παραπάνω "επιλογές ευθύνης" τού ΣυΡιζΑ, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα ακούγοντας χτες τον Τσίπρα να τάσσεται αναφανδόν υπέρ Πελετίδη κατά τον δεύτερο γύρο στον δήμο πατρέων. Προφανώς, ο ΣυΡιζΑ επιχειρεί να "ανταλλάξει" αυτή την στήριξη με αντίστοιχη στήριξη δικών του υποψηφίων από το ΚΚΕ σε άλλες περιοχές. Δυστυχώς για τον πρόεδρο του ΣυΡιζΑ, ο Πελετίδης τον προσγείωσε ανώμαλα: "Το ΚΚΕ δεν κάνει παζάρια".

Εβγήκαν όλοι νικητές...

Δεν ξέρω πώς είδατε εσείς τα προχτεσινά αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών αλλά εμένα μου άφησαν μια παράξενη, στυφή γεύση στο στόμα. Αν, μάλιστα, δεν ήταν τόσο η πρωτιά τής Λαϊκής Συσπείρωσης στην Πάτρα όσο και η γενικώτερα ενθαρρυντική εικόνα όλων των κομμουνιστικών συνδυασμών, που έκαναν το χειλάκι μας να χαμογελάσει, θα μπορούσα άνετα να τα χαρακτηρίσω ως θλιβερά. Και πώς αλλοιώς να τα χαρακτήριζα, όταν:

(α) Σε πανελλήνιο επίπεδο περιφερειών, η Χρυσή Αυγή μάζεψε καμμιά τριανταριά χιλιάδες ψήφους περισσότερες απ' όσες είχε μαζέψει τον Ιούνιο του 2012. Και, μάλιστα, δίχως να κατεβάσει επίσημο συνδυασμό στο Βόρειο Αιγαίο. Τριάντα χιλιάδες ψήφοι παραπάνω, με τον αρχηγό και τους μισούς της βουλευτές στην φυλακή, με το αίμα τού Φύσσα να μην έχει στεγνώσει ακόμη και με μια βαρειά κατηγορία περί τρομοκρατικής οργάνωσης να την βαραίνει.

(β) Στο δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών στον Πειραιά θα αναμετρηθούν ένας κακός υποψήφιος
με έναν χειρότερο. Δυστυχώς, οι πειραιώτες, έτσι που τα κατάφεραν, έχουν να επιλέξουν ως αυριανό δήμαρχό τους 
- είτε τον υπάλληλο του Μαρινάκη και κουτσούνι όλων των εφοπλιστών, ο οποίος θα γίνει -αν εκλεγεί- ο πρώτος "δήμαρχος α.α." παγκοσμίως
- είτε τον πρώην οννεδίτη κένταυρο, τον άνθρωπο που είχε γίνει χρυσαυγήτης πριν εμφανιστεί η Χρυσή Αυγή.
Μεγάλο το δίλημμα για τους πειραιώτες αλλά...έτσι έστρωσαν, έτσι θα κοιμηθούν.

Οι "Άλφα των Κενταύρων": Δεύτερος από αριστερά
ο Βασίλης Μιχαλολιάκος και στο κέντρο ο Γιώργος
Μεϊμαράκης. Άκρη αριστερά ο Δημήτρης Σιούφας.

Παρένθεση. Για όποιον δεν ξέρει, "ρέηντζερς" (στην Θεσσαλονίκη) και "κένταυροι" (στην Αθήνα) αυτοαποκαλούνταν πριν 30-τόσα χρόνια οι "κάπως ζωηροί" και μπρατσωμένοι οννεδίτες, οι οποίοι ρίχνανε και κανένα μπερντάχι σ' όποιον τολμούσε να τους πάει κόντρα. Η ιδέα τής σύστασής τους ανήκει στον τότε αρχηγό τής ΝΔ Ευάγγελο Αβέρωφ και η αποστολή τους ήταν να υπερασπίζονται τους ΔΑΠίτες φοιτητές, οι οποίοι τότε συνιστούσαν μια πολύ μικρή μειοψηφία στις σχολές. Αρχηγοί τους έχουν διατελέσει ο απερχόμενος δήμαρχος Πειραιά Βασίλης Μιχαλολιάκος, ο βαρύμαγκας πρόεδρος της βουλής Γιώργος Μεϊμαράκης και ο "νόμιμος και ηθικός" Γιώργος Βουλγαράκης, ενώ από τις τάξεις τους έχει περάσει και ο φραντζάτος πρωθύ μας. Κλείνει η παρένθεση.

Ο αυριανός (;;) δήμαρχος Βόλου σε στιγμές δόξας

(γ) Στον Βόλο, οι πολίτες απέδειξαν ότι "τα σίδερα της φυλακής είναι για τους λεβέντες". Έτσι, μόλις ο Αχιλλέας "όπου-με-πιάσεις-λερώνεσαι" Μπέος βγήκε από την φυλακή, οι βολιώτες τον έστειλαν στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών και τώρα ετοιμάζονται να τον στείλουν και στο δημαρχείο. Αν αυτό δεν είναι πολιτικό κριτήριο ενός ώριμου λαού, τότε αναρωτιέμαι τι μπορεί να είναι. Τί κι αν έχουν ειπωθεί για τον Μπέο τα μύρια όσα (π.χ.: ο Μπέος έστησε τον Εφιάλτη στις Θερμοπύλες γιατί είχε παίξει διπλό τους Πέρσες, το 5-0 της Χαβάης ήταν στημένο από τον Μπέο κλπ); Φαίνεται ότι εκείνο που έχει πρώτιστη σημασία για τους βολιώτες είναι "Ο Ολυμπιακός Βόλου να κερδάει κι όλα τα άλλα να πάνε να γαμηθούνε".

(δ) Όμως, δεν είναι μόνο οι βολιώτες που ψήφισαν τόσο ώριμα προχτές. Στην Ζαχάρω, οι πολίτες έβγαλαν δήμαρχο από την πρώτη Κυριακή τον περιώνυμο Πανταζή Χρονόπουλο (για την ακρίβεια, τον ξαναέβγαλαν). Επειδή ανακατεύεται το στομάχι μου και μόνο που αναφέρω το όνομά του, δεν θα γράψω περισσότερα για δαύτον. Όποιος δεν ξέρει για ποιο υποκείμενο μιλάω, ας επισκεφθεί το σχετικό λήμμα τής Βικιπαίδειας για να ενημερωθεί. Κι αν δεν γνωρίζετε κατά πού πέφτει η Ζαχάρω, ρίχτε μια ματιά σ' έναν χάρτη για να προσανατολιστείτε ώστε να στείλετε τα φάσκελα στην ορθή κατεύθυνση.

(ε) Στην Θεσσαλονίκη και στην ευρύτερη περιφέρειά της οι ψηφοφόροι απλοποίησαν το πρόβλημα εν όψει της δεύτερης Κυριακής των περιφερειακών εκλογών. Τώρα έχουν να επιλέξουν μεταξύ του επίσημου υποψήφιου της Νέας Δημοκρατίας και του αντάρτη υποψήφιου της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι πήραν μαζί πάνω από 51% στον πρώτο γύρο. Αναρωτιέμαι πού διάβολο μέσα στον χρόνο χάσανε τον μπούσουλα οι κάτοικοι μιας πόλης η οποία ήταν κάποτε σταυροδρόμι των πολιτισμών και τώρα πέφτουν από Κούβελα σε Παπαγεωργόπουλο κι από Ψωμιάδη σε Τζιτζικώστα...


Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα ωραία, κάποιοι έχουν όρεξη για πανηγύρια. Στην Νέα Δημοκρατία δεν βλέπουν ότι σε Αθήνα, Αττική και Θεσσαλονίκη έχασαν και τα αβγά και τα πασχάλια αλλά ανοίγουν σαμπάνιες επειδή κέρδισαν στην Ήπειρο. Στον ΣυΡιζΑ έχουν μάτια μόνο για την Δούρου και τον Γαβρίλη αλλά δεν παίρνουν χαμπάρι ότι το αμάξι τους πάει με ξεφούσκωτα λάστιχα. Στην ΔημΑρ αλληλοσυγχαίρονται για Καμίνη και Μπουτάρη αλλά δεν συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται στο παρά ένα να εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη. Στο ΠαΣοΚ τρέχουν να (ξανα)βάψουν πράσινους τους μέχρι χτες "ανεξάρτητους" πρώην πασόκους, κάνοντας ενέσεις αυθυποβολής εν όψει των μεθαυριανών ευρωεκλογών με την ελπίδα ότι θα κλάσει ο πεθαμένος και θα καρπίσει η Ελιά. Όσο για τους Ανεξάρτητους Έλληνες, αυτοί είναι ευτυχείς και μόνο που εξακολουθούν να υπάρχουν.

Κάπου εδώ είναι που θυμήθηκα τον παλιό, καλό Χάρρυ Κλυνν: εβγήκαν όλοι νικητές και χάσαν όλοι οι άλλοι...

Το Μάη θα ’μαστε καλά

[Το κείμενο που ακολουθεί συνιστά μια θαυμάσια σύνοψη-ανάλυση των χτεσινών αυτοδιοικητικών εκλογών. Αντιγράφω από το εξαιρετικό ιστολόγιο γνώμης Σφυροδρέπανο, με απόλυτο σεβασμό στην άποψη που έχει ο συντάκτης ιστολόγος για την χρήση των κεφαλαίων:]


Η παραπάνω ατάκα ανήκει στον άγγελο αναστασιάδη, που με τη βοήθεια του θεού και της παναγίας φαίνεται πως συμφώνησε να αναλάβει για τέταρτη φορά, αν δεν χάνω το μέτρημα, τον παοκ –χαράς ευαγγέλια για τον ρα και λοιπά αγγελόσκυλα. Την ίδια στιγμή: οι παοκτσήδες έκαναν συλλαλητήριο στην καμάρα για τα χρέη και το προπονητικό κέντρο της ομάδας τους· οι αρειανοί γκρίνιαζαν, γιατί δεν τους συνάντησε ο σαμαράς· οι παναθηναϊκοί έστειλαν στο δημοτικό συμβούλιο το παν.κι.· και οι ολυμπιακοί έβγαζαν πρώτο τον (α)μώραλη, που στο δεύτερο γύρο έχει απέναντι το μιχαλολιάκο των ρέιντζερς και των κενταύρων, σε μια σχεδόν ενδομαφιόζικη κι ενδοχουντική αντιπαράθεση, όπως στις συμμορίες της νέας υόρκης· ενώ τα ξαδελφάκια τους στο βόλο έδωσαν ακόμα μεγαλύτερη διαφορά στον αχιλλέα μπέο του ολυμπιακού βόλου. Ο ολυμπιακός δηλ να κερδάει κι όλοι οι άλλοι…

Κι εσύ έψαχνες να βρεις ένα στήριγμα εκτός χώρας, στους παίκτες της μπεσίκτας και το φόρο τιμής τους για τους νεκρούς ανθρακωρύχους στην πατρίδα τους, για να επιβεβαιώσεις τον χαμένο λαϊκό χαρακτήρα του αθλητισμού και τους πολύ δυνατούς συμβολισμούς που μπορεί να προσφέρει. Και εμείς σύντροφε, με ποιον είμαστε σε βόλο και πειραιά στο δεύτερο γύρο; Ψηφίζουμε νίκη βόλου σε πρώτο και δεύτερο γύρο. Αλλά ο τρίτος με τα πλέι οφ είναι ο τελικός. Αν κι εμείς βλέπουμε κάθε αγώνα σαν τελικό, που συνδέεται με τη στρατηγική μας πρόταση.

Το φαινομενικά παράδοξο της υπόθεσης είναι πως ενώ ο βλαδίμηρος είχε μιλήσει για την αστική δημοκρατία ως το ιδανικό, το πιο ασφαλές σύστημα για την αστική τάξη και την εξουσία της, που την ασκεί έμμεσα, δια αντιπροσώπων, τα δεδομένα εσχάτως ανατρέπονται. Προκειμένου να συγκρατήσουν οι αστοί την «πολιτική κρίση» του συστήματος (ως απόρροια της οικονομικής), επαναφέρουν στο προσκήνιο τη φασιστική εφεδρεία ή βάζουν μπροστά προβεβλημένα στελέχη τους να αναλάβουν, χωρίς άλλη διαμεσολάβηση. Κι εδώ φαίνεται η χρεοκοπία ενός «πολιτικού λόγου» που στοχοποιεί τις ανίκανες ηγεσίες και την κακή διαχείριση, αφήνοντας στο περιθώριο την ταξική-κοινωνική ανάλυση και τον πυρήνα της εκμετάλλευσης. Μια μεγάλη αγανακτισμένη μερίδα κόσμου δείχνει πρόθυμη να κρεμάσεις τους τρακόσιους στο γουδί, θεωρεί όμως ευεργέτες κι επενδυτές τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους επικεφαλής μονοπωλιακών ομίλων.

Αυτό φάνηκε εν μέρει και στην περίπτωση του δημοψηφίσματος για το νερό, που απασχόλησε χτες τη συμβασιλεύουσα και το απαγόρευσε τυπικά η κυβέρνηση αλλά το αγκάλιασαν οι τοπικές δημοτικές αρχές, φτιάχνοντας ένα ωραίο τεχνητό δίλημμα, χωρίς ουσία. Γιατί το ζήτημα δεν είναι προφανώς να επιλέξουμε μεταξύ μιας ιδιωτικής εταιρίας ή μιας δημόσιας, που θα λειτουργεί στο υπάρχουν πλαίσιο με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια κέρδους. Εξάλλου το χαρακτηριστικό γνώρισμα του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού (κμκ) είναι η σύμφυση κράτους και μονοπωλίων, όχι ο διαχωρισμός τους. Κι αυτή είναι κι η σύγχρονη τάση-μοντέλο «ανάπτυξης», με τα σδιτ και την από κοινού διαχείριση ενός οργανισμού, ώστε να παραμείνουν στο κράτος και να μην επιβαρύνουν τους ιδιώτες, αλλά τους φορολογούμενους, μια σειρά μη κερδοφόροι τομείς, όπως πχ η συντήρηση του δικτύου.

Έρχονται στο καπάκι και τα αποτελέσματα σε δήμο και περιφέρεια, η πρωτιά τού... πετυχημένου επιχειρηματία μπουτάρη κι ο δεύτερος γύρος με δυο πατενταρισμένους δεξιούς που ετοιμάζονται να διαλύσουν, μεταξύ άλλων, την κυριακάτικη αργία, και καταλαβαίνεις πως ζεις σε μια από τις χειρότερες, τις πιο αντιδραστικές ελληνικές γωνιές.

Στο επιβεβαιώνουν ακόμα και τα ονόματα των διαφόρων συνδυασμών και ψηφοδελτίων. Ο ιωαννίδης πχ (λοιπόν, τρεις λέξεις, λοιπόν…) είναι επικεφαλής της κίνησης «πρωταθλήτρια περιφέρεια» -και πάλι καλά που δεν την είπε αυτοκράτειρα ή κάτι παρόμοιο, να παραπέμπει συνειρμικά στον μπασκετικό άρη του ’80. Ενώ ο καλαφάτης ονόμασε τη δική του δημοτική κίνηση «εντάξει». Αλλά αν ήθελε να πάρει τις ψήφους των παοκτζήδων, έπρεπε να βάλει μπροστά στο όνομα δυο φορές και «ξέρω ‘γω»: παοκ, ξέρω ‘γω, ξέρω ‘γω, εντάξει...

Τι άλλο είδαμε κατά την χτεσινή ημέρα; Τον τσίπρα να σαλιώνει ένα ψηφοδέλτιο με αυτοκόλλητο, ίσως για να ρίξει γέφυρες στην τρίτη ηλικία, που μπορεί να βραχυκυκλώσει με το παραμικρό. Και για να δώσει σαφές μήνυμα πως (αν γίνει κυβέρνηση) αυτός θα βάζει σάλιο και θα μας πονάει λιγότερο. Τους οικολόγους πράσινους να συμβολίζονται με κίτρινο, γιατί το πράσινο το ‘χει καπαρωμένο το πασόκ, που δε στήριξη επισήμως κανέναν, γιατί αν το ‘κανε, δε θα τον ψήφιζε κανείς. Κάποιες γωνιές της ελλάδας να βάφονται άσπρες (πήξαμε στην ανεξαρτησία) σα να ήτανε χιονισμένες. Αλλά και ένα τσουμακί -όπως το λένε στο χωριό μου- χρώμα, που δεν κατάλαβε πολύ καλά τι ακριβώς συμβόλιζε.

Το βορίδη να ζορίζεται στην αρχή και να σου δίνει την εντύπωση πως θα ήθελε να έχει το ελεύθερο να αντιστρέψει εκείνο το αγαπημένο κλισέ επί αλλαγής και να μιλήσει για το «άθροισμα των μη δημοκρατικών δυνάμεων» μαζί με την χρυσή αυγή. Το μέγκα να θέλει να βγάλει ντε και καλά νδ και πασόκ τους μόνους κερδισμένους των εκλογών και να χρησιμοποιεί ως πρώτη γραμμή άμυνας ότι «και ο ολάντ βγαίνει τρίτος ή ο κάμερον πέμπτος στις αυτοδιοικητικές, αλλά αυτό δε θέτει ζήτημα σταθερότητας για την κυβέρνησή τους», για να φτάσουν αργότερα στην ταπεινότητα του σαμαρά στις δηλώσεις του, αν και δικαιολογούταν να λέει να θριαμβολογήσει, γιατί αδιαμφισβήτητα θριάμβευσε. Μόνο για τοπικές συντεχνίες που δε μίλησαν δηλ, για τις τοπικές κοινωνίες που τόλμησαν να μην ψηφίσουν τους εκλεκτούς της κυβέρνησης.

Στο σκάι μάλιστα το πήγαν ακόμα παραπέρα κι όσο μιλούσε η βαλαβάνη, κάποιος αντικειμενικός δημοσιογράφος έγραψε σε ένα χαρτί το ποσοστό του σύριζα στην α’ αθηνών τον ιούνη του 12 -που ήταν μεγαλύτερο από αυτό που συγκέντρωσε ο γκάμπριελ- και το ‘δωσε στην κοσιώνη, που το σήκωσε και το έδειξε κατευθείαν στην κάμερα.

Πιο πριν βέβαια οι συριζαίοι είχαν προλάβει να κάνουν μια μοναδική επίδειξη έμφυτης πασοκικής αλαζονείας, πριν καν κληθούν να κυβερνήσουν ή να βεβαιωθούν έστω πρώτα για τα αποτελέσματα. Και δεν περιορίστηκαν να επισημάνουν πόσο αναξιόπιστες είναι οι στημένες δημοσκοπήσεις και τα ευρήματά τους, αλλά την έπεσαν κατευθείαν στους δικούς μας και επικεντρώθηκαν στο αγαπημένο τους θέμα: τη στάση του κκε στο δεύτερο γύρο. Με το βούτση να την πέφτει κατευθείαν στη λιάνα με εμπάθεια -πρόβα για την πίεση που μας περιμένει αυτή τη βδομάδα- και με τον τατσόπουλο να στενοχωριέται για τον αριστερό εμφύλιο... Και με το σοφιανό να λέει βραχνιασμένος λίγο μετά πως αυτές τις μέρες οι δημοσιογράφοι τον έχουν ρωτήσει πιο πολλές φορές τι θα κάνει στο δεύτερο γύρο παρά τι θα κάνει στον πρώτο!


Τι έκανε λοιπόν το κουκουέ στον πρώτο γύρο;

Αν πιστέψουμε το αντικειμενικό μέγκα (και κάποιες γνωστές ιστοσελίδες που θα σπεύσουν να ευθυγραμμιστούν με αυτό το συμπέρασμα) η λαϊκή συσπείρωση κατέγραψε πτώση σε σχέση με τις αντίστοιχες εκλογές του ’10. Το ’10 όμως δεν είναι ίδιο με το ’12, πολύ περισσότερο με το ’14, για να κάνουμε ευθείες συγκρίσεις. Το κόμμα κατάφερε να επαναπατρίσει ένα μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων και να προσεγγίσει τις 500 χιλιάδες πανελλαδικά στις περιφέρειες, παρά τη μεγάλη αποχή. Αυτό μεταφράζεται σε ένα ποσοστό που υπερβαίνει μάλλον το 9% κι αναδεικνύει μια σημαντική δυναμική.

Γενικώς το κόμμα του λαού χτες είχε παράλληλη πορεία με την ομάδα του λαού στο μπάσκετ: αφού πέρασε την πρώτη ψυχρολουσία με τα αναξιόπιστα έξιτ πολ, ανακτήσαμε σταδιακά παλμούς και στο τέλος έκανε την ανατροπή και πέτυχε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Παράλληλα το κκε είχε καλύτερα αποτελέσματα σε πολλές περιπτώσεις σε επίπεδο δήμων, όπου πήρε την πρώτη θέση στην πάτρα (αν και περιμέναμε αρχικά μεγαλύτερη διαφορά), το χαϊδάρι και την ικαρία (όπου ξεπέρασε το 44% και σε κάποια φάση φλέρταρε και με την εκλογή από τον πρώτο γύρο), ενώ μπαίνει στο δεύτερο γύρο και στην πετρούπολη, όπου μπορεί να επανεκλεγεί η παρούσα -ή μάλλον απερχόμενη- κόκκινη δημοτική αρχή. Χώρια η καισαριανή κι η σέριφος, όπου χάσαμε για μια χούφτα ψήφους το δεύτερο γύρο και το δήμο αντίστοιχα.

Κι εδώ αντιστρέφεται, με πολύ διασκεδαστικούς όρους μάλιστα, αυτό το περιβόητο ερώτημα «τι θα κάνετε στο δεύτερο γύρο» προς τους κάθε λογής ενωτικούς αριστερούς, που το έχουν σαν καραμέλα, νομίζοντας πως έτσι μας στριμώχνουν. Κι αυτό γιατί σε όλες τις περιπτώσεις που η λασυ είναι στο β’ γύρο, ο σύριζα γίνεται κατά κάποιον τρόπο ρυθμιστής των εξελίξεων. Ή που θα αναγκαστούν να μας ψηφίσουν, για να φανούν συνεπείς με όσα λένε, ή που θα εκτεθούν ανεπανόρθωτα κι η κάλπη θα είναι αδιάψευστος μάρτυρας γι’ αυτό. Σε κάθε περίπτωση η κατάληξη θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Ή που θα δούνε τους δήμους να βάφονται κόκκινους και θα τρώνε τα καπέλα τους, σαν το ρόμπαξ, από το κακό τους, ή που θα φανούν τελείως ανακόλουθοι και θα γίνουν ρόμπαξ από την ανάποδη.

Οι άλλες δυνάμεις τώρα, προσπαθούν όλες σχεδόν να εφαρμόσουν τη λογική του αγγελάρα (με τη βοήθεια του θεού και της παναγίας) και του μισογεμάτου ποτηριού, να δείξουν πως το μάη (θα) είναι όντως καλά, παίρνοντας επιλεκτικά εκείνα τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν ένα προειλημμένο συμπέρασμα. Αυτή που σίγουρα βγαίνει κερδισμένη (κι από την εντατική -προσωρινά τουλάχιστον) είναι η ανταρσυα, σε παράλληλη σχεδόν πορεία με εμάς, που αποδεικνύεται καλή δεξαμενή ψήφων διαμαρτυρίας για δυσαρεστημένους συριζαίους και συγκεντρώνει πάνω από 120 χιλιάδες ψήφους και 2% στις περιφέρειες. Κρίμα μόνο που δε θα το χαρούν πολύ μάλλον αλλά μόνο για μια βδομάδα –{το ίδιο που κινδυνεύει να πάθει δηλ και η ατλέτικο, αν χάσει το σάββατο στον τελικό του τσου λου. Λες κι η ανταρσυα να είναι μια μικρή ατλέτικο, με ψυχή σιμεόνε και να μην το ξέρει; Και ποιος είναι στο ρόλο του ντιέγο κόστα, που πλακώνεται με όλους; Ή μάλλον, ποιος θα πρωτοείναι;}

Να δούμε κι εμείς τι θα κάνουμε δηλ. Γιατί ο σύριζα μπορεί να μην παίζει μεγάλη μπάλα, όπως λένε οι οπαδοί του, αλλά σίγουρα θα ασκήσει ασφυκτική πίεση εν όψει της δεύτερης κυριακής. Αλλά αυτά θα τα δούμε μες στη βδομάδα που άρχισε σήμερα ελπιδοφόρα.

Σαββατιάτικα (4)

*** "Σχέδιο Ζ" είχαν -λέει- οι ευρωπαίοι για να μας βγάλουν έξω από το ευρώ. *** Πάντοτε καθυστερημένοι αυτοί εκεί στην εσπερία. *** Εμείς είχαμε φτιάξει "σχέδιο Ζ" πριν μισό αιώνα. *** Πληροφορίες: Βασίλης Βασιλικός, Κώστας Γαβράς, Χρήστος Σαρτζετάκης. *** Ευτυχώς, την γλιτώσαμε και μείναμε στην ευρωζώνη.*** Δόξα νά 'χουν Αντώνης και Μπέννυ. *** Έτσι, μπορούμε να απολαμβάνουμε ανεργία 30%, φτώχεια άστα να πάνε, αυτοκτονίες στα ύψη και μετανάστευση στα φόρτε της. *** Τελικά, δεν ήταν 15χρονος ο πιτσιρικάς που βρέθηκε στο μοιραίο τουρκικό ορυχείο αλλά 19χρονος. *** Όπως λέει η οικογένειά του, η λανθασμένη πληροφορία για την ηλικία του οφείλεται στον θείο του παιδιού, ο οποίος παρασύρθηκε επειδή ο ανηφιός του μικρόδειχνε. *** Ώρα να ζητήσετε συγγνώμη από τα αφεντικά που τα κακολογήσατε χωρίς λόγο. *** Προσωπικά, δεν κατηγόρησα κανέναν. *** Διάολε, αν δεν βάλουμε και κανένα πιτσιρίκι να δουλέψει, πώς να βγει η επιχείρηση; *** Το Εξπρές τού Ορυχείου. *** Ερντογάν: "Το φαινόμενο είναι συνηθισμένο σε όλα τα ανθρακωρυχεία τού κόσμου" *** Πρετεντέρης: "Τί φταίμε εμείς αν οι μετανάστες μπαίνουν σε μια βάρκα και πνίγονται". *** Ταγίπ, αντιγράφεις! *** Δυο πράγματα δεν έχουν εθνικότητα: η ασυδοσία τού κεφαλαίου και η μαλακία. *** Πριν διαμαρτυρηθείτε πως θά 'πρεπε να βάλω και τον έρωτα σ' αυτά, ρωτήστε και κανένα χρυσαυγήτη. *** Αν η Ελιά δεν τα πάει καλά στις εκλογές, ο Βενιζέλος θα πάει στον Παπούλια. *** Προφανώς, ο πρόεδρος φτιάχνει καλό καφέ. *** Της παρηγοριάς. *** Ελπίζω να μη την βγάλεις τσέτουλα, Βαγγέλη. *** Εσύ να βάλεις τα παξιμαδάκια. *** Κι άμα δεν πάει καλά η Ελιά, μη στενοχωριέσαι. *** Νέος είσαι ακόμη, προλαβαίνεις να φυτέψεις μια αγραπιδιά. *** Ή μια κλαπαρχιδιά. *** Δεν καταλαβαίνω προς τι τα κακά σχόλια για τον Αρβανιτόπουλο. *** Επειδή αβαντάρει τον συνδυασμό τού Μώραλη στον Πειραιά, αμέσως να τον κατηγορήσετε ότι γλείφει τον κώλο τού Μαρινάκη; *** Πόσο εύκολο νομίζετε πως είναι να γλείφεις ένα στρέμμα κώλο; *** Εν τάξει, έστειλε μερικούς μαθητές στο γήπεδο για χάρη τού χοντροεφοπλιστή. *** Εδώ φροντιστήριο από την Πετρούπολη έστειλε τους μαθητές του στην εκπομπή τής Τατιάνας. *** Η απόλυτη κακοποίηση των παιδιών από τον υπουργό παιδείας και την υπουργό αηδίας. *** Αυτό θα πει να μεταρρυθμίζεις την παιδεία. *** Εμ, πώς αλλοιώς θα κατατασσόταν το εκπαιδευτικό μας σύστημα τελευταίο στην Ευρώπη και 37ο ανάμεσα σε 40 χώρες; *** Παρεπιμπτόντως, ο Μαρινάκης θα έβαζε μόνος του για δήμαρχος αν δεν είχε το ασυμβίβαστο. *** Γι' αυτό έβαλε τον Μώραλη αντ' αυτού. *** Μώραλης: ο πρώτος δήμαρχος α.α. *** Ένας απλός πολίτης που περιμένει μερικούς απλούς μαλάκες να τον ψηφίσουν. *** Μια χαρά τα πήγε ο Αλέξης στο ευρωντιμπέιτ. *** Δεν άφησε κανέναν φιλοευρωπαίο παραπονεμένο. *** Άντε, να ηρεμήσουν λίγο εκεί στις Βρυξέλλες, που άκουγαν τον Σαμαρά και νόμιζαν ότι ο Αλέξης θα τους καταστρέψει. *** Την Δευτέρα θα πάνε στον Παπούλια ο Γιούνκερ με τον Σουλτς. *** Είπαμε, ο πρόεδρος ειδικεύεται στα καφεδάκια τής παρηγοριάς. *** Σουλτς: "Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφασίζουν με βάση το δικό της σύνταγμα η καθεμιά". *** Νά 'σαι καλά, ρε Μάρτιν, γέλασα μέχρι δακρύων μ' αυτό που είπες. *** Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις; *** Νέα δημοσκόπηση για τις ευρωεκλογές. κατά παραγγελία τού Αρτ: στο 3,5% ο ΛαΟΣ *** Ακόμη πιο νέα δημοσκόπηση στον Στόχο: στο 22% ο Κασιδιάρης. *** Σαμαράς: 550.000 νέες θέσεις εργασίας μέχρι το 2018. *** Από τις παραπάνω τρεις παπαριές, ποιά νομίζετε ότι είναι η μεγαλύτερη; *** Σας έχω προειδοποιήσει από χτες ότι οι παπαριές θα πάνε σύννεφο μέχρι την ημερα των εκλογών. *** Για την ακρίβεια, μέχρι να βγει το παπάρι από την κάλπη. *** Νέο αεροδρόμιο στο Καστέλλι. *** Όσο είναι καιρός, τρέξτε να προλάβετε την εμπειρία τής προσγείωσης στο τωρινό αεροδρόμιο του Ηρακλείου. *** Πάντως, δεν καταλαβαίνω γιατί φτιάχνουμε καινούργια αεροδρόμια την ώρα που ψάχνουμε αγοραστή για τα παλιά. *** Άβυσσος η ψυχή των εργολάβων. *** Ο Αρούλης προτείνει: "Σώμα Αθηνά με ειδική στολή, ειδικό σήμα και με ειδικές κατασταλτικές αρμοδιότητες". *** Μετά τον Δία έρχεται και η κόρη του, γεννημένη από το κεφάλι τού Αρούλη. *** Σημαδιακό: κατά την μυθολογία, η θεά Αθηνά γεννήθηκε από το κεφάλι τού Δία. *** Λεπτομέρεια: επειδή ο Δίας είχε άσχημη γέννα και πολύ κεφαλοπόναγε, τού 'δωκε μια ροπαλιά ο Ήφαιστος και του άνοιξε το κεφάλι για να βγει το μωρό. *** Πρόσεχε Αρούλη! *** Σειρά έχει το Σώμα Αφροδίτη, με αποστολή τον έλεγχο των μπουρδέλων. *** Μας πήρε ο Πλούτωνας και μας σήκωσε. *** Ρε συ Μουρούτη, επειδή δεν πρόλαβα να δω πριν το κατεβάσεις εκείνο το σποτάκι με τον Ομπάμα να λιβανίζει τον Σαμαρά, δεν το ανεβάζεις στο ΓιουΤιούμπ, να γουστάρω; *** Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, Τζόμπικ στην Ουγγαρία, Λέγκα στην Ιταλία, Μπράνερ στην Ελβετία, Λεπέν στην Γαλλία, Βίλντερς στην Ολλανδία, Χάιντερ στην Αυστρία, Αληθινοί Φινλανδοί, Δημοκράτες Σουηδοί, Προοδευτικοί Νορβηγοί... *** Αχ, βρε Σήφη... έκοψες το δέντρο αλλά έμειναν οι ρίζες. *** Φαϊνάνσιαλ Τάιμς: Ο Γιωργάκης φοβόταν πραξικόπημα. *** Δεν θέλω να σε ξυπνήσω Γώργο αλλά το πραξικόπημα έγινε. *** Θυμάσαι τον Παπαδήμο; *** Ο Παπαδόπουλος με τα τανκς έπιασε αιχμάλωτους μια χούφτα πολιτικούς, ο Παπαδήμος με το Μέγκα και τον Σκάι έπιασε αιχμάλωτους δέκα εκατομμύρια έλληνες. *** Όταν έχεις μαζί σου Όλγα, Έλλη και Σία, τι ανάγκη έχεις από Παττακό, Μακαρέζο και CΙΑ; *** Το απόλυτο μπανιστήρι τού αποβλακωμένου ψηφοφόρου: η Όλγα να τρέμει, η Έλλη να στάει και η Σία να παρακολουθεί περιμένοντας την σειρά της. *** Στον ρόλο τού Γκουσγκούνη ο Πρετεντέρης, με κασκαντέρ τον Πορτοσάλτε και τον Μπάμπη (ένας είναι ο Μπάμπης). *** Τσόντα πολυτελείας και πλύση εγκεφάλου σε μια συσκευασία. *** Δύο σε ένα. *** Όπως λέμε "ρευστότητα και ανάπτυξη". *** Τι σημαίνει το ότι η Ελλάδα μπαίνει στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη; *** Μάλλον ότι θα γίνουμε σαν το Αζερμπαϊτζάν και την Νιγηρία. *** Αρούλης: "Σήμερα δεν χωράει το τζαμί στο ιστορικό κέντρο τής Αθήνας". *** Ξαναπάρτε από Δευτέρα. *** Διεγράφη από την ΕΣΗΕΑ ο Σίμος ο Ανήσυχος. *** Ευτυχώς που δεν πήρε ποτέ πτυχίο και δεν χρειάστηκε ποτέ να γραφτεί στο ΤΣΜΕΔΕ γιατί θα τον διέγραφαν κι από εκεί. *** Αρκετά με το μπίρι-μπίρι. *** Ραντεβού αύριο στην κάλπη. *** Κάθε ψήφος κι ένα βόλι στην καρδιά τού κτήνους. *** Όχι μπαταριές στον αέρα, σαν σε κρητικό πανηγύρι. *** Take care! ***

Προεκλογικές παπαρολογίες

"Ναι, χάσαμε το 25% του ΑΕΠ ουσιαστικά λόγω της ύφεσης, που άρχισε από το 2007 και δεν το είχαμε καταλάβει ως χώρα. Το καταλάβαμε το 2010."

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί ένα μικρό, ελάχιστο δείγμα των όσων σπαρταριστών είπε χτες ο Ελαιάρχης στην συνέντευξη που παραχώρησε στην Μαρία Χούκλη τού Αντέννα. Τί μας είπε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο στυλοβάτης τής σταθερότητας; Ότι η ύφεση άρχισε το 2007 αλλά εμείς την πήραμε χαμπάρι τρία χρόνια αργότερα. Ωραία!

Και καλά εμείς. Απλοί πολίτες είμαστε, τον νου μας τον έχουμε στο μεροκάματο, ενημερωνόμαστε από Σκάι και Μέγκα, διαβάζουμε Βήμα και Καθημερινή (οι πιο ψαγμένοι) ή Πρώτο Θέμα και Έθνος (οι πιο λάιτ)... εν πάση περιπτώσει, τόσο μας κόβει, τί να κάνουμε; Αλλά ο Βενιζέλος; Κι αυτός τρία χρόνια έκανε να πάρει χαμπάρι την ύφεση; Ούτε ο Ραν-Ταν-Πλαν τέτοια αντανακλαστικά!

Προσέξτε, όμως, μια λεπτομέρεια. Πότε καταλάβαμε την κρίση; Το 2010. Πότε κέρδισε τις εκλογές το ΠαΣοΚ κι έγινε πρωθυπουργός ο Γιωργάκης; Το 2009. Άρα ούτε ο Γιωργάκης είχε πάρει χαμπάρι την ύφεση όταν διαπίστωνε πως "λεφτά υπάρχουν". Και, προφανώς, κανένας από εκείνη την κομπανία δεν είχε σαφή αντίληψη της πραγματικότητας όταν αποφάσιζαν να καλέσουν το ΔΝΤ και την τρόικα, ε; Μάλιστα. Ωραία κομπανία! Κομπανία ηλιθίων. Δέσανε την Ελλάδα και τους έλληνες χεροπόδαρα, βορά στα κοράκια τού κεφαλαίου, δίχως να έχουν πάρει χαμπάρι τι συνέβαινε και χωρίς να ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα. Ωραιώτατα!

Βλέπεις τι κάνεις, ρε Βαγγέλη; Τέτοιες παπαριές λες και χαλάς την μανέστρα, απάνω που είχαμε αποφασίσει να ψηφίσουμε Ελιά. Τώρα τί κάνουμε; Πώς να ρίξουμε το κουκί μας στον Ραν-Ταν-Πλαν;


Όμως, ομορφιές ξεστόμισε και το συνεταιράκι -και προϊστάμενος- του Βαγγέλα, ο Αντώνης ο φραντζάτος, κατά την ομιλία του στην Λέσβο. Αφού διαπίστωσε ότι "για να μπορέσουμε να προωθήσουμε τα προϊόντα μας έξω, θα πρέπει τα ελληνικά προϊόντα να γίνουν αληθινά ανταγωνιστικά", συμπέρανε ότι "πρέπει να μειωθεί το κόστος του παραγωγού, που τώρα είναι πολύ υψηλό". Και συνέχισε:

"Θέλω να σας πω ότι πρόκειται άμεσα να μειώσουμε το κόστος που πληρώνουμε σήμερα σε αυτούς που λέμε μετανάστες εργάτες, δηλαδή τους ξένους εργάτες που απασχολούνται νόμιμα σε αγροτικές εργασίες σαν εποχιακοί. (...) Θα μειωθεί πολύ και η ασφάλισή τους. Στην αρχή στα δύο τρίτα και λίγο αργότερα κάτω από το μισό. Δηλαδή, τελικά, θα ασφαλίζονται μόνο για υγεία, όχι για σύνταξη! Και τέλος, δημιουργείται μια ευελιξία, ώστε να καταβάλλονται εισφορές για τα πραγματικά τους μεροκάματα. Και όχι προκαταβολικά για τρεις μήνες όσο κι αν δουλέψουν εν τω μεταξύ. (...) Από την πρώτη Ιουλίου το κόστος των νόμιμων ξένων εποχιακών εργατών πέφτει πολύ κάτω από το μισό."

Μπράβο, ρε συ Αντώνη! Με το που σ' άκουσε ο μπάρμπας μου στο χωριό, ανακουφίστηκε. Κοινώς, έκλασε. Ρε συ, πλάκα μας κάνεις; Σε ποιούς απευθύνεσαι; Στις δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίων αγροτών ή στις μερικές δεκάδες μεγαλοτσιφλικάδων; Καθ΄ όσον οι μικρομεσαίοι αγρότες χέστηκαν για την ασφάλιση των μεταναστών. Η συντριπτική πλειοψηφία των μικρών αγροτών δουλεύει "δανεικαριά": όλοι μαζί σήμερα να μαζέψουμε το σταφύλι απ' τ' αμπέλι τού Μήτσου, όλοι μαζί αύριο στ' αμπέλι τού Νώντα κι όλοι μαζί μεθαύριο στ' αμπέλι τού Ντίνου. Από τους υπόλοιπους, οι περισσότεροι πληρώνουν τους εργάτες "μισακό": από τις ελιές που μάζεψες, τόσες δικές μου και τόσες δικές σου. Μόνο κάποιοι λίγοι, που τυχαίνει να έχουν πέντε φράγκα στην τσέπη, πληρώνουν παγκουέ μεροδούλι αλλά κι αυτοί δεν πλήρωναν ποτέ ασφάλιστρα για να πεις ότι τώρα κάτι τους προσφέρεις.

Άρα, Αντώνη; Άρα, σε ποιον κάνεις "ευκολία" με το να κόβεις τα ασφάλιστρα των εργατών; Μάλλον σε όσους έχουν εκατοντάδες ή χιλιάδες στρέμματα και, συνεπώς, απασχολούν δεκάδες εργάτες, όπως π.χ. οι φραουλάδες τής Ηλείας. Δηλαδή, ρε Αντώνη, για να καταλάβω: ενώ μίλαγες σε μεγάλο ακροατήριο, απευθυνόσουν σε λίγους και εκλεκτούς; Θα μου πεις "πού είναι η έκπληξη;"... Σωστό κι αυτό.

Επίτρεψέ μου, όμως, να κάνω δυο παρατηρήσεις. Η πρώτη έχει σχέση με το ότι το κόστος των ξένων εργατών θα πέσει "πολύ κάτω από το μισό". Δηλαδή, το 100 θα γίνει -ας πούμε- 40; Χμμμ... Ρε συ, δεν βγαίνουν τα νούμερα. Πόσο είναι το γαμημένο το μεροκάματο και πόσες οι εισφορές; Αν πούμε ότι στο σαραντάρι περιλαμβάνεται κι ένα τάλληρο εισφορές υγείας, το μεροκάματο είναι 35. Άρα στο σημερινό κατοστάρικο πρέπει να έχουμε 35 μεροκάματο και 65 εισφορές, ε; Εμ, δεν γίνεται! Εκτός αν εννοείς ότι μαζί με την κατάργηση των εισφορών για σύνταξη, θα κοπεί και το μεροκάματο στην μέση.... Έλα, ρε συ, πες την αλήθεια! Αυτό δεν εννοείς;

Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με την καούρα σου για τους ξένους εργάτες. Δε μου λες, ρε συ Αντώνη, αν το κόστος αυτών των εργατών πέσει τόσο όσο λες, ποιός θα ξαναπροσλάβει έλληνες εργάτες; Κανένας. Όλοι θα κάνουν εισαγωγές εργατών από Μπαγκλαντές και Ζουαζιλάνδη. Και πρέπει να παραδεχτείς ότι κάτι τέτοιο δεν βοηθάει καθόλου στην μείωση της ανεργίας. Οπότε, τί θα κάνεις; Θα μας πεις καμμιά μαλακία σαν εκείνη που είπε ο Βενιζέλος για τους μισθούς των 70 ευρώ στην Μολδαβία και θα βάλεις και τους έλληνες να δουλευουν για πενταροδεκάρες; Μάλλον, ε;


Δεν μπορείτε να πείτε. Μεριά ο Βενιζέλος, μεριά ο Σαμαράς, βάλτε κι από δίπλα τον Τσίπρα με τα ευρωντιμπέιτ του... δεν έχετε παράπονο: πάει η παπαριά στεφάνι τούτες τις ημέρες. Και είμαι σίγουρος πως όσο πλησιάζει η μέρα των ευρωεκλογών τόσο θα φουντώνει η παπαρολογία. Αλλά δεν πειράζει. Τους έχουμε συνηθίσει. Ας τους αφήσουμε να παπαρολογήσουν λίγες μέρες ακόμη. Εμείς θα τους απαντήσουμε στην κάλπη.

Θέλουν να εκλεγούν οι κομμουνιστές;

Σε παλιότερες εποχές, μια από τις βασικές κατηγορίες κατά των κομμουνιστών ήταν πως, αν ποτέ έρθουν στην εξουσία, θα πάρουν τα σπίτια και τα χωράφια τού κοσμάκη. Από τότε έχει περάσει κάμποσος χρόνος, όχι όμως τόσος για να ξεχάσουμε όλες αυτές τις μπούρδες. Σήμερα, έχουν όλοι καταλάβει ότι το σπίτι και το χωράφι του κάθε βιοπαλαιστή δεν κινδυνεύει από τους κομμουνιστές αλλά από τους καπιταλιστές. Σήμερα, όλοι συνειδητοποιούν ότι δεν είναι οι κομμουνιστές που κατάσχουν την μικροϊδιοκτησία τού κάθε φουκαρά (άλλωστε, όσο κι αν επέμενε επί σειρά ετών η αστική προπαγάνδα, ο κομμουνισμός ασχολείται με την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής κι όχι με την μικροϊδιοκτησία) αλλά οι τράπεζες και το αστικό κράτος, δηλαδή ο καπιταλισμός και οι πολιτικοί του υπηρέτες.

Έτσι λοιπόν, μιας και το παλιό παραμύθι αποδείχτηκε ότι δεν είχε δράκο, άρχισε να ξαναγράφεται από την ανάποδη. Τώρα πλέον ο κίνδυνος δεν προέρχεται από την ενίσχυση των κομμουνιστών καθ' εαυτή αλλά από το ότι οι κομμουνιστές δεν θέλουν να κυβερνήσουν και από το ότι οι κομμουνιστές δεν έχουν πρόγραμμα ή και από το ότι οι κομμουνιστές αρνούνται οποιαδήποτε συνεργασία με άλλους πολιτικούς χώρους επειδή αφ' ενός μεν είναι κολλημένοι αφ' ετέρου δε προτιμούν να δημιουργούν μπάχαλο ως μειοψηφία.

Μοναδικό παράδειγμα όλων αυτών αποτελεί αυτό που γίνεται τούτες τις ημέρες στην Πάτρα. Προσέξτε το εξής μοναδικό παράδοξο: ενώ σε όλη την Ελλάδα δημοσιεύονται σχεδόν καθημερινά δημοσκοπήσεις επί δημοσκοπήσεων, στην Πάτρα έχουμε να δούμε δημοσκόπηση πάνω από έναν μήνα. Αν το καλοσκεφτούμε, όμως, δεν υπάρχει τίποτε παράδοξο διότι, όπως έγραφα και το Σάββατο, παραδέχονται οι πάντες ότι σαρώνει ο κομμουνιστής Κώστας Πελετίδης, ο υποψήφιος δήμαρχος της Λαϊκής Συσπείρωσης. Οπότε, τί σκατά δημοσκοπήσεις να δημοσιεύσουν τα αργυρώνητα ή ελεγχόμενα από τα αστικά κόμματα μέσα ενημέρωσης; Μη έχοντας, λοιπόν, κανένα άλλο όπλο για να αντιμετωπίσουν όλοι αυτοί την επέλαση Πελετίδη, επί έναν μήνα τώρα δεν κάνουν άλλο παρά να διαδίδουν έντεχνα πως, κατά βάθος, ο Πελετίδης δεν θέλει να εκλεγεί!

Προχτές, συζητούσα με κάποιον συνάδελφο, ο οποίος είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με άλλον συνδυασμό. Ο διάλογος είναι αυθεντικός:

"Θόδωρε", μου είπε σοβαρά, "κάπου δεν μου τα λες καλά".

"Τί δεν σου λέω καλά, ρε συ;", ρώτησα με απορία.

"Ξέρεις ότι έχω γνωριμίες και συζητάω με ανθρώπους που είναι μέσα στα πράγματα", συνέχισε εκείνος με την ίδια σοβαρότητα. "Όλοι λένε το ίδιο πράγμα: ο Πελετίδης δεν θέλει να βγει".

"Το ξέρω", απάντησα γελώντας. "Γι' αυτό σας λέω να τον ψηφίσετε και να τον βγάλετε με το ζόρι τον μασκαρά, να μάθει να μη κοροϊδεύει τον κόσμο".

"Εμείς θα τον ψηφίσουμε την δεύτερη Κυριακή", επέμεινε ο συνομιλητής μου. "Το θέμα είναι αν θα τον ψηφίσετε εσείς". (...)


Την ίδια ώρα, ο τωρινός -και εκ νέου υποψήφιος- ανεξάρτητος δήμαρχος πατρέων Γιάννης Δημαράς (στις προηγούμενες εκλογές υποστηρίχτηκε από τον ΣυΡιζΑ, ο οποίος τώρα τον καταγγέλλει για υιοθέτηση των μνημονιακών γραμμών τής κυβέρνησης) στο προεκλογικό του φυλλάδιο εφιστά την προσοχή των πατρινών, καλώντας τους να μη ψηφίσουν κάποιον που θα μεταβάλει το δημαρχείο σε κομματικό κέντρο αντικυβερνητικών εκδηλώσεων. Και για να τονίσει το πρόβλημα, διευκρινίζει ότι οι εργάτες καθαριότητας θα απεργούν αντί να μαζεύουν τα σκουπίδια (!!).

Από την πλευρά τους, οι εφημερίδες τής πόλης κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν την εκλογή Πελετίδη. Όποια κι αν ξεφυλλίσεις από δαύτες, δεν πρόκειται να δεις το παραμικρό δημοσίευμα για την Λαϊκή Συσπείρωση και τους υποψηφίους της. Στις εφημερίδες μιας πόλης διακοσίων χιλιάδων κατοίκων και δώδεκα υποψηφίων δημάρχων, υπάρχει χώρος για τους πάντες εκτός από τους κομμουνιστές. Μόνη εξαίρεση η συντηρητική φιλοδεξιά "Πελοπόννησος", η οποία τις προάλλες ασχολήθηκε με τον Πελετίδη. Βέβαια, το έκανε μόνο και μόνο για να τον κατηγορήσει πως στην τελευταία συγκέντρωση της παράταξής του μίλησε ως κομμουνιστής (!!) και όχι ως υποψήφιος που νοιάζεται για την πόλη. Προφανώς, εν λόγω φυλλάδα εκτιμά ότι οι κομμουνιστές δεν νοιάζονται για την πόλη τους. Πώς αλλοιώς να εξηγήσει κανείς ότι προσφέρει απλόχερα βήμα όχι μόνο σε δήθεν ανεξάρτητους αλλά και σε όσους έχουν επίσημο χρίσμα οποιουδήποτε άλλου πολιτικού χώρου; Θα έλεγε κανείς πως η εφημερίδα δεν ενδιαφέρεται για το ποιος θα εκλεγεί δήμαρχος, αρκεί αυτός να μην είναι κομμουνιστής.


Τελειώνω για σήμερα με μια αναδρομή, μιας κι η τελευταία πρόταση της προηγουμένης παραγράφου μού έφερε στο μυαλό ένα στιγμιότυπο από τις δημοτικές εκλογές τού 1978. Υποψήφιοι τρεις: Θεόδωρος Άννινος (δήμαρχος πατρέων από το 1964, συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ αλλά υποστηριζόμενος και από το ΠαΣοΚ τότε), Γεώργιος Παπαγιαβής (πρώην βουλευτής Ενώσεως Κέντρου, επίσημος υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας) και Κωνσταντίνος Γκολφινόπουλος (ο χουντικός δήμαρχος, με άτυπη βοήθεια από την Νέα Δημοκρατία). Παραμονή (ή μήπως ανήμερα;) των εκλογών, η "Πελοπόννησος" κυκλοφόρησε με τον απίθανο τίτλο: "Παπαγιαβής ή Γκολφινόπουλος - ψηφίστε όποιον θέλετε αρκεί να φύγει ο Άννινος". Την επόμενη μέρα ο Άννινος θριάμβευσε με 58%, έναντι 20% και 22% αντίστοιχα των αντιπάλων του. Όπως είχε κάνει και στις προηγούμενες εκλογές (1974) με 78%. Και όπως θα έκανε και το 1982, απέναντι στον βουλευτή -και κατοπινό υφυπουργό υγείας- τού πανίσχυρου τότε ΠαΣοΚ Γρηγόρη Σολωμό.



Σημείωση: Συμπαθάτε με για το ύφος που έχει το ιστολόγιο τούτες τις ημέρες αλλά μη ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Κάπως έτσι θα πάει το πράγμα μέχρι το τέλος και της επόμενης εβδομάδας. Στο μεταξύ ετοιμάζω ένα αφιερωματάκι μούρλια για... Υπομονή!

Δυο λόγια για δυο ιδεολογήματα

Η προεκλογική περίοδος είναι, δυστυχώς, παραδοσιακά περίοδος όξυνσης της κούφιας ρητορείας στην οποία ειδικεύονται εξ αντικειμένου τα αστικά κόμματα. Κάθε τέτοιο κόμμα βρίσκει μερικές άνευ περιεχομένου λεκτικές φούσκες και τις φουσκώνει τόσο ώστε να κλείσει τα μάτια της εκλογικής του πελατείας. Αλλά ενώ οι κυβερνητικές φούσκες ("σταθερότητα", "πρωτογενές πλεόνασμα", "ανάκαμψη", κλπ) χαρακτηρίζονται εν πολλοίς απ' τον κραυγαλέα προπαγανδιστικό τους χαρακτήρα, το ότι βρίσκονται σε πρόδηλη αναντιστοιχία με τη βιωμένη πραγματικότητα, κι έτσι υπόκεινται στον έλεγχο της ίδιας της καθημερινότητας, οι αντιπολιτευτικές φούσκες είναι περισσότερο δυσδιάκριτες επειδή περιλαμβάνουν μια ψευδο-"κριτική" διάσταση.

 

Δυο λόγια συνοπτικά για δύο (υπάρχουν πολλές ακόμα) αντιπολιτευτικές φούσκες λοιπόν:

 

 

α) Η αστική "εθελοδουλία": 

 

Τα λαϊκά στρώματα καλούνται να πιστέψουν, κόντρα σε κάθε κοινή λογική, ότι η κυρίαρχη τάξη στην κοινωνία τους δεν είναι στην πραγματικότητα κυρίαρχη τάξη αλλά συνομάδωση καρπαζοεισπρακτόρων. Ψυχολογικά, ο παραλογισμός αυτός έχει ψυχική ωφέλεια διότι αποζημιώνει στο φαντασιακό τους εργαζόμενους για τις πραγματικές σφαλιάρες που τρώνε οι ίδιοι, εκτοπίζοντας τη σφαλιαροείσπραξη στους σφαλιαρίζοντες. 

 

Φτάνει όμως η ψυχολογικά παρηγορητική διάσταση ενός παραλογισμού για να δικαιολογήσει την "από τα κάτω" υιοθέτησή του; Προφανώς όχι. Όπως σε κάθε ιδεολόγημα, θα πρέπει να υπάρχει ένα ψήγμα του πραγματικού, παραμορφωμένο απ' τον κυρτό καθρέφτη του φαντασιακού. Επειδή λοιπόν οι αστικές τάξεις δεν υπάρχουν σε απομόνωση αλλά σε ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ τους, μια αστική τάξη μπορεί να είναι κυρίαρχη πάνω στη "δική της" εργατική, έχει όμως το πάνω ή το κάτω χέρι σε σχέση με άλλες αστικές τάξεις, ανάλογα με τη συνολική της οικονομική και στρατιωτική ισχύ απέναντί τους. Από τη σχέση της αυτή με άλλες αστικές τάξεις αντλεί τόσο ωφελήματα όσο και περιορισμούς: ωφελήματα όπως η εύκολη πρόσβαση στην αγορά άλλων χωρών, περιορισμούς όπως η υποχρέωση συμμόρφωσης με την οικονομική πολιτική των ισχυροτέρων. Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να αντλήσει τα συγκεκριμένα ωφελήματα χωρίς επίσης να αντλήσει και τους συγκεκριμένους περιορισμούς, και ότι αν επιδιώξει να αντλήσει μόνο ή κυρίως ωφελήματα θα πρέπει επίσης να έχει την υλική ισχύ να επιβάλλει σε άλλες αστικές τάξεις την βούλησή της αυτή, κάτι που σε περίοδο παρατεταμένης ύφεσης είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί χωρίς πόλεμο. 

 

Την συγκριτική υστέρηση της ελληνικής αστικής τάξης σε οικονομική και στρατιωτική ισχύ σε σχέση με άλλες η αντιπολίτευση την ονομάζει "εθελοδουλεία" (όρος του συγγραφέα της Αναγέννησης Ετιέν ντε λα Μποεσί), δηλαδή εθελούσια δουλεία, δηλαδή δουλεία που δεν πηγάζει από την ανισομέρεια πραγματικής ισχύος αλλά από την τρομοκρατημένη φαντασία του εθελόδουλου (βλέπε την Πραγματεία περί εθελοδουλείας). Ο ντε λα Μποεσί λέει ότι αρκεί να σταματήσουμε να θεωρούμε πως είμαστε υποτελείς για να σταματήσουμε να είμαστε υποτελείς και στην πραγματικότητα. Δεν λέει όμως τίποτε για την εκπληκτική πειθώ της ανώτερης ικανότητας βίας (οικονομικής, στρατιωτικής) σε τέτοιες περιπτώσεις: στον καιρό του, αυτά τα έλεγε ο Μακιαβέλι. 

 

Και βέβαια ο ντε λα Μποεσί, που δημοσίευσε την Πραγματεία του το 1548, δεν είχε τίποτε να πει για τις τάξεις και την ταξική πάλη, πόσο μάλλον για τις ανισόμετρες σχέσεις μεταξύ κυρίαρχων τάξεων στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Η "αριστερά", απ' τη μεριά της, ζητά την εκλογική ανατροπή της "αστικής εθελοδουλίας" χωρίς να διευκρινήσει όμως ποιο είναι το οραματιζόμενο αντίθετό της, τι είναι αυτό που φιλοδοξεί, έστω παραλόγως, να βάλει στη θέση της. Άραγε, την αστική παλλικαριά; Γιατί για "λαϊκή-εργατική εξουσία" δεν κάνει λόγο. Είναι, στην καλύτερη, "πρόωρο" αίτημα αυτό και έτσι προέχει να βρει το υποτιθέμενα (η καμπούρα μας το ξέρει πόσο υποτιθέμενα) χαμένο της τσαγανό η αστική μας τάξη. Το οποίο αυξημένο τσαγανό, υποτίθεται, δεν θα το ξεσπάσει με ακόμα χειρότερα μέτρα πάνω μας, αλλά αυτομεταμορφωνόμενη, έτσι ρε παιδί μου, σε επαναστατικό προλεταριάτο...

 

β) Η (εκλογική) ανατροπή των "πολιτικών λιτότητας." 

 

Εδώ η ιδέα είναι ότι το σύνολο των αντεργατικών ρυθμίσεων και μέτρων αποτελεί μία από δύο εφικτές πολιτικές μέσα στο υπάρχον οικονομικό σύστημα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το κεφάλαιο, αντιμέτωπο με την καταστροφή ενός τμήματός του και με την υπερσυσσώρευση απούλητων αγαθών, έχει τη δυνατότητα να επιλέξει να μοιράζει λεφτά, αλλά για κάποιον εξίσου ανεξήγητο λόγο (ξεροκεφαλιά, πιθανότατα, ή "ιδεοληψία"), δεν το πράττει. Δεν περνάει καν απ' το μυαλό των εύπιστων σε τούτη τη ρητορική ότι το λογικό αντίθετο στις "πολιτικές λιτότητας" σε βάρος του λαού είναι απλώς οι "πολιτικές λιτότητας" σε βάρος του κεφαλαίου. Και αυτό αν και γίνεται σποραδικά και δειλά-δειλά λόγος για αυξημένη φορολογία, μετακύλιση βαρών στους έχοντες, κλπ. 

 

Ας είναι, και ας ενώσουμε εμείς τις τελείες: Εκλογική ανατροπή των πολιτικών λιτότητας σε περίοδο παρατεταμένης ύφεσης σημαίνει πολιτική λιτότητας σε βάρος των κεφαλαιοκρατών. Βεβαίως, η "αριστερά" δεν ισχυρίζεται καν ότι θα αποπειραθεί κάτι τέτοιο. Αλλά ας είμαστε γενναιόδωροι και ας υποθέσουμε ότι το αποπειρώνταν. Όταν τα μέσα παραγωγής βρίσκονται στα χέρια μιας μειοψηφίας κεφαλαιοκρατών, τι θα σήμαινε το να πέσουν τα μεγαλύτερα βάρη επάνω τους; 

 

Ας πάρουμε ένα ακραίο σενάριο και ας υποθέσουμε ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ό,τι ήδη κάνουν απ' την αρχή της κρίσης, να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους, σταθερά και μεταβλητά (υποδομές και εργατική δύναμη) αλλού. Ας πούμε ότι τους εγκλωβίζουμε στη χώρα. Η συνέπεια θα ήταν ότι πολύ απλά θα πτώχευαν, θα έκλειναν τις επιχειρήσεις τους, και θα γινόντουσαν κι αυτοί πτωχοί για να έχουμε παρέα. Η οικονομία θα κατέρρεε εντελώς, και οι άνεργοι θα έφταναν το 95%. Αυτό θα σήμαινε η "ανατροπή των πολιτικών λιτότητας." Και επειδή αυτό είναι αυτοκτονικά παράλογο, και επειδή πουθενά, όταν γίνεται λόγος για μια τέτοια "ανατροπή", δεν γίνεται λόγος για πέρασμα των ίδιων των μέσων παραγωγής στο λαό ώστε ο ίδιος να έχει τη δυνατότητα να εξασφαλίζει την απασχολησιμότητά του και την επιβίωσή του, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι τίποτε τέτοιο δεν θα γίνει, και ότι η "ανατροπή των πολιτικών λιτότητας" δεν έχει το παραμικρό περιεχόμενο ως υπόσχεση. Είναι κάτι απόλυτα ανέφικτο υπό τις παρούσες συνθήκες ύφεσης σε συνδυασμό με την έλλειψη πίεσης από τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, είναι κάτι που το κράτος δεν έχει καμία δυνατότητα να επιβάλλει εφόσον είναι το ίδιο οικονομικά εξαρτώμενο από τους κεφαλαιοκράτες και δεν έχει την υλική, χρηματική δυνατότητα να ασκήσει αυτόνομα κι έξω απ' τα συμφέροντά τους οικονομική πολιτική, είναι κάτι που αντιβαίνει στις βασικές θεσμικές δυνατότητες που δίνει στο κεφάλαιο η διακρατική ένωση κεφαλαιοκρατών που ονομάζεται ΕΕ.

 

 

Εμείς λέμε πως η πρότασή μας για λαϊκή-εργατική εξουσία με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής και ταυτόχρονη αποδέσμευση από την ένωση καπιταλιστικών κρατών που λέγεται ΕΕ, είναι η "μέση λύση", πως είναι απλώς κοινή λογική. Η μέση λύση, γιατί τα άκρα που συναντώνται, οι "εναλλακτικές" σ' αυτή τη μέση λύση, είναι αφενός ο νεοφιλελεύθερος διεθνισμός του κεφαλαίου και αφετέρου ο ιμπεριαλιστικός σωβινισμός, ο φασισμός. Έχετε δει κάτι άλλο οπουδήποτε στον κόσμο;

 

Ο καθένας θα κρίνει αν η δική μας πρόταση είναι όντως βασισμένη σε βασικές λογικές διαπιστώσεις και αν είναι ή δεν είναι η μόνη τέτοια σήμερα.

 

 

[Ακριβής αντιγραφή από το πολύ καλό ιστολόγιο Lenin Reloaded,

με μια μικρή επέμβαση στην μορφοποίηση για ευκολώτερη ανάγνωση.]