Πες το, ντε!

Το ζήτημα της αφερεγγυότητας των νοικοκυριών θα επανεξεταστεί ώστε να προστατεύει την "κουλτούρα των πληρωμών" ενώ θα ανακουφίζει τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Το υπάρχον πλαίσιο αντιμετώπισης των οικογενειακών χρεών (το οποίο χαρακτηρίζεται από μια κατά περίπτωση εξέταση από τις τράπεζες, έναν ατελέσφορο νόμο και δυο αναστολές δημοπρασιών ενυπόθηκων στοιχείων) είναι ανεπαρκές. Δεν βοηθά τους αδύναμους οφειλέτες, που έχουν ανάγκη από προσωρινή ανεκτικότητα, ενώ επιβάλλει πολύ υψηλά κόστη στις τράπεζες. Για να τακτοποιήσουν αυτές τις ανεπάρκειες, οι αρχές: (α) θα ψηφίσουν νόμο, μέχρι τα τέλη Ιουνίου, που θα καθιερώνει ένα νέο "πρόγραμμα διευκόλυνσης" για τις χαμηλού εισοδήματος οικογένειες που έχουν υποστεί εισοδηματικές απώλειες και είναι προσωρινά ανίκανες να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, (β) θα ξεκαθαρίσει τα κριτήρια που θα ισχύσουν μέχρι τέλος Ιουνίου για την προσφυγή στις διατάξεις του υπάρχοντος πλαισίου που ορίζει ο Ν. 3869/2010 (...) Οι τρέχουσες γενικές αναστολές (ενν.: πλειστηριασμών) θα διακοπούν μόλις το νέο πλαίσιο καταστεί πλήρως λειτουργικό (όχι αργότερα από το τέλος Αυγούστου 2013).

[Απόσπασμα από την 201 σελίδων έκθεση του ΔΝΤ Νο 13/153 για την Ελλάδα, σελ. 17]

Πες το, ντε! Πες το ότι είναι εντολή τού ΔουΝουΤου! Κι αναρωτιόμουν κι εγώ χτες, τι μύγα τσίμπησε τον Σκορδά κι άρχισε ν' ανακατώνει τους πλειστηριασμούς με την αξία τής περιουσίας των ελλήνων πολιτών. Εμ, έτσι εξηγείται πώς λούφαξαν τα μεγάλα κεφάλια και βγάλανε τον χαζό τον Σκορδά στα κεραμίδια να σκούξει.

Μόνο που το ΔουΝουΤου δεν αναμασάει τις παπαριές τού Σκορδά και του Πορδοσάλτε, πως τάχα θα υποτιμηθεί η ακίνητη περιουσία των ελλήνων κλπ. Οι άνθρωποι δεν έχουν λόγο να μην είναι χύμα: "Το υπάρχον πλαίσιο...επιβάλλει πολύ υψηλά κόστη στις τράπεζες". Απλά πράγματα.

-----------------------------------------------------

Πετυχαίνουμε τους στόχους μας μήνα με το μήνα, μειώνουμε το έλλειμμα με ταχείς ρυθμούς, κάνουμε δομικές μεταρρυθμίσεις και μετατρέπουμε την Ελλάδα σε χώρα φιλική για επενδύσεις. Περιμένουμε αύξηση του τουρισμού, κάνουμε δομικές αλλαγές, περιμένουμε επενδύσεις, απελευθερώνουμε τις αγορές (...) πρόθεσή μας είναι να ξεπεράσουμε τους στόχους του προγράμματος.

[Απόσπασμα από δηλώσεις του πρωθυπουργού κατά την επίσκεψή του στο Ελσίνκι]

Πες το, ντε! Πες το, να ηρεμήσουμε κι εμείς! Άντε μπράβο, μπας και καταλάβει επί τέλους κι ο τελευταίος μπουμπουνοκέφαλος το πόσο κόβεσαι να κάνεις την χώρα μας "φιλική για επενδύσεις" (σ.σ.: εγώ που δεν ξέρω καλά ελληνικά, θα έλεγα "φιλική σε επενδύσεις", αλλά δεν πειράζει) αλλά και πόσο θες να αποδείξεις στα μεγάλα αφεντικά σου ότι καλά κάνανε και σ' εμπιστεύτηκαν.

Τώρα, αν έχεις καταντήσει τούτη την χώρα φιλική στους επενδυτές αλλά εχθρική στους κατοίκους της, δεν τρέχει κάστανο. Τόσοι και τόσοι έχουν γράψει τούτον τον δόλιο τον λαό στα παπάρια τους... άντε, γράψε μας κι εσύ μαζί. Άλλωστε, ξέρουμε πόσο τσιριμπίμ-τσιριμπόμ μαγκάκι είσαι.

-----------------------------------------------------

Το δίκαιο θα αποδοθεί αλλά μέσα στο πλαίσιο του νόμου. Αυτός ο παραλογισμός θα λάβει τέλος.

[Δήλωση του Σίμου του Ανήσυχου για τις διαμαρτυρίες των απλήρωτων ναυτεργατών]

Πες το, ντε! Πες το, να μαθαίνουνε κι οι άσχετοι! Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, από προχτές έχουν βγει στον δρόμο οι ναυτεργάτες τής Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου (ΝΕΛ), οι οποίοι είχαν να δουν φράγκο κάτι μήνες. Τελικά, χτες η εταιρεία πλήρωσε τους ναυτεργάτες τού Aqua Spirit και του Aqua Maria, οι οποίοι ήσαν απλήρωτοι από τον Οκτώβριο. Δεν πλήρωσε, όμως, τους συναδέλφους τους του Μυτιλήνη, οι οποίοι είναι απλήρωτοι από τον Δεκέμβριο και συνέχισαν τις διαμαρτυρίες, με αποτέλεσμα να κατεβεί ο εισαγγελέας στο λιμάνι με εντολή πρωθυπουργού (!) 

Και καλά, ο πρωθύ είπαμε πως είναι τσιριμπίμ-τσιριμπόμ και μπορεί να κάνει ό,τι του καπνίσει και να γράφει την δημοκρατία του εκεί που την έχουμε γραμμένη κι εμείς (τέτοια που είναι...). Όμως, εκείνος ο παπάρας ο Σίμος ο Ανήσυχος, τί μαλακία βγήκε και μας είπε; Δηλαδή, ρε συ Σίμο, πολυσπουδαγμένε κουραδόμαγκα, τί ακριβώς νομικό πλαίσιο υπάρχει για όσους έχουν τους εργαζόμενους ένα εξάμηνο απλήρωτους; Κι αυτό το γαμημένο το πλαίσιο, τέλος πάντων, πότε στον διάολο σκέφτεται να λειτουργήσει για να αποδώσει το δίκαιο; Και, τέλος, ποιό πράγμα ακριβώς συνιστά "παραλογισμό"; Η διαμαρτυρία όσων δουλεύουν δίχως να πληρώνονται; Μα, βρε τρομάρα σου, παραλογισμός θα ήταν αν δεν διαμαρτύρονταν! Ηλίθιε!

Σκορδονοικοκυραίοι

Κανονικά, τέτοια σπουδαία λόγια πρέπει να βγαίνουν από χείλη σπουδαίων ανδρών. Το ιδανικό, βέβαια, θα ήταν να τα πει ο πρωθυπουργός. Αλλά, επειδή ο μεγάλος έχει πολλά πράγματα στο μυαλό του κι ένα σωρό ασχολίες προκειμένου να μας σώσει, άντε να τα ξεστομίσει κάποιο πρωτοκλασσάτο κυβερνητικό στέλεχος. Τί σκατά έχουμε κάτι Στουρνάρες, κάτι Χατζηδάκηδες ή κάτι Λυκουρέντζους (χμμμ... πρωτοκλασσάτος ο Λυκουρέντζος... τέλος πάντων); Έστω, γαμώτο, να τα πει ένας Τζαβάρας (πρωτοκλασσάτος κι ο Τζαβάρας...). Όμως, εκείνος που βγήκε να μας τα πει ήταν κάποιος Θανάσης "δεν-με-ξέρει-ούτε-η-μάνα-μου" Σκορδάς, για τον οποίο τώρα μόλις μάθαμε ότι παριστάνει τον υφυπουργό ανάπτυξης:

"Μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2013 στην Ισπανία έγιναν 42.000 κατασχέσεις σε δανειολήπτες. Εδώ δεν έγινε καμία. Αυτό έτσι το περνάμε; Άνευ αξίας; Και εδώ, αν θέλετε, επειδή δεν φοβάμαι και να πω αλήθειες, θα σας πω ότι έχουμε και έναν πολύ μεγάλο προβληματισμό. Ξέρετε ότι εμείς δώσαμε παράταση στην αναστολή των πλειστηριασμών, μέχρι τέλος του 2013. Αλλά θα πρέπει από τώρα, και το λέω για να το βάλουμε στο μυαλό μας και να το δούμε σε επόμενες αφορμές, ότι όσο θα βγαίνει η οικονομία από την κρίση τι θα κάνουμε με τις αναστολές πλειστηριασμών, που σωρεύονται από το 2008 και το 2009. Γιατί κάποια στιγμή θα μπει αναγκαστικά ένα τέλος στην αναστολή των πλειστηριασμών. Μα σε πέντε χρόνια, μα σε δεκαπέντε χρόνια. Ξέρετε τι θα έχει γίνει τότε; Θα έχει μπουκώσει το σύστημα με ένα πολύ μεγάλο αριθμό ακινήτων, που αν βγουν μαζικά έξω από το καθεστώς της αναστολής, τότε θα μηδενίσουμε την ακίνητη περιουσία του κάθε Έλληνα πολίτη. Αυτό θέλετε να συμβεί; Ή θέλετε έγκαιρα να έρθουμε να το συζητήσουμε όλο το καλοκαίρι και όλο το φθινόπωρο."

Έτσι είναι. Άμα ο άλλος έχει τελειώσει την ΑΣΟΕΕ κι έχει κάνει χρόνια ασφαλιστικός σύμβουλος, βλέπει μπροστά. Κι αν, μάλιστα, έχει θητεύσει από μικρός στα μεγάλα σχολεία που λέγονται ΔΑΠ και ΟΝΝΕΔ, ο λόγος του είναι ανεκτίμητος. Τόσα και τόσα μεταπτυχιακά έχει η κυβέρνηση, κανένα δεν πήρε έγκαιρα χαμπάρι το πρόβλημα. Έπρεπε να βρεθεί ο Σκορδάς, μ' ένα κωλόχαρτο από την ΑΣΟΕΕ όλο κι όλο, για να μας κάνει να ξυπνήσουμε. Καθ' ότι, ξύπνιος ο Σκορδάς (δεν ήταν τυχαία "επί σειρά ετών μέλος του Κύκλου Επιτυχημένων Ασφαλιστών, γνωστής ασφαλιστικής εταιρίας", όπως μας αποκαλύπτει το βιογραφικό του), σου λέει:

- Για σιγά, ρε μάγκες. Πώς την βλέπετε την φτιάξη, δηλαδή; Όταν θά 'ρθει η ώρα να ξαναρχίσουν οι πλειστηριασμοί κι οι κατασχέσεις, τί στον διάολο θα τα κάνουν τόσα ακίνητα οι τράπεζες; Με τόσα σπίτια που θα βγούνε στο σφυρί, οι τιμές θα πιάσουν πάτο. Οπότε, τί θα κάνει ο δόλιος ο τραπεζίτης, που περίμενε να πιάσει π.χ. εκατό χιλιάρικα από ένα διαμέρισμα και δεν θα βρίσκει να το δώσει ούτε με πενήντα; 

Αμ, βλέπει μπροστά ο Σκορδάς! Άλλωστε, ο καθένας μας θα έπρεπε να σκεφτεί ότι, ως λαός, δεν μπορεί να είμαστε πιο έξυπνοι από τους ισπανούς, οι οποίοι συνεχίζουν τις κατασχέσεις σαν να μη τρέχει τίποτε.

Αλλά, για δείτε το θέμα κι από την άλλη πλευρά. Εγώ, ας πούμε, είμαι νοικοκύρης, έκανα καλά κουμάντα στην ζωή μου και σήμερα διαθέτω 4-5 διαμερίσματα δίχως να χρωστάω δεκάρα στις τράπεζες. Για σκέψου, λέει, να μου θυμηθεί να πουλήσω κάποιο διαμέρισμα ενώ θα έχουν ξαναρχίσει οι κατασχέσεις των τραπεζών και οι τιμές θα έχουν πάρει τον κατήφορο. Δεν θα πάθω στραπάτσο; Γιατί, δηλαδή, αύριο να την πληρώσουμε εμείς οι νοικοκυραίοι επειδή σήμερα κάποιοι είναι μπαταχτσήδες; Πόσο δίκιο είχε ο Πορδοσάλτε στην ανάλυση που έκανε χτες βράδυ στον Σκάι!


Σίγουρα κάτι έχει πάρει τ' αφτί σας για όλα αυτά. Όμως, είναι πολύ πιθανό να μην έχετε μάθει κάτι για την μείωση του συντελεστή φορολογίας μεταβιβάσεων ακινήτων, την οποία σχεδιάζει η κυβέρνηση. Οι πληροφορίες λένε πως ο συντελεστής θα πέσει σε επίπεδα 3%-5%, όταν σήμερα πληρώνεις για μια μεταβίβαση 11%-13%. Πρόκειται για μέτρο αναγκαίο, προκειμένου να αναθερμανθεί η αγορά ακινήτων και να ξαναπάρει μπρος ο κλάδος της οικοδομής, ενώ ταυτόχρονα θα γίνει φτηνότερο το όνειρο του κάθε μεροκαματιάρη να αποκτήσει το δικό του κεραμίδι.

Δεν νομίζω ότι βλέπετε κάτι κακό σε όλα αυτά. Μόνο εκείνος ο διεστραμμένος φίλος μου, ο Μ., ανακαλύπτει στραβά εκεί που δεν υπάρχουν. Ο Μ., λοιπόν, ισχυρίζεται ότι η κατακόρυφη μείωση του φόρου μεταβίβασης προγραμματίζεται εν όψει της επανεκκίνησης των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων, ώστε η τράπεζα που σου παίρνει το σπίτι, να μη πληρώνει τον κούκο γι' αηδόνι στην μεταβίβαση. Λεπτομέρεια: ο Μ. δουλεύει σε τράπεζα.


Εν πάση περιπτώσει, όπως και νά 'χει το θέμα, δεν καταλαβαίνω πού είναι το κακό; Όπως παρατήρησε εύστοχα ο Πορδοσάλτε (πάντοτε εύστοχο στις παρατηρήσεις του αυτό το παιδί!), έχουμε όλοι λόγο να πάνε καλά οι τράπεζες, εφ' όσον τις έχουμε ενισχύσει με 48 δισ. (εν τάξει, έκανε λάθος το νούμερο ο Αρούλης αλλά δεν πειράζει). Κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή, αφού μας κόψανε τον μισθό για να ενισχύσουν τις τράπεζες, είμαστε όλοι μέτοχοι (έστω και άτυπα) των τραπεζών κι έχουμε συμφέρον να πάνε καλά.

Τελικά, κάτι που υπάρχουν κάποιοι Σκορδάδες, κάτι που υπάρχουν κάτι Σκάι με τους Πορδοσάλτε τους, εμείς οι νοικοκυραίοι έχουμε κάποιους να μας νοιάζονται. Ευτυχώς, να λέμε!


ΥΓ: Θεωρώ περιττό να υπογραμμίσω το ότι θεωρείται δεδομένο πως κάποια στιγμή θα βγουν στο σφυρί όλα τα σπίτια των φουκαράδων που δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν. Το σωστό, σωστό: χρωστάς; θα πληρώσεις. Η αστική δημοκρατία στέκεται στο ύψος της και δεν κάνει ούτε σκέψη για κάτι διαφορετικό. Μη σοβιετοποιηθούμε κιόλας!

Σαξές στόρυ: Στο μυαλό τού 'Ντών' Μαλάκοβιτς

"Η Ελλάδα κέρδισε ξανά την αξιοπιστία της κάτι που πέρυσι δεν ήταν καθόλου δεδομένο. Αυτό φαίνεται από τη μείωση των spread και από τις εκτιμήσεις των αγορών (...) Η Ελλάδα αλλάζει. (...) Το ελληνικό come back φαίνεται ήδη. Δεν θα ήμουν εδώ αν δεν είχαμε στρίψει το πλοίο και δεν είχαμε εξασφαλίσει το come back. (...) Η Ελλάδα χτίζει ένα success story και θέλουμε η Κίνα να γίνει μέρος της ιστορίας αυτής. (...) Τα μέτρα σταθεροποίησης ήταν απαραίτητα γιατί το δημόσιο χρέος είχε ξεφύγει. Αν θέλεις να σταθείς στα πόδια σου πρέπει να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα χρέους. Αυτό δημιούργησε τον κίνδυνο του grexit και αυτό ήταν ένα στοίχημα που έπρεπε να κερδίσουμε. (...)

[Αποσπάσματα από ομιλία του πρωθυπουργού κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κίνα]

Το τί και το πόσα μας έχει κοστίσει το σαξές στόρυ τού πρωθύ τα είδαμε χτες. Σήμερα, μένει να δούμε σε τι συνίσταται αυτό το σαξές στόρυ. Να δούμε τι αγοράσαμε, διάολε, με τόσες θυσίες που κάναμε. Πάμε, λοιπόν:


(1) Βελτίωση του επενδυτικού κλίματος, το οποίο αποτυπώνεται στην άνοδο του Χρηματιστηρίου.

Θρίχαι αποτυπώνονται! Και, μάλιστα, θρίχαι κατσαραί! Δε λέω, σήμερα ο δείκτης τού Χ.Α.Α. παίζει γύρω στις χίλιες μονάδες ενώ πέρυσι τον είχαμε δει να χαϊδολογιέται με το πεντακοσάρικο. Και λοιπόν; Πριν το πρόσφατο "κόψιμο" 1/10, η μετοχή τής Εθνικής Τράπεζας αντιστοιχούσε πραγματικά σε κάτι παραπάνω από ένα τάλληρο αλλά παιζόταν σε σκάρτο πενηνταράκι, ώσπου τον περασμένο μήνα σκαρφάλωσε στο ένα ευρώ και κάτι. Ξαναρωτάω: και λοιπόν; Όταν έρχεται το σύστημα, ανοίγει τις κάνουλες και ρίχνει ζεστά δισ. στα τραπεζικά ταμεία, τί θέλετε να κάνει το χρηματιστήριο; Δεν είναι λογικό να γίνει ένα ψιλοσπρωξιματάκι ώσπου να ξεκαθαρίσει το ποιοι θα φάνε τα όβολα που πέσανε; Πώς το βλέπεις το θέμα, 'Ντών';


(2) Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, στην ελληνική οικονομία παρουσιάζονται πρωτογενή πλεονάσματα.

Πίπαι παρουσιάζονται. Και, μάλιστα, πίπαι δημιουργικαί, ήγουν λογιστικαί. Ε, πώς να μην έχεις πλεόνασμα, βρε μαμούχαλε, όταν δεν λογαριάζεις τα τοκοχρεωλύσια που πληρώνεις;  Καθ' ότι αυτό ξεχνάνε να μας το πούνε, ότι δηλαδή κάνουνε ταμείο δίχως να υπολογίσουν τις πληρωμές οι οποίες κατά κύριο λόγο ευθύνονται για την κατάντια της οικονομίας, παναπεί τα κερατιάτικα που πληρώνουμε στους λογής-λογής τοκογλύφους όλου του πλανήτη.

Παρεμπιπτόντως, ακόμη κι έτσι, παπάρια πλεόνασμα βγάζουμε! Οπότε μηχανευόμαστε άλλα κόλπα. Π.χ., "ανακαλύπτουμε" ότι κάποιος-κάπου-κάποτε έκανε μια μαλακία και μερικές χιλιάδες συνταξιούχων δεν έχουν καταχωρισμένα ΑΦΜ και ΑΜΚΑ, τουθ' όπερ βάστα μερικές δεκάδες εκατομμύρια συντάξεις στο ταμείο... κάνε και μερικά εξάμηνα κράτει στις οφειλές σου σε ΕΚΑΣ, επιδόματα, εφ' άπαξ κλπ... κάνε και καμπόσους μήνους την κορόιδα γι' αυτά που χρωστάς σε πανεπιστήμια, νοσοκομεία, φαρμακοποιούς κλπ... μη πληρώνεις τούτο... μη πληρώνεις κείνο... Ε, πού θα πάει; Θα βγει το γαμημένο το πλεόνασμα. Αμ έτσι το ξέρω κι εγώ, 'Ντώωωων'!


(3) Αναβαθμίστηκε η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας.

Τσιμπούκια πολυτελείας "Λαρυγγάκης Α.Ε.". Αυτό το είπανε κι άλλοι, τάχαμ' "σοβαροί", επειδή η Standard & Poors αναβάθμισε τα ελληνικά ομόλογα. Ρε σεις, θα παλαβώσουμε; Ποιά ομόλογα αναβάθμισαν οι οίκοι ανοχ... μπαρδόν, οι οίκοι αξιολόγησης; Από πότε έχουμε να βγάλουμε ομόλογα; Τρία χρόνια τώρα, για τις δόσεις τής τρόικας δεν παλεύουμε; Τί σκατά αναβαθμίστηκε, λοιπόν; Κάτι που δεν υπάρχει; Υπομονή και διάλειμμα, να δώσουμε εξηγήσεις.

Όπως θα πήρατε χαμπάρι κι από τις παπαριές που είπε ο μεσιέ Ντάισενμπλουμ, αν τα πράγματα πάνε καλά και αν...και αν... και αν..., από του χρόνου το καλοκαίρι θα κουβεντιάσουμε για ένα ακόμη κούρεμα του ελληνικού χρέους. Ναι, αλλά τί θα κουρευτεί; Με το κόλπο των μνημονίων, οι ιδιώτες επενδυτές έχουν ξεφορτώσει σχεδόν το σύνολο των ελληνικών ομολόγων και τα έχουν παρκάρει κυρίως σε ΕΚΤ και Ε.Ε., όπου είναι συμφωνημένο ότι δεν γίνεται κούρεμα. Άρα, τί θα κουρευτεί; Ό,τι έχει απομείνει σε ιδιώτες επενδυτές και ό,τι έχουν οι φορείς τού ελληνικού δημοσίου (π.χ. ασφαλιστικά ταμεία, επιμελητήρια, πανεπιστήμια κλπ), οι οποίοι αγόραζαν όταν όλοι οι άλλοι πούλαγαν. Το καταλάβαμε ως εδώ; Μπράβο! Τέλος του διαλείμματος.

Η αναβάθμιση που έκαναν οι οίκοι αξιολόγησης, λοιπόν, αναφέρεται σε παλιά ελληνικά ομόλογα (τότε που βγάζαμε ομόλογα κι εμείς, όχι τώρα) και απεικονίζει την πεποίθηση των οίκων ότι τα ομόλογα που κατέχουν ακόμη οι ιδιώτες επενδυτές είναι τόσο λίγα ώστε δεν θα διακινδυνευθεί οποιαδήποτε ανακατωσούρα προκαλέσει τυχόν κουρεμά τους. Με απλά λόγια, κατά την Standard & Poors, οποιοδήποτε μελλοντικό κούρεμα κι αν συμφωνηθεί, θα ζημιώσει αποκλειστικά τους φορείς τού ελληνικού δημοσίου, τους οποίους αναφέραμε πιο πάνω. Επιμένεις ότι αυτή η πουστιά συνιστά "σαξές στόρυ", ρε συ 'Ντών';


(4) Οι μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά και η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας οδήγησαν σε ανάκτηση του μεγαλύτερου μέρους τής ανταγωνιστικότητάς μας, γεγονός που προοιωνίζεται αύξηση των ξένων επενδύσεων.

Παπάρια μάντολες. Ένα μάτσο ψέμματα σε δυο αράδες. Η μόνη -έντεχνα καλυμμένη- αλήθεια είναι ότι σχεδιάζονται περαιτέρω μειώσεις στην αμοιβή της εργασίας, μιας και έχουμε ανακτήσει μόνο το μεγαλύτερο μέρος τής ανταγωνιστικότητάς μας κι όχι ολάκερη. Οι θιασώτες αυτών των ψεμμάτων ξεχνούν (ή κάνουν πως ξεχνούν) μερικά απλά πράγματα, όπως π.χ.:

- Μπορεί να σμπαραλιάζεται η αμοιβή της εργασίας στην Ελλάδα αλλά μήπως δεν συμβαίνει το ίδιο και στις άλλες χώρες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ρίχνουμε εμείς τα μεροκάματα για να φτάσουμε την Βουλγαρία, ρίχνει κι η Βουλγαρία για να φτάσει την Εσθονία, ρίχνει κι η Εσθονία για να φτάσει την Λεττονία... Φαύλος κύκλος, όπου οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι κεφαλαιούχοι, που βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνονται.
- Για ποιόν λόγο μια λ.χ. γερμανική εταιρεία να έρθει στην Ελλάδα να φτιάξει εργοστάσιο, όταν έχει ήδη εργοστάσιο που υπολειτουργεί στην Κροατία; Γιατί να επενδύσει εκατομμύρια εδώ όταν έχει έτοιμη επένδυση εκεί και αρκεί να φουλάρει τις μηχανές που ήδη έχει πληρωμένες;
- Όσο κι αν πέσουν τα μεροκάματα, έστω κι αν σωριαστούν σε επίπεδο πουρμπουάρ (π.χ. 10 ευρώ, όλα πληρωμένα), πάλι θα είναι δυσθεώρητα σε σχέση με τα 80 ή 90 λεπτά τού ταϊλανδέζικου ή του μπαγκλαντεσιανού μεροκάματου. Πώς να μας προτιμήσουν π.χ. η Nike ή η Unilever, λοιπόν; Ή μπας και νομίζετε ότι η Nokia έκλεισε το εργοστάσιο στην πατρίδα της την Φινλανδία για να έρθει ν' ανοίξει άλλο εδώ, λόγω του καλύτερου κλίματος;

Και για να μη κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, καμμιά ανταγωνιστικότητα δεν βελτιώθηκε. Το μόνο που βελτιώθηκε είναι το διαμετακομιστικό εμπόριο, κάτι που σίγουρα θα γινόταν αφού έχουμε χαρίσει στους ξένους λιμάνια κι αεροδρόμια. Έτσι δεν είναι, 'Ντών';


(5) Μειώθηκε ο ρυθμός τής ύφεσης, γεγονός που σημαίνει ότι σύντομα θ' αρχίσει η ανάπτυξη.

Γαργάλατα, γαργάλατα, να κατεβάσουν άλατα. Τί λες, μωρέ σουρουκλεμέ; Για φαντάσου κάποιον που πέφτει από την ταράτσα ενός κτηρίου. Αν σταματήσει η πτώση του, τί σημαίνει; ότι θ' αρχίσει να ξανανεβαίνει ή ότι τσακίστηκε στο πεζοδρόμιο και τώρα άμωμοι εν οδώ αλληλούια; Είχαμε ένα ΑΕΠ κάπου στα 250 δισ. και, με το κόψε-κόψε και την λιτότητα, το φτάσαμε κοντά στα 170. Μιλάμε για 30% συνολική ύφεση, έτσι; Πιο κάτω, πεθαίνεις.

Αρκετά με τα φούμαρα. Το ότι πέφτει η ύφεση δεν σημαίνει ότι βγαίνουμε από το τούννελ. Α propos, θυμόσαστε εκείνον τον ανεκδιήγητο τον Παπακωνσταντίνου, που ονειρευόταν το τέλος της ύφεσης και μέτραγε τα τρίμηνα μπροστά στις κάμερες: μείον 1,8...μείον 1,6...μείον 1,5...βγαίνουμε απ' την ύφεση; Ε, όσο βγήκαμε τότε από την ύφεση, άλλο τόσο θα βγούμε και τώρα. Ας εξηγήσει κάποιος στα πολιτικά μας σαΐνια μια απλή οικονομική αλήθεια: αν δεν ξεμπερδέψουμε με τον στασιμοπληθωρισμό, δεν πρόκειται να δούμε ανάπτυξη ούτε στον ύπνο μας. Τελεία και παύλα. Κατάλαβες 'Ντών';


Κατόπιν όλων αυτών (αλλά και πολλών άλλων) είναι σαφές ότι "σαξές στόρυ" υπάρχει μόνο σε κάποια μυαλά. Άλλωστε, λίγο-πολύ, το παραδέχτηκε κι ίδιος ο πρωθύ, λέγοντας ότι "Η Ελλάδα χτίζει ένα success story". Καταλάβατε; Το χτίζουμε, δεν το έχουμε έτοιμο ακόμη. Τώρα, με τέτοιον εργολάβο, τί πράμα θα βγει...

"Σαξές στόρυ": Τα ανταλλάγματα

Λέγαμε χτες, λοιπόν, για το πόσο μας εντυπωσιάζει το εγγλέζικο του Αντώνη και ειδικά εκείνο το "σαξές στόρυ" στο οποίο επιμένει τελευταία. Για όσους δεν διαθέτουν την πολύγλωσση παιδεία τού πρωθύ, ας κάνουμε τον κόπο να πούμε ότι το "σαξές στόρυ" λέγεται στα ελληνικά "ιστορία επιτυχίας". Όχι πως ο Αντώνης δεν ξέρει ελληνικά ούτε πως είναι καραψωνάρα αλλά όταν η επιτυχία σου ξεπερνάει τα στενά όρια της φτωχής χώρας την οποία σε καταδίκασε η μαύρη μοίρα σου (μάνα κακομοίρα σου) να διαγουμίζεις, επιβάλλεται η χρήση της αγγλικής ώστε να καταλάβει όλος ο κόσμος το μέγεθος της επιτυχίας σου.

Πρώτα-πρώτα, ας φιλοσοφήσουμε λίγο το θέμα: τί μπορεί να σημαίνει "σαξές στόρυ"; Ζαλώνεσαι, ας πούμε, τα σέα και τα μέα σου και σκαρφαλώνεις ίσαμε το Έβερεστ. Όσο κι αν αυτό το έχουνε κάνει 4.000 νοματαίοι πριν από σένα, δεν παύεις να έχεις κι εσύ ένα "σαξές στόρυ" να διηγείσαι στα εγγόνια σου. Δηλαδή, σιγά το μεγαλειώδες που κατάφερες αλλά μαγκιά σου και καμποϋλήκι σου και δεν έβλαψες και κανένανε για να.το πετύχεις.

Ας πούμε τώρα ότι είσαι τεννίστας και, εκεί που δεν σε ξέρει ούτε η μάνα σου, σπάει ο διάολος το πόδι του, πας στο Ρολάν Γκαρός και φτάνεις στον τελικό, όπου χάνεις από τον Τζόκοβιτς. Εσύ κι αν έχεις "σαξές στόρυ" για να διηγείσαι, έτσι; Κι είσαι κι αγαπημένος με τον Σέρβο, που πρόσθεσε κι αυτός έναν ακόμη τίτλο στο δικό του "σαξές στόρυ". Σαν να λέμε, νικητής και χαμένος έχουν το δικό τους "σαξές στόρυ".

Πες τώρα πως ο διάολος δεν σπάει μόνο το πόδι του αλλά όλα του τα άκρα μαζί με την ουρά του και κερδίζεις τον τελικό. Αυτό κι αν είναι "σαξές στόρυ" αλλά μόνο για σένα. Καθ' ότι για τον Τζόκοβιτς δεν είναι μόνο σκέτη αποτυχία αλλά πιθανώς η πιο μαύρη στιγμή στην καρριέρα του. Σ' αυτή την περίπτωση, λοιπόν, το δικό σου "σαξές στόρυ" δημιουργεί απέναντί του ένα εξ ίσου σημαντικό "ανσαξές στόρυ".


Τώρα που τελειώσαμε την φιλοσοφική μας περιπλάνηση, νομίζω πως μπορούμε να κατατάξουμε το "σαξές στόρυ" του πρωθύ μας στην τρίτη κατηγορία. Ας αφήσουμε προς το παρόν την κουβέντα περί του περιεχομένου αυτής της "επιτυχίας" κι ας δούμε τα "ανσαξές στόρυ" που έχει δημιουργήσει. Πολύ συνοπτικά, λοιπόν, η επιτυχία στην οποία αναφέρεται ο πρωθύ, έχει προκαλέσει:

- Εντυπωσιακή έκρηξη της ανεργίας. Μιλάμε για μπιγκ-μπανγκ, σε σημείο να ξεπεράσουμε ως και την -επί σειρά ετών πρωταθλήτρια Ευρώπης στον τομέα αυτό- Ισπανία. Ειδικά στους νέους, μόνον ο ένας στους τρεις βρίσκει πλέον δουλειά κι αυτή κακοπληρωμένη. Όχι θέση πίτσα-μπόυ δεν βρίσκεις πια αλλά ούτε θέση στην Συγγρού, που να βάλεις το πιο σέξυ διχτυωτό καλτσόν.

- Ισοπέδωση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Η "δωρεάν παιδεία" έγινε θρίλλερ από ανέκδοτο που ήταν κάποτε, το κόστος της φαρμακευτικής περίθαλψης υπερτριπλασιάστηκε, η "φροντίδα στο σπίτι" για τους ανήμπορους ηλικιωμένους καταργήθηκε, ευκολώτερα βρίσκεις θέση καλεσμένου σε επίσημο δείπνο τού Ομπάμα παρά θέση σε παιδικό σταθμό για το παιδί σου, όταν αρρωσταίνεις δεν διαμαρτύρεσαι πια για τα ράντζα στα νοσοκομεία αλλά παρακαλάς να σε δεχτούν έστω κι αν πρέπει να στέκεσαι στο ένα πόδι. Αν είσαι άτομο με ειδικές ανάγκες, γίνεσαι υποχρεωτικά θρήσκος καθ' ότι μόνο σε θεό μπορείς πλέον να ελπίζεις για βοήθεια. Αν είσαι συνταξιούχος και δεν έχεις άλλους πόρους πλην της σύνταξής σου, σε τριβελίζει καθημερινά η ιδέα της αυτοκτονίας. Αν είσαι άνεργος και δεν έχεις γονείς να σε συντηρήσουν, γίνεσαι ή ληστής ή μετανάστης. Αν είσαι πτυχιούχος, γυρνάς από πρεσβεία σε πρεσβεία να δεις σε ποια χώρα υπάρχει δουλειά. Και, βέβαια, αν είσαι άγαμος, ούτε καν σκέφτεσαι να κάνεις οικογένεια.

- Καταλήστευση των εργαζομένων. Η δουλειά που κάποτε είχε αξία 751 ευρώ, υποτιμήθηκε με το έτσι γουστάρω σε 586 ευρώ. Η ίδια ακριβώς δουλειά αξίζει μόλις 511 ευρώ, αν δεν έχεις κλείσει τα 26 σου χρόνια, λες και ο εργοδότης δεν πληρώνει τα χέρια τού δουλευτή αλλά τον ληξίαρχο. Επίσης, η συσσωρευμένη εμπειρία 10 ή 15 χρόνων, η οποία σου επιτρέπει να αποδίδεις καλύτερα και σε λιγώτερο χρόνο, δεν πληρώνεται ούτε δεκάρα αλλά πάει δώρο στον εργοδότη σου. Και με δυο λόγια, σε μια σχέση εργασίας, ο εργοδότης είναι πλέον ο μόνος που έχει πλέον δίκιο σε όλα, άρα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

- Ανακατανομή πλούτου υπέρ των πλουσίων. Αν μας το έλεγε κάποιος πριν 20 χρόνια, θα τον παίρναμε με τις λεμονόκουπες. Αν κάποιος μας έλεγε, δηλαδή, ότι πρέπει να ξεζουμιστούν οι απλοί πολίτες για να ενισχυθούν οι βιομήχανοι και -κυρίως- οι τραπεζίτες, θα φωνάζαμε τους κυρίους με τα άσπρα να του φορέσουν το πουκάμισο με τα μανίκια που δένουν στην πλάτη και να τον μαζέψουν. Κι όμως, εμείς κάναμε το σκατό μας παξιμάδι για να μπορεί να παριστάνει τον πονηρό ο κάθε ηλίθιος Δασκαλόπουλος και για να μπορεί να "ανακεφαλαιώνεται" (παναπεί: να βγάζει τα σπασμένα από τις μαλακίες του) ο κάθε αεριτζής Σάλλας.

- Φορολόγηση ακόμη και των μη φορολογήσιμων. Εδώ μιλάμε για πογκρόμ. Εισφορές αλληλεγγύης απ' αυτούς που έχουν οι ίδιοι ανάγκη αλληλεγγύης. Χαράτσια επί χαρατσιών στην ακίνητη περιουσία, σε σημείο που από τη μια να σκέφτεσαι να χαρίσεις τα χωράφια και το σπίτι στο χωριό που σου άφησε ο γέρος σου κι από την άλλη να αισθάνεσαι γκραν μαλάκας, μιας και τόσα χρόνια φοβόσουν μήπως έρθουν οι κομμουνιστές και σου πάρουν την περιουσία. Δεν έχεις μία στην τσέπη αλλά έχεις τεκμήρια, οπότε πλήρωνε. Κοιμάσαι στα παγκάκια αλλά σου λένε πως, για να επιβιώσεις, κάπου βρήκες τρία χιλιάρικα, οπότε ξαναπλήρωνε. Αντί να πληρώνει το ασφαλιστικό σου ταμείο τα γυαλιά του παιδιού σου, πληρώνεις από την τσέπη σου και πας να πάρεις κατιτίς επιστροφή από το ταμείο... είπα να πάρεις; εισόδημα, οπότε πλήρωνε! Μας σκοτίσανε τα ούμπαλα τόσα χρόνια για την πράσινη ενέργεια, τα φωτοβολταϊκά και τις διάφορες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας...πλήρωνε τέλος ΑΠΕ στην ΔΕΗ, μαλάκα.

- Ξεπούλημα της εθνικής (δηλαδή, της λαϊκής) περιουσίας. Τί ακριβώς συστήνει η λογική; Ακριβώς το αντίθετο! Πόσο λογικό μπορεί να είναι να παίρνεις δημόσια μονοπώλια ή δημόσιους κολοσσούς (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΠΑΠ, ΕΛΠΕ, ΕΥΔΑΠ, ΟΛΠ, ΔΕΣΦΑ κλπ κλπ), από τα οποία μαζεύεις του κόσμου τα λεφτά κάθε χρόνο (από κέρδη και φόρους) και να τα σκοτώνεις μπιρ παρά, την ώρα που η αξία τους στο χρηματιστήριο έχει πιάσει πάτο; Γι' αυτό πλήρωνε τόσα χρόνια ο έλληνας σαν πούστης; Για νά 'ρθει το κάθε ρώσσικο, γερμανικό ή κινέζικο σκουτόπανο να αρπάξει την περιουσία που έφτιαξε;


Αυτά -κυρίως- αποτελούν το αντάλλαγμα που καταβάλαμε προκειμένου να υλοποιηθεί το "σαξές στόρυ" για το οποίο κάνει λόγο ο πρωθύ. Μ' αυτά το πληρώσαμε. Αλλά...για μισό... Για μισό, γιατί με ζώνουν κάτι φίδια....

Επειδή εδώ είναι Ελλάδα και, ως εκ τούτου, ο καθένας είναι ό,τι δηλώνει, υπάρχει όντως "σαξές στόρυ"; Θέλω να πω, έχουμε πετύχει κάτι για το οποίο αξίζει να κορδώνεται ο πρωθύ μας ή η "επιτυχία" για την οποία μιλάμε έχει την ίδια αξία με τον "σοσιαλισμό" για τον οποίο μιλάει το ΠαΣοΚ ή με την "αριστερά" την οποία ευαγγελίζεται η ΔημΑρ;

Αύριο θα δώσουμε τον λόγο στον ίδιο τον πρωθύ για εξηγήσεις, με την ελπίδα να μας αποδείξει ότι αυτά που καταφέραμε ως χώρα, αξίζουν τα γαμησιάτικα που έχουμε πληρώσει ίσαμε τώρα ως λαός.

Ο τσιριμπίμ-τσιριμπόμ

Α, όλα κι όλα, δεν μπορείτε να πείτε! Τον καμαρώνουμε! Ανεξάρτητα από πολιτικές κι από εποχές, τον καμαρώνουμε μεσ' στα όλα! Και δεν του τό 'χα του παιδιού, να λέω την αλήθεια. Έτσι που τον έβλεπα με την φραντζούλα του και τα γυαλάκια του, τον είχα γραδάρει μάλλον για βουτυρομπεμπέ. Έχει κι αυτό το αλλοσούμπαλο περπάτημα, με τα χέρια να κουνιούνται σε στυλ "κάποιος-να-με-βιδώσει-γιατί-λασκάρησα", που σου προκαλεί ψιλοοίκτο... είναι κι αυτό το χαζό χαμόγελο, που θυμίζει ευτυχισμένο τρόφιμο ορφανοτροφείου σε κυριακάτικο περίπατο... είναι και που τον είχε στα νταχντιρντί και στο κουπεπέ ο Μητσοτάκουλας, μέχρι που τον κατούρησε... είναι κι αυτή η φυσιολογική συμπάθεια που νοιώσαμε για δαύτον τόσα χρόνια που ήταν στην απ' έξω και παρακάλαγε τα άλλα παιδάκια να τον παίξουν... Μ' όλα τούτα, πώς να φανταστείς ότι τούτο το παλληκαράκι θα έβγαινε τόσο τσιριμπίμ-τσιριμπόμ και θα έκρυβε μέσα του τόσο τσαμπουκά;

Μιλάμε για ΤΟΝ τσαμπουκά, έτσι; Αυτουνού έτσι και του πέσουνε στα χέρια μια ντουζίνα απεργοί, τους καθαρίζει για πρωινό. Έτσι και πάρει χαμπάρι ότι σκέφτεσαι να διαμαρτυρηθείς για ο,τιδήποτε, σου φοράει το χακί και σε στέλνει σκοπιά γερμανικό στην Γκατζολία και ταυτόχρονα αγγαρεία μαγειρεία στην Μαλουρδία. Αν μυριστεί λαθρομετανάστη, τον κουτουπώνει πριν προλάβει να πει κύμινο και τον στέλνει ολοσούμπιτο σπίτι του. Αν δει μπροστά του δημόσιο υπάλληλο, τον καρυδώνει στο πίτσι-φυτίλι. Αν ακούσει για καθηγητές ή δασκάλους και για φοιτητές ή μαθητές, τους κόβει τα πόδια. Αν πέσει στο μάτι του συνταξιούχος, τον εξοντώνει στο τρίτσα-κάτσα. Αν τύχει στο διάβα του δημόσιο σχολείο ή δημόσιο νοσοκομείο, το ξεθεμελιώνει. Αν ανακαλύψει κανένα χρυσαφικό στο σεντούκι, το ξεπουλάει. Μόνο με τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους νοιώθει μια αδυναμία αλλά δεν κολλάμε, καθ' όσον κανείς δεν είναι τέλειος.

Το καλύτερό του, όμως, είναι ότι το άτομο δεν παρεκτρέπεται. Ό,τι κι αν γίνεται γύρω, διατηρεί την ψυχραιμία και τον αυτοέλεγχό του. Τον είδατε ποτέ να φωνάζει; Να βρίζει; Να κουνάει απειλητικά το δάχτυλο; Ποτέ! Το άτομο διδάσκει με κάθε του πράξη, με κάθε του λόγο. Δεν συμφωνείτε; Κακώς!

- Για προσέξτε τον πώς γέρνει ελαφρά το κεφάλι προς τα δεξιά όταν μιλάει, όπως ακριβώς κάνει όποιος αντιμετωπίζει με συγκατάβαση τον άσχετο συνομιλητή του. Θέλει να δώσει κάποιες εξηγήσεις με απλά λόγια αλλά είναι φανερό ότι κανένας δεν μπορεί να τον καταλάβει απολύτως. Σαν την μαμά που προσπαθεί να εξηγήσει στο μικρό της πώς γεννιούνται τα παιδιά ένα πράμα: αν του πει την αλήθεια θα το μπερδέψει, οπότε του πετάει μια μαλακία για κάτι πελαργούς και καθαρίζει.

- Σημειώστε πόσο ανάλαφρα κρατάει το χαρτάκι όπου είναι γραμμένο το ποίημα που απαγγέλλει. Έτσι, στέλνει σαφές μήνυμα ότι από την μια κρατάει σημειώσεις ώστε να είναι σίγουρο πως δεν θα χάσει τον δρόμο αλλ' απ' την άλλη δεν περιορίζεται στα γραμμένα καθ' ότι κατέχει πλήρως το θέμα και, συνεπώς, μπορεί να επεκταθεί. Ασφάλεια και όραμα, δύο σε ένα.

- Προσέξτε ότι συχνά-πυκνά εμφανίζεται με τις παρειές σκούρες, σαν να μην πέτυχε το κόντρα ξύρισμα. Είναι προφανές ότι έτσι μας στέλνει μήνυμα να μη πιστεύουμε όσα ακούμε τριγύρω (π.χ. ότι το τάδε ξυραφάκι ξυρίζει καλύτερα και τα τοιαύτα) και να μην ασχολούμαστε με τρίχες.

- Θυμηθείτε τότε που κυκλοφορούσε με το ένα μάτι δεμένο, σαν τον Νταγιάν. Όχι, καλέ, δεν είχε τίποτε ο άνθρωπος. Μήνυμα στην κοινωνία έστελνε, ότι πρέπει όλοι να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα, όπως ακριβώς έκανε κι εκείνος μόλις ανέλαβε το δοβλέτι.

- Θαυμάστε τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τον λόγο. Οι προηγούμενοι μας φέρνανε γέλια είτε με τα ελληνικά τους (π.χ. Σημίτης, Γιωρίκας) είτε με τα αγγλικά τους (π.χ. Μπουχέσας). Τούτο το αγόρι είναι απολαυστικό όποια γλώσσα κι αν μιλάει. Ώρες-ώρες, μάλιστα, νομίζω ότι ξεπερνάει και τον μεγάλο Αντρέα, έτσι που τον ακούω να αναφέρεται σε επανεκκινήσεις της οικονομίας, σε ανατροπές των κατεστημένων, σε χτυπήματα κατά των βολεμένων, σε παλιές δομές, σε νέα μείγματα κλπ

- Μια και θυμήθηκα τον Αντρέα, ετούτος μάλλον τον ξεπερνάει, γιατί δουλεύει καλά και το εγγλέζικο. Μη μου πείτε ότι δεν συγκλονιστήκατε ακούγοντάς τον να αναλύει στον πρόεδρο της δημοκρατίας το "φόλλοου απ" που έχει σχεδιάσει για την οικονομία μας! Είχατε ακούσει ποτέ τον Αντρέα να μιλάει εγγλέζικα; Ένα λατινικό είχε πει όλο κι όλο ο μακαρίτης κι εκείνο ήτανε το "μέα κούλπα".


Πώς ξεστράτισε έτσι ο λόγος μου; Άλλο ήθελα να γράψω όταν άρχιζα τούτο το σημείωμα κι άλλο μου βγήκε! Προφανώς, με συνεπήρε η τεράστια προσωπικότητα περί ης ο λόγος... Μόνο που τώρα είμαι υποχρεωμένος να μιλήσω και για το ωραιότερο εγγλέζικο που ακούσαμε ποτέ από πρωθυπουργικά χείλη: για το "σαξές στόρυ" της Ελλάδας.

Ας πάρω, όμως, μια ανάσα και συνεχίζω αύριο.

Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμεπντροπ: Βιβλιογραφία - Εργογραφία

Τον περασμένο μήνα αφιερώσαμε 18 σημειώματα στο περίφημο Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, εξετάζοντας ενδελεχέστατα τις συνθήκες οι οποίες οδήγησαν στην υπογραφή του. Φαίνεται πως πολλά από τα στοιχεία που παρατέθηκαν, ήσαν άγνωστα σε πολλούς αναγνώστες, μερικοί από τους οποίους ενδιαφέρθηκαν να μάθουν περισσότερα. Παράλληλα, κάποιοι άλλοι αναγνώστες ζήτησαν πρόσβαση σε πηγές, ασκώντας το δικαίωμα και την υποχρέωση κάθε σοβαρού αναγνώστη. Έτσι, αντί για την συνηθισμένη κυριακάτικη βιβλιοπαρουσίαση, το σημερινό σημείωμα θα συμπληρώσει εκείνη την σειρά με βιβλιογραφία-εργογραφία.

Ένα από τα πιο εύληπτα ολοκληρωμένα έργα για τον Β' Π.Π. είναι το φιλόδοξο "Β' Παγκόσμιος Πόλεμος 1939-1945: τα κυριότερα γεγονότα της μεγαλύτερης αναμέτρησης στην ιστορία", το οποίο κυκλοφόρησε το 2009 στην Ισπανία από την Centro Editor. Πρόκειται για συλλογικό έργο το οποίο μπορεί να φέρει έντονα τα χαρακτηριστικά τής αστικής ιστοριογραφίας αλλά είναι εντυπωσιακό σε απλότητα, σαφήνεια και περιεκτικότητα, ενώ προσφέρει άφθονο εποπτικό υλικό. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε την ίδια εποχή από την "Καθημερινή", σε 30 τομίδια των 144 σελίδων, τα οποία συνοδεύονταν κι από ισάριθμους σύμπηκτους δίσκους (cd). Στην σειρά που δημοσιεύθηκε εδώ, χρησιμοποιήθηκε υλικό από τον πρώτο τόμο του έργου.

Σημαντική βοήθεια στην ανάλυση των γεγονότων πήρα από το κλασσικό -και πάντοτε αμείωτης αξίας- έργο "Β' Παγκόσμιος Πόλεμος 1939-1945", το οποίο εκδόθηκε από το υπουργείο αμύνης τής ΕΣΣΔ. Εδώ χρησιμοποίησα την ιστορική τρίτομη έκδοση της "Κυψέλης" του 1959, η οποία είναι εμπλουτισμένη με ένθετους αναδιπλούμενους έγχρωμους χάρτες, πράγμα εξαιρετικά πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή. Το έργο κυκλοφόρησε αργότερα και σε έναν τόμο (προφανώς συντομευμένο) από την "εκδόσεις 20ος αιώνας". Εδώ χρησιμοποίησα στοιχεία από τον πρώτο τόμο της "Κυψέλης". Αναζητείστε το έργο στα παλαιοβιβλιοπωλεία και, αν το βρείτε, μη διαστάσετε να το αποκτήσετε. Δεν θα μετανοιώσετε.

Τα βιβλία τού Ίαν Κέρσω "Χίτλερ 1889-1936: Ύβρις" και "Χίτλερ 1936-1945: Νέμεσις" συνιστούν απαραίτητο εργαλείο για κάθε μελετητή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με τις συνολικά 2.100 σελίδες τους, ο Κέρσω κλείνει οριστικά την όρεξη σε όποιον θα ήθελε να ασχοληθεί με την βιογραφία τού Χίτλερ. Τί άλλο θα μπορούσε να γράψει κανείς; Η αναμφισβήτητη αξία τής δουλειάς τού Κέρσω υπογραμμίζεται από το γεγονός ότι σχεδόν το ένα τρίτο του όγκου της αποτελεί σημειώσεις, παραπομπές και ερμηνευτικά σχόλια. Η Ύβρις φτάνει μέχρι την εισβολή στην Ρηνανία και μετά δίνει την σκυτάλη στην Νέμεσι, οπότε στην σειρά χρησιμοποίησα στοιχεία και από τα δυο βιβλία. Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις "Scripta".

Δευτερευόντως, χρησιμοποίησα μερικές ενδιαφέρουσες σημειώσεις που είχα κρατήσει από τρία άλλα βιβλία, στα οποία έχουμε ήδη αναφερθεί από τούτη τη γωνιά. Πρόκειται για το "Οι πόλεμοι της μνήμης" του Χάκεν Φλάισερ, το "Το Ολίσθημα του Τσόρτσιλ" του Άντονυ Ρότζερς και "Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος" του Μάικλ Χάουαρντ.

Τέλος, πολύτιμο υλικό βρήκα στο διαδίκτυο, το οποίο παραμένει προσβάσιμο στον καθένα. Ψάξτε το. Για παράδειγμα, βρείτε λεπτομέρειες για την Αγγλογερμανική Ναυτική Συμφωνία στο σχετικό λήμμα τής Wikipedia (στα αγγλικά) και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την μυστική συμφωνία Τσώρτσιλ-Στάλιν στο αντίστοιχο λήμμα τής Metapedia (επίσης στα αγγλικά).


Υστερόγραφο: Τα ιστορικά γεγονότα είναι δεδομένα και σήμερα είναι πολύ δύσκολη η παραχάραξη ή η πλαστογράφησή τους. Θέλω να πω πως όλοι τα ίδια πράγματα μαθαίνουμε. Το πρόβλημα είναι πώς τα αναλύει κάποιος και σε ποια συμπεράσματα καταλήγει. Υπ' αυτή την έννοια, υπάρχουν δεκάδες άλλα βιβλία που έχω διαβάσει και επηρέασαν την σκέψη μου παρ' ότι μπορεί να είχαν ελάχιστη ή μηδαμινή σχέση με το θέμα που ανέπτυξα. Ελπίζω ότι δεν μου καταλογίσετε αβελτηρία επειδή δεν μπορώ να τα αναφέρω εδώ...

Ατυχώς, επιτύχαμε (ή, μήπως, τα λέω ανάποδα;)

Μερικές φορές, καθώς ακούω ειδήσεις ή διαβάζω εφημερίδες, αμφιβάλλω για την πνευματική μου διαύγεια. Καθ' ότι, αν βλέπεις ότι οι απόψεις σου διαφωνούν ριζικά με όσα υποστηρίζουν τόσοι και τόσοι μορφωμένοι αναλυτές γύρω σου... δεν μπορεί, σε ζώνουν οι φόβοι πως το μυαλουδάκι σου κουρκούτιανε.

Άκουγα, λόγου χάρη, τον Τσίπρα να υποστηρίζει ότι το μνημόνιο έχει αποτύχει και επιβάλλεται η αναθεώρηση, ο ανασχεδιασμός του. "Πώς να το κάνουμε, ρε γαμώτο", λέω κι εγώ, "ολόκληρος αρχηγός κόμματος που τον θέλουνε για πρωθυπουργό 3 ψηφοφόροι στους 10, κάτι παραπάνω θα ξέρει από μένα που νομίζω ότι το μνημόνιο λειτουργεί μια χαρά". Έτσι δεν είναι; Στο κάτω-κάτω, αυτός έχει κι ένα κάρο επιτελεία που υποβοηθούν την σκέψη του. Εγώ τί έχω; Μόνο την γκλάβα μου.

Έλα, όμως, που είναι στην μέση κι αυτός ο κωλοεγωισμός! Πώς να παραδεχτείς ότι ο άλλος έχει δίκιο κι εσύ λες μαλακίες; Οπότε, ας τα βάλουμε κάτω τα πράγματα, ας τα ψειρίσουμε και βλέπουμε. Σύμφωνοι; Πάμε, λοιπόν!

Τί μας έλεγε το μνημόνιο; Αυτό που έλεγε ο Μητσοτάκουλας, ότι καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε. Επομένως, έπρεπε να περιορίσουμε την κατανάλωση, έτσι; Αμ, εμείς δεν την περιορίσαμε απλώς. Την εκμηδενίσαμε. Πάει η οικοδομή, πάνε τα αυτοκίνητα, πάνε τα μικρομάγαζα, πάνε τα καταναλωτικά δάνεια, πάνε τα πάντα. Ούτε πετρέλαιο για να ζεσταθούμε τον χειμώνα δεν αγοράσαμε. Ως και τα φάρμακα περικόψαμε, διάολε. Άρα, ο στόχος επετεύχθη.

Τί άλλο έλεγε το μνημόνιο; Ότι υπάρχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων λόγω υψηλού κόστους εργασίας. Κι εμείς τί κάναμε; Όχι απλώς μειώσαμε το κόστος εργασίας αλλά του βατέψαμε την μάνα! Πρώτα-πρώτα, καταργήσαμε τις συμβάσεις εργασίας, ώστε να μπορεί κάθε επιχειρηματίας να πληρώνει όσα γουστάρει. Έπειτα, ρίξαμε τον κατώτερο μισθό στα 586 ευρώ και στείλαμε τα νέα παιδιά να δουλέψουν οχτάωρο για σκάρτο εικοσάρι καθαρά, παναπεί για λιγώτερο από δυόμιση ευρώ την ώρα. Κατόπιν, αλαφρώσαμε τους επιχειρηματίες από τις αποζημιώσεις, ώστε να μπορούν να απολύουν όποιον θέλουν, στο τζάμπα. Μετά, ψαλιδίσαμε τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις των επιχειρηματιών, δίχως να λογαριάσουμε ότι έτσι παίρνει ο διάολος τα ασφαλιστικά μας ταμεία και γι' αργότερα σχεδιάζουμε κι άλλο τέτοιο ψαλίδισμα. Άρα, πιάσαμε κι αυτόν τον στόχο.

Πάμε παρακάτω. Σύμφωνα με το μνημόνιο πάντα, είχαμε πρόβλημα με τον υδροκεφαλισμό του δημοσίου. Πήγαμε κι εμείς να μειώσουμε τον δημόσιο τομέα αλλά πήραμε φόρα και τον ξεκωλιάσαμε τελείως! Ενοποιήσαμε και καταργήσαμε ένα σωρό ΔΟΥ και τώρα όποιος τσιριγώτης (σ.σ.: Τσιρίγο λέγονται τα Κύθηρα) έχει δουλειά στην εφορία, θα πηγαίνει στον Πειραιά. Ενοποιήσαμε και καταργήσαμε ένα σωρό σχολεία, στέλνοντας αμέτρητα πιτσιρίκια δεκάδες χιλιόμετρα μακρυά από το σπίτι τους (φυσικά, καταργήσαμε και τα λεωφορεία που μετέφεραν τους μαθητές). Ενοποιήσαμε και καταργήσαμε δεκάδες πανεπιστημιακές σχολές, αναγκάζοντας κάποιον καβαλιώτη που είχε επιλέξει να σπουδάσει σε σχολή της πόλης του, να μετακομίσει ντε και καλά στην Θεσσαλονίκη ή κάποια κοπέλλα που ξεκίνησε να σπουδάζει μαμμή, να τελειώσει βοηθός φαρμακοποιού. Κλείσαμε υπηρεσίες, διαλύσαμε φορείς... Γενικά, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να μη μείνει τίποτε όρθιο. Άρα, μια χαρά τα πήγαμε κι εδώ.

Επίσης, το μνημόνιο υπεδείκνυε άλλη μια πληγή που έπρεπε να θεραπεύσουμε: τους πολλούς δημόσιους υπαλλήλους. Τί κάναμε εμείς; Τους καρατομήσαμε! Κατ' αρχάς, βάλαμε στο μάτι όλους τους επίορκους κι επειδή αυτοί που ξέραμε ήσαν λίγοι, φροντίσαμε να φτιάξουμε κι άλλους. Μετά, ψηφίσαμε νόμο-ιδιώνυμο, ώστε να μπορούμε να διώχνουμε όποιον τολμήσει έστω να σκεφτεί να διαφωνήσει με το επίσημο κράτος. Κατόπιν, αλλάξαμε το νομικό καθεστώς αμέτρητων φορέων Δημοσίου Δικαίου σε Ιδιωτικού Δικαίου, ώστε να μπορούμε να απολύουμε όσους θέλουμε, μιας και οι δημόσιοι υπάλληλοι αυτών των φορέων έχουν γίνει πλέον ιδιωτικοί. Και, φυσικά, ξεμπερδέψαμε μια για πάντα με κάτι ωρομίσθιους, κάτι αναπληρωτές, κάτι συμβασιούχους και λοιπά σαπρόφυτα. Άρα, απόλυτη επιτυχία κι εδώ.

Τί άλλο έλεγε το μνημόνιο πως έπρεπε να κάνουμε; Αποκρατικοποιήσεις. Χμμμ... Εδώ πρέπει να παραδεχτώ ότι κάπου το ψιλοκαθυστερήσαμε το ζήτημα. Νά 'ναι καλά, όμως, κάτι καλά παιδιά (π.χ. Πρετεντέρης, Μπάμπης [ένας είναι ο Μπάμπης], Ρογκάκος, Καψήδες, Πορτοσάλτες και λοιποί συγγενείς) που, με το πολύ το πίτσι-πίτσι τους, ανάγκασαν την κυβέρνηση να βάλει στο τιμόνι τού ΤΑΙΠΕΔ ένα καλό παλληκάρι (χουντικός είναι αλλά δημοκράτης και καλό παιδί) και μπήκε το νερό στ' αυλάκι. Κι όταν μιλάμε για νερό, το εννοούμε, έτσι; Όχι μόνο θα πουλήσουμε και την τελευταία σταγόνα αλλά θα κόψουμε και τον κώλο όποιου αλήτη τολμήσει και βγάλει λεκάνη στο μπαλκόνι του για να μαζέψει το νερό της βροχής! Δεν θα μείνει κόθρος, λέμε. Λιμάνια, αεροδρόμια, ενέργεια, παιδεία, υγεία, συγκοινωνίες, πιάτσες ταξί, μπορντέλλα... όλα στο σφυρί. Πάρε κόσμε ό,τι θες και δώσε όσα θες, δεν θα τα χαλάσουμε. Άρα, κι εδώ άριστα θα πάρουμε.


Πείτε μου, λοιπόν, τί είναι αυτό που δεν καταλαβαίνω; Τί διάβολο βλέπει ο Τσίπρας και λέει ότι το μνημόνιο απέτυχε; Δηλαδή, πόσο πρέπει να πέσει το μεροκάματο για να πετύχει το μνημόνιο; Στα 18 ευρώ μεικτά (15 καθαρά), όπως λένε οι χρυσαυγήτες; Μήπως στα 10 σεντς την ώρα, παναπεί όσα πληρώνουν οι φασονατζήδες τούς μπαγκλαντέζους; Ή, καλύτερα, να καταργήσουμε τελείως το μεροκάματο και να βολευόμαστε μ' ένα σκέτο πιάτο φαΐ;

Τέλος πάντων, εγώ υποστηρίζω πως η ατυχία μας είναι ότι το μνημόνιο πέτυχε. Ο Τσίπρας ισχυρίζεται ότι είμαστε άτυχοι επειδή το μνημόνιο απέτυχε. Πείτε μου, για να μη τρελλαθώ, τί διάολο θα "επαναδιαπραγματευτεί" ο συνιστώμενος της αριστεράς και της προόδου, προκειμένου να πετύχει το μνημόνιο και να ευτυχήσουμε ως λαός.