To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

20 Νοεμβρίου 2012

Απ' όλα έχει ο μπαξές...

Είναι γεγονός ότι από την αρχή της εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού, γενικευμένης στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, ανεξάρτητα από το βάθος της σε κάθε χώρα ξεχωριστά, αλλά και σε άλλες ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες, όπως ΗΠΑ, Ιαπωνία, οξύνονται στο έπακρο οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί, αλλά και μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου στο εσωτερικό των χωρών. Στη βάση τους βρίσκονται οι ανταγωνισμοί των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και στη διεθνή αγορά, οι επιλογές συμμάχων και αντιπάλων κ.λπ.

Αυτό εκδηλώθηκε και με τις διαφορές στις αστικές πολιτικές διαχείρισης της κρίσης, που εκφράζονται από διαφορετικές κυβερνήσεις και αστικά κόμματα στο εσωτερικό των χωρών, αλλά που με αφορμή το κρατικό χρέος της Ελλάδας πήρε διαστάσεις οξύτατων αντιθέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ, με την επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, και στη Γερμανία με την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική. Σήμερα εκδηλώνεται στην αντίθεση ανάμεσα σε ΔΝΤ και Γερμανία βασικά, για τη βιωσιμότητα του κρατικού χρέους της Ελλάδας και την απαίτηση του ΔΝΤ για νέο "κούρεμα", στο οποίο αντιδρά η Γερμανία. Βασικό ζήτημα στους ανταγωνισμούς είναι ποιας χώρας οι επιχειρηματικοί όμιλοι θα έχουν λιγότερες απώλειες από την καταστροφική δράση της κρίσης, ποιας χώρας οι όμιλοι θα βγουν πιο ισχυροί στη διεθνή αγορά σε συνθήκες ανάκαμψης, αλλά και ο ανταγωνισμός δολαρίου - ευρώ ως διεθνών αποθεματικών νομισμάτων.

Αυτοί οι ανταγωνισμοί εκφράζονται και ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, αλλά και ανάμεσα στα δύο μείγματα πολιτικής, της ΝΔ και των συμμάχων της στην κυβέρνηση και του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων, όπως οι Ανεξάρτητοι Ελληνες. Υπάρχει και εκδηλώνεται στο δίπολο που ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλεί "μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί". Η κυβέρνηση έχει κάνει επιλογή την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική, ταυτίζεται με την πολιτική της Μέρκελ. Απέναντι σ' αυτή την πολιτική ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει άλλο μείγμα πολιτικής, παίρνει θέση στους οξύτατους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, θεωρεί ότι η επεκτατική πολιτική θα βγάλει την καπιταλιστική οικονομία από την κρίση και θα φέρει την ανάκαμψη των επιχειρηματικών ομίλων.

Αυτά τα λέει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Για παράδειγμα, σε συνέντευξή του ο Αλ. Τσίπρας στην εφημερίδα «6 μέρες», το Σάββατο 17/11/2012, μιλάει για «ταύτιση στο θέμα της διαγραφής του χρέους με το ΔΝΤ», όσο και αν τη χαρακτηρίζει «συγκυριακή». Τι λέει ο Αλ. Τσίπρας; "Με επίκεντρο τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους βρισκόμαστε μπροστά σε μια διεθνή σύγκρουση μεταξύ Γερμανίας και του ΔΝΤ... Σ' αυτήν ακριβώς τη διαμάχη η κυβέρνηση κάθεται αμήχανη... δεν παίρνει θέση, δεν διεκδικεί λύση". Πράγματι σ' αυτή την αντιπαράθεση κόντρα στη Γερμανία και την Ευρωζώνη είναι οι ΗΠΑ, αλλά και άλλες χώρες του ΔΝΤ, όπως οι ανερχόμενες ισχυρές καπιταλιστικές χώρες, Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, αυτές τις αναφέρει και ο Αλ. Τσίπρας στη συγκεκριμένη συνέντευξη, εμείς θα συμπληρώναμε και η Ιαπωνία. Εκδηλώνεται ο μεταξύ τους οξύτατος ανταγωνισμός. Τι εννοεί ο Αλ. Τσίπρας ότι η κυβέρνηση δεν παίρνει θέση στη διεθνή σύγκρουση, δε διεκδικεί λύση; Η κυβέρνηση πήρε θέση με τη Γερμανία. Επομένως, την καλεί να αξιοποιήσει τους ανταγωνιστές της Γερμανίας ενάντιά της. Και τι όφελος θα έχει ο λαός από τους ανταγωνισμούς μεταξύ καπιταλιστικών κρατών και επιχειρηματικών ομίλων; Κανένα. Ουσιαστικά καλεί το λαό να επιλέξει καπιταλιστικές χώρες συμμάχους, που ενδιαφέρουν τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, δηλαδή να συνταχθεί ο λαός με τμήματα του κεφαλαίου ενάντια σε άλλα, δηλαδή να διαλέξει τους ληστές που θα τον ληστεύουν.

Προτείνει και συγκεκριμένη επιλογή. Λέει στη συνέντευξη: "Σε ό,τι αφορά τον Ομπάμα είναι προφανές ότι υπάρχουν πτυχές της πολιτικής που ακολουθεί στις ΗΠΑ που βρίσκονται παράλληλα με τη βασική αντίληψη της δικής μας στρατηγικής για την αντιμετώπιση του χρέους. Εμείς λέμε όχι δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά επεκτατική δημοσιονομική πολιτική... Το προσπαθεί ο Ομπάμα στην Αμερική... Δεν είναι όλες οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ ίδιες". Με τις ΗΠΑ κολεγιά θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τι πιο αποκαλυπτικό από τη συγκεκριμένη συνέντευξη που συμπληρώνεται και από το εξής: "Είμαστε σε πλήρη διάσταση με την πολιτική της Μέρκελ για την Ευρώπη".

Με τις ΗΠΑ, λοιπόν, κόντρα στη Γερμανία και το προβάλλει περήφανα. Βεβαίως, μέχρι στιγμής υπεραμύνεται της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, αλλά αφού αλλάξει η πολιτική της Ευρωζώνης και γίνει αντιγερμανική, ή από αυστηρή δημοσιονομική, γίνει επεκτατική. Δηλαδή, φιλοαμερικάνικη. Επομένως, όχι μόνο παίρνει θέση αλλά αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο, αν γίνει κυβέρνηση και δεν αλλάξει η μερκελική πολιτική, να κάνει κολεγιά με τους Αμερικάνους. Γιατί, λοιπόν, όταν του λέμε ότι αυτή η πολιτική εκφράζει ένα τμήμα των επιχειρηματιών που καλοβλέπουν και τις ΗΠΑ και το δολάριο αντί του ευρώ εξανίσταται, ενώ τα λέει ο ίδιος; Αλλωστε, αυτό συζητιέται και στην Ελλάδα ευρέως εδώ και ένα χρόνο. Να θυμίσουμε ακόμη ότι αυτό το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ συμφέρει εφοπλιστές, μεγαλοεξαγωγείς, μεγαλοξενοδόχους κ.ά., ενώ πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι ο Ομπάμα από το καλοκαίρι ακόμη συναντιέται με Ελληνες εφοπλιστές.

Να θυμίσουμε επίσης ότι ο Π. Λαφαζάνης, δικό τους ηγετικό στέλεχος, εκφράζει δημόσια την άποψη εξόδου από το ευρώ, όπως και τα άρθρα του Λαπαβίτσα που φιλοξενούν στην "Αυγή". Μετά απ' αυτά δεν είναι παράξενο ότι στην ίδια συνέντευξη ο Αλ. Τσίπρας είπε: "Θα επιδιώξουμε συνεργασίες πιθανώς και με τους Ανεξάρτητους Ελληνες". Απ' όλα έχει ο μπαξές...


[Σ.σ.: Την ιδέα και την αφορμή για το σημερινό θέμα μού τις έδωσε ένας πολύ καλός φίλος, ο οποίος ψήφισε ΣυΡιζΑ στις τελευταίες εκλογές. Έτσι, ετοίμασα ένα σχετικό κείμενο για δημοσίευση αλλά, μόλις ανακάλυψα το παραπάνω άρθρο στον σημερινό "Ριζοσπάστη", το οποίο λέει σχεδόν όσα ήθελα κι εγώ να πω και μπροστά στον κίνδυνο να θεωρηθώ κλέφτης, προτίμησα να γίνω απλός αντιγραφέας και να το αναδημοσιεύσω, διατηρώντας τον τίτλο του.]

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Σχολιογράφε,
Για πολλά χρόνια διάφοροι κυρκοκουβέληδες είχαν το ηθικό πάνω χέρι στην αιώνια διαμάχη με τους ορθόδοξους κομμουνιστές, από Ουγγαρία, Ανοιξη (όπως το ονομάσανε) της Πράγας και δώθε. Εκεί τους ανέβασαν φυσικά οι διάφορες αστικοφυλλάδες και τους νομιμοποίησαν ΚΑΙ διάφοροι ψεύτο-αριστεροί διανοούμενοι που ανακάλυψαν ότι η πορδή τους μυρίζει καλύτερα, και πουλιέται, στο αστικό κατεστημένο όταν βγαίνει με Αριστερή στροφορμή.

Μετά ήρθαν οι Γίγαντες της Αντίστασης, Βαλέσα, Βάσλαβ Χάβελ και άλλοι στην εξουσία και μας έδειξαν πόσα δολλάρια χωράει ο σάκκος. Μα και ο μεγάλος Gucci Gorbi που σαν μαύρη κατάρα τριγυρνά στα φόρα με πρησμένα πόδια και κάνει αυτοκριτική και πουλάει και καμιά τσάντα.

Μετά ήρθε και η σειρά των κυρκοκουβέληδων να κυβερνήσουν, να διαχειριστούν το άρμεγμα του φτωχού μην το κάνουν λίγο καλύτερο, μην βάζουν λίγο σάλιο στα δάκτυλα τους, να μην γδέρνει το βυζί το στιβαρό αριστερό και ριζοσπαστικόι τους χέρι.

Και γελοιοποιήθηκαν.

Να υπενθυμίσω για τον Γίγαντα της Αντίστασης, του Ουμανισμού, του Ανθρώπου, του Στοχαστή, τον Χάβελ:


ΑΘΗΝΑ 31/01/2003
Στόχος έντονης κριτικής έγινε ο Πρόεδρος της Τσεχίας Βάτσλαβ Χάβελ την Παρασκευή,, τελευταία ημέρα της θητείας του. Αιτία ήταν το γεγονός ότι έβαλε την υπογραφή του στην επίμαχη ανοικτή επιστολή των οκτώ ευρωπαίων ηγετών υπέρ της αμερικανικής πολιτικής στο θέμα του Ιράκ.

Ο Χάβελ, ο οποίος αποχωρεί ύστερα από 13 χρόνια στο ύπατο αξίωμα, υπέγραψε το κείμενο υποστήριξης των ΗΠΑ το οποίο συνυπογράφουν οι ηγέτες της Βρετανίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Δανίας, της Πορτογαλίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας

Ο ίδιος κυκλοφόρησε και τον εαυτό του γραμματόσημο το 1990, Γίγαντας.

Ογκόλιθε κυρκοκουβέλη, άντε να δούμε και τον έταιρο νεαρό ριζοσπάστη με τις καλές συστάσεις να διαχειριστεί και αυτός το άρμεγμα.

Ανδρέας Χατζηπροκόπης, ΑΧΠ,
(καθηγητής έδρας Αριστερής Διαχείρισης και Κυβερνώσας Αριστεράς)

ΥΓ. Γκλάσνοστ, τι λέξη θεέ μου, πόση συλλογική μνήμη και αίσθημα κρύβει αυτή η λέξη ...