To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

3 Απριλίου 2012

Είναι η Ελλάδα υπό «κατοχή»;

[Παρακάτω αναδημοσιεύω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο από τον σημερινό "Ριζοσπάστη" ως απάντηση στο ιδεολόγημα περί -δήθεν- κατοχής τής χώρας από την τρόικα, το οποίο χρησιμοποιείται εντατικά για τον αποπροσανατολισμό τής λαϊκής αντίδρασης. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.]


Το ιδεολόγημα της «υποτέλειας» και της «κατοχής» αναπαράγεται σκόπιμα κύρια από τις αυτοαποκαλούμενες «αντιμνημονιακές» δυνάμεις και τα αστικά κόμματα, σε μια προσπάθεια να συσκοτίσουν τις αιτίες της κρίσης, αλλά και τη διέξοδο που συμφέρει το λαό. Λένε πως η Γερμανία και ένας μικρός πυρήνας ισχυρών οικονομικά χωρών, είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο στην ΕΕ και επιβάλλουν αντιλαϊκά μέτρα στις πιο αδύναμες χώρες, για να ωφεληθούν οι δικές τους οικονομίες. Κατά συνέπεια, λένε, αν φύγει η τρόικα από την Ελλάδα και αναδειχτεί μια κυβέρνηση που θα διαπραγματεύεται με βάση το «εθνικό συμφέρον», τότε τα μέτρα που απαιτούνται για παραμονή στην Ευρωζώνη μπορεί να γίνουν πιο ήπια και η ΕΕ καλύτερη.

Τι δε λένε; Ότι η τρόικα δεν ήρθε απρόσκλητη στην Ελλάδα, αλλά την έφερε η κυβέρνηση σε συνεννόηση με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλωστε, τα δυο από τα τρία μέρη της τρόικας, είναι η Κομισιόν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (το άλλο είναι το ΔΝΤ). Οργανισμοί δηλαδή της ΕΕ, στην οποία με τη θέλησή της συμμετέχει η ελληνική αστική τάξη. Εδώ βρίσκεται το κλειδί για να κατανοήσει κανείς τις εσωτερικές σχέσεις και αντιθέσεις που διαμορφώνονται στο εσωτερικό μιας ιμπεριαλιστικής διακρατικής ένωσης, όπως είναι η ΕΕ. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ και το ευρώ, ήταν στρατηγική επιλογή της ντόπιας αστικής τάξης (άρα και των κομμάτων της), για να ισχυροποιήσει τη θέση της στον παγκόσμιο καπιταλιστικό ανταγωνισμό, αλλά και απέναντι στο εργατικό λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα.

Η ένταξη όμως σε μια διακρατική ένωση καπιταλιστικών κρατών, σημαίνει αυτονόητα δεσμεύσεις και εθελοντική παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων από την αστική τάξη. Για παράδειγμα, ένα κράτος - μέλος δεν μπορεί μόνο του να χαράζει πολιτική στην οικονομία, ποιους κλάδους θα αναπτύξει ή τι προϊόντα θα παράξει, αλλά ακολουθεί τους κανόνες που αποφασίζονται στα υπερεθνικά όργανα. Ταυτόχρονα, η δεδομένη στον καπιταλισμό ανισομετρία (το επίπεδο και οι ρυθμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα) κάνει τα λιγότερο ισχυρά κράτη να μοιάζουν εξαρτημένα από τα ισχυρότερα, χωρίς στην πραγματικότητα να είναι. Για παράδειγμα, η Ελλάδα παρουσιάζεται σαν εξαρτημένη από τη Γερμανία. Το ίδιο όμως θα μπορούσε να ισχυριστεί και η Βουλγαρία για την Ελλάδα, αφού η ελληνική αστική τάξη εξάγει κεφάλαια στη γείτονα χώρα και έχει εξαγοράσει επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας.

Διαστρεβλώνοντας σκόπιμα τα παραπάνω, δυνάμεις που φωνάζουν για δήθεν «κατοχή» της Ελλάδας από τη Γερμανία ή το ΔΝΤ, συγκαλύπτουν την ταξική φύση του ζητήματος και καλούν το λαό να κυνηγήσει χίμαιρες, κρύβοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ντόπιας αστικής τάξης και των κομμάτων της στο τσάκισμα του λαού. Ο Έλληνας καπιταλιστής θα ωφεληθεί εξίσου με τον Γερμανό, τον Ολλανδό ή τον Γάλλο από τη μείωση των μισθών και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων που προωθείται με όχημα τις δανειακές συμφωνίες με την τρόικα. Οσο για τις κατά καιρούς δηλώσεις τεχνοκρατών της ΕΕ, όπως αυτή του Σόιμπλε, ότι ανησυχεί για χάος στην Ελλάδα, επειδή τα αστικά κόμματα δεν μπορούν να κυβερνήσουν, και ο λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί, κάθε άλλο παρά παραβίαση της «εθνικής ανεξαρτησίας» είναι, όπως προσπαθούν να την παρουσιάσουν, για να αποπροσανατολίσουν το λαό.

Αντίθετα, πρόκειται για ωμή παρέμβαση υπέρ της αστικής τάξης, των αστικών κομμάτων και τρομοκράτησης του λαού να τα στηρίξει, με εκβιασμούς και απειλές για χάος. Κομμάτι του πολιτικού προσωπικού του κεφαλαίου είναι ο Σόιμπλε, όπως και τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα και είναι αυτονόητο ότι μπροστά στην κλιμάκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας για τη βάρβαρη πολιτική τους, δε θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο για να θωρακίσουν την αστική εξουσία από τον εχθρό λαό.

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δεν διαφωνώ με το κείμενο και την λογική του. Διαφωνώ όμως με τον Ριζοσπάστη για τον τρόπο που πολεμάς να ρίξεις την αστική τάξη. Αν περιμένουμε ο λαός να ψηφίσει το ΚΚΕ, να γίνει κυβέρνηση και το κόμμα να ανατρέψει τα πάντα τότε είμαστε βαθειά νυχτωμένοι.Ξεκινάς με τα μικρά τα καθημερινά και αυτά που αγγίζουν τον κόσμο. Κάνεις συμμαχίες και συνεχίζεις.Μια καλή αρχή είναι ο αντημνημονιακός αγώνας. Αυτός ο αγώνας είναι κύριος και επιβάλλεται να γίνει αν νικήσεις και σε επιβραβεύσουν τοτε προχώρα και σε αυτό που λέει ο Ριζοσπάστης.

Ανώνυμος είπε...

Σουσουράδας:
Καταρχήν μπράβο για το μπλογκ σου. Παρακολουθώ τακτκά την αρθρογραφία και με βρίσκει αρκετά σύμφωνο. Συμφωνώ και με το άρθρο του Ριζοσπάστη για τα περί κατοχής. Ένα σχόλιο για τον φίλο από πάνω. Τα μικρά και καθημερινά προβλήματα παλεύονται καθημερινά από το ΚΚΕ στους τόπους δουλειάς εκεί που η εργοδοτική τρομοκρατία οργιάζει μετά την ψήφιση των 2 μνημονίων. Εκεί που σιωπούν οι αντημνημονιακοί "αριστεροί" και λάτρεις της μονόδρομης αντίληψης της ευρώπης. Οι συμμαχίες σφυριλατούνται με ταξικά κριτίρια από τα κάτω και όχι με θολά πολιτικά από τα πάνω. Οι λάτρεις του Μάαστριχτ που τηρούν σιγήν ιχθύος για την τεράστια δεξιά στροφή του '90 ζητάνε εκλογική συνεργασία με το ΚΚΕ αν κατάλαβα καλά. Η αντιμνημονιακή βάση συμμαχίας είναι λογική ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης και εγλωβισμού αυτής σε αποπροσανατολιστικές και βολικές για το σύστημα λύσεις διαχείρισης του καπιταλισμού. Η ώρα της ανατροπής δεν είναι κάπου στο μέλλον. Είναι τώρα αλλά αυτό δεν θα το αποφασίσει καμιά πλειοψηφία και κανένα κόμμα παρά μόνο η ίδια η εργατική τάξη. Αντί λοιπόν για προτάσεις διαχείρησης καλό θα ήταν να σταθούν μπροστά στον καθρέφτη αυτοί που μέμφονται το ΚΚΕ και να πουν: Τί γνώμη έχω για την ταξική πάλη; Από κει και πέρα λίγη αυτοκριτική δεν βλάπτει. Θυμίζω επιγραμματικά: Μάαστριχτ, κοινωνικοί διάλογοι, συμπόρευση με ΓΣΕΕ κλπ να μη πω άλλα. Και πάλι μπράβο στο μπλοκ και στον φίλο που το διαχειρίζεται με τόσο μεράκι, καημό και αγωνία.

Ανώνυμος είπε...

Φίλε μου αυτό που λέω είανι ότι τακτική του ΚΚΕ είναι λάθος. Αν περιμένεις να πέσει ο καπιταλισμός μονομιάς, εντάξει.... και δεν μου πέφτει λόγος. Αν όχι, προκαλείς ρήγματα ώστε να τον αποδυναμώσεις και να τον γκρεμίσεις. Αν τώρα δεν είναι ευκαιρία να αγωνιστείς για να το κατορθώσεις πότε θα είναι;

Σύντροφε με αυτή τη λογική το χάσαμε το παιχνίδι και καληνύχτα.