To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

6 Φεβρουαρίου 2015

Εφοπλιστές ή πειρατές; (2)

Όταν, στις 2 Δεκεμβρίου 1993, μια μέρα μετά τα 44α γενέθλιά του, ο Πάμπλο Εμίλιο Εσκομπάρ έπεφτε νεκρός, ο δρόμος τής κολομβιανής κοκαΐνης προς τον υπόλοιπο κόσμο άλλαζε. Με το κύκλωμα του Εσκομπάρ διαλυμένο και τις θαλάσσιες διόδους κλειστές (χάρη στις πυκνές περιπολίες των πολιτειακών αρχών στην Καραϊβική), ελάχιστες ποσότητες μπορούσαν πια να διοχετευθούν στις ΗΠΑ (κυρίως με μικρά αεροπλάνα) και μηδαμινές προς την Ευρώπη. Όμως, αυτή η κατάσταση που πονοκεφάλιαζε τους κολομβιανούς κοκαϊνεμπόρους, εξελίχθηκε σε "πεδίον δόξης λαμπρόν" για τους έλληνες πλοιοκτήτες, οι οποίοι ανέλαβαν να βγάλουν τα κάστανα απ' την φωτιά.

Κατ' αρχάς, οι έλληνες καταλαβαίνουν ότι δεν τους παίρνει να κάνουν παιχνίδι στην Καραϊβική και καταστρώνουν άλλο σχέδιο. Σύμφωνα μ' αυτό, οι έμποροι ξεχνούν την Καραϊβική και μεταφέρουν με μουλάρια την κοκαΐνη, μέσω της ζούγκλας, στην Βραζιλία, με προορισμό την Φορταλέτσα. Η επιλογή τής Φορταλέτσας δεν είναι τυχαία: είναι το πιο κοντινό σημείο στην Αφρική και απέναντί της βρίσκονται η Σιέρρα Λεόνε και η Λιβερία.

Οι έλληνες φροντίζουν ώστε στην Φορταλέτσα να υπάρχει διαθέσιμος ένας στόλος μικρών ψαροκάικων, όπου φορτώνεται το εμπόρευμα. Καμμιά βραζιλιάνικη αρχή δεν πρόκειται να ελέγξει αυτά τα καρυδότσουφλα, αφού είναι αδύνατον να διαπλεύσουν τον Ατλαντικό και να φτάσουν στις αφρικανικές ακτές. Πράγματι, τα ψαροκάικα δεν πρόκειται να φτάσουν ποτέ στην Αφρική. Μόλις, όμως, ανοιχτούν μεσοπέλαγα, συναντούν έναν ελληνικό στόλο από παλιά, μετασκευασμένα πολεμικά πλοία, στα οποία μεταφορτώνουν την κοκαΐνη. Οι έλληνες μεταφέρουν τα ναρκωτικά στην απέναντι ακτή, όπου τα παραλαμβάνει δεύτερος στόλος ψαροκάικων. Ποιός θα υποψιαζόταν ποτέ ότι αυτά τα σαπιοκάικα θα μετέφεραν τέτοιο πολύτιμο φορτίο, αρχικά στην Μαυριτανία και εν συνεχεία στις ισπανικές ακτές;

Κάπως έτσι άρχισε να γράφεται άλλη μια "σελίδα δόξας" στην πλούσια ιστορία τού ελληνικού εφοπλισμού. Ας δούμε, λοιπόν, μερικές "παραγράφους" απ' αυτήν την σελίδα:


Το 1998, η πολιτειακή υπηρεσία καταπολέμησης των ναρκωτικών Drug Enforcement Administration (DEA), σε συνεργασία με τις ελληνικές διωκτικές αρχές, οργανώνει την επιχείρηση "Οδησσός". Στον Πειραιά καταφθάνει για επισκευές το ελληνικό πλοίο China Breeze (πρώην Stella), για το οποίο υπήρχαν υπόνοιες ότι ήταν αυτό που, λίγο νωρίτερα, είχε ξεφορτώσει στην Λήμνο 76 σακκιά κοκαΐνη. Αν και ο έλεγχος δεν απέδωσε καρπούς, οι ελληνικές αρχές "φύτεψαν" στο πλοίο έναν πομπό, δίνοντας την δυνατότητα στην DEA να το παρακολουθεί μέσω δορυφόρου. Όταν, μετά από παρακολούθηση ενός χρόνου, οι πολιτειακοί σιγουρεύτηκαν ότι το πλοίο ήταν φορτωμένο κοκαΐνη, εφόρμησαν, ανακαλύπτοντας 4,5 τόννους άσπρης σκόνης. Οι εφοπλιστές-πλοιοκτήτες Π. Χαϊκάλης και Ι. Γατελούζος συλλαμβάνονται. Για την υπόθεση της Λήμνου συλλαμβάνονται και οι Η. Καλής και Ι. Καρτσωνάκης.

Το 2000, οι αρχές τής Βενεζουέλας παίρνουν την πληροφορία ότι το ελληνικό πλοίο Suerte I, το οποίο ανήκει στον εφοπλιστή Ηλία Λαιμό, έχει φορτώσει κοκαΐνη και στήνουν καραούλι στις εκβολές τού ποταμού Ορινόκου (ο Ορινόκος πηγάζει από την Κολομβία και είναι πλωτός). Η έφοδος που πραγματοποιείται, βρίσκει το πλοίο καθαρό. Όμως, τα πλοία των ΗΠΑ που συμμετέχουν στην επιχείρηση, "ψαρεύουν" από τα νερά 8,5 τόννους κοκαΐνης. Ο Λαιμός συλλαμβάνεται αλλά, μιας και τα ναρκωτικά δεν βρέθηκαν στο πλοίο του, αρνείται οποιαδήποτε ανάμειξη και αφήνεται ελεύθερος.

Το 2001, το ελληνικών συμφερόντων πλοίο Saturn μεταφέρει στις Αζόρρες 1,5 τόννο κοκαΐνης. Το πλήρωμα ξεφορτώνει τα 1.300 κιλά και κρατάει τα υπόλοιπα 200 ως αμοιβή. Όταν το Saturn καταπλέει στην Πρέβεζα, οι ναυτικοί κρύβουν την κοκαΐνη σε ένα ξενοδοχείο. Φαίνεται, όμως, ότι κάποιος δεν μπόρεσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό και σύντομα συλλαμβάνονται (μαζί με τον ξενοδόχο) από την αστυνομία. Λίγο αργότερα συλλαμβάνεται στην Βιέννη και ο εμπνευστής τής δουλειάς, ο εφοπλιστής Κώστας Βαλλιάνος.

Το 2002, ο γαλλικός στόλος εγκλωβίζει ανοιχτά της Σενεγάλης το ελληνικό πλοίο Winner, για το οποίο υπήρχαν πληροφορίες ότι μετέφερε κοκαΐνη, μεταφορτωμένη από ψαροκάικα στην Καραϊβική. Ο πλοίαρχος προσπαθεί να ξεφύγει και οι γάλλοι αναγκάζονται να ανοίξουν πυρ για να τον αναγκάσουν να σταματήσει. Το Winner μετέφερε 5 τόννους κοκαΐνη, κρυμμένη σε σιδερένια κιβώτια με ειδικό μηχανισμό, ο οποίος επέτρεπε την βύθισή τους σε περίπτωση ελέγχου. Δυστυχώς για τους εφοπλιστές Αριστείδη Κοτσορέ και Κωνσταντίνο Σεϊντή (ιδιοκτητών των ναυτιλιακών εταιρειών Ακροπόλ και Οριεντάλ Πρεστίζ, αντίστοιχα), ο μηχανισμός ενός κιβωτίου δεν λειτούργησε.

Την ίδια χρονιά, οι ισπανικές αρχές εγκλωβίζουν ανοιχτά των Καναρίων Νήσων το ελληνικό πλοίο Irene, το οποίο ερχόταν από την Φορταλέτσα, πριν προλάβει να μεταφορτώσει την κοκαΐνη του στα μαυριτανικά ψαροκάικα που περίμεναν για να την μεταφέρουν στην Ισπανία.

Το 2003, βρεττανικά πλοία εγκλωβίζουν ανοιχτά της ισπανικής Γαλικίας το ελληνικό πλοίο Cork, το οποίο μεταφέρει 3,6 τόννους κοκαΐνης. Το Cork φέρεται ως γιωτ που ανήκει σε λιβεριανή εταιρεία, της οποίας ιδιοκτήτης είναι ο εφοπλιστής Γιώργος Παναγόπουλος. Μόνο που το "γιωτ" δεν είναι παρά μια παλιά γερμανική τορπιλλάκατος, την οποία ο Παναγόπουλος είχε μετασκευάσει ειδικά για την συγκεκριμένη δουλειά.

Το Cork και ο ιδιοκτήτης τους έχουν αρκετά ακόμη να μας διηγηθούν. Το εν λόγω πλοίο βρισκόταν στο στόχαστρο των ελληνικών διωκτικών αρχών από το 1991, όταν ονομαζόταν Haley I. Τότε, οι ελληνικές αρχές (σε συνεργασία με τους ισπανούς συναδέλφους τους) είχαν "φυτέψει" στο πλοίο έναν πομπό για να μπορούν να το παρακολουθούν. Δυστυχώς, όμως, το πλοίο έπαθε σοβαρή ζημιά κι αναγκάστηκε να μείνει πολύ καιρό ανενεργό για επισκευή. Έτσι, όταν ξαναβγήκε στο "κουρμπέτι", ο πομπός ήταν άχρηστος γιατί είχε τελειώσει η μπαταρία του.

Ο ιδιοκτήτης του Cork Γιώργος Παναγόπουλος είχε στο παρελθόν εταιρεία με τον αρχιβαρώνο τής κοκαΐνης Χοσέ Ραμόν Πράντο Μπούκαλο. Ο Μπούκαλο ήταν ο "αντιπρόσωπος" του Εσκομπάρ στην Ευρώπη και ήταν γνωστός στις διωκτικές αρχές ως "Σίτο". Ο "Σίτο" έκανε μεγάλη ζωή, με βίλλες στην Γαλικία και μετοχές στην γνωστή ομάδα Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Είναι αυτός που, μετά τον θάνατο του Εσκομπάρ, έφερε σε επαφή τους έλληνες εφοπλιστές με τον Μάγια Γκόμες (τον διάδοχο του Εσκομπάρ), ώστε να μπει σε εφαρμογή το σχέδιο μεταφοράς τής κοκαΐνης, το οποίο αναπτύξαμε στις πρώτες παραγράφους τού σημερινού σημειώματος.


Θα συνεχίσουμε στο επόμενο. Για την ώρα, ας προσθέσω σε όσα είπαμε χτες, μια μάλλον ασήμαντη λεπτομέρεια, η οποία μου ξέφυγε εκ παραδρομής:

Χτες, λοιπόν, κάναμε λόγο για τους έλληνες εφοπλιστές που έκαναν χρυσές δουλειές, σπάζοντας το εμπάργκο των ΗΠΑ κατά της Κίνας. Για έναν εξ αυτών, η εφημερίδα New York Times έγραψε στις 22/3/1953 ότι οι ανακριτές τον αποκαλούν "μεγαλοκαρχαρία του ερυθρού εμπορίου". Το όνομά του: Σταύρος Λιβανός. Σύμφωνα με τις αρχές των ΗΠΑ, κατά τον πόλεμο της Κορέας ο Λιβανός δεν μετέφερε μόνο πολιτειακά εφόδια στην Νότια Κορέα αλλά και κινεζικά εφόδια στην Βόρεια Κορέα.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω πως λίγοι γνωρίζουν για τους «ευεργέτες». Καλή είναι μια μικρή περίληψη για τον καθέναν από αυτούς. Επίσης πιστεύω πως όχι πολλοί γνωρίζουν τις ηρωικές στιγμές της αδυσώπητης πάλης ανάμεσα στους ναυτεργάτες και τους εφοπλιστές. Η ιστορία του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος είναι γεμάτη από ηρωικές ενέργειες στους αγώνες ενάντια στο πιο σκληρό κομμάτι του κεφαλαίου, τόσο για τα δίκαια των ναυτεργατών, όσο και σε περιόδους όπως η λαϊκή πάλη κατά του γερμανοναζιστικού ιμπεριαλισμού στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή και στη συνέχεια, την περίοδο του Εμφυλίου και της πάλης του ΔΣΕ, όταν η αστική τάξη της Ελλάδας πάσχιζε να στεριώσει το κράτος της και να μεγαλώσει την ιδιοκτησία της στηριζόμενη και στους Αγγλοαμερικανούς ιμπεριαλιστές. Περιμένω την εξέλιξη του άρθρου.

Γιώργος είπε...

Η παράδοση συνεχίζεται. Είναι απόγονοι αυτών που ήθελαν αδρά αμοιβή για να προσεγγίσουν με εφόδια το αποκλεισμένο Μεσολόγγι και τελικά δεν το έκαναν γιατί δεν συγκεντρώθηκαν τα χρήματα...