Εκφοβισμός

Τις προάλλες, αργά το βράδυ κάπου στην Θεσσαλονίκη, αστυνομικοί τής ομάδας "Δίας" σταματούν για έλεγχο διερχόμενο όχημα. Αφού ολοκληρώνουν τον τυπικό έλεγχο ταυτοτήτων, επιχειρούν να κάνουν σωματικό έλεγχο στους νεαρούς επιβαίνοντες. Έλα, όμως, που δύο από τους νεαρούς γνωρίζουν τον νόμο και αρνούνται να υποστούν σωματικό έλεγχο χωρίς την παρουσία δικηγόρου! Οι αστυνομικοί αιφνιδιάζονται, γίνεται ένας μικροτσαμπουκάς και, τελικά, οι νεαροί οδηγούνται στο κρατητήριο με την κατηγορία τής...απείθειας. Εκεί επιμένουν να ζητούν δικηγόρο αλλά οι "φύλακες του νόμου" επιμένουν στην άρνησή τους.

Το επόμενο πρωί, δίχως να έχουν συναντηθεί με δικηγόρο, οι δυο κρατούμενοι οδηγούνται στο δικαστήριο και καταδικάζονται σε φυλάκιση 4 μηνών για απείθεια. Όμως, το ανατριχιαστικώτερο δεν είναι αυτή καθ' εαυτή η καταδίκη αλλά η πρόταση του εισαγγελέα: οι νεαροί πρέπει να τιμωρηθούν διότι η στάση τους συνιστά "έντονη αμφισβήτηση της κρατικής εξουσίας"!!

Φυσικά, οι καταδικασθέντες άσκησαν έφεση, αφέθηκαν ελεύθεροι και, κατά πάσα πιθανότητα, θα αθωωθούν στο εφετείο αλλά το σίγουρο είναι ότι η πρόταση του εισαγγελέα εγείρει ορισμένα κεφαλαιώδη ερωτήματα, τα οποία δεν πρόκειται να απαντηθούν ποτέ:

α) Πώς νοείται εκείνο το "έντονη"; Θέλω να πω, δηλαδή, πότε μια αμφισβήτηση θεωρείται έντονη και πότε υποτονική; Ξέρω ότι για την μέτρηση των σεισμών υπάρχουν οι κλίμακες ρίχτερ και μερκάλλι, για την μέτρηση των ανέμων υπάρχει η κλίμακα μπωφόρ και για την μέτρηση των θορύβων υπάρχει το ντεσιμπελόμετρο, αλλά ποτέ δεν έχω ακούσει ο,τιδήποτε για...αμφισβητόμετρο. Εν τάξει, σχόλιο του τύπου "τα μέτρα τής κυβέρνησης μάλλον δεν είναι κοινωνικά δίκαια" θεωρείται σίγουρα άτονο αλλά αν πω "ρε δεν πα' να γαμηθείτε εσείς κι η κυβέρνησή σας" είμαι έντονος και πρέπει να με μπουζουριάσουν;

β) Βάσει ποίου νόμου απαγορεύεται η αμφισβήτηση (έντονη ή μη) της εξουσίας; Υποθέτω ότι τέτοιος νόμος δεν υπάρχει. Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί, αν υπήρχε, θα έπρεπε να μπαίνουν φυλακή όλοι όσοι ασκούν κριτική π.χ. στις αποφάσεις τής βουλής. Για να μη πω ότι πέρυσι το καλοκαίρι θα έπρεπε να υπάρχουν δεκάδες κλούβες στο Σύνταγμα και να μπαγλαρώνουν όσους "αγαναχτισμένους" αμφισβητούσαν την κρατική εξουσία φασκελώνοντας την βουλή ή πετώντας αβγά και ντομάτες.

γ) Από πότε θεωρείται "κρατική εξουσία" όποιος παπάρας φοράει στολή και κάνει ό,τι γουστάρει; Μήπως από τότε που ο πρωθυπουργός Μητσοτάκουλας είχε πει στους αστυφύλακες "εσείς είσαστε το κράτος"; Εκτός αν θυμηθούμε το περίφημο "ιδιώνυμο" του Ελευθερίου Βενιζέλου (άλλος μέγας "δημοκράτης" κι αυτός!), σύμφωνα με το οποίο, αν ένας μπάτσος προσπαθούσε να σου σπάσει το χέρι κι εσύ το τράβαγες, πήγαινες κατηγορούμενος για αντίσταση κατά της αρχής.


Η ουσία είναι απλή. Το σύστημα αντιλαμβάνεται ότι δυσκολεύεται πλέον να χειραγωγήσει τον κόσμο με τα παραμύθια ή με την πειθώ και αποφάσισε να μεταχειριστεί ένα ισχυρότερο όπλο: τον εκφοβισμό: κάνε την κοτούλα γιατί θα πας φυλακή, σκύψε το κεφάλι γιατί θα χάσεις την δουλειά σου, πλήρωνε τα χαράτσια σου γιατί θα σου πάρω το σπίτι.

Καθαρός εκφοβισμός είναι και η προστυχιά τής διεύθυνσης του 1ου Λυκείου Κιλκίς. Εκεί, 8 μέλη τού 15μελούς ψήφισαν υπέρ της κατάληψης του σχολείου. Αμέσως, η διεύθυνση του σχολείου έστειλε επιστολή στους γονείς αυτών των 8 μαθητών, με την οποία όχι μόνο τους καλούσε για να συζητήσουν την συμπεριφορά τού παιδιού τους αλλά και τους κατηγορούσε για "παραμέληση ανηλίκου", υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται περί αδικήματος που προκαλεί εισαγγελική παρέμβαση!

Καθαρός εκφοβισμός είναι και το μήνυμα Στουρνάρα προς την ΔΕΗ, μετά την απόφαση του τριμελούς ότι η είσπραξη του χαρατσιού μέσω του λογαριασμού ρεύματος είναι αντισυνταγματική. Τί είπε ο Στουρνάρας στην ΔΕΗ; Γράφτε στ' αρχίδια σας την δικαστική απόφαση, συνεχίστε να εισπράττετε τα χαράτσια κανονικά και θα φροντίσω να βγει άλλη δικαστική απόφαση που θα σας καλύπτει. Τόσο απλά και τόσο δημοκρατικά.

Καθαρός εκφοβισμός είναι και η καραμπινάτα παράνομη διαθεσιμότητα όλων των δυνάμει διαθεσίμων οι οποίοι εργάζονται σε φορείς και υπηρεσίες που δεν έστειλαν την λίστα των προς διαθεσιμότητα στο υπουργείο. Καθαρός εκφοβισμός είναι και οι απειλές για φυλάκιση (πάλι καλά που δεν είχαμε και απειλές για εξορία) όσων υπαλλήλων γραφείων μισθοδοσίας δεν περικόψουν τους μισθούς εκείνων που βγήκαν παράνομα σε διαθεσιμότητα. Καθαρός εκφοβισμός είναι και η άμεση απόλυση όσων κατηγορηθούν για διαφθορά κλπ δίχως να έχει προηγηθεί όχι δίκη και καταδίκη τους αλλά ούτε καν μια τυπική ΕΔΕ.

Προσωπικά, αφού έτσι γουστάρει το σύστημα, δεν με πειράζει καθόλου να παίξουμε το παιχνιδάκι. Πάμε λοιπόν: εσείς θα μας εκφοβίζετε, εμείς θα σας γράφουμε και θα δούμε πού θα βγει. Κάτι μου λέει ότι δεν θα είμαστε εμείς εκείνοι που θα φύγουν νύχτα. Βλέπετε, εμείς είμαστε πολλοί.

Άλλος ένας υπηρέτης συμφερόντων

Βάζω στοίχημα ότι ελάχιστοι αναγνώστες αυτού του ιστολογίου (ίσως κανένας) γνωρίζουν τον καθηγητή Ιωάννη Τσουκαλά τού Αργυρίου. Κακώς, κάκιστα. Πρόκειται για επιφανή άνδρα, ο οποίος τώρα εκπροσωπεί την Ελλάδα στις βρυξέλλες, ως ευρωβουλευτής εκλεγμένος με την Νέα Δημοκρατία. Πριν αναφερθώ στην τελευταία επιτυχία του, επιτρέψτε μου να αναφέρω μερικά στοιχεία από το βιογραφικό του, ώστε να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

Ο Ιωάννης Τσουκαλάς τού Αργυρίου, λοιπόν, γεννήθηκε το 1941, όπερ σημαίνει ότι έχει ήδη καβαντζάρει τα εβδομήντα. Ίσαμε τα 34 χρόνια του σπούδαζε φυσική στο Αριστοτέλειο, όπου έκανε και διδακτορικό. Μετά, προκειμένου να μαζέψει μερικούς μεταδιδακτορικούς τίτλους, πήρε σβάρνα κάμποσα πανεπιστήμια: Λίβερπουλ στην Αγγλία, Μπραουνσβάιγκ στην Γερμανία, Γκρενόμπλ στην Γαλλία, ΜΙΤ (Βοστώνη) στις ΗΠΑ... Τελικά, όταν κόντευε τα 40, αποφάσισε να δουλέψει. Έτσι, το 1980 πήγε στο Αριστοτέλειο ως υφηγητής και το 1986 έγινε καθηγητής στο τμήμα φυσικής, μια θέση που κράτησε ως το 1996.

Μετά από 16 ολόκληρα χρόνια διδασκαλίας, ο φυσικός Ιωάννης Τσουκαλάς τού Αργυρίου άφησε την έδρα της φυσικής και ανέλαβε το τμήμα πληροφορικής τού Αριστοτελείου, όπου λέει πως έμεινε ως το 2008. Το τελευταίο στοιχείο ηχεί παράξενα, μιας και από το 2004 (επί κυβερνήσεως μπουχέσα) είχε αναλάβει γενικός γραμματέας έρευνας και τεχνολογίας στο υπουργείο ανάπτυξης. Τελικά, το 2009 ο Σαμαράς τον έστειλε στο ευρωκοινοβούλιο. Στο μεταξύ, πρόλαβε και διορίστηκε σε κάποιες θεσούλες, όπως: στο επιστημονικό συμβούλιο ΕΚΕΦΕ "Δημόκριτος", στο Ινστιτούτο Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, στην επιτροπή ερευνών του ΑΠΘ, στην επιτροπή διεθνών και δημοσίων σχέσεων του ΑΠΘ, στην επιτροπή δεοντολογίας του ΑΠΘ, στην επιτροπή ευρωπαϊκών προγραμμάτων του ΑΠΘ κλπ. Επίσης, διετέλεσε εθνικός εκπρόσωπος στο πρόγραμμα VALUE, μέλος του ΔΣ της ΑΕ "Κοινωνία της Πληροφορίας", μέλος της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, μέλος του ΔΣ του ΕΔΕΤ κλπ. Πρόκειται οπωσδήποτε για αξιοθαύμαστη δραστηριότητα, αν και δεν μπορώ να φανταστώ πώς τα προλάβαινε όλα αυτά, μιας και τα περισσότερα γινόντουσαν ταυτόχρονα.

Πάμε τώρα στο τελευταίο επίτευγμά του για το οποίο σας προϊδέασα. Τις προάλλες, λοιπόν, ο ευρωβουλευτής Ιωάννης Τσουκαλάς τού Αργυρίου ζήτησε γραπτώς από τον επίτροπο Όλι Ρεν διευκρινίσεις σχετικά με την ευρωπαϊκή νομοθεσία για τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (τις ΕΟΖ, περί των οποίων είχαμε μιλήσει παλιότερα), την εμπειρία από κράτη-μέλη στα οποία αυτές έχουν δοκιμαστεί, καθώς και την πιθανή πολιτική, οικονομική και τεχνική συνεισφορά τής Ε.Ε. προς την Ελλάδα για την εγκαθίδρυση και λειτουργία τους.

Άλλο που δεν ήθελε ο Ρεν! Στην απάντησή του, από την μια εκθείασε τα "ευεργετήματα" των ΕΟΖ κι από την άλλη βρήκε ευκαιρία να πλέξει το εγκώμιο της Ελλάδας για τις "μεταρρυθμίσεις" που υλοποιεί. Χαρακτηριστικά, είπε μεταξύ άλλων: "Ειδικές οικονομικές ζώνες μπορούν να ιδρύονται στην επικράτεια των κρατών-μελών και οι επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονται σε αυτές μπορούν να λαμβάνουν στήριξη για νέες επενδύσεις, μεταξύ άλλων, με την προϋπόθεση ότι η στήριξη αυτή παρέχεται βάσει κανόνων της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων (...) Σε κάθε περίπτωση, η λειτουργία των ΕΟΖ απαιτεί σημαντικές διοικητικές ικανότητες στο πλαίσιο των κυβερνήσεων των χωρών που τις φιλοξενούν, ώστε να εξασφαλίζονται ικανοποιητικές ρυθμίσεις και διευκολύνσεις (απαιτείται ειδικότερα η ανάπτυξη ενός κατάλληλου νομικού, κανονιστικού και θεσμικού πλαισίου, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει αποτελεσματική φορολογική διοίκηση και εξίσου αποτελεσματικά γραφεία επιθεώρησης εργασίας). Εάν η δημιουργία των ΕΟΖ συνεπάγεται φοροαπαλλαγές και άλλου είδους διευκολύνσεις, πρέπει να προβλέπονται οι κατάλληλες διοικητικές ικανότητες. Ταυτόχρονα, πρέπει να ελαχιστοποιούνται οι κίνδυνοι φοροδιαφυγής και ενδοομιλικών συναλλαγών οι οποίες θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων για τα έσοδα".

Παρένθεση. Πριν συνεχίσουμε, ξαναρρίξτε μια ματιά στην απάντηση του Ρεν, ρίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στις υπογραμμίσεις μου. Θα διαπιστώσετε ότι επιβεβαιώνεται απολύτως η άποψή μου ότι οι ΕΟΖ αποτελούν παράδεισο για το κεφάλαιο και κόλαση για τους εργαζόμενους. Τέλος της παρένθεσης.

Αυτά είπε ο Όλι Ρεν και ο καθηγητής ευρωβουλευτής Ιωάννης Τσουκαλάς τού Αργυρίου ενθουσιάστηκε. Και αμόλησε την παπαριά του (σ.σ.: διατηρείται η ορθογραφία τού κειμένου):

"Η απάντηση του κου Ρεν λύνει τα χέρια του Υπουργού Ανάπτυξης για να προχωρήσει το συντομότερο δυνατόν την υλοποίηση του ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας σχεδίου δημιουργίας ΕΟΖ σε περιοχές της χώρας που διαθέτουν το κατάλληλο δυναμικό. Ταυτόχρονα, ο Επίτροπος ξεκαθαρίζει ότι οι ΕΟΖ λειτουργούν με βάση τους αυστηρούς κανόνες της ΕΕ - δηλαδή με πλήρη σεβασμό του νομικού, φορολογικού και εργασιακού πλαισίου – και μας προτρέπει να αναπτύξουμε το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο και τις σημαντικές διοικητικές ικανότητες που απαιτούνται για ένα τέτοιο έργο.

Καθότι είμαι βέβαιος ότι αυτή η πρωτοβουλία για τις ΕΟΖ θα αντιμετωπιστεί από τους ευαγγελιστές της χρεοκοπίας της χώρας ως επίθεση στα σχέδιά τους, οφείλω να εκφράσω την απόλυτη πεποίθησή μου ότι οφείλουμε άμεσα να μετατρέψουμε ολόκληρη τη χώρα σε μια απέραντη Ειδική Οικονομική Ζώνη ανάπτυξης, επενδύσεων, θέσεων εργασίας. Μόνο έτσι θα ξανακερδίσουμε την ανεξαρτησία και τον αυτοσεβασμό μας, θα διεκδικήσουμε τη θέση που μας αρμόζει στις διεθνείς εξελίξεις, θα διασφαλίσουμε την πρόοδο και την κοινωνική συνοχή και θα προσφέρουμε στο άξιο ανθρώπινο δυναμικό αυτής της χώρας – τον μοναδικό πραγματικά πολύτιμο πόρο που διαθέτει αυτός ο τόπος – το μέλλον που δικαιούται."

Ανακεφαλαιώνουμε. Όπως λέει ο Ρεν, οι ΕΟΖ είναι καλό πράγμα για το κεφάλαιο μιας και οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στις ΕΟΖ απολαμβάνουν ειδικά προνόμια, φορολογικές απαλλαγές και διευκολύνσεις κλπ. Επίσης, εκτός από το ευνοϊκώτερο φορολογικό καθεστώς, στις ΕΟΖ δεν ισχύουν οι εργατικοί νόμοι που ισχύουν στην υπόλοιπη χώρα αλλά μια πιο "λάιτ" εκδοχή τους, προσαρμοσμένη στα "ειδικά προνόμια" που προαναφέραμε (χαμηλότερα μεροκάματα, πιο χαλαρός έλεγχος παραβιάσεων των δικαιωμάτων των εργαζομένων κλπ κλπ).

Και τί προτείνει ο καθηγητής ευρωβουλευτής Ιωάννης Τσουκαλάς τού Αργυρίου; Να γίνει ολόκληρη η χώρα μια απέραντη ΕΟΖ! Παναπεί, να δοθούν ειδικά προνόμια στις επιχειρήσεις, να αποδομηθούν οι εργατικοί νόμοι και να καταλυθούν τα όποια εργατικά δικαιώματα έχουν μείνει ακόμη όρθια σε ολόκληρη την Ελλάδα!! Δηλαδή, να ξεβρακωθούμε πλήρως στο κεφάλαιο. Κι αυτό, σύμφωνα με τον καθηγητή ευρωβουλευτή Ιωάννη Τσουκαλά τού Αργυρίου, συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση ("μόνο έτσι" λέει) για να "ξανακερδίσουμε την ανεξαρτησία και τον αυτοσεβασμό μας", για να "διεκδικήσουμε την θέση που μας αρμόζει στις διεθνείς εξελίξεις", για να διασφαλιστούν "πρόοδος και κοινωνική συνοχή" και -κυρίως αυτό- για να αποκτήσει ο εργαζόμενος "το μέλλον που δικαιούται"!!!

Θα μπορούσα να δεχτώ ότι ο καθηγητής ευρωβουλευτής Ιωάννης Τσουκαλάς τού Αργυρίου απλώς έχει ραμολίρει λόγω ηλικίας, ότι δεν νογάει επειδή δεν έχει δουλέψει ποτέ του ή, έστω, ότι είναι ένας ακόμη ηλίθιος ανάμεσα στους τόσους άλλους που χειρίζονται τις τύχες αυτού του τόπου, αν δεν υπήρχε μια περίεργη σύμπτωση. Ποιά σύμπτωση; Χμμμ... Θυμάστε τον πρόεδρο των γερμανών βιομηχάνων, ο οποίος πριν από κανα τρίμηνο είχε δηλώσει ότι "η Ελλάδα θα πρέπει να μετατραπεί σε ένα είδος ειδικής οικονομικής ζώνης εντός της ευρωζώνης, θωρακισμένη με την αναγκαία και επιτρεπτή οικονομική βοήθεια, αλλά και με προσωπικό από υπαλλήλους τής Ευρωπαϊκής Ένωσης" (δες: "Πόσο πιο καθαρά να μας το πουν;"); Τί λέτε; Δεν είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η απόλυτη ταύτιση απόψεων ανάμεσα σε έναν γερμανό αρχιβιομήχανο κι έναν έλληνα ευρωβουλευτή;

Ε, λοιπόν, αυτή η σύμπτωση είναι που με κάνει να σκέφτομαι ότι ο καθηγητής ευρωβουλευτής Ιωάννης Τσουκαλάς τού Αργυρίου είναι απλώς άλλος ένας υπηρέτης συμφερόντων τής τάξης του και όχι εκπρόσωπος των συμφερόντων είτε της χώρας είτε του λαού της. Ως τέτοιος εκπρόσωπος είναι είτε αποτυχημένος είτε πουλημένος.

Αχ, αυτή η κακιά η τρόικα...

Καλέ, πόσο σκληρόκαρδα είναι αυτά τα παιδιά τού ΔουΝουΤού; Ούτε το φορολογικό νομοσχέδιο του Στουρνάρα δεν τους αρέσει, παρ' ότι μιλάμε για ένα φορολογικό νομοσχέδιο που έρχεται να ισοπεδώσει ό,τι έχει μείνει ανισοπέδωτο. Καλέ, αυτοί είναι πιο άσπλαχνοι απ' όσο φανταζόμασταν!

Είπε, για παράδειγμα, ο φιλολαϊκός Βαγγέλας να ισχύσει 50% μείωση φόρου στα πρώτα 10 χιλιάρικα για τους νέους επαγγελματίες και δεν τους άρεσε. Είπε ο μεταρρυθμιστής Στουρνάρας να κρατάνε βιβλία οι αγρότες που βγάζουν πάνω από 20 χιλιάρικα κι ούτε μ' αυτό την βρήκανε. Γίνανε και κάτι σχέδια για πολύτεκνους κι ανάπηρους αλλά και γι' αυτά στραβώσανε τα μούτρα τους. Τί 'ναι τούτοι, ρε; Και να θέλει, δηλαδή, η κυβέρνηση να πάρει ένα φιλολαϊκό μέτρο (λέμε τώρα), δεν την αφήνουν με τίποτε οι αλήτες τού ΔουΝουΤού...

Αρκετά με το καλαμπούρι.

Έβλεπα χτες τα δελτία-ο-θεός-να-τα-κάνει των καναλιών να πιπιλάνε και να ξαναπιπιλάνε αυτό το παραμύθι. Και νά το πόσο μας πιέζει το ΔουΝουΤού...και νά το πόσο κολλημένοι είναι οι τροϊκανοί που δεν ευχαριστιούνται με τίποτε...και νά η αγανάχτηση του στυλ "λες και θα σωθεί η κατάσταση αν κρατάει βιβλία ο τσομπάνος με τα 50 πρόβατα"... Φυσικά, όλοι αυτοί, οι οποίοι αγαναχτούν, θεωρούν δεδομένο ότι πρέπει να συμμορφωθούμε με τις απαιτήσεις τού ΔουΝουΤού καθ' ότι η δόση...καταλαβαίνετε.

Αναρωτιέμαι... Πόσο κουτόχορτο νομίζουν όλοι αυτοί ότι τρώμε; Για πόσο χαχόλους μάς έχουν γραδάρει ώστε να νομίζουν ότι πιστεύουμε το παραμύθι "καλός μπάτσος - κακός μπάτσος": εν τάξει, δεν θέλει η κυβέρνηση να βυσματώσει τον τσομπάνο με τα 50 πρόβατα (ή γίδια, το ίδιο είναι) αλλά ας όψεται η τρόικα... Ρε σεις, τα θέλουν και τα λένε ή τους ξεφεύγουν; Μας παραμυθιάζουν, λες και τους γνωρίσαμε σήμερα. Όμως, το παραμύθι τους είναι παλιό αλλά δεν έχει δράκο και δεν φοβόμαστε.

Πάντως, μη μου πείτε,μας πέταξαν και το κόκκαλο: το ΔουΝουΤού, λέει,  θεωρεί άδικο να μπει 40% φόρος στα εισοδήματα πάνω από 40.000 ευρώ επειδή θεωρεί το όριο πολύ χαμηλό. Κι όπως μας πληροφόρησαν οι "έγκριτοι", η κυβέρνηση προσανατολίζεται να πάει αυτό το όριο στις 43.000 ή και στις 45.000 ευρώ. Για τέτοια γαλαντομία μιλάμε!

Αρκετά με την ανοχή.

Θυμάστε την φάση που βγήκε ο Τόμσεν τής τρόικας και ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους ότι η τότε κυβέρνηση του Γιωργάκη είχε δεσμευτεί πως θα μαζέψει 50 δισ. από ιδιωτικοποιήσεις (ή αποκρατικοποιήσεις, όπως θέλετε πείτε τις); Θυμάστε που έγινε της πουτάνας εκείνο το βράδυ, όχι επειδή το χαμπέρι ήταν ψευδές αλλά επειδή βγήκε από τον Τόμσεν πρόωρα και δίχως να υπάρχει προηγούμενη συνεννόηση με την κυβέρνηση; Το μόνο που βρήκε τότε να πει ο δόλιος ο Παπακωνσταντίνου ήταν ότι τέτοιες αναγγελίες πρέπει να τις κάνει η ίδια η κυβέρνηση κι όχι οποιοσδήποτε τρίτος. Εκείνη η φάση ήταν που τους ξεβράκωσε όλους και απέδειξε ότι το πρόβλημα δεν είναι οι όποιες αποφάσεις. Αυτές είναι παρμένες. Το πρόβλημα είναι πώς θα σερβιριστούν στο πόπολο.

Να τελειώνουμε πλέον με το φούμαρο "μας πιέζει η τρόικα" και να ξεμπερδεύουμε με την κοροϊδία "αφού τους χρωστάμε πρέπει να συμμορφωθούμε". Κανένας δεν πιέζει κανέναν κι εμείς δεν χρωστάμε πουθενά. Ή, μάλλον, χρωστάμε κάπου: στην αξιοπρέπειά μας και στο μέλλον μας.

Κι επειδή όλος αυτός ο συρφετός που μας δουλεύει κανονικά δεν έχει -και δεν πρέπει να έχει- καμμιά σχέση με την αξιοπρέπειά μας και καμμιά θέση στο μέλλον μας, ας τον στείλουμε στον γερο-διάολο μια ώρα αρχύτερα. Είτε με το καλό είτε με το άγριο.

A propos, εγώ ουδέποτε ήμουν φαν τού καλού. Προτιμώ το άγριο. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό. Και, διάολε, κάποτε πρέπει να χρησιμοποιήσω κι εκείνο το κονσερβοκούτι που σκουριάζει χρόνια τώρα στο πίσω μπαλκόνι...

Ποιός Σωκράτης; Λυκουρέντζος!

Άλατις μαγκιά ο Λυκουρέντζος! Μιλάμε, τον βλέπεις και σε πιάνει ένα δέος, τον ακούς να μιλάει θυμωμένα και τρέμουν τα πόδια σου, σε απειλεί και λερώνεις το βρακί σου. Είδατε το προχτεσινό του; "Είμαστε πλέον υποχρεωμένοι (ενν. η κυβέρνηση) να επιχειρήσουμε τη με κάθε δυνατό μέσο απελευθέρωση της αγοράς των φαρμάκων από τον ασφυκτικό έλεγχο της συνδικαλιστικής ηγεσίας του κλάδου των φαρμακοποιών". Κι όταν λέει ο Λυκουρέντζος "με κάθε δυνατό τρόπο", δεν εξαιρεί ούτε την περίπτωση να πάρει τον γκρα, να ζωστεί τα φυσεκλίκια, να βγει στο κουρμπέτι κι όποιον φαρμακοποιό πάρει ο χάρος. Άμα είναι σωστός μάγκας ο άλλος, δεν κρύβεται...πώς να το κάνουμε;

Όμως, δεν είναι μόνο η μαγκιά που εντυπωσιάζει στην παραπάνω δήλωση. Είναι και το περιεχόμενό της. Προσέξτε τι σημαντικό μάς αποκαλύπτει ο Λυκουρέντζος: η αγορά των φαρμάκων ελέγχεται από την συνδικαλιστική ηγεσία των φαρμακοποιών! Όχι τίποτ' άλλο αλλά είναι καιρός να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε την πλάνη μας όλοι εμείς που τόσα χρόνια πιστεύαμε πως η αγορά των φαρμάκων ελέγχεται από τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες. Επί τέλους, έρχεται ο αντρίκιος και καταγγελτικός λόγος τού Λυκουρέντζου να βάλει τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση: η αγορά τού φαρμάκου δεν ελέγχεται ούτε από την Σπεσιφάρ τού Βασιλόπουλου ούτε από την Βιανέξ των Γιαννακοπουλαίων (οι οποίες θα χεστούν στα λεφτά τώρα με τα γενόσημα) αλλά από το συνδικάτο όπου ανήκει ο κυρ-Χρήστος, ο φαρμακοποιός τής διπλανής γωνίας.

Εν πάση περιπτώσει, ας δεχτούμε ότι ο Λυκουρέντζος έχει δίκιο και για τα βάσανα των ασθενών φταίνε αποκλειστικά οι συνδικαλιστές φαρμακοποιοί. Άντε, λοιπόν, να τους κόψουμε τον βήχα και να απελευθερώσουμε την αγορά από τον "ασφυκτικό" τους έλεγχο. Μετά;

Τί κάνουμε μετά, Λυκουρέντζε; Αφήνουμε την αγορά ανεξέλεγκτη κι όποιον πάρει ο χάρος; Ή μήπως (λέω: μήπως) θα αναλάβει άλλος τον έλεγχο; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Αν η όλη φασαρία γίνεται απλώς για να αλλάξει ο νταβατζής, δεν κάνουμε τίποτε. Αν πάλι πρόκειται να μείνουν τα πράγματα ανεξέλεγκτα, θα γίνει συμπούρμπουλο και είτε θα φτάσει η ασπιρίνη μισό μεροκάματο είτε θα κλείσουν οι φαρμακευτικές σχολές των πανεπιστημίων. Καθ' ότι, ποιός ο λόγος να ξοδεύω μια περιουσία και μια πενταετία από την ζωή μου για να σπουδάσω φαρμακοποιός από την στιγμή που τα φάρμακα θα πουλιώνται από τα ράφια των σούπερ-μάρκετ; Εκτός αν το σχέδιο προβλέπει ότι τα φάρμακα θα πουλιώνται μεν στα μπακάλικα αλλά μόνον εφ' όσον ο μπακάλης έχει πτυχίο φαρμακοποιού. [Κακία: να δω την κυρά-Σπυριδούλα να βάζει στην ίδια σακκούλα μισό κιλό φέτα κι ένα Μπισολβόν για τον βήχα κι ας πεθάνω!]

Ο Λυκουρέντζος βάζει και μια άλλη παράμετρο: τον "ασφυκτικό έλεγχο της συνδικαλιστικής ηγεσίας". Δεν μας ορίζει, όμως, τι ακριβώς σημαίνει "ασφυκτικός έλεγχος". Θέλω να πω, δηλαδή, ποιά είναι τα όρια στα οποία πρέπει να περιορίζεται η συνδικαλιστική δράση, σύμφωνα με τους κανόνες τής "δημοκρατίας" τού Λυκουρέντζου;

Μπορεί να μη παίρνετε σοβαρά αυτή την παράμετρο αλλά σας προειδοποιώ ότι είναι πολύ σοβαρή. Αν τα προβλήματα της αγοράς των φαρμάκων οφείλονται στο ότι η συνδικαλιστική ηγεσία των φαρμακοποιών έχει ξεπεράσει τα όρια και ασκεί "ασφυκτικό έλεγχο", γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και στην αγορά της οικοδομής, λόγου χάριν; Ποιός μου λέει εμένα ότι η διάλυση της αγοράς ακινήτων δεν οφείλεται στο ότι έχουν ξεπεράσει τα όρια οι συνδικαλιστές οικοδόμοι, οι συνδικαλιστές πλακάδες και οι συνδικαλιστές πιττόροι; Ή μήπως δεν έχει αποδειχτεί ότι για όλα τα προβλήματα της ναυτιλίας ευθύνονται οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των λιμενεργατών και των ναυτεργατών; Όπως ακριβώς ευθύνονται οι συνδικαλιστές καθηγητές για τα προβλήματα της παιδείας, δηλαδή.

Τελειώνω. Καλά και άγια τα είπε ο Λυκουρέντζος. Μόνο που τα είπε μισά. Έπρεπε να συνοδεύσει την δήλωσή του με ένα παράρτημα, όπου θα έβαζε τα όρια του σωστού συνδικαλισμού. Άντε γιατί σε τούτον εδώ τον ρημαδότοπο πρέπει κάποτε να μάθουμε τι σημαίνει "δημοκρατία". Και μη μου πείτε ότι αυτά μας τα δίδαξαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι γιατί θα γελάσω. Ποιός Σωκράτης; Λυκουρέντζος!

Γκαιμπελσικά και δημοσιογραφικά

Το φυτίλι μού τό 'βαλε ο Γιώργης, αναγνώστης τού ιστολογίου, με το σχόλιο που πρόσθεσε στο χεσινό κείμενο. Επειδή μου φάνηκε πολύ τραβηγμένο να υιοθετεί κάποιος δημοσιογράφος τόσο εξώφθαλμες ανακρίβειες, έψαξα και βρήκα το άρθρο τού Φώτη Γεωργελέ στην "Athens Voice". Δυστυχώς, ο Γιώργης είχε δίκιο. Φαίνεται ότι οι δημοσιογράφοι-απολογητές τού συστήματος έχουν ενστερνιστεί πλήρως την γκαιμπελσική τακτική: μαλακία στην μαλακία και ψέμα στο ψέμα, δεν μπορεί, κάτι θα μείνει. Απολαύστε μερικά αποσπάσματα:


"Κάποια δις θα πάνε κατευθείαν στο φετινό έλλειμμα. Κάποια άλλα δις θα πάνε στα χρέη του δημοσίου που συσσωρεύονται συνεχώς όσο καιρό καθυστερούσε η δόση, έχουν φτάσει στα 9,3 δις. Κάποια θα πάνε στην εξόφληση των εντόκων γραμματίων που εκδίδει το ελληνικό δημόσιο για να πληρώσει τις υποχρεώσεις του, επιπλέον από τα δάνεια της ευρωπαϊκής διάσωσης. Και κάποια άλλα περισσότερα στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που έχουν στεγνώσει καθώς τα κεφάλαιά τους τα έχουν δανείσει στο κράτος και τα βλέπουν να μηδενίζονται. Δηλαδή, όποιος ξαναπεί ότι οι δόσεις δεν πάνε στην οικονομία, πάνε στους τόκους, στους δανειστές, τους τοκογλύφους, πρέπει να τον διακόπτουμε πάραυτα. Όχι γιατί διαφωνούμε. Αλλά γιατί δεν είναι αλήθεια. Δεν πρέπει να ειπωθεί ποτέ ξανά δημοσίως."

Εδώ έχουμε ένα ψέμα και ένα πρόστυχο παιχνίδι λέξεων. Το ψέμα είναι πως θα πάνε λεφτά στο έλλειμμα. Η αλήθεια είναι ότι το φετεινό έλλειμμα θα καλυφθεί 100% από τα μέτρα που πάρθηκαν και από την κυβέρνηση Παπαδήμου και από την κυβέρνηση ΦΑΒΑ. Και μάλιστα, θα υπερκαλυφθεί αφού φροντίσαμε να είναι τόσο αιματηρά ώστε να μείνει και καβάντζα. Άλλωστε, το προϊόν των δόσεων απαγορεύεται να πάει οπουδήποτε αλλού εκτός από την πληρωμή χρέους. Γι' αυτό φτιάχτηκε και ο γνωστός ειδικός λογαριασμός, μη τον ξεχνάμε κι αυτόν.

Το πρόστυχο παιχνίδι με τις λέξεις το καταλαβαίνει ο καθένας. Ο αρθρογράφος δέχεται ότι με τα λεφτά των δόσεων θα πληρωθούν χρεώγραφα και θα ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες αλλά διαφωνεί με την άποψη ότι αυτά τα λεφτά θα πάνε σε τόκους, δανειστές και τοκογλύφους. Και νομίζει πως, άμα πούμε το ξύδι "γλυκάδι", θα πούμε την αλήθεια. Απεπάτησεν η φορβάς εν αλωνίω (χυδαϊστί, χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι)! Άκου φιλοσοφία! Τί λέει ο άνθρωπος; Από τη μια, να πάνε τα λεφτά στις τράπεζες γιατί στέγνωσαν επειδή δάνεισαν το κράτος (με τοκογλυφικά επιτόκια, συμπληρώνω εγώ) κι από την άλλη, αυτά τα λεφτά πάνε στην πραγματική οικονομία κι όχι σε τόκους, δανειστές και τοκογλύφους. Τρικυμία εν κρανίω...

Παρενθεσούλα: Ώστε οι ελληνικές τράπεζες έχασαν λεφτά με το ελληνικό κούρεμα, ε; Μάλιστα. Αλήθεια, στα συρτάρια τους έχουν ομόλογα άλλων κρατών ή μόνο το ελληνικό δημόσιο δάνειζαν; Θέλω να πω, ρε παιδί μου, από την Πορτογαλία και την Ιρλανδία έχουν αγοράσει ομόλογα; Κι αν ναι, χάσανε λεφτά κι απ' αυτά; Κι αν πάλι ναι, ποιός θα ανακεφαλαιοποιήσει αυτές τις απώλειες; Εγώ, ο μαλάκας ο έλληνας; Κλείνει η παρενθεσούλα.


"Στους όρους επίσης της συμφωνίας για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους υπήρχε η μείωση του επιτοκίου, από 1,70 σε 0,70%. Δηλαδή αυτό σημαίνει ότι οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες που δανείζονται, η Γερμανία με 1,35, η Ολλανδία με 1,63, η Αυστρία με 1,78, η Γαλλία με 2,09, η Ιταλία με 4,85, η Ισπανία με 5,88, η Πορτογαλία με 8,93, εμάς θα μας δανείζουν με 0,70. Ακόμα και πριν από την τελευταία μείωση, πάλι οι περισσότερες δανείζονταν ακριβότερα για να μας δανείσουν. Και η Γερμανία, ακόμα, απλώς έχανε διαφυγόντα κέρδη. Δηλαδή σε μια περίοδο μεγάλης ευρωπαϊκής ύφεσης, με λιτότητα σε όλες σχεδόν τις χώρες, διαθέτουν χρήματα απευθείας για τη διάσωση της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, όποιος ξαναπεί για τους «τοκογλύφους», ακόμα κι αν είναι ο αρχιεπίσκοπος, κάνει λάθος. Δεν συμβαίνει."

Σώπα καλέ! Σοβαρή ανάλυση! Ας αφήσουμε στην άκρη το καραμπινάτο ψέμα ότι η Γερμανία δανείζεται με 1,35% ενώ η πραγματικότητα είναι πως δανείζεται με σχεδόν μηδενικά επιτόκια (0,02%-0,05%) ή ότι η Πορτογαλία δανείζεται με 8,93% ενώ στην πραγματικότητα έχει μνημόνιο και τρόικα σαν εμάς, άρα δεν δανείζεται από τις αγορές. Πάμε στο ζουμί. Η ΕΚΤ έχει επιτόκιο 0,75% ή 1%, έτσι δεν είναι; Τί κεφάλαια διαχειρίζεται αυτή η τράπεζα; Πού τα βρίσκει, εννοώ; Από τα κράτη-μέλη, προφανώς. Δηλαδή και από την Ελλάδα, ε; Η οποία με πόσο δανείζεται για να τα βρει και να τα δώσει; Άστο καλύτερα.... Πού τα δίνει αυτά τα φτηνά δανεικά η ΕΚΤ; Στα κράτη-μέλη; Όχι, βέβαια! Στις τράπεζες τα δίνει. Τί τα κάνουν αυτά τα δανεικά οι τράπεζες; Αγοράζουν κρατικά ομόλογα.

Να το πω με απλά λόγια; Οι ελληνικές τράπεζες χρειάζονται λεφτά για να σωθούν. Το ίδιο χρειάζονται και οι ισπανικές τράπεζες και οι ιρλανδικές και οι γαλλικές και όλες. Για να μαζευτούν όλα αυτά τα λεφτά, ρίχνουν στο πουγκί το μερτικό τους όλες οι χώρες, έστω κι αν οι ίδιες δανείζονται με τοκογλυφικούς όρους. Δηλαδή: μπορεί ο Κοέλιου να κόβει τα μεροκάματα των πορτογάλων εργατών για να δώσει λεφτά στην Ελλάδα αλλά και ο Σαμαράς κόβει τα μεροκάματα των ελλήνων εργατών για να δώσει λεφτά στην Πορτογαλία. Τόσο απλά.

Α! Να μη ξεχνάμε και το -καθιερωμένο- ψέμα περί μείωσης του επιτοκίου. Ποιό 1,70% θα γίνει 0,70%; Πότε δανειστήκαμε, μωρέ, με 1,70%; Πότε πήραμε δανεικά με λιγώτερο από 5%; Και πού είναι γραμμένο το 0,70% εκτός από την φαντασία τού αρθρογράφου; Μόλις προχτές λέγαμε ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης δανείζει με κάλυψη του κόστους του συν ένα περιθώριο κέρδους, το οποίο εκτιμάται σε 2 ποσοστιαίες μονάδες.


"Πληρώνουμε, φτωχαίνουμε, χάνουμε τις δουλειές μας, γιατί 3 χρόνια τώρα οι αποκρατικοποιήσεις σαμποτάρονται, η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας δεν γίνεται, κανένας άχρηστος οργανισμός δεν κλείνει, η συγχώνευση φορέων δεν προχωράει. Πληρώνουμε γιατί 165.000 φορολογικές υποθέσεις μεγάλου δημόσιου συμφέροντος λιμνάζουν στα δικαστήρια με ανυπολόγιστες βλάβες για το δημόσιο. Γιατί ομαδοποιούν τους δημόσιους υπαλλήλους με τους αργόμισθους για να καλύψουν τους κομματικούς στρατούς, γιατί δεν λειτουργούν τα πειθαρχικά, γιατί οι χιλιάδες επίορκοι που βαρύνονται με κατηγορίες για διαφθορά προστατεύονται. Γιατί δεν τελειώνει ποτέ η απογραφή των συνταξιούχων, γιατί τα ληξιαρχεία έπρεπε να είχαν συνδεθεί ηλεκτρονικά με τα ταμεία εδώ και 16 μήνες, γιατί το κτηματολόγιο δεν προχωράει. Γιατί η πάταξη της φοροδιαφυγής έχει γίνει ανέκδοτο και πληρώνουν ξανά οι ίδιοι περισσότερα, γιατί το λαθρεμπόριο βασιλεύει ανενόχλητο, τα GPS στα βυτία θα μπουν του χρόνου, το σύστημα εισροών-εκροών θα εφαρμοστεί κάποτε αλλά ως τότε δεν θα ’χουμε πετρέλαιο σπίτι μας."

Οι γνωστές παπαριές. Επειδή βαρέθηκα με τις μαλακίες, δεν θα σχολιάσω τίποτε. Απλώς θα ρωτήσω κάτι απλό τον -είτε ηλίθιο είτε πουλημένο- αρθρογράφο: γιατί πληρώνουν, φτωχαίνουν και χάνουν τις δουλειές τους οι ισπανοί, οι ιρλανδοί, οι ιταλοί, οι γάλλοι, οι ολλανδοί, οι βέλγοι, οι νοτιοαφρικανοί, οι γουαδελουπιανοί κλπ; Μήπως επειδή σαμποτάρονται και στην Ισπανία οι αποκρατικοποιήσεις; Μήπως επειδή διατηρούνται και στην Γαλλία άχρηστοι οργανισμοί; Μήπως επειδή λιμνάζουν και στην Ολλανδία χιλιάδες φορολογικών υποθέσεων; Μήπως επειδή προστατεύονται και στην Ιταλία οι διαφθαρμένοι δημόσιοι λειτουργοί; Μήπως επειδή ούτε στο Βέλγιο έχουν ηλεκτρονική διασύνδεση των ληξιαρχείων; Ή μήπως επειδή ούτε στην Γουαδελούπη έχουν GPS τα βυτία;


Λέει κι άλλα ωραία ο Γεωργελές αλλά δεν αντέχω να ασχοληθώ περισσότερο. Η ουσία είναι ότι κάτι τέτοια καραγκιοζάκια βρίσκουν πρόσφορο βήμα για να περιφέρουν την ανεπάρκειά τους και με τις μαλακίες τους διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Αυτή την κοινή γνώμη που άγεται και φέρεται από τους λογής-λογής νταβατζήδες της. Γι' αυτό λέγεται "κοινή". Δηλαδή, πουτάνα.

Φαρμακοπεριπέτεια

Πρωί-πρωί, έπεσε η ματιά μου στην είδηση: "Έπειτα από έκτακτη γενική συνέλευση, ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αχαΐας αποφάσισε ομόφωνα την επ’ αόριστον άρση πίστωσης στους ασφαλισμένους του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. από την Τρίτη 11/12". Αμέσως τηλεφώνησα στον φαρμακοποιό μου, ο οποίος μου το επιβεβαίωσε: σήμερα εκτελούνται οι τελευταίες συνταγές και από αύριο καταγγέλλεται η σύμβαση με τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ.

Και τί να κάνω εγώ αύριο; Να πληρώσω ένα εκατοπενηντάρι και να περιμένω να το πάρω πίσω από το ταμείο μου του Αγίου...άντε μη πω ή να πάω εκδρομή στην Ναύπακτο για να πάρω φάρμακα; Ό,τι ήταν να γίνει, έπρεπε να γίνει σήμερα. Ζόρισα λίγο την δουλειά, άφησα και κάτι στην άκρη για αύριο και λίγο μετά τις δωδεκάμιση βρέθηκα στον προθάλαμο του καρδιολόγου μου. Μόνο που μπροστά από μένα βρίσκονταν άλλοι πέντε για τον ίδιο λόγο: να γράψουν φάρμακα εν όψει της αυριανής καταγγελίας. Τόμπολα!

Μία ώρα και δέκα λεπτά αργότερα βρέθηκα με την πολυπόθητη συνταγή στο χέρι. Φυσικά, αφού δεν είχα κλείσει ραντεβού, την απέκτησα με τον γνωστό τρόπο: με το ταλληράκι, όπως έχω γράψει σχετικά στο παρελθόν ("Τα τάλληρα"). Αλλά δεν βαριέσαι. Τουλάχιστον, γλίτωσα και το εκατοπενηντάρι και την εκδρομή στην Ναύπακτο.

Καθ' οδόν προς το φαρμακείο, έρριξα μια ματιά στην συνταγή. Θυμάστε την εποχή που πηγαίναμε στον γιατρό κι εκείνος μας έγραφε φάρμακα; Ξεχάστε την! Τώρα πλέον οι γιατροί δεν γράφουν φάρμακα αλλά "δραστική ουσία". Δηλαδή, αντί για "1 κουτί Ασπιρίνες", γράφουν "20 δισκία ακετυλοσαλικυλικού οξέος" κι αντί για "2 κουτιά Πλαβίξ", γράφουν "28 δισκία κλοπιδεγρέλης". Βλέπετε, το ταμείο καλύπτει μόνο το φτηνότερο φάρμακο που περιέχει την ζητούμενη δραστική ουσία, οπότε ο ασφαλισμένος πρέπει να πληρώσει από την τσέπη του την διαφορά αν θέλει -ή αν πρέπει- να πάρει κάποιο ακριβώτερο.

Σωστό το βρίσκω αυτό το μέτρο. Έρχεται, ας πούμε, ο Πασχάλης Τερζής σε κάποιο μαγαζί και βγαίνει η διαφημιστική αφίσσα: "Φιάλη ουίσκυ 100 ευρώ". Τί περιλαμβάνει το κατοστάρικο; Μα, την "δραστική ουσία" τού φτηνότερου ουίσκυ, π.χ. Ντιούαρς, Μπαλλαντάινς ή Τζόννη κόκκινο. Αν θες Καρντού, Ντιμπλς ή Τζόννη μαύρο, πρέπει να πληρώσεις την διαφορά. Δεν κατάλαβα, γιατί δεν διαμαρτυρόμαστε για το Τζόννη και διαμαρτυρόμαστε για το Πλαβίξ;

Βέβαια, η όλη φάση είναι κάπως περίεργη. Είναι σαν να πηγαίνεις στο εστιατόριο και να παραγγέλνεις μια μερίδα μοσχαράκι, δίχως να νοιάζεσαι αν είναι ψητό της κατσαρόλας, κοκκινιστό ή καπαμάς. Θα μου πείτε ότι με το μοσχαράκι είναι θέμα γούστου κι όχι θέμα υγείας. Και όμως, εμένα το κοκκινιστό με πειράζει στο στομάχι αλλά από καπαμά τρώω δυο πιάτα. Ποιος μου εγγυάται, λοιπόν, ότι αν πάρω Τσουτσουνίξ αντί για Πλαβίξ δεν θα πάθω καζίκι; Και τα δυο έχουν την ίδια δραστική ουσία αλλά είναι σίγουρο πως έχουν και τα ίδια έκδοχα; Η Ασπιρίνη, ας πούμε, έχει την ίδια δραστική ουσία με το Σαλοσπίρ αλλά δεν υπάρχει καρδιοπαθής που να παίρνει Ασπιρίνη.

Τέλος πάντων, μ' αυτά και μ' αυτά και με την ψυχή στο στόμα, πρόλαβα το φαρμακείο λίγο πριν κλείσει (Δευτέρα σήμερα και το απόγευμα τα φαρμακεία είναι κλειστά). Δυστυχώς, εκεί που έπαιρνα βαθειά ανάσα ανακούφισης, ο φαρμακοποιός κάρφωσε το δάχτυλό του στην συνταγή που κρατούσα στο χέρι. "Αυτό για το στομάχι δεν το έχω". Κόλπος. "Τί κάνουμε τώρα, Γιάννη;" ρώτησα με αγωνία. "Ψάξε να τα βρεις σε άλλο φαρμακείο, γιατί από αύριο θα τα πληρώσεις και είναι αμαρτία".

Άντε πάλι στο αμάξι και βουρ για τα διημερεύοντα. Μπαίνω στο πρώτο. Διαδήλωση. Μπροστά, κάποιος ζητάει ένα φάρμακο για τον έλεγχο των τριγλυκεριδίων. "Αυτό δεν γράφεται πια", δηλώνει ο φαρμακοποιός, "θεωρείται φάρμακο λάιφ-στάυλ". Άθελά μου χαμογέλασα γιατί θυμήθηκα μια σχετική αναφορά που είχα κάνει πριν έναν χρόνο σε τούτο το ιστολόγιο ("Lifestyle!!!"). "Μην ανησυχείς", πετάχτηκε κάποιος από δίπλα, "με την πείνα που μας περιμένει θα πέσουν τα τριγλυκερίδια από μόνα τους". Άρχισα να γελάω κάτω από τα μουστάκια μου. "Και τί θα κάνω τώρα;" επέμεινε ο πελάτης. "Να τρως σολομό δυο φορές την ημέρα", απάντησε ατάραχος ο φαρμακοποιός. Μου ξέφυγε ένα δυνατό γέλιο. "Με τα χάλια μας γελάς;" με αποπήρε ο παππούς δίπλα μου. Έβγαλα τον σκασμό.

Κάποτε έφτασε και η σειρά μου. Όταν είδα τον φαρμακοποιό να τεντώνει το δάχτυλό του πάνω στην συνταγή, με έλουσε κρύος ιδρώτας. "Απ' αυτό δεν έχω γενόσημο", δήλωσε. "Παναπεί;" ρώτησα με αγωνία. "Ή πάτε αλλού να το βρείτε ή βάζουμε Ζουργκασόλ". "Και πληρώνω την διαφορά, ε;" ξαναρώτησα ηλιθιωδώς. "16 ευρώ περίπου", με αποτελείωσε ο άκαρδος.

Ομολογώ πως δεν ήμουν σίγουρος για το πώς αισθανόμουν καθώς έβγαινα από το φαρμακείο με την σακκούλα στο χέρι. Ευτυχής που βρήκα τα φάρμακά μου ή σκασμένος που πλήρωσα ένα ογδοντάρι εκεί που πέρυσι τέτοια μέρα πλήρωνα σκάρτο εικοσάρι; Πάντως, για ένα πράγμα ήμουν σίγουρος: η υγεία ήταν κωλοχανείο αλλά έβαλε τάξη ο Λοβέρδος.

Άντε, με το καλό να πάει καλά και η σέχτα που έφτιαξε και να πετύχει η "ρήξη" του, ώστε να βάλει σε τάξη και τον τόπο... Τρομάρα του!

"Άδραξε τη μέρα"

Στις 5 Απριλίου 2005, όταν ο ενενηντάχρονος Σολομών εγκατέλειπε για πάντα αυτόν τον μάταιο κόσμο, η παγκόσμια λογοτεχνία φτώχαινε δραματικά αφού έχανε ένα από τα πιο κοφτερά μυαλά της και ταυτόχρονα μια από τις καλύτερες πέννες της. Πράγματι, ο καναδοαμερικανός νομπελίστας συγγραφέας, ο οποίος έγινε παγκόσμια γνωστός με το όνομα Σωλ Μπέλλοου, άφησε ανεξίτηλη την σφραγίδα του στην τέχνη τής συγγραφής. Χαρακτηριστικά, είπαν γι' αυτόν ότι μπορεί να συνοψίσει σε μια πρόταση όσα άλλοι συγγραφείς χρειάζονται ολόκληρα κεφάλαια για να το κάνουν. Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο το γεγονός ότι τα κείμενα του Μπέλλοου σπανίως ξεπερνούν τα όρια μεγέθους μιας νουβέλλας(*).

Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να επιλέξω το βιβλίο με το οποίο θα σας καλούσα να κάνουμε την γνωριμία μας με τον Σωλ Μπέλλοου. Στην αρχή σκέφτηκα το "Χέρτζογκ" αλλά, τελικά, αποφάσισα να παρουσιάσω ένα άλλο βιβλίο του, ο τίτλος τού οποίου έχει γίνει σύνθημα ανάμεσα στους νέους, οι οποίοι αρέσκονται να λένε "ζήσε την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία". Αυτή η παρότρυνση αποδίδεται στα λατινικά με την δίλεκτη φράση "Carpe diem", η οποία μεταφράζεται στα αγγλικά ως "Seize the day" και στα ελληνικά ως "Άδραξε τη μέρα". Όπως κι αν το πείτε, είναι το ίδιο πράγμα και πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι εξαιρετικά ελκυστικό ως σύνθημα.

Η ιστορία τού "Άδραξε τη μέρα" είναι απλή. Πρωταγωνιστής της είναι ο Βίλχελμ Άντλερ, ο οποίος είναι γνωστός ως Τόμυ Βίλχελμ (σ.σ.: η μεταφράστρια απέδωσε το Wilhelm τού συγγραφέα ως "Ουίλχελμ", αλλά θεωρώ την επιλογή της ως μάλλον αποτυχημένη). Τίποτε δεν πάει καλά στην ζωή τού Βίλχελμ: το όνειρό του να γίνει ένας μεγάλος ηθοποιός έχει αποδειχθεί ανεκπλήρωτο, αντιμετωπίζει πρόβλημα ανεργίας, βρίσκεται σε άσχημη οικονομική κατάσταση και ζη σε διάσταση με την σύζυγό του (η οποία αρνείται να του δώσει διαζύγιο) ενώ, παράλληλα, έχει αποξενωθεί τόσο από τα παιδιά του όσο και από τον πατέρα του. Και σαν να μη φτάνουν αυτά, παραμένει κολλημένος στην ανωριμότητά του αλλά και στην έλλειψη διορατικότητας, γεγονός που τον έχει οδηγήσει στην απελπιστική θέση στην οποία βρίσκεται.

Το "Άδραξε τη μέρα" δεν είναι παρά μια μέρα από την ζωή τού Βίλχελμ. Είναι μια μέρα κατά την οποία ο πρωταγωνιστής τής ιστορίας, πιεσμένος από το φορτίο μιας αφόρητης μοναξιάς, αποφασίζει να επανεξετάσει την ζωή του, σε μια προσπάθεια να βρει διέξοδο στα προσωπικά του αδιέξοδα. Κι ενώ η αυτοκριτική τον οδηγεί σε μια βαθειά απελπισία, έρχεται μια τυχαία συνάντηση να σηκώσει τα μαύρα πέπλα και να τον κάνει να αντικρύσει την ζωογόνο αλήθεια.

Στον ογκωδέστατο και χειμαρρώδη "Οδυσσέα" του, ο Τζέημς Τζόυς χρειάζεται πάνω από 800 σελίδες για να αφηγηθεί μια μέρα από την ζωή τού πρωταγωνιστή του. Στο "Άδραξε τη μέρα", ο Σωλ Μπέλλου χρειάζεται μόλις 140 σελίδες για να κάνει το ίδιο πράγμα. Ξέρω πως ο "Οδυσσέας" θεωρείται από πολλούς ως το κορυφαίο μυθιστόρημα που γράφτηκε ποτέ αλλά, μα την πίστη μου, είμαι σίγουρος ότι η νουβέλλα τού Μπέλλοου μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα του.

Το "Άδραξε τη μέρα" πρωτοδημοσιεύθηκε το 1956, σε μια εποχή που στις ΗΠΑ βρισκόταν στο φόρτε του ο Μακαρθισμός. Κι όμως, μέσα σ' αυτό το αντιδραστικό κλίμα, ο Μπέλλοου δεν μασάει τα λόγια του:

"Η απελευθέρωση των δούλων ήταν μόνο για τους μαύρους. Ένας σύζυγος σαν κι εμένα είναι σκλάβος με σιδερένιο κολάρο. Οι εκκλησίες φτάνουν στο Όλμπανι και επιτηρούν την εφαρμογή του νόμου. Δεν δέχονται τα διαζύγια. Το δικαστήριο λέει: ΄΄Θέλεις να είσαι ελεύθερος; Τότε δούλευε δύο φορές περισσότερο... δύο, τουλάχιστον! Δούλευε, ηλίθιε!΄΄ Τότε οι άντρες αλληλοσκοτώνονται για μια δεκάρα και μπορεί μεν να έχουν ελευθερωθεί από μια σύζυγο που τους μισεί, αλλά έχουν πουληθεί στην εταιρεία. Ξέρει η εταιρεία ότι ο άνθρωπος πρέπει οπωσδήποτε να εισπράξει το μεροκάματό του και τον εκμεταλλεύεται στην εντέλεια. Ένας πλούσιος μπορεί να 'ναι ελεύθερος αν έχει ένα εκατομμύριο καθαρό εισόδημα. Ένας φτωχός μπορεί να 'ναι ελεύθερος γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται γι' αυτόν. Αλλά κάποιος σαν κι εμένα πρέπει να ιδρώσει για να επιβιώσει, όσο να πέσει κάτω νεκρός".

Τελικά, το "Άδραξε τη μέρα" είναι ένα από τα κορυφαία λογοτεχνικά δημιουργήματα του 20ου αιώνα και, ως τέτοιο, δεν μπορεί παρά να διατηρεί την φρεσκάδα του ακόμη και 56 χρόνια μετά την πρώτη του δημοσίευση. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τον Καστανιώτη σε μια έκδοση για την οποία δεν έχω τίποτε αρνητικό να σημειώσω (εκτός από την παρατήρηση που έκανα πιο πάνω για το όνομα του πρωταγωνιστή). Μάλιστα δε, οφείλω να υπογραμμίσω την ύπαρξη μιας θαυμάσιας και κατατοπιστικώτατης εισαγωγής 20 σελίδων, η οποία μας βοηθάει αποτελεσματικά να μπούμε στον κόσμο και στο ύφος τού Μπέλλοου.

Όσοι εκτιμάτε την τιμή των 16 ευρώ γι' αυτό το βιβλίο ως υπερβολική, θα με βρείτε μάλλον σύμφωνο παρ' ότι είμαι σίγουρος ότι δεν θα μετανοιώσετε αν αποφασίσετε να το αποκτήσετε. Παρά ταύτα, αναζητείστε την ειδική -αλλά χωρίς την εισαγωγή- έκδοση που έκανε ο "Καστανιώτης" στην σειρά "Βραβεία Νόμπελ", η οποία κοστίζει μόλις 5,90 ευρώ και, μάλιστα, περιλαμβάνει άλλη μια νουβέλλα τού συγγραφέα ("Η μοναδική").


(*) Αν και ο όρος είναι μάλλον αόριστος και σηματοδοτεί κάτι εκτενέστερο από διήγημα και συντομώτερο από μυθιστόρημα, ως νουβέλλα θεωρείται το μυθιστόρημα που δεν ξεπερνάει σε μέγεθος τις 6.000 λέξεις.