To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

11 Μαρτίου 2013

Δεν πιστεύω στην "δημοκρατία"!

Εφ' όσον "δημοκρατία" είναι το πολίτευμα το οποίο επιτρέπει
  • να αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση μιας χώρας πρόσωπα εγνωσμένης διανοητικής υστέρησης, σαν τον Γεώργιο Παπανδρέου τού Ανδρέα,
  • να αναδεικνύονται στο ύπατο αξίωμα του πλανητάρχη πρόσωπα τα οποία κορδώνονται πως συνομιλούν με τον θεό παρ' ότι δεν μπορούν να συντάξουν σωστά μια απλή πρόταση, σαν τον Γεώργιο Μπους τον Β(λάκα),
  • να θεωρούνται "καταλληλότεροι για πρωθυπουργοί" κοινοί ψεύτες και απατεώνες, οι οποίοι υφαρπάζουν την λαϊκή ψήφο ψευδόμενοι ασυστόλως και ανερυθριάστως δίχως να λογοδοτούν ποτέ και σε κανέναν,
  • τον εκμαυλισμό τής δικαιοσύνης σε τέτοιο επίπεδο ώστε ο κάθε υπουργίσκος να διαβεβαιώνει τους πάντες ότι η οποιαδήποτε αναμενόμενη δικαστική απόφαση θα συμφωνεί με τις δηλώσεις του, όπως έγινε προσφάτως με Δένδια και Στουρνάρα,
  • την καταρράκωση κάθε έννοιας συνταγματικότητας με την παράκαμψη της θεσμοθετημένης αυξημένης πλειοψηφίας προκειμένου να "νομιμοποιηθούν" τα μνημόνια,
  • τον εξευτελισμό των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, τις οποίες προβλέπει αυτό το ίδιο το πολίτευμα, με την μόνιμη χρήση "αναγκαστικών νόμων" και "πράξεων νομοθετικού περιεχομένου",
  • την κατάργηση του αναφαίρετου δικαιώματος των εργαζομένων για απεργία, μέσω είτε της διαδικασίας των "το-κάναμε-μόδα-κι-έγινε-συνήθειο" επιστρατεύσεων είτε των χαρακτηρισμών τους ως "παράνομων και καταχρηστικών",
  • την μετατροπή των σωμάτων ασφαλείας σε μονάδες στήριξης είτε της αστικής εξουσίας (βλέπε δακρυγόνα κατά διαδηλωτών, συλλήψεις κλπ) είτε των εκπροσώπων τού κεφαλαίου (βλέπε συνδρομή των ΜΑΤ στον Μάνεση κατά την απεργία των χαλυβουργών),
  • την διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους με την υποβάθμιση -μέχρις εξαφανίσεως- της δωρεάν υγείας και της δωρεάν παιδείας, οι οποίες προβλέπονται από το σύνταγμα αυτού του ίδιου του πολιτεύματος,
  • να θεωρείται ότι "καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει" ο εργαζόμενος των 751 ευρώ και γι' αυτό να τιμωρείται με μείωση του μισθού του στα 586 ευρώ (ή και στα 511, αν έχει την ατυχία να μην έχει κλείσει τα 26 χρόνια του),
  • να εκτιμάται ότι ο κατά τα άνω τιμωρημένος εργαζόμενος έχει φοροδοτική ικανότητα και να απειλείται με κατάσχεση του μισθού του αν δεν πληρώσει τα χαράτσια που του επιβάλλονται,
  • να μπαίνουν στο στόχαστρο εκείνοι που χρωστάνε πενταροδεκάρες, την ώρα που θεσπίζονται νόμιμες φοροαπαλλαγές για τους "έχοντες και κατέχοντες",
  • να ξεπουλιέται ό,τι μπορεί να πουληθεί προκειμένου να έρθουν στον τόπο ξένα κεφάλαια, ενώ επιδεικνύεται ανατριχιαστική αδιαφορία για τους νέους ανθρώπους που φεύγουν από τούτον τον τόπο και γίνονται μετανάστες προκειμένου να επιβιώσουν,
  • να παρουσιάζονται στον ανυποψίαστο πολίτη ως "ιερά δισκοπότηρα" οργανισμοί οι οποίοι στήθηκαν και υπάρχουν για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου (λέγε με Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ κλπ) και, μάλιστα, να απαιτείται η θυσία αυτού του πολίτη προκειμένου να μη τρωθούν αυτά τα συμφέροντα,
  • να απαιτείται από τα λαϊκά στρώματα (τον "δήμο") να συμφωνήσουν στην εξαθλίωσή τους, προκειμένου να στηριχτούν οι τράπεζες, οι οποίες έχουν σκοπό την στήριξη του κεφαλαίου,
  • να παίζει ρόλο η καταγωγή ή η θρησκεία κάποιου προκειμένου αυτός ο κάποιος να έχει δικαίωμα πρόσβασης σε μεροκάματο, σε γιατρό, σε σχολείο ή ακόμη και στον αέρα που αναπνέει,
  • να παραβλέπεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην εργασία και να προωθείται η "ελαστική απασχόληση" λίγων ωρών ή λίγων ημερών τον μήνα,
  • να μένουν ατιμώρητοι οι αισχροί που αναρωτιούνται δημοσίως "πού ακούστηκε δικαίωμα στην εργασία;" ή που προτείνουν περαιτέρω αφαίμαξη της εργατικής τάξης, ενώ οι ίδιοι αμείβονται με εφτάμιση χιλιάρικα μηνιαίως (π.χ. Μέργος) ή και τέσσερα εκατομμύρια ετησίως (π.χ. Προβόπουλος),
  • να μη θεωρείται ύβρις -και, μάλιστα, τιμωρούμενη αυστηρότατα- το να δηλώσει κάποιος πολιτικός ότι "στόχος μου είναι να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε σπίτι" ή ότι "στόχος τής κυβέρνησης είναι να βοηθηθούν οι οικογένειες που δεν έχουν κανένα εργαζόμενο",
  • να συμβαίνουν όλα τα παραπάνω αλλά και αμέτρητα άλλα παρόμοια, που δεν αρκούν ώρες ολόκληρες για να καταγραφούν,
δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να στηρίξω αυτό το πολίτευμα και γιατί πρέπει να το υπερασπιστώ. Δεν καταλαβαίνω, δηλαδή, γιατί πρέπει να είμαι "δημοκράτης".

Ε, λοιπόν, όχι! Δεν πιστεύω στην παραπάνω "δημοκρατία" που μου έχουν επιβάλει με πλύση εγκεφάλου, δεν προτίθεμαι να κάνω καμμία θυσία για χατήρι της και δεν σκοπεύω να την υπερασπίσω αν ποτέ (ελπίζω, σύντομα) κινδυνέψει η ύπαρξή της. Δεν είμαι οπαδός αυτής της "δημοκρατίας".

Προτιμώ -χίλιες φορές- την δικτατορία. Την δικτατορία τού προλεταριάτου. Το πολίτευμα όπου πράγματι "κράτος" είναι ο "δήμος". Το μόνο πολίτευμα που μπορεί άξια να αποκαλείται Δημοκρατία. Με κεφαλαίο Δέλτα και χωρίς εισαγωγικά.

6 σχόλια:

faros είπε...

Στην ουσία, με τον όρο "Δημοκρατία", εννοείται εκείνο το σύστημα, που ο λεφτάς μπορεί νακάνει ό,τι θέλει τον εργάτη και να του λένε και ... μπράβο !!!

Προφανώς και ΔΕΝ πιστεύουμε σε μια τέτοια "δημοκρατία" και γι αυτό κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας να την ανατρέψουμε αυτήν την ... δημοκρατία.

Cos είπε...

Στη θέση 2, αξίζει να αναφερθεί και ο Αντωνάκης ο Ψ(ώνιο), ο σύγχρονος μεγάλος ηγέτης της χώρας.

Ανώνυμος είπε...

Αν και παραλείψατε πολλά,...όπως το
-το να αυτοκτονούν χιλιάδες άνθρωποι και να μην αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη.
-το να στερούνται άνθρωποι που έχουν εργαστεί 40 χρόνια στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη
-το να απαγορεύεται από το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο η προβολή σκηνών ανέχειας
-το να τρομοκρατούνται με απολύσεις δάσκαλοι, επειδή 'βαρύνουν τον προυπολογισμό' την ίδια στιγμή που στη χώρα μας -τη μόνη εκτός Θιβέτ και Ιραν μισθοδοτούνται από το κράτος 18.000 παπάδες....
αλλά τι να πρωτοαναφέρετε;
Αν και παραλείψατε πολλά λοιπόν,
προσυπογράφω το σύνολο της ανάρτησής σας.
Και ειδικά την τετευταία παράγραφο.
Με εκτίμηση
Αναγνώστρια Εκπαιδευτικός

Ανώνυμος είπε...

Ωραίο άρθρο. Αυτό το "δικτατορία" του προλεταριάτου ή όποιου άλλου με χαλάει στο τέλος. Είμαστε τόσο άχρηστοι & ανίκανοι ώστε να στήσουμε μια πραματική Δημοκρατία;
Βαγγέλης

Teddy είπε...

@ Βαγγέλης

Αν αφ' ενός μεν νοήσουμε την δημοκρατία ως αντίστιξη σε έννοιες όπως αριστοκρατία κλπ εφ' ετέρου δε δεχθούμε την αέναη πάλη των τάξεων (ίσαμε την κατάργησή τους), μοιραία πρέπει να δεχθούμε ότι πάντοτε κάποια τάξη θα κυριαρχεί. Υπ' αυτή την έννοια, η κυριαρχία του λαού, δηλαδή η "Δημο-κρατία", πρέπει να εκληφθεί ως δικτατορία επί των άλλων τάξεων.

Ίσως τα παραπάνω ακούγονται πολύ θεωρητικά (και έτσι είναι) αλλά είναι προτιμώτερα από το παραμύθι πως τάχατες η πάλη των τάξεων έχει τελειώσει και μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά όλοι μαζί. Σαρκοφάγα και φυτοφάγα δεν μπορούν να ζήσουν μαζί αρμονικά.

gazarin είπε...

Товарищ Тедди
Απ'το στόμα σου και στου ΛΑΟΥ τ'αφτί...,άλλωστε "μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια,αλλά δε θα γίνουν ποτέ αφέντες της άνοιξης",όπως λέει κι ο Pablo.
Buenas dias