To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

26 Φεβρουαρίου 2004

"Δεν ήξερα" ή "πιάστηκα μαλάκας";

Δεν γίνεται τίποτα. Δεν πα' να μας τάζουνε ανακατανομές του πλούτου, αναδιανομές των πόρων και ανακαταδιανομές των εσόδων. Δεν πα' να μας υπόσχονται σοσιαλιστικούς τρίτους δρόμους και φιλελεύθερες πέμπτες λεωφόρους. Πάντα θα υπάρχουν άδηλοι τρόποι για να σωρεύσει υπεραξία το κεφάλαιο. Όπως, ας πούμε, με το τερτίπι της "Αττικής Οδού". Ας δούμε με λίγη ψυχραιμία τι παίχτηκε μ' αυτό το εκ των "μεγάλων έργων".

Η ολοκλήρωση της Α.Ο. άλλαξε άρδην πολλά δεδομένα σχετικά με την αξία της γης. Υποβαθμισμένες μέχρι πρό τινος περιοχές (Ελευσίνα, Μαγούλα, Ασπρόπυργος, Λιόσια, Μεσόγεια κλπ) χαρακτηρίζονται πλέον "λίρα εκατό" τόσο για τα επαγγελματικά όσο και για τα οικιστικά ακίνητα. Παίρνει δε μορφή επιδημίας η σπουδή κατασκευαστικών εταιρειών, ομίλων διαχείρισης ακινήτων αλλά και απλών εμπορικών επιχειρήσεων να αποκτήσουν γη σε στρατηγικά σημεία της Α.Ο. Ένα φαινόμενο το οποίο αναμένεται να γνωρίσει περαιτέρω έξαρση με την λειτουργία του προαστιακού σιδηροδρόμου.

Εξ άλλου, είναι κοινώς γνωστόν ότι πολλοί επιχειρηματικοί όμιλοι έσπευσαν να αποκτήσουν γη παρά την Α.Ο. πριν ακόμη γίνει το αεροδρόμιο των Σπάτων. Όλοι αυτοί σήμερα έχουν πολλαπλασιάσει σε ελάχιστο χρόνο την αξία της επένδυσής τους. Αλλά κι αυτοί που δραστηριοποιήθηκαν την τελευταία στιγμή είναι σίγουρο ότι θα αποσβέσουν βραχυπρόθεσμα το επενδυτικό κόστος λόγω αύξησης της αξίας της γης παρά την Α.Ο. Πρόσφατα π.χ. στέλεχος της FGE (κλιματιστικά Fujitsu) δήλωσε ότι, λόγω Α.Ο., οι αποθήκες της εταιρείας στον Ασπρόπυργο σε οικόπεδο 80 στρεμμάτων υπερδιπλασίασαν την αξία τους μέσα σε λίγοτερο από δυο χρόνια!

Το μεγάλο πανηγύρι, όμως, στήνεται στο "έμπα" της Α.Ο., από το Θριάσιο Πεδίο ως την Μεταμόρφωση. Μιλάμε για μια περιοχή η οποία δεν παρουσίαζε μέχρι χτες κανένα εμπορικό ενδιαφέρον. Το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της έκτασης ανήκει στο Δημόσιο, σε κρατικές τράπεζες και σε μεγάλες μεταλλοβιομηχανίες. Η "Εθνική Ακινήτων" (θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας) κατέχει χιλιάδες στρέμματα σε Ασπρόπυργο-Μαγούλα-Ελευσίνα ενώ εκεί διαθέτουν εγκαταστάσεις αρκετές μεγάλες εταιρείες (ΟΠΑΠ, Μπουτάρης, Sato, Πλαίσιο Κομπιούτερς κλπ). Εκεί όπου πριν λίγα χρόνια "τα πουλιά πέφταν νεκρά στην υψικάμινο" η γη κόστιζε πριν λίγα χρόνια 3-4 εκατομμύρια δραχμές το στρέμμα. Σήμερα η αξία του στρέμματος εκτιμάται πάνω από 90.000 ευρώ.

Κι απομένουν θλιμμένα τα "κορόιδα" που "χρυσοπούλησαν" το άφορο χωράφι τους σε κάποιον ο οποίος απλώς ήξερε τι και πότε και πού θα συμβεί. Κοντά στην θλίψη τους, μάλιστα, έρχονται και τα φάσκελα από τα παιδιά τους. Φάσκελα που συνοδεύονται από την κλασσικά διαχρονική επωδό: "πατέρα, πιάστηκες μαλάκας...". Μόνη τους παρηγοριά η δικαιολογία: "πού να το ξέρω εγώ, ο φουκαράς;". Κι έχουν όντως δίκιο. Αυτά τα πράγματα δεν είναι για να τα ξέρουν όλοι...

18 Φεβρουαρίου 2004

Ταλαίπωροι νεοσύντροφοι

Πλέομεν, λοιπόν, πλησίστιοι προς εκλογάς! Με την κόντρα ανάμεσα στους δυο μεγάλους μονομάχους να εντείνεται και με την ταλαίπωρη την αριστερά να προσπαθεί να επιβιώσει. Σήμερα, όμως, λέω ν’αφήσω την αριστερά ήσυχη στην προσπάθειά της (γι’ αυτή θα τα πούμε αργότερα) και να ασχοληθώ λίγο με εκείνους τους ταλαίπωρους ψηφοφόρους οι επιλογές των οποίων περιορίζονται στα δυο μεγάλα κόμματα.

Και καλά αν αυτοί οι ψηφοφόροι ανήκουν στην κατηγορία των παρωπιδοφόρων. Το κουκί τους δεν αλλάζει προορισμό που να τους πεις τι! Τι γίνεται, όμως, μ’ εκείνους που θέλουν να λέγονται «σκεπτόμενοι»; Ούτε ψύλλος στον κόρφο τους! Τέτοιον αχταρμά ιδεών, συμβόλων και συνθημάτων, τέτοιο απελπιστικό μπέρδεμα δεν έχει ξαναγνωρίσει ο τόπος. Δεν γνωρίζει η Δεξιά μας τι ποιεί ο…σοσιαλισμός μας (ο ποιος;)! Στις εκλογές αυτές –λέει- θα κριθούν προγράμματα και ιδέες. Πώς μωρέ; Πώς να ξεχωρίσουμε ποιος είναι ποιος; Μιλάνε από τη μια ο Γυιος κι από την άλλη ο Ανηψιός αλλά όσο περισσότερο μιλάνε τόσο περισσότερο μας δημιουργείται η εντύπωση ότι αναμασούν λόγια γραμμένα από το ίδιο άτομο! Θέλετε παράδειγμα; Ορίστε λοιπόν!

Ακολουθούν μερικά ζευγάρια συνθημάτων. Κάθε ζευγάρι αποτελείται από ένα σπέκουλο του Γιωργάκη κι ένα σπέκουλο του Κωστάκη. Αν καταφέρετε να ξεχωρίσετε ποιος είπε τι, είσαστε αξιέπαινοι:

  • «Μεγάλη δημοκρατική παράταξη» - «Παράταξη των μεγάλων εθνικών επιλογών»
  • «Άλλη Ελλάδα» - «Περήφανη Ελλάδα»
  • «Συμμετοχή του πολίτη» - «Πλατιά κοινωνική συμμαχία»
  • «Μαζί με τον πολίτη μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα» - «Μαζί με τον πολίτη θα κάνουμε το όραμα πραγματικότητα»
  • «Ανάπτυξη παντού» - «Ισχυρή και ισόρροπη ανάπτυξη»
  • «Μεταρρύθμιση στο κράτος» - «Επανίδρυση του κράτους»
  • «Νέα εποχή» - «Νέα σχέση ειλικρίνειας»
  • «Άμεση δημοκρατία» - «Σεβασμός στον πολίτη»
  • «Νέα αλλαγή» - «Πολιτική αλλαγή»
  • «Ανατροπή» - «Μετάβαση»
  • «Συναπόφαση» - «Σύνθεση»
  • «Νέο συμβόλαιο τιμής» - «Ειλικρίνεια στην πολιτική»
  • «Κοινωνική συνοχή» - «Δίχτυ κοινωνικής προστασίας»
  • «Ειρήνη στην γειτονιά μας» - «Ασφάλεια και ευημερία»
  • «Έχουμε όραμα» - «Ώρα να κοιτάξουμε το μέλλον»

Ρε! πού πάμε ρε; Λέξεις όπως «σοσιαλισμός» ή «κεντροδεξιά» θεωρούνται απαγορευμένες. Και το επίθετο «νέος» σε όλες του τις μορφές κολλάει παντού: νέα εποχή, νέα διακυβέρνηση, νέα συμβόλαια, νέες συμμαχίες, νέα πρόσωπα, νέες ιδέες… Μόνο εμείς οι απλοί ψηφοφόροι εξακολουθούμε να νοιώθουμε παλιοί, ορίτζιναλ μαλάκες.

Τ’ ακούτε νεοσύντροφοι;