To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

18 Ιανουαρίου 2016

Ανυπακοή τώρα!

Καθώς η αγωνία για τις επικείμενες ανατροπές στο ασφαλιστικό όλο και εντείνεται, αν μου ζητούσατε μια περιεκτική απάντηση στο ερώτημα "ποιός είναι ο απώτερος στόχος όσων ζούμε τα τελευταία χρόνια", θα μπορούσα να γίνω όσο πιο περιεκτικός γίνεται, απαντώντας μονολεκτικά: υπακοή.

Ενδεχομένως να φαίνεται πως αυθαιρετώ ή υπερβάλλω αλλά ομολογώ ότι με θλίψη διαπιστώνω πως, όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερα σκυμμένα κεφάλια βλέπω γύρω μου. Νέα παιδιά, με σπουδές που θα έκαναν πολλούς της γενιάς μου να ζηλέψουν, ικανοποιούνται με οποιαδήποτε δουλειά, διότι "και πάλι καλά να λες, με τόση ανεργία". Εργαζόμενοι, με χρόνια εμπειρίας στην πλάτη τους, ικανοποιούνται με οποιονδήποτε μισθό, αφού "μια χαρά είναι, αν σκεφτείς ότι άλλοι δουλεύουν για δυο ευρώ την ώρα". Άνεργοι, πεταμένοι στον δρόμο είτε επειδή έκλεισε η επιχείρηση όπου δούλευαν είτε επειδή κάποιοι αποφάσισαν να "εξυγιάνουν" το δημόσιο, ικανοποιούνται με οποιοδήποτε πεντάμηνο voucher, καθ' όσον "από το να κάθομαι, κάτι είναι κι αυτό και θα δούμε τι θα γίνει". Μια ολόκληρη χώρα εθίζεται όλο και περισσότερο σε οποιαδήποτε δουλειά, σε οποιονδήποτε μισθό, σε οποιαδήποτε διέξοδο... σε οποιαδήποτε ζωή. Χωρίς αντιρρήσεις. Υπάκουα.
 

Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό χαρακτηριστικό. Τα ίδια συμβαίνουν (έστω, με παραλλαγές) σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό μας κόσμο. Με οποιαδήποτε δουλειά (έστω και με mini job) ικανοποιείται και ο γερμανός, με οποιαδήποτε δουλειά (έστω και με zero hour contract) ικανοποιείται και ο βρεττανός, με οποιαδήποτε δουλειά (έστω και τρίωρη) ικανοποιείται και ο γάλλος. Με οποιαδήποτε αμοιβή (έστω και με 95 λεπτά την ώρα) ικανοποιείται και ο βούλγαρος, με οποιαδήποτε αμοιβή (έστω και με ένα δολλάριο την ημέρα) ικανοποιείται και ο ταϊλανδός, με οποιαδήποτε αμοιβή (έστω και με 70 ευρώ τον μήνα) ικανοποιείται και ο αιγύπτιος. Με οποιαδήποτε ζωή ικανοποιούνται οι πάντες, έστω και με χαμοζωή. Χωρίς αντιρρήσεις. Υπάκουα.

Δεν πρέπει να παραξενευόμαστε διότι η υπακοή ήταν πάντοτε το ζητούμενο στον καπιταλισμό, αφού έτσι εξυπηρετείται ο βασικός του στόχος, δηλαδή η μεγιστοποίηση του επιδιωκόμενου κέρδους. Εκείνο που άλλαξε τα τελευταία 25 χρόνια είναι η ταχύτητα, η έκταση και το βάθος διάδοσης του φαινομένου, στοιχεία τα οποία επιτάθηκαν κατά την διάρκεια της σοβούσας καπιταλιστικής κρίσης, διαρρηγνύοντας εν τέλει την κοινωνική διαστρωμάτωση και, ως εκ τούτου, αμβλύνοντας την ένταση αλλά και την ίδια την πιθανότητα αντίδρασης των -πλειοψηφούντων οπωσδήποτε- λαϊκών στρωμάτων.

Όσο απλώνεται και βαθαίνει αυτή η υπακοή, τόσο περισσότερο διασπάται η εργατική τάξη και τόσο περισσότερο εθίζεται στην οποιαδήποτε χαμοζωή, ζαλισμένη από τα αλλεπάλληλα σοκ που δέχεται. Αν μάθεις να υπακούς, παύει να είναι ζητούμενο η πλήρης απασχόληση με αξιοπρεπείς αποδοχές και γίνεται η εξασφάλιση του φαγητού τής ημέρας. Αν μάθεις να υπακούς, ξεχνάς τι σημαίνει αξιοπρεπής σύνταξη και αρκείσαι σε ένα προνοιακό επίδομα. Αν μάθεις να υπακούς, μαθαίνεις να ικανοποιείσαι με αυτό που σου δίνουν και νιώθεις ευτυχής διότι κάποιοι άλλοι παίρνουν λιγώτερα από σένα.

Κάπως έτσι, λοιπόν, η υπακοή θεοποιείται και ο λαός εκπαιδεύεται να βολεύεται στο περιθώριο. Όταν γύρω του μαίνεται περιδινούμενη η καπιταλιστική πραγματικότητα σε μια ύφεση που δεν λέει να τελειώσει, δημιουργώντας ρουφήχτρες ανεργίας, φτώχιας και εξαθλίωσης, το περιθώριο που εξασφαλίζει η υπακοή δείχνει ελκυστικό. Στο κάτω-κάτω, όταν ολόκληρος πρωθυπουργός ομολογεί ότι αναγκάστηκε να υπακούσει και να υποκύψει στον εκβιασμό, πώς θα μπορούσε ο απλός λαός να κάνει αλλιώς;

Όμως, όταν βολεύεσαι στο περιθώριο, πρέπει να ξέρεις πως δεν υπάρχουν πολλά σκαλιά ακόμη να κατεβείς. Ήδη έχεις χάσει την αξιοπρέπειά σου, την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου, το φιλότιμό σου, την αγωνιστική σου διάθεση. Ήδη έχεις μάθει να μην ονειρεύεσαι, να μην ελπίζεις, να μη διεκδικείς. Ήδη έχεις αποδεχτεί την παρακατιανοσύνη σου και την αδυναμία σου, έχεις συμφιλιωθεί με την δουλικότητά σου κι έχεις θεωρήσει ως τελεσίδικα χαμένα αυτά που κάποτε μέχρι και αίμα χύθηκε για να κερδηθούν. Όχι πως, σε στιγμές ενδοσκόπησης, δεν τα καταλαβαίνεις όλα τούτα. Μα κάποιοι σου είπαν πως έτσι είναι ή έτσι πρέπει κι εσύ έχεις μάθει να υπακούς δίχως αντιρρήσεις. Σαν τους σκλάβους στα βαμβακοχώραφα της Λουιζιάνας, πριν εκατόν πενήντα χρόνια...


Σε τελική ανάλυση, δηλαδή, υπακοή σημαίνει να απεμπολείς το δικαίωμά σου στην διαμαρτυρία. Υπακοή σημαίνει να ξεχνάς ότι μπορείς να πεις και όχι. Να πεις όχι σε όλα όσα σχεδιάζονται για σένα αλλά χωρίς εσένα. Να πεις όχι στο σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω. Να πεις όχι στο ξεροκόμματο, όχι στην ανυποληψία, όχι στον ευτελισμό σου. Να πεις όχι στα δεσμά σου, όχι στον εξανδραποδισμό σου. Να πεις όχι στην χαμοζωή. Να πεις όχι στο περιθώριο.

Υπ' αυτή την έννοια, λοιπόν, η διέξοδος δεν μπορεί να είναι άλλη από την ανυπακοή. Διέξοδος είναι ο εκ νέου ενστερνισμός τού δικαιώματός μας να πούμε όχι. Όχι στην άβουλη συμμετοχή μας στα καπιταλιστικά παιχνίδια που παίζονται στις πλάτες μας. Όχι στο ζοφερό μέλλον που σχεδιάζεται ερήμην μας. Όχι στην υποταγή. Ναι στην ανυπακοή. Τώρα!

8 σχόλια:

Poe είπε...

Φιλε cogito
απλα να σου πω
οτι αλλο το ικανοποιειται
αλλο το ανεχεται
οι ανθρωποι δεν ειναι ικανοποιημενοι, απλα ανεχονται
αυτη μονο η παρατηρηση

"πολίτης σε νευρικό παροξυσμό" είπε...

Aγαπητέ κ. Αθανασιάδη συγχαρητήρια και ευχαριστούμε για τα κείμενά σου. Με την ελπίδα ότι μπορώ να συνεισφέρω στο θέμα που έθεσες, προτείνω μια εγγραφή που μπορεί να δώσει ιδέες σε σένα και στους αναγνώστες.."Oύτε καν δούλοι... το μέλλον είναι εδώ!" http://moulari.blogspot.gr/2014/03/o.html
καλή ανάγνωση.

Ανώνυμος είπε...

...
Smile a little wider as you're waiting to be sold
This is the land, the Land of Do What You're Told
...
Chumbawamba-The Land Of Do What You're Told
http://www.youtube.com/watch?v=1ryXjQIvjiI

Chumbawamba-Tubthumping (I Get Knocked Down)
http://www.youtube.com/watch?v=LODkVkpaVQA

Chumbawamba-jacobs ladder
http://www.youtube.com/watch?v=gNuVwywEIB0

περιμένουμε να ακούσουμε 'Πορτοκάλι' να βγούμε ...

ΑΧΠ

bab cav είπε...

Ανυπακοή...βαβαίως και συμφωνώ...Αλλά πέρα απο αυτό τί προτείνει ο καλός συντάκτης...Για να δούμε ¨θεού πρόσωπο" τί πρέπει να κάνουμε...Θα συνταχτούμε πίσω απο τον Κουτσούμπα να διώξουμε πρώτα τον καπιταλισμό
και μετά βλέπουμε;!...

Πολύ εύστοχες και άριστα τεκμηριωμένες οι διαπιστώσεις που κάνει ο συντάκτης-και δεν είναι ο μόνος- (βλέπε και άρθρα του Ν. Μπογιόπουλου) αλλά δυστυχώς δεν φτάνουν...Πρόταση παιδιά ....ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ...ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΡΑΛ ΘΑΝΑΤΟΥ στο οποίο βυθίζεται καθημερινά...
Π.χ. ποιά είναι η γνώμη του συντάκτη για τα 2 πολύ βασικά ζητήματα που είναι καθοριστικά για την ανάκτηση της Εθνικής κυριαρχίας:
Εξοδο απο την Ε.Ε. (με χρήση του άρθρου 50 ή 49Α της ΣΛΕ) με ταυτόχρονη έξοδο απο την Ευρωζώνη και μετάβαση σε Εθνικό νόμισμα...
Μή αναγνώριση του χρέους και διαγραφή του με χρήση κανόνων του Διεθνούς Δικαίου
Ποιά η γνώμη του συντάκτη για το αναλυτικότατο σχέδιο εξόδου απο την κρίση που έχει καταθέσει καιρό τώρα το Ε.ΠΑ.Μ.;
Νομίζω οτι έχει και τις γνώσεις και την ικανότητα να τοποθετηθεί...ή τέλος πάντων να μας πεί που δεν συμφωνεί πράγμα που τουλάχιστον θα ανοίξει μια συζήτηση για συγκεκριμένα όμως πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε για την έξοδο απο το καταστροφικό σπιράλ που βιώνουμε καθημερινά...
Ακούμε...

http://monaxeros.blogspot.gr/2016/01/blog-post_43.html

Γκεόργκυ Ζούκωφ είπε...

μια λεξη λειπει διπλα στην "ανυπακοη" (γιατι ατομικη δεν σημαινει και πολλα ως προς το αποτελεσμα ) ....ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ

Ανώνυμος είπε...

Δεν διαφωνώ σε τίποτε με τα γραφομενά σου.Το αντίθετο μάλιστα ,θεωρώ τιμή μου που υπάρχεις και σε διαβάζω.Διακρίνω όμως στα περισσότερα άρθρα μια ιδεοληπτική θα την χαρακτήριζα κομμουνιστική προσήλωση,η οποία δεν είναι κατ" ανάγκη κακή,αλλά την θεωρώ άχρηστη,(αν ταυτιστεί με τον Κουτσούμπα και τον λοιπό συρφετό),την δεδομένη περίοδο.Μου πήρα πολύ να απεμπλακώ από δαύτους και να μετατραπώ από γρανάζι σε λοστό που θα διαλύσει την καλοκουρδισμένη μηχανή τους.

bab cav είπε...

Ενα σχόλιο και για αυτό Θόδωρε:
Η συνομωσία του νομισματοκοπείου και το αληθινά επίδικο ζήτημα
http://monaxeros.blogspot.gr/2016/01/blog-post_67.html

Άγγελος. είπε...

Άκου bab cav οι λύσεις των προβλημάτων μας ενώνουν και μας δείχνουν τον σωστό δρόμο της πάλης και της ενότητας και όλα τα άλλα έρχονται μετά και μην περιμένεις προτάσεις από άλλους --- ο ταξικός αγώνας δεν είναι κομματικός αγώνας αρχηγών κομμάτων ο ταξικός αγώνας είναι καθαρά αγώνας επιβίωσης ---είσαι έξυπνος άνθρωπος δεν θέλω να σου πω πολλά σκέψου αυτά που σου λέω και της προτάσεις και της λύσεις θα της βρεις όταν ενωθείς με τον λαό και στο σωστό μετερίζι του ταξικού λαϊκού αγώνα και φυσικά ποιο μετερίζι θα με ρωτήσεις και θα σου πως πως αυτό το μετερίζι θα στο δείξει ο ταξικός λαϊκός αγώνας --- ο αγώνας της επιβίωσης των λαών...