To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

3 Ιουλίου 2011

"Ομπλόμοβα ή Οι κακοί πεθαίνουν νέοι"

Σήμερα θα κάνουμε την γνωριμία μας με έναν πολυβραβευμένο αλλά σχεδόν άγνωστο στον τόπο μας αμερικανό συγγραφέα, τον 74χρονο Τζέρομ Τσάρυν (Jerome Charyn). Βέβαια, όταν λέμε "αμερικανός", το εννοούμε με την έννοια ότι γεννήθηκε στις ΗΠΑ, μιας και οι εβραίοι γονείς του έφτασαν εκεί από την Ρωσσία και την Πολωνία.

Αυτή την γνωριμία θα την κάνουμε μέσα από το μυθιστορηματάκι με τον παράξενο τίτλο "Ομπλόμοβα ή Οι κακοί πεθαίνουν νέοι". Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ως εργαλείο προσέγγισης οποιοδήποτε από τα μυθιστορήματα του Τσάρυν, μιας και ο συγγραφέας έχει τόσο ιδιαίτερη εμμονή με την Νέα Υόρκη ώστε η συντριπτική πλειοψηφία των πάνω από 50 έργων του (μυθιστορήματα, δοκίμια, θεατρικά, κόμικς κλπ) έχουν ως φόντο αυτή την πόλη. Μάλιστα, ο πρωταγωνιστής των αστυνομικών του ιστοριών, ο επιθεωρητής -με το όχι τυχαία εβραϊκό όνομα- Ισαάκ Σαϊντέλ, ο οποίος τον έκανε γνωστό στην Ευρώπη, κινείται σχεδόν αποκλειστικά ανάμεσα στο Μπρονξ και στο Μπρούκλυν. Απ' αυτή την άποψη, τα έργα του Τσάρυν θα μπορούσαν να εκληφθούν και ως ιδιότυπος ταξιδιωτικός οδηγός της "άλλης" Νέας Υόρκης.

Το "Ομπλόμοβα ή Οι κακοί πεθαίνουν νέοι" είναι ένα γρήγορο, ναζιάρικο και πεταχτό κείμενο, γεμάτο χιούμορ. Δίχως να διεκδικεί δάφνες αριστουργήματος, πετυχαίνει απόλυτα τον στόχο του, ο οποίος δεν είναι άλλος από την διασκέδαση του αναγνώστη. Γι' αυτή την διασκέδαση φροντίζει ο πετυχημένος νέγρος δικηγόρος Έντουαρντ Πάρκτσεστερ, ο οποίος βρίσκει το νόημα της ζωής στην αγκαλιά της Κάρλας. Μόνο που η Κάρλα δεν είναι παρά μια χαρούμενη πόρνη, η οποία θέλει να απολαύσει την ζωή της δίχως να έχει κάποιον στην ζωή της.

Σ' αυτόν τον μπερδεμένο κόσμο, ο "Πάρκυ" αφήνεται να βυθιστεί στην απόλαυση της τεμπελιάς, παρ' ότι είχε συνηθίσει σε μια ζωή με γρήγορους ρυθμούς. Η καθημερινότητά του αλλάζει με τρόπο που, πολλές φορές, του προκαλεί ανατριχίλα. Τα μέγαρα δίνουν τη θέση τους στο πορνείο όπου δουλεύει η Κάρλα και ο "καλός κόσμος" παραχωρεί την θέση του σε μαφιόζους και άλλα "μπουμπούκια" του υποκόσμου.

Χαρακτήρισα πρωτύτερα το "Ομπλόμοβα ή Οι κακοί πεθαίνουν νέοι" ως "μυθιστορηματάκι". Πώς αλλιώς να το πω, αφού η έκτασή του δεν ξεπερνάει τις 70 αραιογραμμένες σελίδες; Κι όμως, το ταλέντο του Τσάρυν δεν χρειάζεται περισσότερο χώρο για να δώσει στον αναγνώστη την αίσθηση ότι παρακολουθεί μια μαύρη αστυνομική περιπέτεια στον κινηματογράφο, με έντονο το στοιχείο του χιούμορ και με ζωηρά παρούσα (έστω και στο μπακγκράουντ) την "άλλη" Νέα Υόρκη που προανέφερα 

Το βιβλιαράκι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Άγρα", κοστίζει μόλις 8 ευρώ και, πιστέψτε με, θα σας κρατήσει πολύ καλύτερη παρέα στην παραλία απ' ότι μια συνηθισμένη κυριακάτικη φυλλάδα. Κι αν είπα ότι δεν διεκδικεί δάφνες αριστουργήματος...διάβολε, δεν μπορείς δίπλα στο κύμα, Κυριακή πρωί, να διαβάζεις τους "Αθλίους" του Ουγκώ!

Δεν υπάρχουν σχόλια: