To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

22 Μαρτίου 2007

Ποιο διεθνές αίσθημα δικαίου;

Οι θιασώτες των εκτελέσεων του Σαντάμ Χουσέιν και των συνεργατών του υποστηρίζουν -με ανερυθρίαστη υποκρισία- ότι οι αυτές οι δίκες (και οι συνεπακόλουθες εκτελέσεις) ικανοποιούν το διεθνές αίσθημα δικαίου το οποίο και τις επιβάλλει. Σπεύδουν δε να τις προσομοιάσουν προς την δίκη της Νυρεμβέργης η οποία απετέλεσε το φυσικό κλείσιμο (λέμε τώρα!) του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Φοβούμαι, όμως, ότι όλοι αυτοί οι υποκριτές θα καταπιούν την γλώσσα τους αν τους ρωτήσω τοςυ λόγους για τους οποίους δεν ικανοποιήθηκε το διεθνές αίσθημα δικαίου το οποίο επέβαλε να δικαστεί ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Γουλιέλμος Β' (William II) μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό το χιλιοξεσκισμένο διεθνές αίσθημα δικαίου το οποίο έβλεπε στο πρόσωπο του Γουλιέλμου Β' τον άνθρωπο που άναψε το φυτίλι του πολέμου εισβάλλοντας αναίτια σε μια ουδέτερη χώρα, που έστελνε με προσωπικές διαταγές του τα Ζέππελιν να βομβαρδίσουν αμάχους και που πρόσταζε τα υποβρύχιά του να βυθίζουν ακόμα και επιβατηγά ή νοσοκομειακά πλοία.

Τι να μας πει η διεθνής των υποκριτών; Ότι ένας αυτοκράτορας δεν περνάει από δίκη γιατί όλοι οι "γαλαζοαίματοι" της Ευρώπης ανήκουν στην ίδια οικογένεια και αλληλοϋποστηρίζονται; Ότι ο Γουλιέλμος Β' ήταν εγγονός της βασίλισσας Βικτωρίας και δεν επετρέπετο να τον αγγίξουν; Ή ότι οι σύμμαχοι τον χρειάζονταν ως εναλλακτική λύση σε περίπτωση που αποτύγχανε το σχέδιό τους για εκδημοκρατισμό και αναδιοργάνωση της νικημένης Γερμανίας;

Ρε δεν πα' να φώναζε ο υπουργός δικαιοσύνης της Αγγλίας ότι δεν πρέπει να γίνονται εξαιρέσεις ούτε σε αυτοκράτορες όταν μιλάμε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος; Δεν πα' να συμφώνησαν μαζί του 22 συμμαχικές χώρες, μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ; Η Ολλανδία που "φιλοξενούσε" τον Γουλιέλμο Β' ούτε ν' ακούσει περί εκδόσεως δεν ήθελε. Τελικά της πέρασε! Αναρωτιέμαι με ποιο τσαγανό μια τόσο μικρή χώρα αντιτάχθηκε στην -επίσημα διατυπωμένη- βούληση τόσων μεγάλων και ισχυρών κρατών; Ποιες υπόγειες συμφωνίες της έκαναν "πλάτες" και της επέτρεπαν να βγάζει κοροϊδευτικά την γλώσσα στους νικητές συμμάχους;

Πρέπει να σημειώσω ότι όταν ξέσπασε ο Β' Π.Π. οι Βρεττανοί προθυμοποιήθηκαν να παράσχουν φιλοξενία στον έκπτωτο αυτοκράτορα για να μη πέσει στα χέρια των χιτλερικών. Όμως ο Γουλιέλμος Β' απάντησε: "καλύτερα να με συλλάβουν οι εθνικοσοσιαλιστές παρά να φωτογραφηθώ με τον Τσώρτσιλ"! Έμεινε στην Ολλανδία όπου και πέθανε από πνευμονικό οίδημα τον Ιούνιο του 1941. Ο τάφος του έχει γίνει τόπος προσκυνήματος από τους γερμανούς οπαδούς της μοναρχίας.

Δυστυχώς, αγαπητέ Σαντάμ, εσύ δεν είχες καμμία σχέση με γαλαζοαίματους...

Δεν υπάρχουν σχόλια: