To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

19 Νοεμβρίου 2012

Θα την πάρουμε την δόση ή όχι;

Χτες, κυριακάτικα, ο πρωθυπουργός μας δούλεψε υπερωρίες, όπως μας ενημέρωσαν τα κανάλια, προκειμένου να είναι όλα έτοιμα για το αυριανό γιουρογκρούπ, μπας και πάρουμε -επί τέλους!- την πολυπόθητη δόση, για την οποία στήσαμε κώλο. Όμως, εξακολουθώ να μην έχω καταλάβει: θα την πάρουμε αυτή την γαμημένη την δόση ή όχι; Κι αν θα την πάρουμε, πότε θα την πάρουμε; Φαίνεται ότι ακόμη υπάρχουν προβλήματα...

Από την άλλη, έχουμε τον κύριο Μοσκοβισί, τον γάλλο υπουργό οικονομικών, να δηλώνει ότι αναγκάστηκε να υποστηρίξει την Ελλάδα επειδή διαπίστωσε ότι ορισμένοι συνάδελφοί του είναι...παλαβοί. Αν διαβάσουμε ανάποδα την δήλωση Μοσκοβισί, πρέπει να συμπεράνουμε ότι στήσαμε κώλο για να ικανοποιήσουμε τις ορέξεις κάποιων παλαβών.

Είναι προφανές ότι ο Μοσκοβισί θεωρεί παλαβούς όσους συντάσσονται με την γραμμή Μέρκελ. Βλέπετε, τα γαλλικά και τα γερμανικά μονοπώλια βρίσκονται σε κόντρα και η γραμμή Μέρκελ για λιτότητα και αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία μπορεί να λειτουργεί υπέρ των γερμανικών μονοπωλίων αλλά στερεί πόρους από τα γαλλικά.

Παράλληλα, το Δ.Ν.Τ. (το οποίο ελέγχεται από τις Η.Π.Α.) πιέζει για περαιτέρω κούρεμα του ελληνικού χρέους, το οποίο κούρεμα θα αφορά τα ελληνικά ομόλογα που βρίσκονται στην κατοχή τόσο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας όσο και των λοιπών κρατών τής ευρωζώνης. Ο λόγος αυτής της πίσεης είναι σαφής: ένα τέτοιο κούρεμα θα φορτώσει στην ευρωζώνη την ζημιά από την καταστροφή τού συσσωρευμένου κεφαλαίου, απαλλάσσοντας τις Η.Π.Α. και τα μονοπώλια τους από την χρηματοδότηση ανταγωνιστικών οικονομιών. Με απλά λόγια, το Δ.Ν.Τ. θέλει να αφήσει την Ευρώπη να βγάλει μόνη της το φίδι από την τρύπα.

Αξίζει να δούμε τις εκτιμήσεις τής τρόικας για την πορεία τού ελληνικού χρέους: η Κομμισσιόν εκτιμά ότι το 2020 αυτό το χρέος θα φτάνει το 140% τού ΑΕΠ, η ΕΚΤ το βλέπει πάνω από το 140% και το ΔΝΤ το προσδιορίζει πάνω από το 150%. Με δεδομένο ότι ο στόχος που είχε βάλει η τρόικα είναι στο 120%, το ΔΝΤ διαπιστώνει ότι το κούρεμα που προτείνει είναι αναπόφευκτο. Όμως, η Κομμισσιόν, προσπαθώντας να ξεφύγει από την πίεση, διατυπώνει την εκτίμηση ότι ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί αν ο χρονικός ορίζοντας μετατεθεί κατά δυο χρόνια, από το 2020 στο 2022.

Είναι λογικό να μη θέλει η Γερμανία να ακούει λέξη για ενδεχόμενο νέο κούρεμα αφού, μέχρι τώρα, έχει χορηγήσει στην Ελλάδα 35,2 δισ. ευρώ κι ένα ενδεχόμενο κούρεμα κατά 50% θα της προκαλέσει ζημιά πάνω από 17,5 δισ. Η ίδια αποστροφή της Κομμισσιόν για το κούρεμα που προτείνει το ΔΝΤ, οφείλεται στο ότι η ευρωζώνη στο σύνολό της (ΕΚΤ, κεντρικές τράπεζες, EFSF κλπ) κατέχει σήμερα κάπου 180 δισ. ελληνικού χρέους, οπότε με το κούρεμα θα χάσει κάπου 90 δισ.

Κι ενώ έχει ξεσπάσει αυτή η κόντρα ανάμεσα στα συνεταιράκια τής τρόικας, βγήκαν οι ΗΠΑ και τάχτηκαν ανοιχτά υπέρ ενός νέου κουρέματος του ελληνικού χρέους. Από δίπλα, ξετσουτσούνισαν κι άλλες χώρες-μέλη τού ΔΝΤ, συντασσόμενες με τις ΗΠΑ, υποστηρίζοντας την πρόταση Λαγκάρντ περί νέου κουρέματος και απειλώντας ότι το ΔΝΤ δεν πρόκειται να στηρίξει περαιτέρω την Ελλάδα.

Όλος αυτός ο καυγάς γίνεται για το πάπλωμα που λέγεται "διεθνής καπιταλιστική κρίση". Μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια, έχουν όλοι καταλάβει ότι, για να ξαναρχίσει η αναπαραγωγή πλούτου, πρέπει να καταστραφεί ένα τεράστιο τμήμα συσσωρευμένου κεφαλαίου. Έτσι, οι κεφαλαιοκράτες έχουν αποδυθεί σε έναν σφοδρό ενδοκαπιταλιστικό πόλεμο προσπαθώντας να μετακυλίσουν την -αναπότρεπτη- καταστροφή ο καθένας στους ανταγωνιστές του.


Τώρα που είπαμε όλα αυτά, πείτε μου τί καταλάβατε; Θα την πάρουμε την δόση; Κι αν θα την πάρουμε, πότε θα την πάρουμε; Άβυσσος η ψυχή τού κεφαλαίου... Πάντως, καταλάβαμε κάποια άλλα πράγματα. Όπως π.χ. γιατί η κυβερνητική συμμωρία επιμένει ότι τα μέτρα θα έπρεπε να τα είχαμε πάρει από μόνοι μας, ανεξάρτητα από τις μνημονιακές συμφωνίες. Ή γιατί ο Τσίπρας ρώτησε τον Σαμαρά, από το βήμα της βουλής, τι θα κάνει αν δεν πάρει την δόση.

Και κάτι τελευταίο. Με δεδομένο ότι η ενδοκαπιταλιστική κόντρα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, ένα πράγμα είναι σίγουρο: τα "τελευταία" μέτρα τής κυβέρνησης δεν θα είναι τα τελευταία. Όσο βαράει ο γύφτος το ντέφι, τόσο θα χορεύει η αρκούδα... Εκτός αν η αρκούδα σπάσει τον χαλκά.

2 σχόλια:

spiral architect είπε...

Αν δεις ένα Ελβετό τραπεζίτη να πηδάει από ένα παράθυρο, ακολούθησέ τον. Σίγουρα υπάρχει κάποιο κέρδος σ’ αυτό.
Βολταίρος, 1694-1778, Γάλλος φιλόσοφος & συγγραφέας

Πέτρος Κ. είπε...

Δεν με νοιάζει τι λες εσύ.
Από προχθές έχω βγει στους δρόμους και πανυγηρίζω που δεν πτώχευσα στις 16 Νοέμβρη. (αφού δεν το είπε ο Ντερμπεντέρης δεν έχω πτωχεύσει ακόμη)
Μπορεί η τσέπη μου και η ζωή μου να μου λένε άλλα. Έχω μάθει όμως να εμπιστεύομαι τα ΜΜΕ και βρήκα την υγειά μου.

Πάω να πάρω τα χάπια μου...